Ιουνίου 12, 2010

Φαινόμαστε!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Σπίτι μου, σπιτάκι μου στις 9:13 μμ από perissos

Αν έλεγα ότι το σπίτι μου έχει 1 καλό, αυτό θα ήταν το ότι δεν αισθάνομαι ότι φαίνομαι από απέναντι. Όχι ότι δεν υπάρχει κανείς, απλά είναι σε τέτοια θέση ώστε σχεδόν να νιώθω ότι κοιτάω σε αγρούς κ όχι σε άλλα σπίτια.

Αυτό καταρρίφθηκε πριν από καμιά ώρα.

Απέναντι είχε ένα παιδικό, απογευματινό πάρτυ. Τα παιδάκια ήταν όλα ένα σμάρι στο μπαλκόνι, αγνοώντας τη μουσική που έπαιζε μέσα. Φώναζαν όλα μαζί σε κόσμο που έβλεπαν στο δρόμο

Εεε, κύριεεεεε, εσείς με το μηχανάκιιιι! Γεια σαααας!

Ναι, γεια σας, κύριεεεε! Μην τρέχετεεεεε!

Εσείς με το κόκκινοοοο… Εδώωωωω!

Κ δώσ’του κούνημα τα χέρια, κ δώσ’του φωνές σαν κοπάδι σε όποιο νέο “στόχο” έβρισκαν οι ανιχνευτές.

Είχα απλώσει ρούχα στο μπροστινό μπαλκόνι, για να γλυτώσουν από τον πρωινό ήλιο, αλλά να στεγνώσουν με τον απογευματινό. Είχα επίσης κ την ατυχή έμπνευση να βγω να τα μαζέψω εκείνη την ώρα.

Τα γερακομάτικα μικρά με έπιασαν αμέσως

Εεεε, κύριεεεε! Εσείς με την απλώτρααααα!

Κύριεεεεεεε! ξελαρυγγιαζόταν το άλλο. Εσείς με το πράσινο στρατιωτικό παντελόνιιιιι!(*)

Κ όλα μαζί: Μας ακούτεεεεεεε;; Γειααααα σααααας! κουνώντας μανιασμένα τα χέρια τους

Γέλαγα μόνος μου. Σήκωσα το χέρι μου, κρατώντας 1 μπλούζα, κ τα χαιρέτησα κ εγώ. Ενθουσιάστηκαν! Ξέσπασαν σε ακόμα πιο δυνατά αααα! κ γεια σαααας! σα συγγενείς του μισεμένου στην αποβάθρα.

Σε μια στιγμή σώπασαν κ μαζεύτηκαν σα μελίσσι, βουΐζοντας. Ξανασπόρπισαν, ακροβολιζόμενα στο μπαλκόνι

1, 2, 3!

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ ΕΙΣΤΕΕΕΕΕ;;;;

Αχαχαχα! Ρόμπα στην γειτονιά! Άραγε να είδαν οι γερακομάτηδες κ το αμήχανο γέλιο που ξέσπασα;

Από παιδί κ από τρελό…

😀

 

(*) Μα πώς διάολο είδαν την παραλλαγή, σούρουπο, από τόση απόσταση;; Αυτός ο μικρός θα γίνει μέγας κυνηγός!

Ιουνίου 5, 2010

Εφιάλτης

Posted in Vignettes σε μαύρο καμβά στις 11:09 πμ από perissos

Είναι ένα τέρας, ένας μανιακός δολοφόνος, μια αόρατη απειλή, ένα άπατο βάραθρο στο οποίο πέφτεις σαν πέτρα. Τρέχεις, παλεύεις, νιώθεις φόβο, φρίκη, ίλιγγο, η καρδιά σου χτυπάει σαν τρελή, ξυπνάς ιδρωμένος, προσπαθείς να μαζέψεις τα μυαλά σου, μπορεί κ να έχεις πάθει κράμπα.

Καμιά φορά είναι απλώς δυο φράσεις ειπωμένες ήρεμα, ψυχρά, κατάμουτρα. Κ ξυπνάς επειδή το στήθος σου βούλιαξε από το βάρος, με το λαιμό πικρό. Δε χρειάζεται να συνέλθεις, ήσουν παρών από την αρχή μέχρι το τέλος.

Το εξωτερικό τέρας σε κάνει να χαίρεσαι που είσαι ζωντανός κ του ξέφυγες. Το εσωτερικό, όμως;

Μαΐου 31, 2010

Μικρές ρυτίδες

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Κοινωνία, Τουτού στις 1:01 μμ από perissos

Αυτόν τον καιρό ψάχνουμε να αγοράσουμε 1 μεταχειρισμένο αυτοκίνητο να αντικαταστήσει το μακαρίτικο Astra.

Δώσαμε το Σαβ ρ/β με 1 γυναίκα, ιδιοκτήτρια ενός Getz. Ήταν πρόθυμη να έρθει από τον Άλιμο στο Γαλάτσι για να το δούμε. Είχε το μικρό παιδί της μαζί, μάλλον δεν είχε πού να το αφήσει. Με το μισό της μυαλό παρακολουθούσε το παιδί της ανήσυχη, όσο μας τριγύριζε ανακαλύπτοντας ανέμελο τον κόσμο. Με το άλλο προσπαθούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας, όση ώρα κοιτούσαμε κάτω από το καπώ.

Το αυτοκίνητο είχε αρκετά μικρά τρακαρίσματα, δεν είχε σκοπό (κ μάλλον χρήματα) να τα φτιάξει.

Κάνοντας την κλασσική ερώτηση γιατί το πουλάει, τα μάτια της άλλαξαν.

“…έχουμε 2 αυτοκίνητα, αυτό κ ένα 1600άρι, θέλουμε να διώξουμε το 1 ή κ τα 2… φεύγω στο εξωτερικό, με όλα αυτά που γίνονται… θέλαμε να πουλήσουμε το μεγάλο, αλλά δε φεύγει… θα κρατήσουμε το 1 κ ο άνδρας μου το μηχανάκι… στο τέλος θα έρθει κ αυτός στο εξωτερικό… θα ήθελα να ησυχάσω από αυτό το βάρος, έχω αρκετά προβλήματα στο μυαλό μου… έχω βαρεθεί να τα δείχνω σε αγοραστές…”

Την παρατηρούσα αθέλητα: πώς σκοτείνιαζε η όψη της με κάθε λέξη, πώς βάθαιναν σχεδόν αδιόρατα οι ρυτίδες το μέτωπο κ ανάμεσα στα μάτια της.

Δεν ήθελε να το πουλήσει το αυτοκίνητό της, αλλά επρεπε. Δεν είχε καμία όρεξη να έρθει να μας δει, αλλά πίεσε το πρόγραμμά της. Τι θα έκανε με το παιδί της έξω; Δεν είχε άλλη επιλογή.

 

Τόσες μικρές ρυτίδες γύρω μας. Μόνο να μαντέψεις μπορείς πόσο βαθιές είναι…

Μαΐου 11, 2010

Αχάραγα ξεφτιλίκια

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 11:32 μμ από perissos

Σήμερα το πρωί ήμουν άτυχος. 5 κ κάτι ψιλά, μόλις είχε αρχίζει να χαράζει, κ ενώ μάλλον ήμουν στη φάση REM(*), φωνές κ χτυπήματα με έβγαλαν από τη νάρκη. 

Κάπου, κάτω στο δρόμο, κάποιοι τσακώνονταν. Ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φώναζε πάρα πολύ, έβριζε, άκουγα κ πράγματα να χτυπάνε. Δε σταματούσαν μήπως κ ξανακοιμηθώ, αλλά συνέχιζαν. Σηκώθηκα να δω(%) τι σκ*τά γίνεται.

Σε μια μονοκατοικία απέναντι ένα ζευγάρι τσακωνόταν για ώρα. Κ οι 2 έβριζαν, αλλά η γυναίκα έδινε ρέστα(#). “Γ*μιόλη, να πας στο διά*λο ρε, πού είναι η κ*ριόλα σου;” κ άλλα ωραία, ενώ χτυπούσε καρέκλες κ πράγματα. Ο άντρας να της λέει “θα φύγεις, μάζεψέ τα τώρα, κόψε το λαιμό σου, να πας να γ*μηθείς”, αυτή να επιμένει ότι “δεν πάω πουθενά ρε παλιόπ*υστα, μπ|νέ” κ να συνεχίζει να κλωτσάει καρέκλες κ να πετάει τασάκια κάτω. Ο τύπος την απειλεί ότι “δεν ξαναμπαίνεις μέσα αν δε μαζέψω όλα μου τα πράγματα, δεν τα ξαναγγίζεις”.

Μετά από λίγο ακούγεται μια πόρτα να κλείνει κ η γυναίκα μένει να βρίζει μόνη της, ακόμα πιο μανιασμένα. Ο τύπος το είπε κ το έκανε, την έκλεισε έξω. Άρχισε να χτυπάει την πόρτα κ να ωρύεται “άνοιξε ρεεε! θέλω να πάω τουαλέτα κ να φύγω για δουλειάααα”. Ο τύπος της ανοίγει κ τον ακούω να τη βάζει μέσα απειλώντας “εντάξει, πήγαινε τουαλέτα, αλλά δε θα αγγίξεις τπτ”. “Να γ*μηθείς ρε, ό,τι γουστάρω θα κάνω” – ή κάτι τέτοιο – έσβησε η αγριοφωνάρα της, καθώς έμπαινε μέσα.

 

Όλο αυτό το θέατρο γινόταν στη μικρή αυλή της μονοκατοικίας, σχεδόν στο δρόμο. Για να έχουν ξυπνήσει εμένα τον αναίσθητο, οι άλλοι οι πιο κοντινοί γείτονες τι να έλεγαν τόσην ώρα;

 

Καθώς ξαναξάπλωσα, προσπαθώντας να ξαναβρω τον ύπνο μου, τους θυμήθηκα τους απέναντι. Τους ακούω καμιά φορά που κατεβαίνω να πλύνω το αυτοκίνητο, να χαχανίζουν μεσημεριάτικα. Μια φορά τους είδα να κυνηγιούνται γελώντας στο δρόμο: ο άντρας πέταγε στη γυναίκα σκορδάκια. Είχαν κατουρηθεί στα γέλια.

 

Τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να ξεφτιλίζεται έτσι; Τι τον κάνει να φωνάζει όσο περισσότερο κ όσο πιο χυδαία μπορεί; Γιατί να προσπαθεί να μειώσει όσο γίνεται αυτόν/ήν που μέχρι χτες αγκάλιαζε τρυφερά; Νομίζει ότι θα δικαιωθεί από τους αθέλητους ακροατές; Μήπως νομίζει ότι έτσι θα κερδίσει πίσω τον πρώην σύντροφό του; Τόσο κοντά είναι η αγάπη με το μίσος…

 

Κ καλά αυτοί οι λαϊκατζήδες, τα γυφτάκια που βγήκαν να σκυλοφαγωθούν! Από το βρισίδι που άκουσα να πέφτει, αύριο-μεθαύριο τους κόβω να είναι πάλι μέλι-γάλα(&). Εγώ τι έφταιγα να με αφήσουν με 3,5ω ύπνο κ να σέρνομαι σήμερα όλη μέρα;

#@$%&*$#@

 

 

(*) Δεν εξηγείται αλλιώς. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θέλω κανονιές για να ξυπνήσω.

(%) Όπως λέει κ ένα παμπάλαιο τραγούδι “με την ξένη δυστυχία πάντα ο κόσμος διασκεδάζει”

(#) Δεν πρέπει να υπάρχει ποιο σιχαμερό πράγμα σε γυναίκα από μια αυθάδικη, βραχνή φωνή λαϊκατζούς να μιλάει μεγαλόφωνα κ να ξεστομίζει βρισιές.

(&) Ως γνωστόν σκυλί που γαβγίζει, δεν δαγκώνει. Για να μη μιλήσουμε για την αξιοπρέπεια που (δεν) έχουν τέτοιοι άνθρωποι.

Μαΐου 7, 2010

Κ εγώ φασίστας;

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:20 πμ από perissos

Προσπαθώ να κάνω 1 βήμα πίσω από χτες, να συγκεντρώσω λίγο τις σκέψεις μου.

Δε σου κρύβω ότι (όχι κ τόσο) ενδόμυχα σκεφτόμουν κ εγώ ότι “μια κάποια λύσις” θα ήταν ένα ντου στη βουλή, ένα μάντρωμα των πολιτικών όπως είναι μέσα κ εξαγνισμός δια πυρός. (Νόμιζα ότι) Υπάρχει καλός λόγος για αυτό το συμπέρασμα:

  • Οι αταβιστικές εικόνες που κουβαλάμε(*) όλοι μας
  • Η συνειδητοποίηση ότι το υπάρχον πολιτικό προσωπικό όλων των αποχρώσεων, δεν είναι απλώς ανίκανο, δεν είναι μόνο συνυπεύθυνο, δεν είναι απλά λαμόγια, αλλά εντελώς επικίνδυνοι(#)
  • Η άποψη ότι η κοινωνία θα μπορέσει να συνέλθει μόνο μετά από 1 ισχυρό σοκ

Τα χτεσινά γεγονότα με προσγείωσαν ανώμαλα στην πραγματικότητα. Διαπίστωσα ότι έπεσα ο ίδιος θύμα της σοφιστείας μου.

Ναι, η φωτιά έχει συμβολικό χαρακτήρα. Ναι, οι πολιτικοί μας είναι του σχοινιού κ του παλουκιού. Αλλά τι με κάνει να πιστεύω πως οι κοινωνίες συνέρχονται μετά από 1 σοκ;;; Πώς ακριβώς συνέρχονται; Τι σημαίνει αυτό; Ξυπνάνε όλοι 1 πρωί κ αποφασίζουν πως “ως εδώ, από σήμερα γίνομαι υπεύθυνος κ ενεργός πολίτης”;

Καμώνομαι πως έχω διαβάσει μια στάλα ιστορία, αλλά ξεχνάω επιλεκτικά τι συμβολίζει μια τέτοια κίνηση. Είναι το ίδιο σα να πιστεύω πως μπορεί να γίνει εμπρησμός σε 1 δάσος κ να καεί κάθε 5ο δέντρο. Ή σαν γίνει 1 σεισμός κ να γκρεμιστούν τα συγκεκριμένα 24,5 σπίτια. Blinded by the obvious

Kάθομαι, λοιπόν, κ διαβάζω τους απόηχους από καταπιεσμένα, ρεβανσιστικά όνειρα δεκαετιών από κάτι κόκκινους φασίστες. Κ θυμάμαι κ κάτι άλλους μαύρους φασίστες, κ κάτι καλόπαιδα που είδα πρόσφατα. Κ αναρωτιέμαι αν διαφέρω από τους φασίστες του ΠΑΜΕ ή της Χρυσής Αυγής, καθώς ουσιαστικά ονειρευόμουν κ εγώ το τέλος της δημοκρατίας. Κ συνειδητοποιώ ότι, τελικά, ίσως η χρεωκοπία να είναι το λιγότερο.

Αυτός ο λάκκος μοιάζει να μην έχει πάτο.

 

 

(*) Είναι τυχαίο νομίζεις ότι στις αμερικάνικες ταινίες – την επιτομή των αναφορών στο ορμέμφυτό μας – ο κακός 9 στις 10 πεθαίνει σε μια κόλαση από φλόγες;

(#) Υπάρχει κάποιος μη ούγκα ο οποίος να διαφωνεί;

Μαΐου 5, 2010

Τα ρέστα του!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα στις 12:35 μμ από perissos

Τον τελευταίο μήνα μου την έχουν πέσει “άγρια” 2 φορές από τη HOL για να με κάνουν πελάτη κ να κερδίσω από τα πάγια όσο δε βάζει ο νους του ανθρώπου.

Μια στο κιν μου (έχω την ατυχία να είμαι ακόμα συνδρομητής της Vodathieves) με την καταπληκτική προσφορά του να συνδυάσω το πάγιο του κιν με του σταθερού κ να γλυτώσω κ εγώ δεν ξέρω πόσα. Προφανώς η δήλωσή μου κατά την υπογραφή του συμβολαίου ότι δεν επιθυμώ να με spamάρει ο κάθε πικραμένος δεν άξιζει ούτε το μελάνι της υπογραφής μου.

Κ 2η χθες στο σπίτι μου. 2 συμπαθητικές κοπέλες παρουσιάστηκαν στην πόρτα μου κ καλά “για έρευνα για το τηλ”. Προφανώς κ ήταν προώθηση(*), αλλά τις άφησα να καθήσουν κ να “παίξουν μπάλα ελεύθερα”, να πουν αυτά που είχαν να πουν(#).

Καλά δασκαλεμένες, χωρίς να πουν από ποια εταιρεία είχαν έρθει κ γιατί, ζήτησαν ένα λογαριασμό του ΟΤΕ κ ξεκίνησαν να σημειώνουν τα στοιχεία για “να μειωθεί το πάγιο στα 45ε το μήνα κ η ταχύτητα να πάει στα 6Mbps, όλοι στη γειτονιά το έχουν κάνει”. Στο τέλος με κάλεσε “να τα δω κ γραπτώς, ώστε να ενεργοποιηθεί σε 1 μήνα”, δηλ. να υπογράψω την αίτηση αλλαγής παρόχου, χωρίς όμως ούτε μια στιγμή να πει τι συνεπάγεται αυτό(%). Κάπου εκεί ήρθε κ η ώρα του άκυρου, αφού τις ρώτησα από ποια εταιρεία είναι. Έφυγαν κατηφείς.

 

Δεν ξέρω για εσένα, αλλά κόσμο στο δρόμο να προωθεί εταιρείες έχω να δω από τη μαύρη εποχή του μπουμ των εναλλακτικών παρόχων σταθερής τηλεφωνίας. Τα ονόματα Telepassport, Lannet κ λοιποί μπαταχτσήδες σου λένε τπτ;

Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι ο Σωκράτης έχει ποντάρει χοντρά στη HOL, δεν του έχει κάτσει καλά κ τώρα παίζει τα ρέστα του. Θα του βγει; Όχι;

Από τις σπασμωδικές κινήσεις του, θα έλεγα όχι, οπότε δεν έχω σκοπό να ψάχνομαι σε λίγους μήνες για το θα γίνει με τη σύνδεσή μου. Με χαζές διαφημισούλες κ αήθες promotion δε “χτίζεις” αξιόπιστες υπηρεσίες.

 

 

(*) Τα γκάλοπ πόρτα-πόρτα έχουν σχεδόν καταργηθεί εδώ κ χρόνια, λόγω της άρνησης του κόσμου να ανοίγει σε αγνώστους. Είτε γίνονται οι έρευνες τηλεφωνικά, είτε δε γίνονται καν κ απλώς μαγειρεύονται 😉

(#) Αφενός έχω περάσει από τον κλάδο του πόρτα-πόρτα κ ξέρω τι αποκαρδιωτικό είναι να τρως συνεχόμενα κ αγενή άκυρα πρσπαθώντας να βγάλεις το μεροκάματο. Από την άλλη το να κάνεις τον αλλο να χάσει το χρονο του προσπαθώντας να σε πείσει, ενώ είσαι a priori αρνητικά κείμενος, ίσως κ να μην είναι το καλύτερο για αυτον.

(%) Αναρωτιέμαι η ΕΕΤΤ, αν υπήρχε κ λειτουργούσε ποτέ, τι γνώμη θα είχε για αυτές τις πρακτικές.

Μαΐου 4, 2010

Ηλιθιότητα ή προδοσία;

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:22 μμ από perissos

Μια φορά κ έναν καιρό, στην τσαρική Ρωσία.

Ο 1ος παγκόσμιος μαινόταν ήδη 2 χρόνια. Το αρχικό κύμα πατριωτικού ενθουσιασμού το είχε αντικαταστήσει ένα κράμα απορίας, οργής, κατάθλιψης.

Όλα ήταν λάθος:

  • τρομακτικές ήττες κ απώλεια ρώσων στο μέτωπο, σε βαθμό που η ανικανότητα κ η κακοτυχία δεν μπορούσε πια να τις εξηγήσει
  • οι αξιωματικοί όλων των βαθμών έλειπαν από το μέτωπο αλλά περίσσευαν στα σαλόνια της πρωτεύουσας
  • από το μέτωπο έλειπαν ακόμα κ τα τρόφιμα, ενώ η μαύρη αγορά ξεχείλιζε από στρατιωτικό υλικό
  • η φτώχεια, ο πληθωρισμός κ η πείνα θέριζαν τον πληθυσμό, καθώς η ρωσική οικονομία δεν μπορούσε να αντέξει σε κανονικές συνθήκες, πόσο μάλλον αυτό το βάρος
  • πάντα υπήρχαν χρήματα να φτιάχνονται άπειρα φυλαχτάρια για τις εκκλησίες κ τους πιστούς, αλλά όχι αρκετά για κανόνια κ τρόφιμα
  • ο τσάρος κ οι συν αυτώ ασχολούνταν με παρελάσεις κ δεξιώσεις σαν όλα να ήταν στον αυτόματο, αυτό που ενδιέφερε την κοινωνία ήταν οι ίντριγκες, τα κουτσομπολιά κ τα κρεβατώματα
  • τα ρωσικά κρατικά μυστικά κ σχέδια κυκλοφορούσαν σχεδόν ελεύθερα στην Ευρώπη
  • ψιθυριζόταν ότι ο αρχιστράτηγος είχε πάρει από τους γερμανούς 1 δισ ρούβλια (μυθικό ποσό) για να κάνει ό,τι χειρότερο μπορεί. Ότι ο τσάρος είχε καταντήσει ναρκομανής.

Όλοι έψαχναν ποιος έφταιγε. Μια ήταν οι γερμανοί κατάσκοποι, μια ο Ρασπούτιν, μια ήταν οι εβραίοι (ξεκίναγαν πογκρόμ εβραίων μετά από κάθε στρατιωτική ήττα, λες κ έφταιγαν αυτοί). Έφτασαν στο σημείο να αλλάζουν τα ονόματα των πόλεων για να μη μοιάζουν γερμανικά, λες κ αυτό θα άλλαζε κάτι.

Όλοι οι άλλοι έφταιγαν, εκτός από τους ίδιους τους ρώσους. Η ρωσική κοινωνία ήταν σάπια ως το μεδούλι κ απορούσε γιατί βούλιαζε στο βούρκο. Περίμενε κάτι να γίνει, αλλά φοβόταν, δεν ήθελε να κουνηθεί.

Σε αυτό το σκηνικό κατάρρευσης κ διάλυσης ένας βουλευτής (ούτε επαναστάτης, ούτε τπτ, ένας πολιτικός κόθορνος) έκανε την πιο διάσημη ομιλία που έχει ποτέ στη ρωσική βουλή: ηλιθιότητα ή προδοσία;

Ηλιθιότητα ή προδοσία;

Αυτά τα λίγα flashαραν στο μυαλό μου, διαβάζοντας όλα αυτά που βγαίνουν στο φως κ που συνειδητοποιώ σιγά-σιγά.

Δυστυχώς, όμως, πολύ αργά για κάτι παραπάνω από φιλοσοφικά ερωτήματα.

Μαΐου 3, 2010

Ήττα, Θήττα, Γιώττα

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά, Τουτού στις 3:25 μμ από perissos

Σήμερα έφαγα την 1η μεγάλη μου ήττα ε αυτόν τον 1 χρόνο περήφανης μετακίνησης από κ προς το γραφείο με το τουτού.

Μετά από μισή ώρα άσκοπων κύκλων σε όλη την περιοχή, αναγκάστηκα κ το άφησα σε πάρκιγκ.

 

Να φταίει η πρωτομηνιά;

Ο κόσμος παίρνει τα αυτοκίνητά του να έρθει στη δουλειά επειδή έχουν καταρρεύσει τα ΜΜΜ κ πήξαμε;

Ο κόσμος δεν παίρνει το αυτοκίνητό του να πάει στη δουλειά επειδή η βενζίνη κοστίζει όσο το Dimple κ δεν αδειάζουν θέσεις;

 

Όποιος κ να είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα είναι ήττα.

Απρίλιος 27, 2010

Τράπεζα Κύπρου Κύπρου

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Κοινωνία στις 11:45 μμ από perissos

Αφού μέχρι τώρα μπορούσα να σταθώ άνετα σε μια συζήτηση με έναν κατασκευαστή ακινήτων, ένα στέλεχος τραπ. δανείων, έναν μαντρά μεταχειρισμένων, έναν νομικό αστικού δικαίου, έναν υπάλληλο ΑΧΕ, να τώρα που μπορώ να βρω κοινά θέματα κ με στελέχη γενικής τραπεζικής καθώς κ οικονομολόγους. Τη σιχαίνομαι αυτήν την κωλοχώρα που με αναγκάζει να μαθαίνω παντελώς άσχετα πράγματα, απλά κ μόνο για να μη με γ@μήσει κάποιος καπάτσος.

Δεν ξέρω εάν το έχεις πάρει πρέφα στα διαλείμματα από τις ειδήσεις του Σταρ, αλλά ζούμε μεγάλες στιγμές. Δε με πιστεύεις; Δες την πιο κάτω εικόνα, μόλις την έκανα printscreen.

CDS

Με απλά λόγια, αυτή τη στιγμή έχουμε σχεδόν 50-50 πιθανότητα να πτωχεύσουμε (το οποίο είναι τρελό ποσοστό), έχουμε ρίξει στα αυτιά σε ογκόλιθους της παγκόσμιας οικονομίας όπως Αργεντινή, Πακιστάν κ Λετονία, ενώ δανειζόμαστε με διπλάσιο επιτόκιο από το Ιράκ. Ναι, το Ιράκ, όπου κάθε μέρα ανατινάζονται 100 άτομα, θεωρείται κλάσεις πιο φερέγγυο από εμάς. Βάλε στα bookmark σου κ εσύ αυτό το site με τα spread να βλέπεις giati goustaroume pou eimaste ellines.

Τα ελληνικά ομόλογα είναι ένα βήμα από το να γίνουν κωλόχαρτα. Το κακό είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες που τόσα χρόνια απομυζούσαν την ελληνική οικονομία σαν τις βδέλες, ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι ο χρυσός έγινε σκ@τά. Τα ελληνικά ομόλογα έγιναν το αντίστοιχο των τοξικών τραπεζικών προϊόντων πριν από 2 χρόνια. Όποιος τα έχει δεν τα θεωρεί πλέον assets, αλλά αισθάνεται έκθετος στο ελληνικό ρίσκο. Hats off στους γάτους Κύπριους που τα ξεφορτώθηκαν ενόσω μπορούσαν.

Μιας κ ο κίνδυνος για κατάρρευση των τραπεζών (παρέα ή χωρίς το μπ0υρδελο-κράτος) δεν μπορεί να αποκλειστεί (κ με post όπως αυτό εδώ είναι, δυστυχώς, ανατροφοδοτούμενος) τι μπορεί να κάνει κάποιος για να προστατευτεί, έστω κ προσωρινά, από δέσμευση καταθέσεων κ άλλα ωραία;

Λογαριασμός στην Κύπρο

Δε χρειάζεται να πας εκεί. Μπορείς να το κάνεις κ από εδώ με 2 τρόπους

  • Πας σε ένα υποκατάστημα της Τράπεζας Κύπρου (ή, ίσως, κάποιας άλλης κυπριακής τράπεζας εδώ – Ελληνική, Λαϊκή) κ ζητάς να ανοίξεις ένα λογαριασμό στην Τράπεζα Κύπρου Κύπρου (το τονίζεις αυτό το τελευταίο).
    Σε ρωτάνε πόσα χρήματα θες να μεταφέρεις, νομίζω το καταλαβαίνεις ότι δεν έχει νόημα όταν μιλάμε για 100 ευρώ. Σου δίνουν κ υπογράφεις τα κυπριακά έντυπα. Χρειάζεται να έχεις μαζί σου ταυτότητα, εκκαθαριστικό, έναρξη επαγγέλματος (εάν δεν είσαι υπάλληλος) κ ένα λογαριασμό ΔΕΗ/ΟΤΕ/… που να δείχνει τη διεύθυνσή σου.
    Τα χαρτιά στέλνονται στην μαρτυρικήν μεγαλόνησον κ μετά από καμιά βδομάδα σε παίρνουν τηλ για να σου δώσουν 3 πολύ σημαντικά στοιχεία

    • τον αριθμό λογαριασμού σου
    • το ΙΒΑΝ για το λογαριασμό σου
    • το κατάστημα στο οποίο ανοίχτηκε ο λογαριασμός μαζί με κάποια τηλ υπαλλήλων για επικοινωνία. Μην τα χάσεις, θα σου χρειαστούν
  • Επικοινωνείς με ένα λογιστικό γραφείο στην Κύπρο ή/κ εδώ που ειδικεύεται σε τέτοια θέματα. Με το αζημίωτο μπορούν να επισπεύσουν λίγο τη διαδικασία κ ίσως στην πορεία να βρεθείς κ με μια εταιρεία, έτσι να σου βρίσκεται.

Στην περίπτωση της Τρ. Κύπρου ο αριθμός λογ/μού είναι το μόνο που έχεις, δεν υπάρχει βιβλιάριο. Οι συναλλαγές (καταθέσεις/αναλήψεις) μπορούν να γίνουν από τα ταμεία εδώ, μόνο με ταυτότητα (έως 8k κατάθεση, έως 2k ανάληψη). Πλήρη έλεγχο έχεις, όμως, μόνο μέσα από web banking. Με το που ανοιχτεί ο λογαριασμός, κάνε αμέσως μία αίτηση για κωδικό σε ένα εδώ κατάστημα. Υπάρχουν 2 tokens να διαλέξεις, το μικρό νομίζω είναι υπέρ-αρκετό. Κ για αυτό τα χαρτιά στέλνονται με ταχυδρομείο, οπότε υπολόγισε άλλη 1,5 βδομάδα για να πάρεις πίσω το token κ να είσαι μάχιμος.

Από εκεί κ μετά οι μεταφορές από κ προς τα έξω γίνονται με εμβάσματα ή/κ κατάθεση στο ταμείο. Το κόστος εμβάσματος είναι ανάλογο του ποσού μεταφοράς. Το κόστος εμβάσματος εάν δεν έχεις web banking κ πας σε κατάστημα στην ελληνική τράπεζα είναι ανάλογο του ποσού μεταφοράς κ είναι σχεδόν ληστρικό (κάτι του στυλ 20ε για 1000ε ποσό). Λες κ ο υπάλληλος, αντί να τα πληκτρολογήσει, θα τα σκαλίσει σε παριανό μάρμαρο. Αντίθετα, εάν το κάνεις μέσω web banking, είναι σχεδόν τπτ, κάτι του στυλ 30 cents (0,3 ευρώ) ανά 10k (δατ ιζ 10.000 ευρώ) 😉

Άλλη χώρα του εξωτερικού

Δεν το έχω ψάξει. Εάν ξέρεις κάτι παραπάνω (τράπεζες που το προσφέρουν, διαδικασία), με μεγάλη μου χαρά να δεχθώ ένα σχόλιό σου, να διευρύνουμε όλοι μαζί τους οικονομικούς μας ορίζοντες 🙂

Θυρίδα

Στα κεντρικά υποκαταστήματα των μεγάλων τραπεζών νοικιάζονται θυρίδες με το χρόνο. Γενικά αυτές είναι σε διαφορετικά μεγέθη με ανάλογη διαφορά κόστους, από στυλ-συρτάρι που χωράει 2-3 φακέλους, έως στυλ-ντουλάπι που χωράει άγαλμα. Δες κ αποφάσισε.

Μαξιλάρι

Τα έχεις δίπλα σου, κοντά σου, τα χαϊδεύεις κ τους λες τρυφερά my precioussss. ΟΚ, μπορεί να μπουκάρει κ κανένα Χόμπιτ όσο λείπεις από τη σπηλιά, αλλά συμβαίνουν αυτά.

Σε κάθε περίπτωση, εάν επιλέξεις τη λύση “μετρητά-να-τα-βλέπω”, δεν μπορείς απλά να πας στην τράπεζα κ να πεις “Γεια σας! Θέλω να σηκώσω κ τις 100.000 που έχω στο λογαριασμό μου”, το πιο πιθανό (ή μάλλον σίγουρο) είναι να φας άκυρο. Για λόγους ασφαλείας τα ταμεία δουλεύουν με μικρά ποσά κ κάθε μέρα κάνουν προϋπολογισμό για τις ανάγκες σε ρευστό της επόμενης (για αυτό κ οι περισσότερες ληστείες συμβαίνουν τελευταία βδομάδα του μήνα που πληρώνονται μισθοί/συντάξεις ;-)). Οπότε, για μεγάλα ποσά θα πρέπει να πας από την προηγούμενη κ ουσιαστικά να κλείσεις ένα “ραντεβού με τα χρήματά σου”. “Γεια σας, έχω το λογαριασμό 123 κ αύριο κατά τις 10:00-11:00 θα έρθω να σηκώσω Χ χιλιάδες ευρώ”. Το κατά πόσο θες να περπατάς με τόσα χρήματα στην τσέπη είναι δικό σου θέμα. 😉

Η σπάνια ευτυχία

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 4:47 μμ από perissos

Μίλησα προχθές με μία φίλη από παλιά, με αφορμή 1 γιορτή. Μετά τις πρώτες ευχές κ τα “τι γίνεται”, κατάλαβα ότι ήταν ευτυχισμένη. Ούτε χαρούμενη, ούτε ενθουσιασμένη: ευτυχισμένη. Δε γέλαγε, ούτε χαχάνιζε, αλλά καταλάβαινα από τη φωνή της πως έλαμπε, πως ήταν η επιτομή της ευτυχίας.

Μετακομίζει με τον άντρα της στο νεο τους σπίτι, ενώ ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη δική της επιχείρηση. Τη συγχάρηκα ολόψυχα για τα ευχάριστα νέα.

Μου έμεινε, όμως, μια περίεργη αίσθηση από αυτό το τηλ ή, καλύτερα, μια ξαφνική συνειδητοποίηση. Είχα αρκετό (έως πολύ) καιρό να μιλήσω με κάποιον/αν σε τέτοια ψυχολογική διάθεση, με τόσο πηγαία χαρά κ ισορροπία που να σε κατακλύζει χωρίς καμιά προσπάθεια, ακόμα κ από το τηλ.

Είναι τόσο σπάνιο, τελικά;

Προηγούμενη σελίδα · Επόμενη Σελίδα