Σεπτεμβρίου 21, 2010

Έτσι γουστάρουμε, ρε!

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 8:59 μμ από perissos

Τρίτη βράδυ, 22:00, Σταδίου, μπροστά στο Αττικόν.

Μια σειρά από Mercedes, Audi A8, Jaguar, έχει πιάσει τη λεωφορειολωρίδα. Μαζί κ η απαραίτητη κουστωδία από αναμένοντες οδηγούς, ασφαλίτεσ με τισ μηχανές, σωματοφύλακες, καραδοκούντες παπαράτσι.

Είναι νύχτες πρεμιέρας κ κάποια γουρούνια θέλουν να νιώσουν πιο άνθρωποι από τους υπόλοιπους, όσο ανυψώνουν το πνεύμα τους με 1 κουλτουριάρικη ταινία. Δεν είναι ότι δεν έχουν να πληρώσουν το πάρκιγκ. Είναι ότι, όποια καθίκια κ να είναι γουστάρουν που μπορούν να κλείνουν το δρόμο επειδή είναι @@άτοι κ όλοι εμείς κοτόπουλα.

Έτσι, για την ιστορία, ας βάλω εδώ κ τους αριθμούς τους να τους θυμάμαι: ΙΖΟ 4253, ΙΖΡ 3123, ΙΗΙ 8851, LK56KVW, RX59KCV

Μαΐου 7, 2010

Κ εγώ φασίστας;

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:20 πμ από perissos

Προσπαθώ να κάνω 1 βήμα πίσω από χτες, να συγκεντρώσω λίγο τις σκέψεις μου.

Δε σου κρύβω ότι (όχι κ τόσο) ενδόμυχα σκεφτόμουν κ εγώ ότι “μια κάποια λύσις” θα ήταν ένα ντου στη βουλή, ένα μάντρωμα των πολιτικών όπως είναι μέσα κ εξαγνισμός δια πυρός. (Νόμιζα ότι) Υπάρχει καλός λόγος για αυτό το συμπέρασμα:

  • Οι αταβιστικές εικόνες που κουβαλάμε(*) όλοι μας
  • Η συνειδητοποίηση ότι το υπάρχον πολιτικό προσωπικό όλων των αποχρώσεων, δεν είναι απλώς ανίκανο, δεν είναι μόνο συνυπεύθυνο, δεν είναι απλά λαμόγια, αλλά εντελώς επικίνδυνοι(#)
  • Η άποψη ότι η κοινωνία θα μπορέσει να συνέλθει μόνο μετά από 1 ισχυρό σοκ

Τα χτεσινά γεγονότα με προσγείωσαν ανώμαλα στην πραγματικότητα. Διαπίστωσα ότι έπεσα ο ίδιος θύμα της σοφιστείας μου.

Ναι, η φωτιά έχει συμβολικό χαρακτήρα. Ναι, οι πολιτικοί μας είναι του σχοινιού κ του παλουκιού. Αλλά τι με κάνει να πιστεύω πως οι κοινωνίες συνέρχονται μετά από 1 σοκ;;; Πώς ακριβώς συνέρχονται; Τι σημαίνει αυτό; Ξυπνάνε όλοι 1 πρωί κ αποφασίζουν πως “ως εδώ, από σήμερα γίνομαι υπεύθυνος κ ενεργός πολίτης”;

Καμώνομαι πως έχω διαβάσει μια στάλα ιστορία, αλλά ξεχνάω επιλεκτικά τι συμβολίζει μια τέτοια κίνηση. Είναι το ίδιο σα να πιστεύω πως μπορεί να γίνει εμπρησμός σε 1 δάσος κ να καεί κάθε 5ο δέντρο. Ή σαν γίνει 1 σεισμός κ να γκρεμιστούν τα συγκεκριμένα 24,5 σπίτια. Blinded by the obvious

Kάθομαι, λοιπόν, κ διαβάζω τους απόηχους από καταπιεσμένα, ρεβανσιστικά όνειρα δεκαετιών από κάτι κόκκινους φασίστες. Κ θυμάμαι κ κάτι άλλους μαύρους φασίστες, κ κάτι καλόπαιδα που είδα πρόσφατα. Κ αναρωτιέμαι αν διαφέρω από τους φασίστες του ΠΑΜΕ ή της Χρυσής Αυγής, καθώς ουσιαστικά ονειρευόμουν κ εγώ το τέλος της δημοκρατίας. Κ συνειδητοποιώ ότι, τελικά, ίσως η χρεωκοπία να είναι το λιγότερο.

Αυτός ο λάκκος μοιάζει να μην έχει πάτο.

 

 

(*) Είναι τυχαίο νομίζεις ότι στις αμερικάνικες ταινίες – την επιτομή των αναφορών στο ορμέμφυτό μας – ο κακός 9 στις 10 πεθαίνει σε μια κόλαση από φλόγες;

(#) Υπάρχει κάποιος μη ούγκα ο οποίος να διαφωνεί;

Μαΐου 4, 2010

Ηλιθιότητα ή προδοσία;

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:22 μμ από perissos

Μια φορά κ έναν καιρό, στην τσαρική Ρωσία.

Ο 1ος παγκόσμιος μαινόταν ήδη 2 χρόνια. Το αρχικό κύμα πατριωτικού ενθουσιασμού το είχε αντικαταστήσει ένα κράμα απορίας, οργής, κατάθλιψης.

Όλα ήταν λάθος:

  • τρομακτικές ήττες κ απώλεια ρώσων στο μέτωπο, σε βαθμό που η ανικανότητα κ η κακοτυχία δεν μπορούσε πια να τις εξηγήσει
  • οι αξιωματικοί όλων των βαθμών έλειπαν από το μέτωπο αλλά περίσσευαν στα σαλόνια της πρωτεύουσας
  • από το μέτωπο έλειπαν ακόμα κ τα τρόφιμα, ενώ η μαύρη αγορά ξεχείλιζε από στρατιωτικό υλικό
  • η φτώχεια, ο πληθωρισμός κ η πείνα θέριζαν τον πληθυσμό, καθώς η ρωσική οικονομία δεν μπορούσε να αντέξει σε κανονικές συνθήκες, πόσο μάλλον αυτό το βάρος
  • πάντα υπήρχαν χρήματα να φτιάχνονται άπειρα φυλαχτάρια για τις εκκλησίες κ τους πιστούς, αλλά όχι αρκετά για κανόνια κ τρόφιμα
  • ο τσάρος κ οι συν αυτώ ασχολούνταν με παρελάσεις κ δεξιώσεις σαν όλα να ήταν στον αυτόματο, αυτό που ενδιέφερε την κοινωνία ήταν οι ίντριγκες, τα κουτσομπολιά κ τα κρεβατώματα
  • τα ρωσικά κρατικά μυστικά κ σχέδια κυκλοφορούσαν σχεδόν ελεύθερα στην Ευρώπη
  • ψιθυριζόταν ότι ο αρχιστράτηγος είχε πάρει από τους γερμανούς 1 δισ ρούβλια (μυθικό ποσό) για να κάνει ό,τι χειρότερο μπορεί. Ότι ο τσάρος είχε καταντήσει ναρκομανής.

Όλοι έψαχναν ποιος έφταιγε. Μια ήταν οι γερμανοί κατάσκοποι, μια ο Ρασπούτιν, μια ήταν οι εβραίοι (ξεκίναγαν πογκρόμ εβραίων μετά από κάθε στρατιωτική ήττα, λες κ έφταιγαν αυτοί). Έφτασαν στο σημείο να αλλάζουν τα ονόματα των πόλεων για να μη μοιάζουν γερμανικά, λες κ αυτό θα άλλαζε κάτι.

Όλοι οι άλλοι έφταιγαν, εκτός από τους ίδιους τους ρώσους. Η ρωσική κοινωνία ήταν σάπια ως το μεδούλι κ απορούσε γιατί βούλιαζε στο βούρκο. Περίμενε κάτι να γίνει, αλλά φοβόταν, δεν ήθελε να κουνηθεί.

Σε αυτό το σκηνικό κατάρρευσης κ διάλυσης ένας βουλευτής (ούτε επαναστάτης, ούτε τπτ, ένας πολιτικός κόθορνος) έκανε την πιο διάσημη ομιλία που έχει ποτέ στη ρωσική βουλή: ηλιθιότητα ή προδοσία;

Ηλιθιότητα ή προδοσία;

Αυτά τα λίγα flashαραν στο μυαλό μου, διαβάζοντας όλα αυτά που βγαίνουν στο φως κ που συνειδητοποιώ σιγά-σιγά.

Δυστυχώς, όμως, πολύ αργά για κάτι παραπάνω από φιλοσοφικά ερωτήματα.

Απρίλιος 21, 2010

Μαθήματα γεωγραφίας

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες στις 1:35 μμ από perissos

Αντί για τη Δανία του Νότου, γίναμε η Αργεντινή της Ανατολής.

 

Αλήθεια, τι γίνεται με τον Κωπηλάτη;;; Έπιασε ξηρά ή ακόμα είναι αμέριμνος στα ανοιχτά;

Business, greek style

Posted in Εργασία και χαρά, Ελληναράδες στις 12:18 πμ από perissos

Κάποτε

Όταν ήμανε στο εξωτερικό ένα παλικάρι που έκανα παρέα (ιθαγενής Ούνο-Κέλτης, με τη βούλα) ήταν να αγοράσει αυτοκίνητο.

“Α! Με το καλό! Καινουργή;”

“Όχι, δε βγαίνω. Θα πάρω μεταχειρισμένο”

“Καλύτερα, πεταμένα λεφτά το καινούριο. Έχεις βρει από αγγελία;”

“Ναι, μοντέλο τάδε, diesel, θα πάω να το οδηγήσω αύριο”

“Ιδιώτης, ε; Γείτονας;”

“Όχι, έμπορος”

“Τι;!; Μαντράς;! Έχει βιβλίο service; Πόσα χλμ; Εκεί που θα το πας στο συνεργείο, μην ξεχάσεις να ελέγξουν για διαρροές, τους αερόσακους, τον εγκέφαλο, καθώς επίσης…”

“Μα τι λες τώρα; Γιατί να τα κάνω όλα αυτά;;;”

“Τι γιατί; Οι μαντράδες είναι τα μεγαλύτερα λαμόγια, το αυτοκίνητο μπορεί…”

“Το αυτοκίνητο δεν μπορεί τπτ! Σιγά μην ασχοληθώ. Είναι επαγγελματίας, αυτή είναι η δουλειά του”

Ο χρόνος επιβραδύνθηκε για λίγο καθώς αυτή η στιχομυθία χαραζόταν σε γρανιτένιες πλάκες στη μνήμη μου, παρακαταθήκη κ κληρονομιά για την υπόλοιπη ζωή μου. Όχι τόσο για τους μαντράδες εδώ κ εκεί, όσο για την αβυσσαλέα διαφορά νοοτροπίας κ αντιμετώπισης από κ προς τους επαγγελματίες. Το μηρύκαζα για πάρα πολύ καιρό στο μυαλό μου ώσπου στο τέλος μπόρεσα να το αποστάξω σε μια όσο το δυνατόν επιγραμματική φράση

Στην πολιτισμένη Ευρώπη(*) οι επαγγελματικές σχέσεις βασίζονται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη (mutual trust), στην Ελλάδα στην αμοιβαία δυσπιστία (mutual mistrust).

 

Τώρα

Μετά από 1,5 χρόνο δουλειάς, τελικά μια αρκετά επίπονη προσπάθεια έφτασε σε μια alpha έκδοση. Αρκετή ώστε ο πελάτης-συνεργάτης να πειστεί ότι αξίζει κ να αγοράσει τις πρώτες άδειες($). Όλο αυτό το διάστημα ο πελάτης-συνεργάτης μας έδινε τα business requirements κ έκανε κάποιο beta testing με το δικό του ρυθμό. Δηλ. όποτε δεν πήγαιναν οι δουλειές καλά ή έβρισκε κάποιο άλλο ελπιδοφόρο s/w, δεν ασχολιόταν μαζί μας για να επανέλθει αργότερα. Αρχική επένδυση κ ρίσκο από μέρους του μηδέν.

Από την αρχή είχαμε ξεκαθαρίσει μαζί του (καθώς δεν είχε αναλάβει κανένα ρίσκο δίνοντας χρήματα μπροστά) ότι τα πνευματικά δικαιώματα κ η εκμετάλλευση θα ήταν δικά μας. Καθώς είχε βάλει κάποιες ώρες δοκιμών προς το τέλος κ είχε δώσει κ τα requirements, θα ήταν προνομιούχος συνεργάτης, αποκλειστικός μας πελάτης για 2-3 χρόνια, αν ήθελε re-seller με καλό ποσοστό σε Ελλάδα κ γαλαξία, φίλος μας γκαρδιακός, κομμάτι της ψυχής μας, αλλά από εκεί κ μετά θα μπορούσαμε να πουλήσουμε σε όποιον θέλουμε. Αφού δώσαμε χέρια, δώσαμε λόγο –γιατί είμαστε κ αρσενικά, ναούμ-, υπογράψαμε κ μια μεταξύ μας σύμβαση η οποία έγινε κ αντικείμενο εκτενών κ κουραστικών συζητήσεων για τους όρους. Τελικά, όμως, συμφωνήσαμε.

Πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι, είπε να μας δώσει 1 ιδέα για το τι εστί business greek style. Από σπόντα μάθαμε πως πήρε πελάτη στο γραφείο του, του έδειξε το s/w “που έφτιαξε” κ σχεδόν υπόγραψαν να του πουλήσει πόσες άδειες τσεπώνοντας αυτός όλο το ποσό. Ούτε re-selling, ούτε ποσοστά, ούτε αναφορά σε εμάς, ούτε τπτ. Αναρωτιέμαι εάν θα το συνεχίσει μέχρι τέλους κ τι θα πει όταν του δώσουμε @@τριχες αντί για support κ νέα features.

Κ όλα αυτά επειδή είμαστε άντρες κ πρώτα θα μας πέσει ο π**τσος κ μετά ο λόγος.

 

Έχω βάλει στο μυαλό μου σε replay μια ατάκα που μου είχε πει ένας εξηντάρης πελάτης(#) παλιότερα

Όλα καλά κ όλα χρυσά, αλλά μια πιθαμή από τον κώλο μου δεν εμπιστεύομαι κανένα.

 

 

(*) Λέω Ευρώπη καθώς αυτό έχω ως παράδειγμα, αν θες βάλε κάτι άλλο

($) Εννοείται πως ακόμα δε μας έχει δώσει ούτε το ΦΠΑ, τον οποίο κ θα πληρώσω αύριο-μεθαύριο. Η πληρωμή αυτή-καθεαυτή θα γίνει με 6μηνη κ 12μηνη επιταγή. Μην ξεχνιόμαστε…

(#) Παραδοσιακός έλληνας enterpreneur, από αυτούς που σε πουλάνε κ σε αγοράζουν κ με το ένα πόδι στον τάφο.

Απρίλιος 7, 2010

Το σκοτάδι στο βάθος του τούνελ

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία, Vignettes σε μαύρο καμβά στις 5:26 μμ από perissos

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω κ πολύ αισιόδοξα πράγματα να σκεφτώ ή να γράψω.

Γύρισε ένας φίλος από το Πάσχα στο χωριό. Αντί για αρνί κ τσιμπούσι, έθαψαν τον παππού του. Ήταν σχεδόν 90 χρόνων, μέχρι προχτές πήγαινε, λέει, στο χωράφι κοτσωνάτος. Μετά έπεσε, αρρώστησε, δεν ξέρω. Τελευταία φορά που τον άκουσε ήταν από το τηλ: “Είμαι καθ’οδόν”.

Ένας θείος μου γύρισε κ αυτός από το χωριό εσπευσμένα. Τον είχαν πεθάνει οι πόνοι από πέτρες στα νεφρά.

Τον είδα προχθές το βράδυ. Στενοχωριόταν που ταλαιπώρησε τα παιδιά του να τον φέρουν πίσω τόσα χιλιόμετρα, καθώς κ στο κέντρο υγείας κ στο κοντινό νοσοκομείο δεν μπορούσαν/ήθελαν να κάνουν κάτι για αυτόν. Στενοχωριόταν που θα έπρεπε να πάει σε ιδιωτικό θεραπευτήριο για τη λιθοτριψία κ να βάλει τους γιους του σε έξοδα. Στο ΙΚΑ ούτε καν σε προσέχουν για να επαληθεύσουν εάν όντως έφυγαν οι πέτρες. Αν το είχαν κάνει την 1η φορά, δε θα τον έβλεπα έτσι κατάκοιτο.

Τελικά τον πήραν άρον-άρον χτες βράδυ στο νοσοκομείο. Ένας παλιός καρκίνος στο παχύ έντερο υποτροπίασε, 2 χρόνια μετά την εγχείριση. Περιμένει να εγχειριστεί, πήγα σήμερα κ έδωσα αίμα. Θέλω να σκέφτομαι θετικά, κ την προηγούμενη φορά τον είχαν ξεγραμμένο οι γιατροί κ τελικά τους έβγαλε ψεύτες.

Ναι, να σκέφτομαι θετικά. Πρέπει. Κάθε μέρα που μπορείς ακόμα κ να σκεφτείς τη λέξη “καλημέρα” είναι καλή, δεν είναι ειρωνία. Να πεις ένα καλό λόγο, να δώσεις δύναμη, όπως δίνεις το αίμα σου. Το αίμα, όμως, ξαναγίνεται μόνο του, το κουράγιο κ την αισιοδοξία από πού να τα αντλήσεις;

Ναι, όλοι θα πεθάνουμε στο τέλος. Αλλά αυτή η συνεχής υπενθύμιση της θνητότητας, με όλα τα σημεία αναφοράς σου να χάνονται ένα-ένα. Ο φόβος στο βλέμμα των γονιών μου για το σκοτάδι που τα καταπίνει όλα στο τέλος. Αυτή η γ@μημένη εντροπία που συνεχώς αυξάνει, κ αυξάνει, κ αυξάνει.

Σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να είμαστε απίστευτα ευτυχισμένοι εάν όλες οι μέρες έμοιαζαν η μία με την άλλη. Τπτ δε θα άλλαζε, οι αγαπημένοι σου θα ήταν πάντα δίπλα σου, τα μάτια τους ποτέ φοβισμένα, δε θα χρειαζόταν να τους πεις λόγια εμψύχωσης που δεν τα πιστεύεις. Ποιος να θέλει να φύγει από αυτή τη μέρα της μαρμόττας;

Μήπως γίνομαι αγνώμονας, θέλοντας όλο κ περισσότερα; Μήπως χάνω από τα μάτια μου το λαμπρό κ πολύχρωμο φως του τώρα, φοβούμενος το νεκρό σκοτάδι του μετά; Μήπως μου υποσχέθηκε κάποιος ότι συγκεκριμένα εγώ κ όλοι οι δικοί μου δε θα υπακούσουμε στους νόμους της φύσης; Δεν ξέρω.

Δε γουστάρω, όμως.

Καθόλου.

Μαρτίου 8, 2010

Ένας Ευρωπαίος στην Ευρώπη(;)

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 1:00 πμ από perissos

Ένας συνεργάτης ήρθε πρόσφατα από κάποια χώρα της Ευρώπης για 1 συνάντηση. Τι άλλο συνάντησε, εκτός από εμάς;

  • Τα ταξί είχαν απεργία εκείνη τη μέρα. Στο αεροδρόμιο, όμως, υπήρχαν πλήθος από κούρσες. Ήταν είτε ΙΧ, είτε ταξί χωρίς το σήμα. Κ προσέφεραν τις υπηρεσίες τους με το αζημίωτο. 150ε για λιμάνι, 120ε για κέντρο, 100ε για κέντρο. You have to be kidding me, ο φίλος μας δεν ήξερε εάν αστειεύονται ή όχι. Τελικά, μετά από παζάρια βρήκε κάποιο ΙΧ να τον φέρει στο κέντρο με μόλις 80ε. Μαύρα.
    Θα μπορούσε, βέβαια, να πάρει τον προαστιακό. Τι θα πει δεν υπήρχε πληροφόρηση, ή αστυνομία ούτε για δείγμα; Ας πρόσεχε ο μπετόβλακας, ο κουτόφραγκος!
  • Έμεινε σε ένα φαινομενικά καλό ξενοδοχείο, 4, ίσως κ 4,5 αστέρων. Έλα, όμως, που κάπου πήρε το μάτι του στους διαδρόμους 1 κατσαρίδα. +1 για τον τουρισμό κ αν γουστάρει.
  • Την επόμενη ημέρα είχε απεργία όλος ο δημόσιος κ (κατ’όνομα) ο ιδιωτικός τομέας. Κατά ένα περίεργο τρόπο έκαναν απεργία κ οι μπασκίνες κ τα φανάρια. Ο πιο κεντρικός δρόμος της Αθήνας κ γινόταν της π0ρνης, όποιος ήθελε πέρναγε, αγνοώντας μέχρι κ τα σήματα(*). Ο φιλαράκος μας κοιμήθηκε Αθήνα κ ξύπνησε στο Κάιρο. Έκανε 15’ να διασχίσει μια διασταύρωση.
  • Αφού είδαμε ότι δεν είναι μέρος εδώ για άβγαλτους, ενώ δεν ήμασταν κ σίγουροι εάν οι σκ@τοταρίφες έχουν απεργία, του κανονίσαμε να επιστρέψει στο αεροδρόμιο με limo service. Ήρθε με μεξικάνικο ταξί, έφυγε με limo. Ελλαδάρα!

 

(*) Προφανώς εάν δε λειτουργούν τα φανάρια, κάποιοι αντιλαμβάνονται ότι παύουν να ισχύουν οι μονοδρομήσεις, οι απαγορεύσεις στροφής,…

Βουλιάξαμε, αλλά δεν αλλάξαμε

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:39 πμ από perissos

Ξημέρωμα, στο εφημερεύον νοσοκομείο. Πάω στο ταμείο να πληρώσω τις εξετάσεις. Ο υπάλληλος έχει όρεξη για κουβέντα, ενώ εμένα το αγχωμένο μου μυαλό είναι αλλού, κλώθοντας μαύρες σκέψεις.

  • …κ τι δουλειά κάνεις, φίλε;
  • Ε; Προγρ/τής.
  • Ώπα! Εδώ είμαστε!
  • Είστε τυχεροί τώρα. Εμείς τότε πού να δούμε υπολογιστή κ όλα αυτά.
  • Ε;… Ναι, τι να κάνουμε, η ζωή προχωράει…
  • Κ τι έχεις τελειώσει;
  • Παν/μιο Χ, Τμήμα Πληροφορικής.
  • Α, ωραία. Κ πού δουλεύεις;
  • (γκρρ, σφράγισε τις γ@μω-εξετάσεις, ρε αργόσχολε, παλιομλκ!) Στην εταιρεία Υ.
  • Ωραία.
  • Να σε ρωτήσω: το ECDL είναι δύσκολο να το πάρεις;
  • (duh!) Όχι, με λίγο διάβασμα όλοι μπορούν να το πάρουν, δεν είναι δύσκολο.
  • Ξέρεις τι; Έχω ένα συνάδελφο γύρω στα 40-50, ο οποίος έχει την ίδια ταυτότητα από το γυμνάσιο. Μπορούμε να βρούμε κάποιον να πάει να πάρει το ECDL για αυτόν;
  • (internal server error, τι σχέση έχει η ταυτότητα;;;) …εεε… γιατί δεν διαβάζει να πάει να το δώσει; Σιγά το δύσκολο! Το έχουν πάρει καν κ καν
  • Ναι, μα δεν ξέρει να διαβάζει το παλικάρι
  • (connection reset)…
  • …για αυτό σου λέω, αν έχεις κανένα γνωστό, να πάρει την παλιά ταυτότητα, ποιος να τον καταλάβει από τη φωτογραφία, κ να πάει να δώσει για το φιλαράκι.
  • (9600 bps ταχύτητα) εεε… μα δε θα τον ελέγξουν στο εξεταστικό κέντρο; Τα κοιτάνε αυτά…
  • Ποιος θα τον καταλάβει; Αγνώριστος είναι στη φωτογραφία, σου λέω. Κάν’ας συνάδελφός σου, κάν’ας φίλος;
  • ε… δεν έχω κανένα γνωστό στην εταιρεία, είμαστε όλοι μικρότερης ηλικίας.
  • Έχε το υπόψη σου, πάντως. Εάν βρεις κάποιον, στείλ’τον σε ‘μένα.

Τι ακριβώς ήθελε ο φίλος; Μου πήρε κάποια ώρα να ξεζαλιστώ, αλλά τελικά το έπιασα.

Έχει κάποιον συνάδελφο δημόσιο, ο οποίος αν κ αγράμματος, δεν παύει να ζηλεύει όλους τους άλλους που παίρνουν επίδομα υπολογιστή. Οπότε γιατί όχι κ αυτός; Δημόσιο είναι, μήπως κ θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει ποτέ Η/Υ; Μπορεί κ να δουλεύιε σε καμιά σκουπιδιάρα. Αλλά ακόμα κ να χρειαστεί, τραβάει 1 απεργία για την ανάλγητη διοίκηση του νοσοκομείου που τους φορτώνει ευθύνες.

Ωραία, έτσι πρέπει, να μην ξεχνιόμαστε. Η κρίση κ οι μειώσεις μισθών είναι για τους μλκ, εδώ είναι δημόσιο.

Μαρτίου 7, 2010

E.R.

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 10:45 μμ από perissos

Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να πάμε τη μητέρα μου στα επείγοντα. Ευτυχώς τπτ σοβαρό. Είχα, όμως, ξανά την ευκαιρία να απολαύσω το μοναδικό περιβάλλον των εξωτερικών ιατρείων ξημερώματα

  • Περνώντας έξω από το χειρουργικό βλέπω φευγαλέα μέσα 5-6 ανθρώπους πάνω σε φορεία, παρατημένα τυχαία μέσα στη μέση. Κάποιοι βογκάνε, κάποιοι κάθονται σιωπηλοί. Αυτή η εικόνα του 1 δευτερολέπτου μου θυμίζει σφαγείο.
  • Στα καθίσματα αναμονής απλανή βλέμματα. Μια υποψία νύστας λόγω του προχωρημένου της ώρας, ανάμικτη με ανησυχία για το συγγενή/φίλο κ βαρεμάρα από την απραξία.
  • Κάθε τόσο περνάει ένα φορείο με ένα γέρο ή μια γρια, πελιδνούς, σχεδόν σκελετωμένους. Πόσον χρονών να είναι; Κάποιοι κοιτάνε το ταβάνι με σχεδόν γυάλινο βλέμμα, κάποιοι έχουν ορούς, καθετήρες, τα σκεπάσματα κ τα παντελόνια αφήνουν να φανεί κίτρινη σάρκα, τα αχαμνά τους. Γιατί δεν τους σκεπάζουν; Γιατί να τους σκεπάσουν; Σκέφτομαι το λόγο που έχουμε έρθει εμείς κ αυθόρμητα χαίρομαι: ευτυχώς, όχι εγώ, όχι εμείς. Μοιράζομαι τη σκέψη μου με τους δικούς μου “Όποτε αισθανόμαστε πεσμένοι, εδώ να ερχόμαστε, να ανεβαίνουμε που υπάρχουν κ χειρότερα”. Περιμένω να μου την πουν για την κρυάδα, αλλά εκπλήσσομαι όταν βλέπω πως κ αυτοί σκέφτονται το ίδιο. Ώστε, λοιπόν, το μαύρο χιούμορ είναι ανακούφιση που το κακό δε συμβαίνει σε μας;
  • Δύο σεκιουριτάδες στέκονται όρθιοι, στέλνοντας μηνύματα κ κοιτώντας πότε-πότε γύρω τους. Ένας φωτεινός πίνακας για αριθμό προτεραιότητας έχει μείνει κολλημένος στο 86. Όλοι βιάζονται, όλα είναι επείγοντα, όλοι θέλουν να μπουν στο ιατρείο να βλέπουν, πώς να βάλεις τάξη κ σειρά; Ποιος θέλει να μπει τάξη κ σειρά;
  • Ένα φορείο έρχεται τραντάζοντας από το βάθος του διαδρόμου. Χτυπάνε τα άλλα φορεία να φύγουν από τη μέση, στρίβουν με κολίδια στο διάδρομο, ο ένας τραυμ/φορέας σχεδόν πέφτει, από πίσω τρέχουν αλαφιασμένοι κάποιοι συγγενείς. Αχνογελάω με το θέαμα, το παραλίγο πέσιμο μου φάνηκε αστείο, εύκολα πωρώνεσαι με τον ανθρώπινο πόνο, όλα τα συνηθίζεις. Οι συγγενείς μένουν στο διάδρομο κ πηγαινοέρχονται νευρικοί, τόσο τρέξιμο κ τώρα δεν έχουν πού να πάνε. Σε λίγο βγαίνει μία κοπέλα από το καρδιολογικό κ οι υπόλοιποι πέφτουν απάνω της σα μελίσσι: “τι έγινε; τι είπαν;” Τους παίρνει παράμερα. “Πέθανε; ΠΕΘΑΝΕ;!;” Μία ξεσπάει σε λυγμούς, οι υπόλοιποι την αγκαλιάζουν λίγο να την παρηγορήσουν, λίγο να μην ακουστεί. Ίσως κ να την περίμεναν.
    Ένας άνθρωπος πέθανε. Κάποιος πέθανε. Λίγα μέτρα πιο εκεί. Πριν λίγο πέρασε μπροστά μου, ίσως κ να ήταν ζωντανός. Δεν έχω διάθεση να αστειευτώ, κλείνω το κινητό με το οποίο χαζολογούσα ως εκείνη τη στιγμή. Τη βγάζουν σε λίγο σκεπασμένη με ένα λευκό σεντόνι, τη βάζουν στο ασανσέρ για το υπόγειο.
  • Οι 2 τραυμ/φορείς βγαίνουν μετά από λίγο κ αυτοί. Ο ένας τρίβει το πρόσωπό του, σα να προσπαθεί να ξυπνήσει, να διώξει κάτι. “Ρε μλκ, το οξύμετρο πού το άφησες;” “Το έχω στο ασθ/φόρο” “Ουφ, ωραία! Δεν ήθελα να πάω στο νεκροθάλαμο να το πάρω”. Αργοσέρνουν τα βήματά τους προς την έξοδο.
    Μια παχιά νοσοκόμα έρχεται φουριόζα “Αυτό… αυτό στο καρδιολογικό πήγε κάτω;” “Ναι, το πήγαν κάτω”.
    Αυτή είναι η ζωή; Μόλις τελειώσει να μιλάνε για εσένα σα να είσαι αντικείμενο; Προτιμώ να μην το σκέφτομαι. 
  • Άλλη μία ηλικιωμένη έρχεται σε ένα φορείο. Δε βογγάει όπως οι προηγούμενοι αλλά όταν της μιλάνε απαντάει με τρεμάμενη φωνή, σαν έτοιμη να ξεσπάσε σε λυγμούς. Τη βάζουν μέσα ενόσω είναι κ η μητέρα μου. “Τι έχεις;” “…κατάλαβες, ο άτιμος ο αδερφός μου! Να θέλει να…” “Ναι, οκ, αλλά έχεις κάτι;” Με τα πολλά, οι γιατροί μαθαίνουν ότι διαφώνησε με τον αδερφό της κ κάλεσε το ΕΚΑΒ μόνη της. “Δεν μπορείτε να μου γράψετε ότι δεν είμαι καλά, να με αφήσει ήσυχη;” Οι γιατροί την κοιτάνε άφωνοι.
    Η μητέρα μου είναι καλά. Ο γιατρός της λέει σιγά "Να κλάψεις ή να γελάσεις, κυρία μου; Φύγετε, δεν έχετε τπτ. Εδώ θα σας ανέβει η πίεση…"

Μαρτίου 4, 2010

Ο λαός θέλει…

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:38 πμ από perissos

Σήμερα πρωί-πρωί, άρχισα να παίρνω με mail/messenger/chat/περιστέρια links για άρθρα με τα νέα φορολογικά μέτρα.

Το απόγευμα ήρθε πάλι ένα τσουνάμι μηνυμάτων με τις οριζόντιες/κάθετες/σκυφτές/κλπ δεξιότητες της Τζ0ύλι@ς.

Ο Έλληνας ψοφάει για μαμήσι σε όλες τις μορφές, κατά πώς φαίνεται…

Επόμενη Σελίδα