Νοέμβριος 4, 2010

Φούστικες τακτικές

Posted in Επικαιρότητα, Κοινωνία στις 10:24 πμ από perissos

Σε 1 φανάρι είχαν εντυποδιανομή την εφημερίδα Metro. Την ξεφύλισα λίγο.
Όλη η εφημερίδα είναι 1 πολύχρωμο φυλλάδιο του Κλακλακλαμάνη. Αθήνα πόλη της ζωής μας, τι ωραία που τα έκαλα όλα, εγκαίνια, εγκαίνια, εγκαίνια.
Σιχτιρίζω τους «ξεφτιλισμένους» της metro που ξεπουλήθηκαν έτσι, αλλά μετά παρατηρώ λίγο καλύτερα. Έχει πανομοιότυπο το λογότυπο metro αλλά λείπει με μικρά γράμματα το επίθεμα rama. Δεν έχει άρθρα, δεν έχει άλλες ειδήσεις, δεν έχει εκδότη/συντάκτες, τπτ.
Είναι μια προεκλογική «εφημερίδα» της 1 έκδοσης. Αυτή τη φορά όμως ο Κλακλακλα το πήγε λίγο πιο πέρα υϊοθετώντας το λογότυπο κ το format υπάρχουσας εφημερίδας. Όλα αυτά με τα δικά μου κ τα δικά σου δημοτικά τέλη.

Πάλι καλά που δεν αποφάσισε να μοιράσει την Κλακλαθημερινή!

Αλήθεια οι ιδιοκτήτες της metro τι να λένε για αυτήν την πλαστογραφία;

Σεπτεμβρίου 21, 2010

Έτσι γουστάρουμε, ρε!

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 8:59 μμ από perissos

Τρίτη βράδυ, 22:00, Σταδίου, μπροστά στο Αττικόν.

Μια σειρά από Mercedes, Audi A8, Jaguar, έχει πιάσει τη λεωφορειολωρίδα. Μαζί κ η απαραίτητη κουστωδία από αναμένοντες οδηγούς, ασφαλίτεσ με τισ μηχανές, σωματοφύλακες, καραδοκούντες παπαράτσι.

Είναι νύχτες πρεμιέρας κ κάποια γουρούνια θέλουν να νιώσουν πιο άνθρωποι από τους υπόλοιπους, όσο ανυψώνουν το πνεύμα τους με 1 κουλτουριάρικη ταινία. Δεν είναι ότι δεν έχουν να πληρώσουν το πάρκιγκ. Είναι ότι, όποια καθίκια κ να είναι γουστάρουν που μπορούν να κλείνουν το δρόμο επειδή είναι @@άτοι κ όλοι εμείς κοτόπουλα.

Έτσι, για την ιστορία, ας βάλω εδώ κ τους αριθμούς τους να τους θυμάμαι: ΙΖΟ 4253, ΙΖΡ 3123, ΙΗΙ 8851, LK56KVW, RX59KCV

Μαΐου 31, 2010

Μικρές ρυτίδες

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Κοινωνία, Τουτού στις 1:01 μμ από perissos

Αυτόν τον καιρό ψάχνουμε να αγοράσουμε 1 μεταχειρισμένο αυτοκίνητο να αντικαταστήσει το μακαρίτικο Astra.

Δώσαμε το Σαβ ρ/β με 1 γυναίκα, ιδιοκτήτρια ενός Getz. Ήταν πρόθυμη να έρθει από τον Άλιμο στο Γαλάτσι για να το δούμε. Είχε το μικρό παιδί της μαζί, μάλλον δεν είχε πού να το αφήσει. Με το μισό της μυαλό παρακολουθούσε το παιδί της ανήσυχη, όσο μας τριγύριζε ανακαλύπτοντας ανέμελο τον κόσμο. Με το άλλο προσπαθούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας, όση ώρα κοιτούσαμε κάτω από το καπώ.

Το αυτοκίνητο είχε αρκετά μικρά τρακαρίσματα, δεν είχε σκοπό (κ μάλλον χρήματα) να τα φτιάξει.

Κάνοντας την κλασσική ερώτηση γιατί το πουλάει, τα μάτια της άλλαξαν.

“…έχουμε 2 αυτοκίνητα, αυτό κ ένα 1600άρι, θέλουμε να διώξουμε το 1 ή κ τα 2… φεύγω στο εξωτερικό, με όλα αυτά που γίνονται… θέλαμε να πουλήσουμε το μεγάλο, αλλά δε φεύγει… θα κρατήσουμε το 1 κ ο άνδρας μου το μηχανάκι… στο τέλος θα έρθει κ αυτός στο εξωτερικό… θα ήθελα να ησυχάσω από αυτό το βάρος, έχω αρκετά προβλήματα στο μυαλό μου… έχω βαρεθεί να τα δείχνω σε αγοραστές…”

Την παρατηρούσα αθέλητα: πώς σκοτείνιαζε η όψη της με κάθε λέξη, πώς βάθαιναν σχεδόν αδιόρατα οι ρυτίδες το μέτωπο κ ανάμεσα στα μάτια της.

Δεν ήθελε να το πουλήσει το αυτοκίνητό της, αλλά επρεπε. Δεν είχε καμία όρεξη να έρθει να μας δει, αλλά πίεσε το πρόγραμμά της. Τι θα έκανε με το παιδί της έξω; Δεν είχε άλλη επιλογή.

 

Τόσες μικρές ρυτίδες γύρω μας. Μόνο να μαντέψεις μπορείς πόσο βαθιές είναι…

Μαΐου 7, 2010

Κ εγώ φασίστας;

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:20 πμ από perissos

Προσπαθώ να κάνω 1 βήμα πίσω από χτες, να συγκεντρώσω λίγο τις σκέψεις μου.

Δε σου κρύβω ότι (όχι κ τόσο) ενδόμυχα σκεφτόμουν κ εγώ ότι “μια κάποια λύσις” θα ήταν ένα ντου στη βουλή, ένα μάντρωμα των πολιτικών όπως είναι μέσα κ εξαγνισμός δια πυρός. (Νόμιζα ότι) Υπάρχει καλός λόγος για αυτό το συμπέρασμα:

  • Οι αταβιστικές εικόνες που κουβαλάμε(*) όλοι μας
  • Η συνειδητοποίηση ότι το υπάρχον πολιτικό προσωπικό όλων των αποχρώσεων, δεν είναι απλώς ανίκανο, δεν είναι μόνο συνυπεύθυνο, δεν είναι απλά λαμόγια, αλλά εντελώς επικίνδυνοι(#)
  • Η άποψη ότι η κοινωνία θα μπορέσει να συνέλθει μόνο μετά από 1 ισχυρό σοκ

Τα χτεσινά γεγονότα με προσγείωσαν ανώμαλα στην πραγματικότητα. Διαπίστωσα ότι έπεσα ο ίδιος θύμα της σοφιστείας μου.

Ναι, η φωτιά έχει συμβολικό χαρακτήρα. Ναι, οι πολιτικοί μας είναι του σχοινιού κ του παλουκιού. Αλλά τι με κάνει να πιστεύω πως οι κοινωνίες συνέρχονται μετά από 1 σοκ;;; Πώς ακριβώς συνέρχονται; Τι σημαίνει αυτό; Ξυπνάνε όλοι 1 πρωί κ αποφασίζουν πως “ως εδώ, από σήμερα γίνομαι υπεύθυνος κ ενεργός πολίτης”;

Καμώνομαι πως έχω διαβάσει μια στάλα ιστορία, αλλά ξεχνάω επιλεκτικά τι συμβολίζει μια τέτοια κίνηση. Είναι το ίδιο σα να πιστεύω πως μπορεί να γίνει εμπρησμός σε 1 δάσος κ να καεί κάθε 5ο δέντρο. Ή σαν γίνει 1 σεισμός κ να γκρεμιστούν τα συγκεκριμένα 24,5 σπίτια. Blinded by the obvious

Kάθομαι, λοιπόν, κ διαβάζω τους απόηχους από καταπιεσμένα, ρεβανσιστικά όνειρα δεκαετιών από κάτι κόκκινους φασίστες. Κ θυμάμαι κ κάτι άλλους μαύρους φασίστες, κ κάτι καλόπαιδα που είδα πρόσφατα. Κ αναρωτιέμαι αν διαφέρω από τους φασίστες του ΠΑΜΕ ή της Χρυσής Αυγής, καθώς ουσιαστικά ονειρευόμουν κ εγώ το τέλος της δημοκρατίας. Κ συνειδητοποιώ ότι, τελικά, ίσως η χρεωκοπία να είναι το λιγότερο.

Αυτός ο λάκκος μοιάζει να μην έχει πάτο.

 

 

(*) Είναι τυχαίο νομίζεις ότι στις αμερικάνικες ταινίες – την επιτομή των αναφορών στο ορμέμφυτό μας – ο κακός 9 στις 10 πεθαίνει σε μια κόλαση από φλόγες;

(#) Υπάρχει κάποιος μη ούγκα ο οποίος να διαφωνεί;

Μαΐου 4, 2010

Ηλιθιότητα ή προδοσία;

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:22 μμ από perissos

Μια φορά κ έναν καιρό, στην τσαρική Ρωσία.

Ο 1ος παγκόσμιος μαινόταν ήδη 2 χρόνια. Το αρχικό κύμα πατριωτικού ενθουσιασμού το είχε αντικαταστήσει ένα κράμα απορίας, οργής, κατάθλιψης.

Όλα ήταν λάθος:

  • τρομακτικές ήττες κ απώλεια ρώσων στο μέτωπο, σε βαθμό που η ανικανότητα κ η κακοτυχία δεν μπορούσε πια να τις εξηγήσει
  • οι αξιωματικοί όλων των βαθμών έλειπαν από το μέτωπο αλλά περίσσευαν στα σαλόνια της πρωτεύουσας
  • από το μέτωπο έλειπαν ακόμα κ τα τρόφιμα, ενώ η μαύρη αγορά ξεχείλιζε από στρατιωτικό υλικό
  • η φτώχεια, ο πληθωρισμός κ η πείνα θέριζαν τον πληθυσμό, καθώς η ρωσική οικονομία δεν μπορούσε να αντέξει σε κανονικές συνθήκες, πόσο μάλλον αυτό το βάρος
  • πάντα υπήρχαν χρήματα να φτιάχνονται άπειρα φυλαχτάρια για τις εκκλησίες κ τους πιστούς, αλλά όχι αρκετά για κανόνια κ τρόφιμα
  • ο τσάρος κ οι συν αυτώ ασχολούνταν με παρελάσεις κ δεξιώσεις σαν όλα να ήταν στον αυτόματο, αυτό που ενδιέφερε την κοινωνία ήταν οι ίντριγκες, τα κουτσομπολιά κ τα κρεβατώματα
  • τα ρωσικά κρατικά μυστικά κ σχέδια κυκλοφορούσαν σχεδόν ελεύθερα στην Ευρώπη
  • ψιθυριζόταν ότι ο αρχιστράτηγος είχε πάρει από τους γερμανούς 1 δισ ρούβλια (μυθικό ποσό) για να κάνει ό,τι χειρότερο μπορεί. Ότι ο τσάρος είχε καταντήσει ναρκομανής.

Όλοι έψαχναν ποιος έφταιγε. Μια ήταν οι γερμανοί κατάσκοποι, μια ο Ρασπούτιν, μια ήταν οι εβραίοι (ξεκίναγαν πογκρόμ εβραίων μετά από κάθε στρατιωτική ήττα, λες κ έφταιγαν αυτοί). Έφτασαν στο σημείο να αλλάζουν τα ονόματα των πόλεων για να μη μοιάζουν γερμανικά, λες κ αυτό θα άλλαζε κάτι.

Όλοι οι άλλοι έφταιγαν, εκτός από τους ίδιους τους ρώσους. Η ρωσική κοινωνία ήταν σάπια ως το μεδούλι κ απορούσε γιατί βούλιαζε στο βούρκο. Περίμενε κάτι να γίνει, αλλά φοβόταν, δεν ήθελε να κουνηθεί.

Σε αυτό το σκηνικό κατάρρευσης κ διάλυσης ένας βουλευτής (ούτε επαναστάτης, ούτε τπτ, ένας πολιτικός κόθορνος) έκανε την πιο διάσημη ομιλία που έχει ποτέ στη ρωσική βουλή: ηλιθιότητα ή προδοσία;

Ηλιθιότητα ή προδοσία;

Αυτά τα λίγα flashαραν στο μυαλό μου, διαβάζοντας όλα αυτά που βγαίνουν στο φως κ που συνειδητοποιώ σιγά-σιγά.

Δυστυχώς, όμως, πολύ αργά για κάτι παραπάνω από φιλοσοφικά ερωτήματα.

Απρίλιος 27, 2010

Τράπεζα Κύπρου Κύπρου

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Κοινωνία στις 11:45 μμ από perissos

Αφού μέχρι τώρα μπορούσα να σταθώ άνετα σε μια συζήτηση με έναν κατασκευαστή ακινήτων, ένα στέλεχος τραπ. δανείων, έναν μαντρά μεταχειρισμένων, έναν νομικό αστικού δικαίου, έναν υπάλληλο ΑΧΕ, να τώρα που μπορώ να βρω κοινά θέματα κ με στελέχη γενικής τραπεζικής καθώς κ οικονομολόγους. Τη σιχαίνομαι αυτήν την κωλοχώρα που με αναγκάζει να μαθαίνω παντελώς άσχετα πράγματα, απλά κ μόνο για να μη με γ@μήσει κάποιος καπάτσος.

Δεν ξέρω εάν το έχεις πάρει πρέφα στα διαλείμματα από τις ειδήσεις του Σταρ, αλλά ζούμε μεγάλες στιγμές. Δε με πιστεύεις; Δες την πιο κάτω εικόνα, μόλις την έκανα printscreen.

CDS

Με απλά λόγια, αυτή τη στιγμή έχουμε σχεδόν 50-50 πιθανότητα να πτωχεύσουμε (το οποίο είναι τρελό ποσοστό), έχουμε ρίξει στα αυτιά σε ογκόλιθους της παγκόσμιας οικονομίας όπως Αργεντινή, Πακιστάν κ Λετονία, ενώ δανειζόμαστε με διπλάσιο επιτόκιο από το Ιράκ. Ναι, το Ιράκ, όπου κάθε μέρα ανατινάζονται 100 άτομα, θεωρείται κλάσεις πιο φερέγγυο από εμάς. Βάλε στα bookmark σου κ εσύ αυτό το site με τα spread να βλέπεις giati goustaroume pou eimaste ellines.

Τα ελληνικά ομόλογα είναι ένα βήμα από το να γίνουν κωλόχαρτα. Το κακό είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες που τόσα χρόνια απομυζούσαν την ελληνική οικονομία σαν τις βδέλες, ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι ο χρυσός έγινε σκ@τά. Τα ελληνικά ομόλογα έγιναν το αντίστοιχο των τοξικών τραπεζικών προϊόντων πριν από 2 χρόνια. Όποιος τα έχει δεν τα θεωρεί πλέον assets, αλλά αισθάνεται έκθετος στο ελληνικό ρίσκο. Hats off στους γάτους Κύπριους που τα ξεφορτώθηκαν ενόσω μπορούσαν.

Μιας κ ο κίνδυνος για κατάρρευση των τραπεζών (παρέα ή χωρίς το μπ0υρδελο-κράτος) δεν μπορεί να αποκλειστεί (κ με post όπως αυτό εδώ είναι, δυστυχώς, ανατροφοδοτούμενος) τι μπορεί να κάνει κάποιος για να προστατευτεί, έστω κ προσωρινά, από δέσμευση καταθέσεων κ άλλα ωραία;

Λογαριασμός στην Κύπρο

Δε χρειάζεται να πας εκεί. Μπορείς να το κάνεις κ από εδώ με 2 τρόπους

  • Πας σε ένα υποκατάστημα της Τράπεζας Κύπρου (ή, ίσως, κάποιας άλλης κυπριακής τράπεζας εδώ – Ελληνική, Λαϊκή) κ ζητάς να ανοίξεις ένα λογαριασμό στην Τράπεζα Κύπρου Κύπρου (το τονίζεις αυτό το τελευταίο).
    Σε ρωτάνε πόσα χρήματα θες να μεταφέρεις, νομίζω το καταλαβαίνεις ότι δεν έχει νόημα όταν μιλάμε για 100 ευρώ. Σου δίνουν κ υπογράφεις τα κυπριακά έντυπα. Χρειάζεται να έχεις μαζί σου ταυτότητα, εκκαθαριστικό, έναρξη επαγγέλματος (εάν δεν είσαι υπάλληλος) κ ένα λογαριασμό ΔΕΗ/ΟΤΕ/… που να δείχνει τη διεύθυνσή σου.
    Τα χαρτιά στέλνονται στην μαρτυρικήν μεγαλόνησον κ μετά από καμιά βδομάδα σε παίρνουν τηλ για να σου δώσουν 3 πολύ σημαντικά στοιχεία

    • τον αριθμό λογαριασμού σου
    • το ΙΒΑΝ για το λογαριασμό σου
    • το κατάστημα στο οποίο ανοίχτηκε ο λογαριασμός μαζί με κάποια τηλ υπαλλήλων για επικοινωνία. Μην τα χάσεις, θα σου χρειαστούν
  • Επικοινωνείς με ένα λογιστικό γραφείο στην Κύπρο ή/κ εδώ που ειδικεύεται σε τέτοια θέματα. Με το αζημίωτο μπορούν να επισπεύσουν λίγο τη διαδικασία κ ίσως στην πορεία να βρεθείς κ με μια εταιρεία, έτσι να σου βρίσκεται.

Στην περίπτωση της Τρ. Κύπρου ο αριθμός λογ/μού είναι το μόνο που έχεις, δεν υπάρχει βιβλιάριο. Οι συναλλαγές (καταθέσεις/αναλήψεις) μπορούν να γίνουν από τα ταμεία εδώ, μόνο με ταυτότητα (έως 8k κατάθεση, έως 2k ανάληψη). Πλήρη έλεγχο έχεις, όμως, μόνο μέσα από web banking. Με το που ανοιχτεί ο λογαριασμός, κάνε αμέσως μία αίτηση για κωδικό σε ένα εδώ κατάστημα. Υπάρχουν 2 tokens να διαλέξεις, το μικρό νομίζω είναι υπέρ-αρκετό. Κ για αυτό τα χαρτιά στέλνονται με ταχυδρομείο, οπότε υπολόγισε άλλη 1,5 βδομάδα για να πάρεις πίσω το token κ να είσαι μάχιμος.

Από εκεί κ μετά οι μεταφορές από κ προς τα έξω γίνονται με εμβάσματα ή/κ κατάθεση στο ταμείο. Το κόστος εμβάσματος είναι ανάλογο του ποσού μεταφοράς. Το κόστος εμβάσματος εάν δεν έχεις web banking κ πας σε κατάστημα στην ελληνική τράπεζα είναι ανάλογο του ποσού μεταφοράς κ είναι σχεδόν ληστρικό (κάτι του στυλ 20ε για 1000ε ποσό). Λες κ ο υπάλληλος, αντί να τα πληκτρολογήσει, θα τα σκαλίσει σε παριανό μάρμαρο. Αντίθετα, εάν το κάνεις μέσω web banking, είναι σχεδόν τπτ, κάτι του στυλ 30 cents (0,3 ευρώ) ανά 10k (δατ ιζ 10.000 ευρώ) 😉

Άλλη χώρα του εξωτερικού

Δεν το έχω ψάξει. Εάν ξέρεις κάτι παραπάνω (τράπεζες που το προσφέρουν, διαδικασία), με μεγάλη μου χαρά να δεχθώ ένα σχόλιό σου, να διευρύνουμε όλοι μαζί τους οικονομικούς μας ορίζοντες 🙂

Θυρίδα

Στα κεντρικά υποκαταστήματα των μεγάλων τραπεζών νοικιάζονται θυρίδες με το χρόνο. Γενικά αυτές είναι σε διαφορετικά μεγέθη με ανάλογη διαφορά κόστους, από στυλ-συρτάρι που χωράει 2-3 φακέλους, έως στυλ-ντουλάπι που χωράει άγαλμα. Δες κ αποφάσισε.

Μαξιλάρι

Τα έχεις δίπλα σου, κοντά σου, τα χαϊδεύεις κ τους λες τρυφερά my precioussss. ΟΚ, μπορεί να μπουκάρει κ κανένα Χόμπιτ όσο λείπεις από τη σπηλιά, αλλά συμβαίνουν αυτά.

Σε κάθε περίπτωση, εάν επιλέξεις τη λύση “μετρητά-να-τα-βλέπω”, δεν μπορείς απλά να πας στην τράπεζα κ να πεις “Γεια σας! Θέλω να σηκώσω κ τις 100.000 που έχω στο λογαριασμό μου”, το πιο πιθανό (ή μάλλον σίγουρο) είναι να φας άκυρο. Για λόγους ασφαλείας τα ταμεία δουλεύουν με μικρά ποσά κ κάθε μέρα κάνουν προϋπολογισμό για τις ανάγκες σε ρευστό της επόμενης (για αυτό κ οι περισσότερες ληστείες συμβαίνουν τελευταία βδομάδα του μήνα που πληρώνονται μισθοί/συντάξεις ;-)). Οπότε, για μεγάλα ποσά θα πρέπει να πας από την προηγούμενη κ ουσιαστικά να κλείσεις ένα “ραντεβού με τα χρήματά σου”. “Γεια σας, έχω το λογαριασμό 123 κ αύριο κατά τις 10:00-11:00 θα έρθω να σηκώσω Χ χιλιάδες ευρώ”. Το κατά πόσο θες να περπατάς με τόσα χρήματα στην τσέπη είναι δικό σου θέμα. 😉

Απρίλιος 21, 2010

Μαθήματα γεωγραφίας

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες στις 1:35 μμ από perissos

Αντί για τη Δανία του Νότου, γίναμε η Αργεντινή της Ανατολής.

 

Αλήθεια, τι γίνεται με τον Κωπηλάτη;;; Έπιασε ξηρά ή ακόμα είναι αμέριμνος στα ανοιχτά;

Business, greek style

Posted in Εργασία και χαρά, Ελληναράδες στις 12:18 πμ από perissos

Κάποτε

Όταν ήμανε στο εξωτερικό ένα παλικάρι που έκανα παρέα (ιθαγενής Ούνο-Κέλτης, με τη βούλα) ήταν να αγοράσει αυτοκίνητο.

“Α! Με το καλό! Καινουργή;”

“Όχι, δε βγαίνω. Θα πάρω μεταχειρισμένο”

“Καλύτερα, πεταμένα λεφτά το καινούριο. Έχεις βρει από αγγελία;”

“Ναι, μοντέλο τάδε, diesel, θα πάω να το οδηγήσω αύριο”

“Ιδιώτης, ε; Γείτονας;”

“Όχι, έμπορος”

“Τι;!; Μαντράς;! Έχει βιβλίο service; Πόσα χλμ; Εκεί που θα το πας στο συνεργείο, μην ξεχάσεις να ελέγξουν για διαρροές, τους αερόσακους, τον εγκέφαλο, καθώς επίσης…”

“Μα τι λες τώρα; Γιατί να τα κάνω όλα αυτά;;;”

“Τι γιατί; Οι μαντράδες είναι τα μεγαλύτερα λαμόγια, το αυτοκίνητο μπορεί…”

“Το αυτοκίνητο δεν μπορεί τπτ! Σιγά μην ασχοληθώ. Είναι επαγγελματίας, αυτή είναι η δουλειά του”

Ο χρόνος επιβραδύνθηκε για λίγο καθώς αυτή η στιχομυθία χαραζόταν σε γρανιτένιες πλάκες στη μνήμη μου, παρακαταθήκη κ κληρονομιά για την υπόλοιπη ζωή μου. Όχι τόσο για τους μαντράδες εδώ κ εκεί, όσο για την αβυσσαλέα διαφορά νοοτροπίας κ αντιμετώπισης από κ προς τους επαγγελματίες. Το μηρύκαζα για πάρα πολύ καιρό στο μυαλό μου ώσπου στο τέλος μπόρεσα να το αποστάξω σε μια όσο το δυνατόν επιγραμματική φράση

Στην πολιτισμένη Ευρώπη(*) οι επαγγελματικές σχέσεις βασίζονται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη (mutual trust), στην Ελλάδα στην αμοιβαία δυσπιστία (mutual mistrust).

 

Τώρα

Μετά από 1,5 χρόνο δουλειάς, τελικά μια αρκετά επίπονη προσπάθεια έφτασε σε μια alpha έκδοση. Αρκετή ώστε ο πελάτης-συνεργάτης να πειστεί ότι αξίζει κ να αγοράσει τις πρώτες άδειες($). Όλο αυτό το διάστημα ο πελάτης-συνεργάτης μας έδινε τα business requirements κ έκανε κάποιο beta testing με το δικό του ρυθμό. Δηλ. όποτε δεν πήγαιναν οι δουλειές καλά ή έβρισκε κάποιο άλλο ελπιδοφόρο s/w, δεν ασχολιόταν μαζί μας για να επανέλθει αργότερα. Αρχική επένδυση κ ρίσκο από μέρους του μηδέν.

Από την αρχή είχαμε ξεκαθαρίσει μαζί του (καθώς δεν είχε αναλάβει κανένα ρίσκο δίνοντας χρήματα μπροστά) ότι τα πνευματικά δικαιώματα κ η εκμετάλλευση θα ήταν δικά μας. Καθώς είχε βάλει κάποιες ώρες δοκιμών προς το τέλος κ είχε δώσει κ τα requirements, θα ήταν προνομιούχος συνεργάτης, αποκλειστικός μας πελάτης για 2-3 χρόνια, αν ήθελε re-seller με καλό ποσοστό σε Ελλάδα κ γαλαξία, φίλος μας γκαρδιακός, κομμάτι της ψυχής μας, αλλά από εκεί κ μετά θα μπορούσαμε να πουλήσουμε σε όποιον θέλουμε. Αφού δώσαμε χέρια, δώσαμε λόγο –γιατί είμαστε κ αρσενικά, ναούμ-, υπογράψαμε κ μια μεταξύ μας σύμβαση η οποία έγινε κ αντικείμενο εκτενών κ κουραστικών συζητήσεων για τους όρους. Τελικά, όμως, συμφωνήσαμε.

Πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι, είπε να μας δώσει 1 ιδέα για το τι εστί business greek style. Από σπόντα μάθαμε πως πήρε πελάτη στο γραφείο του, του έδειξε το s/w “που έφτιαξε” κ σχεδόν υπόγραψαν να του πουλήσει πόσες άδειες τσεπώνοντας αυτός όλο το ποσό. Ούτε re-selling, ούτε ποσοστά, ούτε αναφορά σε εμάς, ούτε τπτ. Αναρωτιέμαι εάν θα το συνεχίσει μέχρι τέλους κ τι θα πει όταν του δώσουμε @@τριχες αντί για support κ νέα features.

Κ όλα αυτά επειδή είμαστε άντρες κ πρώτα θα μας πέσει ο π**τσος κ μετά ο λόγος.

 

Έχω βάλει στο μυαλό μου σε replay μια ατάκα που μου είχε πει ένας εξηντάρης πελάτης(#) παλιότερα

Όλα καλά κ όλα χρυσά, αλλά μια πιθαμή από τον κώλο μου δεν εμπιστεύομαι κανένα.

 

 

(*) Λέω Ευρώπη καθώς αυτό έχω ως παράδειγμα, αν θες βάλε κάτι άλλο

($) Εννοείται πως ακόμα δε μας έχει δώσει ούτε το ΦΠΑ, τον οποίο κ θα πληρώσω αύριο-μεθαύριο. Η πληρωμή αυτή-καθεαυτή θα γίνει με 6μηνη κ 12μηνη επιταγή. Μην ξεχνιόμαστε…

(#) Παραδοσιακός έλληνας enterpreneur, από αυτούς που σε πουλάνε κ σε αγοράζουν κ με το ένα πόδι στον τάφο.

Απρίλιος 7, 2010

Το σκοτάδι στο βάθος του τούνελ

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία, Vignettes σε μαύρο καμβά στις 5:26 μμ από perissos

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω κ πολύ αισιόδοξα πράγματα να σκεφτώ ή να γράψω.

Γύρισε ένας φίλος από το Πάσχα στο χωριό. Αντί για αρνί κ τσιμπούσι, έθαψαν τον παππού του. Ήταν σχεδόν 90 χρόνων, μέχρι προχτές πήγαινε, λέει, στο χωράφι κοτσωνάτος. Μετά έπεσε, αρρώστησε, δεν ξέρω. Τελευταία φορά που τον άκουσε ήταν από το τηλ: “Είμαι καθ’οδόν”.

Ένας θείος μου γύρισε κ αυτός από το χωριό εσπευσμένα. Τον είχαν πεθάνει οι πόνοι από πέτρες στα νεφρά.

Τον είδα προχθές το βράδυ. Στενοχωριόταν που ταλαιπώρησε τα παιδιά του να τον φέρουν πίσω τόσα χιλιόμετρα, καθώς κ στο κέντρο υγείας κ στο κοντινό νοσοκομείο δεν μπορούσαν/ήθελαν να κάνουν κάτι για αυτόν. Στενοχωριόταν που θα έπρεπε να πάει σε ιδιωτικό θεραπευτήριο για τη λιθοτριψία κ να βάλει τους γιους του σε έξοδα. Στο ΙΚΑ ούτε καν σε προσέχουν για να επαληθεύσουν εάν όντως έφυγαν οι πέτρες. Αν το είχαν κάνει την 1η φορά, δε θα τον έβλεπα έτσι κατάκοιτο.

Τελικά τον πήραν άρον-άρον χτες βράδυ στο νοσοκομείο. Ένας παλιός καρκίνος στο παχύ έντερο υποτροπίασε, 2 χρόνια μετά την εγχείριση. Περιμένει να εγχειριστεί, πήγα σήμερα κ έδωσα αίμα. Θέλω να σκέφτομαι θετικά, κ την προηγούμενη φορά τον είχαν ξεγραμμένο οι γιατροί κ τελικά τους έβγαλε ψεύτες.

Ναι, να σκέφτομαι θετικά. Πρέπει. Κάθε μέρα που μπορείς ακόμα κ να σκεφτείς τη λέξη “καλημέρα” είναι καλή, δεν είναι ειρωνία. Να πεις ένα καλό λόγο, να δώσεις δύναμη, όπως δίνεις το αίμα σου. Το αίμα, όμως, ξαναγίνεται μόνο του, το κουράγιο κ την αισιοδοξία από πού να τα αντλήσεις;

Ναι, όλοι θα πεθάνουμε στο τέλος. Αλλά αυτή η συνεχής υπενθύμιση της θνητότητας, με όλα τα σημεία αναφοράς σου να χάνονται ένα-ένα. Ο φόβος στο βλέμμα των γονιών μου για το σκοτάδι που τα καταπίνει όλα στο τέλος. Αυτή η γ@μημένη εντροπία που συνεχώς αυξάνει, κ αυξάνει, κ αυξάνει.

Σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να είμαστε απίστευτα ευτυχισμένοι εάν όλες οι μέρες έμοιαζαν η μία με την άλλη. Τπτ δε θα άλλαζε, οι αγαπημένοι σου θα ήταν πάντα δίπλα σου, τα μάτια τους ποτέ φοβισμένα, δε θα χρειαζόταν να τους πεις λόγια εμψύχωσης που δεν τα πιστεύεις. Ποιος να θέλει να φύγει από αυτή τη μέρα της μαρμόττας;

Μήπως γίνομαι αγνώμονας, θέλοντας όλο κ περισσότερα; Μήπως χάνω από τα μάτια μου το λαμπρό κ πολύχρωμο φως του τώρα, φοβούμενος το νεκρό σκοτάδι του μετά; Μήπως μου υποσχέθηκε κάποιος ότι συγκεκριμένα εγώ κ όλοι οι δικοί μου δε θα υπακούσουμε στους νόμους της φύσης; Δεν ξέρω.

Δε γουστάρω, όμως.

Καθόλου.

Μαρτίου 8, 2010

Σήμερα, κάπου στον κόσμο

Posted in Επικαιρότητα, Κοινωνία στις 2:18 μμ από perissos

Περνάω μία γρήγορη τα άρθρα στην εφημερίδα κ πέφτω επάνω σε αυτό κ αυτό, σχεδόν δίπλα-δίπλα.

Δεν έχει σημασία η χώρα, θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε.

Αυτο που με προβληματίζει είναι αυτο το νεφελώδες πράγμα που λέγεται ηθική κ πάνω στο οποίο χτίζονται οι κοινωνίες.

Πώς να χτίσεις πάνω σε κινούμενη άμμο;

Επόμενη Σελίδα