Σεπτεμβρίου 15, 2010

Η κατάρα των 10

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 9:21 πμ από perissos

Ό,τι ώρα κ να ξυπνήσω, τελικά θα φτάσω γραφείο 10:30.

Ξυπνάω 9; Θα βρω πάρκιγκ σε 1´34´´

Ξυπνάω 8; Θα ψάχνω για μισή ώρα κ θα έχω να πάω κ σε 1 δουλειά πριν :-S

Τι το πολεμάω;…

Advertisements

Μαΐου 3, 2010

Ήττα, Θήττα, Γιώττα

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά, Τουτού στις 3:25 μμ από perissos

Σήμερα έφαγα την 1η μεγάλη μου ήττα ε αυτόν τον 1 χρόνο περήφανης μετακίνησης από κ προς το γραφείο με το τουτού.

Μετά από μισή ώρα άσκοπων κύκλων σε όλη την περιοχή, αναγκάστηκα κ το άφησα σε πάρκιγκ.

 

Να φταίει η πρωτομηνιά;

Ο κόσμος παίρνει τα αυτοκίνητά του να έρθει στη δουλειά επειδή έχουν καταρρεύσει τα ΜΜΜ κ πήξαμε;

Ο κόσμος δεν παίρνει το αυτοκίνητό του να πάει στη δουλειά επειδή η βενζίνη κοστίζει όσο το Dimple κ δεν αδειάζουν θέσεις;

 

Όποιος κ να είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα είναι ήττα.

Απρίλιος 21, 2010

Business, greek style

Posted in Εργασία και χαρά, Ελληναράδες στις 12:18 πμ από perissos

Κάποτε

Όταν ήμανε στο εξωτερικό ένα παλικάρι που έκανα παρέα (ιθαγενής Ούνο-Κέλτης, με τη βούλα) ήταν να αγοράσει αυτοκίνητο.

“Α! Με το καλό! Καινουργή;”

“Όχι, δε βγαίνω. Θα πάρω μεταχειρισμένο”

“Καλύτερα, πεταμένα λεφτά το καινούριο. Έχεις βρει από αγγελία;”

“Ναι, μοντέλο τάδε, diesel, θα πάω να το οδηγήσω αύριο”

“Ιδιώτης, ε; Γείτονας;”

“Όχι, έμπορος”

“Τι;!; Μαντράς;! Έχει βιβλίο service; Πόσα χλμ; Εκεί που θα το πας στο συνεργείο, μην ξεχάσεις να ελέγξουν για διαρροές, τους αερόσακους, τον εγκέφαλο, καθώς επίσης…”

“Μα τι λες τώρα; Γιατί να τα κάνω όλα αυτά;;;”

“Τι γιατί; Οι μαντράδες είναι τα μεγαλύτερα λαμόγια, το αυτοκίνητο μπορεί…”

“Το αυτοκίνητο δεν μπορεί τπτ! Σιγά μην ασχοληθώ. Είναι επαγγελματίας, αυτή είναι η δουλειά του”

Ο χρόνος επιβραδύνθηκε για λίγο καθώς αυτή η στιχομυθία χαραζόταν σε γρανιτένιες πλάκες στη μνήμη μου, παρακαταθήκη κ κληρονομιά για την υπόλοιπη ζωή μου. Όχι τόσο για τους μαντράδες εδώ κ εκεί, όσο για την αβυσσαλέα διαφορά νοοτροπίας κ αντιμετώπισης από κ προς τους επαγγελματίες. Το μηρύκαζα για πάρα πολύ καιρό στο μυαλό μου ώσπου στο τέλος μπόρεσα να το αποστάξω σε μια όσο το δυνατόν επιγραμματική φράση

Στην πολιτισμένη Ευρώπη(*) οι επαγγελματικές σχέσεις βασίζονται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη (mutual trust), στην Ελλάδα στην αμοιβαία δυσπιστία (mutual mistrust).

 

Τώρα

Μετά από 1,5 χρόνο δουλειάς, τελικά μια αρκετά επίπονη προσπάθεια έφτασε σε μια alpha έκδοση. Αρκετή ώστε ο πελάτης-συνεργάτης να πειστεί ότι αξίζει κ να αγοράσει τις πρώτες άδειες($). Όλο αυτό το διάστημα ο πελάτης-συνεργάτης μας έδινε τα business requirements κ έκανε κάποιο beta testing με το δικό του ρυθμό. Δηλ. όποτε δεν πήγαιναν οι δουλειές καλά ή έβρισκε κάποιο άλλο ελπιδοφόρο s/w, δεν ασχολιόταν μαζί μας για να επανέλθει αργότερα. Αρχική επένδυση κ ρίσκο από μέρους του μηδέν.

Από την αρχή είχαμε ξεκαθαρίσει μαζί του (καθώς δεν είχε αναλάβει κανένα ρίσκο δίνοντας χρήματα μπροστά) ότι τα πνευματικά δικαιώματα κ η εκμετάλλευση θα ήταν δικά μας. Καθώς είχε βάλει κάποιες ώρες δοκιμών προς το τέλος κ είχε δώσει κ τα requirements, θα ήταν προνομιούχος συνεργάτης, αποκλειστικός μας πελάτης για 2-3 χρόνια, αν ήθελε re-seller με καλό ποσοστό σε Ελλάδα κ γαλαξία, φίλος μας γκαρδιακός, κομμάτι της ψυχής μας, αλλά από εκεί κ μετά θα μπορούσαμε να πουλήσουμε σε όποιον θέλουμε. Αφού δώσαμε χέρια, δώσαμε λόγο –γιατί είμαστε κ αρσενικά, ναούμ-, υπογράψαμε κ μια μεταξύ μας σύμβαση η οποία έγινε κ αντικείμενο εκτενών κ κουραστικών συζητήσεων για τους όρους. Τελικά, όμως, συμφωνήσαμε.

Πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι, είπε να μας δώσει 1 ιδέα για το τι εστί business greek style. Από σπόντα μάθαμε πως πήρε πελάτη στο γραφείο του, του έδειξε το s/w “που έφτιαξε” κ σχεδόν υπόγραψαν να του πουλήσει πόσες άδειες τσεπώνοντας αυτός όλο το ποσό. Ούτε re-selling, ούτε ποσοστά, ούτε αναφορά σε εμάς, ούτε τπτ. Αναρωτιέμαι εάν θα το συνεχίσει μέχρι τέλους κ τι θα πει όταν του δώσουμε @@τριχες αντί για support κ νέα features.

Κ όλα αυτά επειδή είμαστε άντρες κ πρώτα θα μας πέσει ο π**τσος κ μετά ο λόγος.

 

Έχω βάλει στο μυαλό μου σε replay μια ατάκα που μου είχε πει ένας εξηντάρης πελάτης(#) παλιότερα

Όλα καλά κ όλα χρυσά, αλλά μια πιθαμή από τον κώλο μου δεν εμπιστεύομαι κανένα.

 

 

(*) Λέω Ευρώπη καθώς αυτό έχω ως παράδειγμα, αν θες βάλε κάτι άλλο

($) Εννοείται πως ακόμα δε μας έχει δώσει ούτε το ΦΠΑ, τον οποίο κ θα πληρώσω αύριο-μεθαύριο. Η πληρωμή αυτή-καθεαυτή θα γίνει με 6μηνη κ 12μηνη επιταγή. Μην ξεχνιόμαστε…

(#) Παραδοσιακός έλληνας enterpreneur, από αυτούς που σε πουλάνε κ σε αγοράζουν κ με το ένα πόδι στον τάφο.

Μαρτίου 30, 2010

O μερτ

Posted in Κωλο-εξτρά στις 5:37 μμ από perissos

Πριν ενάμιση-δυο μήνες συναντήθηκα με τον Σ. Ανάμεσα στα άλλα μου είπε ότι ο maitr d’ στο ξενοδοχείο που δουλεύαμε φοιτητές –ας τον πούμε κο. Γιώργο- μας άφησε. Πάγωσα. Με αυτή την παγωμάρα της συνειδητοποίησης ότι οι δεσμοί με το παρελθόν σου φεύγουν ένας-ένας, ότι οι ωραίοι άνθρωποι δεν παγώνουν για πάντα ακίνητοι εκεί που τους άφησες, με το χαμόγελο στα χείλη να σε περιμένουν να ξαναζήσεις τη ζωή σου. Η γη συνεχίζει να γυρίζει κ κάθε στιγμή εκτοξεύει κ κάποιον προς αυτήν την τεράστια μαύρη τρύπα του Τίποτα.

Από τότε σκεφτόμουν να γράψω 2 λόγια για τον κο. Γιώργο. Όχι ως επικήδειο, ίσως ως φόρο τιμής. Ή ίσως, για να υϊοθετήσω κ τα λόγια του A.C.D., “για να ζεσταθεί μία καρδιά … από μια μακρινή ηχώ”. Ίσως, στο τέλος-τέλος, για να ανακαλέσω για άλλη μία φορά εικόνες από το παρελθόν μου, σα σκόρπιες, ξεθωριασμένες φωτογραφίες σε κάποιο κουτί κάτω από το κρεβάτι. Πάντα σε κάνουν να χαμογελάς, με τα μάτια εστιασμένα στο άπειρο. Γιατί σου θυμίζουν από πού ξεκίνησε αυτή η γραμμή του είναι σου, ποιος είσαι πραγματικά.

 

Το γραφειάκι του μπανκέ

Υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι στο διάδρομο πίσω από τη ρεσεψιόν, δίπλα στις αίθουσες. Με το ζόρι είχε χώρο για 1,5 γραφείο. Εκεί ήταν ο θρόνος του, στο τμήμα banquet services, στο “μπανκέ”. Πάντα επάνω στο γραφείο ήταν ανοιγμένο ένα τεράστιο μπακαλοτέφτερο με το ημερολόγιο των εκδηλώσεων. Από δίπλα κ από κάτω ένας σωρός από πλάνα κ σχεδιαγράμματα/κατόψεις γάμων, συνεδρίων, coffee-break,…. Στον τοίχο πάντα κρεμασμένα 2 σημειωματάρια, τα “πλάνα”: οι αποψινές κ οι αυριανές εκδηλώσεις. Τι θα σερβίρουμε απόψε, τι θα στήσουμε για αύριο. Πελάτης, αίθουσα, guarantee(*) κ μάξιμουμ άτομα, μενού, ώρες, κάτοψη αίθουσας, αιτήσεις διακόσμησης. Η μούρλα της κάθε νύφης, η ποζεριά κάθε συμπέθερου, σε 4 κόλλες χαρτί.

Σπάνια έμπαινα στο δωματιάκι εκείνο. Δεν υπήρχε λόγος. Υπήρχε άπειρη δουλειά να γίνει από τους απλούς πεζικάριους (αρβάλα-κουτρουβάλα, όπως λέγαμε) για να τριγυρίζουν στο “αρχηγείο”. Πάντα υπήρχε κάποιος άλλος, είτε captain(@), είτε πάλιουρας κωλοεξτρά, να ανοίξει τα φύλλα χαρτί κ να αποκρυπτογραφήσει όλες τις ανάγκες. “Τόσα άτομα, αυτό το μενού, αυτή η διάταξη, άρα θα χρειαστούμε τόσες ροτόντες, τόσα ποτήρια, αυτά τα μαχαιροπήρουνα, μπουφέ με τόσα τραπέζια, τόσες γλάστρες για διακόσμηση, τόσα, τόσους, τόσες,…”. Ήταν μεγάλη τιμή να πάρεις στα χέρια σου το πλάνο κ να ξεκινήσεις να στήνεις 1 αίθουσα. Ο χρόνος ήταν υπολογισμένος ακριβώς ώστε να στηθεί η αίθουσα χωρίς μισή ώρα υπερωρίας, δε χώραγαν μλκ κ ωχ-το-ξέχασα.

Το χαμηλοτάβανο γραφειάκι είχε πάντα ομίχλη που κοβόταν με το μαχαίρι, ένα τσιγάρο μονίμως αναμμένο στο τασάκι του κου. Γιώργου κ ένας φραπές στο χέρι του, παντα μέτριος, χωρίς γάλα. Τόσα χρόνια δε θυμάμαι να τον έχω δει ποτέ να τρώει στο εστιατόριο προσωπικού, μεταβόλιζε νικοτίνη κ καφεΐνη. Από την άλλη,  πάντα φρόντιζε οι υπόλοιποι να είμαστε χορτάτοι “Έφαγες; Ακόμα;! Τρέχα επάνω γιατί έρχεται η νύφη κ θα φας τα τούλια”.

 

Γυαλιστερά πέτα 

Πάντα τον έβλεπα στη δουλειά, ντυμένο με το μαύρο κοστούμι του maitr με τα γυαλιστερά πέτα, να ξεχωρίζει από εμάς, τη διμοιρία των εξτρά με τα συνθετικά σακάκια στο χρώμα του τούβλου. Ποτέ, όμως, δεν καθόταν να χαζεύει, ούτε να το παίζει αφεντικό. Πάντα ήταν μπροστά με το πλάνο στο χέρι κ το γαμωσταυρίδι στο στόμα, να οργανώνει την ομάδα, να ρίχνει τραπέζια, να κάνει turn-over αίθουσες σε χρόνο dt.

Θυμάμαι μερικά τέτοια σκηνικά. Το μεσημέρι-απόγευμα το μεγάλο ballroom να έχει κάποια παρουσίαση ή σεμινάριο κ να είναι στημένο school-room ή ψαροκόκκαλο(#). Κ να πρέπει να αλλαχτεί σε γάμο, μπουφέ με ροτόντες μέσα σε 1 ώρα. Κ τα μλκισμένα executives του π€ους να μην ξεκολλάνε κ να κάθονται μέσα να χαζολογάνε. Με ευγένεια της πιάτσας τους έπιανε σχεδόν από τους ώμους κ τους έβγαζε έξω. Τότε ανοίγαν οι πόρτες του διαδρόμου κ ξεχυνόμαστε μέσα να “σπάσουμε” την αίθουσα κ να στρώσουμε την επόμενη, σχεδόν με χουγιατά, σαν τσολιάδες σε έφοδο. “Ντου ρε! Πιάστε τα εξάρια, εσείς οι 2, όπως είναι, τα χαλάτε στο διάδρομο. Χρήστο, φέρνε ροτόντες. Πού είναι η σκούπα, ρε αγόρι; Ακόμα με το podium; Άντε νυχτώσαμε! Αντί για τη νύφη, ο γαμπρός θα γ@μήσει εμάς” Τα γυαλισμένα πέτα έφευγαν πετώντας στο γραφειάκι κ έμενε με τα μανίκια σηκωμένα, να τσουλάει 12άρες ροτόντες με το τσιγάρο στο στόμα, να απλώνει 2 τραπεζομάντιλα με 3 κινήσεις, να σηκώνει 23 ποτήρια στα χέρια να στρώσει, μαζί με εμάς.

Η χοντροκώλα από τις πωλήσεις κατέβαινε σε κάτι τέτοιες φάσεις με τα πλάνα στο χέρι κ ένα αγχωμένο χαμόγελο. “Γιώργο, θα το προλάβουμε;” Σκεφτόμουν πως οποισδήποτε στη θέση του θα χλώμιαζε κ θα την άρχιζε στις χριστοπαναγίες για τα σκ@τά που τα έκαναν οι πωλήσεις κ τα mission impossible που μας έστηναν. Αυτός, όμως, πάντα θα μίλαγε σε οποιονδήποτε εκτός μπανκέ με το μόρτικο ύφος κ το περιπαικτικό χαμόγελο. “Τι φοβάσαι, μωρό μου;” Σχεδόν τη βλέπαμε να υγραίνεται την πωλήτρια. Ποιος ξέρει, μπορεί κ να την είχε αυγοκόψει στο παρελθόν.

Πάντα η αίθουσα ήταν έτοιμη πριν από την ώρα της, γυαλιστερή κ εντυπωσιακή. Πάντα ήμασταν αρκετό προσωπικό να κάνουμε τη δουλειά εγκαίρως, όλοι μας είχαμε προλάβει να φάμε κ ο κος. Γιώργος πήγαινε στο γραφειάκι να κάνει άλλο ένα τσιγάρο.

 

Ο μόρτης

Είναι σκότωμα να πρέπει να στήσεις όλο το σκηνικό για μια εκδήλωση κ μετά να σερβίρεις κόλας. Τρως όλον τον ιδρώτα πριν καν ξεκινήσεις. Εμείς οι εξτρά, όσοι τέλος πάντων μας ένοιαζε μη μυρίσουμε άσχημα σε κάνα γκομενάκι, κάναμε όλο το στήσιμο με ένα φανελάκι/μπλούζα/πρόχειρο πουκάμισο. Πριν ξεκινήσουμε το σέρβις κ φορέσουμε την πουκαμισιά, πεταγόμασταν μία στα γρήγορα στην κοντινότερη βρύση να πλύνουμε καμιά μασχάλη κ λαιμό με ό,τι απορρυπαντικό υπήρχε διαθέσιμο (σαπούνι, σαμπουάν, τρύλετ, λεμονόκουπα,…). Οι μόνιμοι, όμως, σπάνια το έκαναν αυτό. Πρέπει να ήταν πολιτική του ξενοδοχείου να είναι πάντα στην τρίχα, ακόμα κ αν κουβάλαγαν σαν τους χαμάληδες όπως εμείς. Αποτέλεσμα ήταν αρκετές φορές η ευαίσθητη μύτη μου να τους πιάνει να ξεκινάνε την εκδήλωση έχοντας αυτή τη βαριά μυρωδιά βαρβατίλας, από το ιδρωμένο αντρικό κορμί.

Πάντα γέλαγα από μέσα μου όταν τον έβλεπα στους γάμους. Υποδεχόταν το ζευγάρι με το εγκάρδιο χαμόγελο του μόρτη. Αφού έκοβε 1 στα γρήγορα τη νύφη από πάνω ως κάτω τους πήγαινε πρώτα στο τραπέζι κ μετά στο μπουφέ να τους δείξει τα φαγητά κ να τους σερβίρει πρώτους. Όλοι του η στάση κ οι τρόποι ήταν άψογα επαγγελματικοί, μόνο που το μάτι του τσάκιζε στην άκρη. “Δεν μπορείς να πεις, γαμπρέ! Σε έφτιαξα καλά απόψε. Θα λιώσει το γκομενάκι, θα φας καλά. Κοίταξε να ξηγηθείς μετά στα tips”.

Η αποθέωση στους γάμους ήταν όταν μας οργάνωνε για “παρουσίαση”. Παρουσίαση λένε το σκηνικό όπου λίγο μετά την κοπή της τούρτας κ λίγο πριν αρχίσει να σερβίρεται σαμπάνια, μαζεύονται οι σερβιτόροι αντικριστά στην πίστα κ τις ανοίγουν όλοι μαζί. Κανονικά την ανοίγεις προσεκτικά, χωρίς να την έχεις κουνήσει κ κρατώντας το φελλό μη σου φύγει. Ούτε θέλεις να χυθεί στο παρκέ της πίστας, ούτε να φάει κάνας συμπέθερος το φελλό στο δόξαπατρι. Αυτά στη θεωρία, γιατί στην πράξη εάν βάλεις 23χρονους με μια σαμπάνια στο χέρι έχεις χαμηλόφωνους διαλόγους επί της πίστας “Θα τον πετύχω τον π0ύστη τον Ηλία, όλο το βράδυ λουφάρει” “Άσε αγόρι, έχω ένα τρελό γκομενάκι στο πόστο μου, τώρα θα δεις πώς πέφτουν οι γυναίκες με το φελλό” “Κουνήστε τη δυνατά κ χύστε, τρελά αγόρια”. Κ ο κος. Γιώργος να δαγκώνεται κ να μας κάνει νοήματα πριν την ομοβροντία “Μην κάνετε καμιά μλκ, θα σας γμσ!”

Μέσα στην εκδήλωση, σε κάθε εκδήλωση, είχε μάτι που γάζωνε. Σκεφτόσουν να λουφάρεις πίσω να καπνίσεις; Ερχόταν να σου ανάψει το τσιγάρο για να κάνεις πιο γρήγορα. Το πόστο σου ήταν κώλος; Έστελνε ενισχύσεις από τα δίπλα πόστα “άντε να τον ξελασπώσετε, χοιροστάσι το έκανε, το παρτάλι”. Ξέχναγες να αλλάξεις τάσους κ ξεχείλιζαν τα τσιγάρα(^); Εμφανιζόταν από το πουθενά, άλλαζε 1-2 τασάκια (πάντα είχα απορία εάν τα είχε στις τσέπες του) κ ερχόταν να σου το τρίψει τα γεμάτα στα μούτρα. Πάντα με αυτό το χαρακτηριστικό του περπάτημα, σα βάδην, το ένα πόδι μπροστά στο άλλο. Περπατάμε γρήγορα, ποτέ δεν τρέχουμε! 

Σαββατοκύριακο-κόλαση

Μέσα στο ομιχλώδες γραφειάκι ένα από τα μόνιμα άγχη του κου. Γιώργου ήταν το πώς θα καλύψει τις εκδηλώσεις με προσωπικό. Εξτρά ήμασταν, το βασικό παίρναμε, ποιο το κίνητρο να είσαι πάντα παρών; Μία ο ένας ακύρωνε τελευταία στιγμή γιατί βρήκε γκόμενα, μία ο άλλος γιατί έχασε ο βάζελος, μία για “προσωπικούς λόγους”, αρρώστιες, σοβαρά, γελοία, λίγη σημασία είχε. Αυτό που είχε σημασία ήταν μέχρι κ το τέλος ποτέ δεν ήταν σίγουρος εάν θα υπάρξουν απρόσμενες απουσίες, εάν όλοι οι εξτρά θα έρθουν ξεκούραστοι ή τσακισμένοι, εάν κάποιος θα χτυπήσει κ θα φύγει, εάν με λίγα λόγια η εξυπηρέτηση προς τους πελάτες θα είναι “πεντέμιση αστέρια, ναούμ” ή “μπουζούκια γίναμε, ρε π0ύστη!”. Από την άλλη ήταν κ ο μόνιμος πονοκέφαλος του πώς θα μοιράσει το προσωπικό. μόνιμους κ εξτρά, ώστε να υπάρξει μία καλή ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς που “γαζώνουν” κ τα παλτά. Δύσκολα προβλήματα, Ν εξισώσεων * Μ παραμέτρους. Πώς να μη ανάψεις ένα πακέτο μαζί; Οι επανειλημμένες κουτσουκέλες κ αρνήσεις σε τηλεφωνικές (αρρώστησε το βίντεο, διαβάζω για εξετάσεις κινέζικων,…) είχαν ως αποτέλεσμα να μπεις στην περιβόητη black list κ να μην ακούσεις το τηλ σου να κουδουνίζει για καιρό.

Σε περιόδους κρίσης, όμως, όλα αυτά πήγαιναν περίπατο. Έβγαιναν τα σκονισμένα ντοσιέ με τα ξεχασμένα τηλέφωνα από κάτω από το γραφειάκι. Εκεί μέσα σίγουρα πρέπει να υπήρχαν κ τα τηλ. του Οδυσσέα Αντρούτσου κ Περικλή, όταν έκαναν κανένα εξτρά μεροκάματο στα νιάτα τους. Ο κος. Γιώργος έπαιρνε την πιο μελιστάλαχτη φωνή του, μιλώντας σε κόσμο που είχε να δει για χρόνια “Έλα ρε αγόρι! Πού χάθηκες; Έγινες διευθυντής στην Intracom, ε; Μπράβο ρε γίγαντα, μπράβο! Να σου πω, δεν έρχεσαι το Σάββατο το βράδυ για ένα εξτρά 8 ώρες; Έχουμε ένα γάμο πολύ χαλαρό, ούτε που θα το καταλάβεις”. Αυτές οι περιπτώσεις ανάγκης ήταν τα λεγόμενα Σαββατοκύριακα-κόλαση. Όταν εμφανιζόταν κάτι τέτοιο στο calendar από τις πωλήσεις (γάμοι, δεξιώσεις, outside(%), τα πάντα όλα), αμέσως γινόμασταν “άτομα-κλειδιά της ομάδας”. “Αγόρι, 18-19 Ιούνη μην κανονίσεις τπτ, έτσι; Έρχεται Σαββατοκύριακο-ΚΟ-ΛΑ-ΣΗ κ σε θέλω στο team” …κ να είναι Απρίλης όταν σου τα λέει 🙂

 

Ο σκοπός κ τα τσιμπ0ύκια

Η καλύτερή μου στιγμή όλης της μέρας δεν ήταν όταν έκανα στα κλεφτά ντους στα αποδυτήρια των μόνιμων υπαλλήλων πριν φύγω, ούτε όταν έπεφτα, επιτέλους, τσακισμένος ξημερώματα για ύπνο. Ήταν όταν ο γάμος είχε σχολάσει, είχαν φύγει κ οι τελευταίοι χαζοξενύχτηδες-καλεσμένοι, ο DJ είχε βγάλει επιτέλους το CD της Έφης Θώδη κ μάζευε τα ηχεία του, ο γαμπρός ήταν επάνω στη γαμήλια σουΐτα -δώρο του ξενοδοχείου- τακτοποιώντας τη νύφη κ οι γάμπες μας πονούσαν από την ορθοστασία. Τότε, κανονικά, θα ήταν η στιγμή της απελπισίας, καθώς είχαμε μπροστά μας τον αμάζευτο μέσα στην αίθουσα, συν το να τη στήσουμε καθαρή κ έτοιμη για τις αυριανές εκδηλώσεις. Για εμένα ήταν η καλύτερη στιγμή, καθώς τότε ήταν που θα βγάζαμε τα σακάκια κ τα παπιγιόν κ θα καθόμασταν να φάμε. Υπήρχε πάγια διαταγή να μένουν στην καβάτζα 1-2 λαμαρίνες “για τα παιδιά”, κάνα κρεατικό, λαχανικά, να σερβιριστούμε. Στρώναμε μία καθαρή ροτόντα, σερβιριζόμασταν κ αρχίζαμε το λακριντί. Μου άρεσε αυτό το σκηνικό κ οι ιστορίες που έλεγε ο καθένας, κάναμε απίστευτο γέλιο. Όταν είχαν κέφια οι μόνιμοι, έλεγαν ιστορίες από παλιές εκδηλώσεις ή σκηνικά μεταξύ τους. Ο κος Γιώργος δε συμμετείχε κ πολύ συχνά, καθώς ήταν μέσα στο γραφειάκι, ετοιμάζοντας τα αυριανά/μελλοντικά πλάνα. Θυμάμαι, όμως, σαν τώρα 2 σκηνικά που μας είχε πει.

Είχε χτυπήσει, λέει, 1 γκόμενα κάποτε κ την είχε πάει ρομαντζάδα στην παραλία του Ελληνικού, κοντά στην τότε βάση. Την αρχίζει, λοιπόν, στο “η νύχτα έχει φεγγάρι, τι ρομαντικά, της πουτ@νας από αστέρια κ έτσι” με προφανή αντικειμενικό σκοπό. Ο σκοπός επετεύχθη, ο γκόμενα έκατσε κ ο κος. Γιώργος την έβαλε να παίξει μουσική. Ξέρεις, νυχτερινή συμφωνία για πνευστά. Έτσι όπως απολάμβανε ανάσκελα το παίξιμο της κοπελιάς, γέρνει το κεφάλι του προς τα πίσω με κλειστά τα μάτια. Τα ανοίγει κ βλέπει το σκοπό (όχι τον αντικειμενικό, τον άλλο, της βάσης) λίγο πιο πέρα να έχει πλησιάσει σκυφτός. Κάπου είχαν καθήσει κοντά σε σκοπιά, φαίνεται. Ο τύπος του κάνει με νοήματα “μη φεύγεις, φίλε. Να δω μόνο, να δω”. Οπότε, λέει κ ο κος. Γιώργος, άσε τώρα μην το ανησυχήσουμε το κορίτσι κ το έχει ξεκινήσει με κέφι. Συνεχίζει, λοιπόν, το πρόγραμμα, λίγο έτσι, λίγο αλλιώς, λίγο στα 4, πάντα όμως με πρόσωπο στη θάλασσα. Πιο ρομαντικά, “πώς σκάει το κύμα, ναούμε”, να πάρει κ λίγο μάτι το στρατευμένο νιάτο. Όταν, λοιπόν, τελειώνουν κ οι 2 μαζί, βλέπει πίσω από κάτι θάμνα, πιο δίπλα, να σηκώνονται 5-6 καύτρες τσιγάρων μέσα στο σκοτάδι κ να χειροκροτάνε “yeah! άξιος! μεγάλε!”

 

Ο γάμος

Είχα την εντύπωση ότι ο κος. Γιώργος θα μείνει αμετανόητος εργένης, αλλά έκανα λάθος. Παντρεύτηκε κ μάλιστα τσαχπίνα κ τσουμπωτή συνάδελφο από το ξενοδοχείο (όχι την χοντροκώλα!). Ο γάμος, φυσικά, ήταν με την ευγενική χορηγία του ξενοδοχείου, όπου παρείχε τα πάντα όλα, πιο κάτω κ από το κόστος. Πιάτα γκουρμέ (κ όχι τα βιομηχανικά ψαρονέφρια που μοιράζαμε αλλού), τούρτα αξιώσεων (κ όχι τον κακαόστοκο με φράουλες που δίναμε προσφορά σε άλλους γάμους), ποτά απεριόριστα, μία διμοιρία σερβιτόρους, την αφρόκρεμα των εξτρά (κ ποιος δε θα’θελε να σερβίρει στο γάμο του κου Γιώργου;!), προεδρική σουΐτα δώρο για 2 βράδια. Προφανώς, προφανέστατα όλο το προσωπικό, σε βάρδια κ μη, είτε ήτνα ήδη καλεσμένοι, είτε θα την έκανε σκαστή από το πόστο του κ θα πέρναγε να ευχηθεί κ να γλεντήσει.

Ακόμα κ στο γάμο του αδιόρθωτος! Κάθε τόσο να σηκώνεται από το χεντ(|) κ να έρχεται πίσω στο διάδρομο. “Έλα, παιδιά. Τελείωσαν το ορεκτικό, πάμε να γαζώσουμε κυρίως πιάτο” “Ρε πήγαινε κάτσε μέσα!” Κ μετά από λίγο “Ρε! Τασάκια, ρε! Στο τραπέζι του προσωπάρχη!” “Μπαα! Τράβα, ρε Γιώργο, στη γυναίκα σου κ χέσε τα τασάκια” “Άσε με ρε, με ζάλισε, ακόμα δεν αρχίσαμε” Χαχαχα

Τέτοιος γάμος δεν είχε ξαναγίνει. Στο τέλος που ο κος. Γιώργος πήρε τη γυναίκα του να δοκιμάσουν το στρώμα της προεδρικής, έμεινε το τμήμα banquet να κάνει το δικό του γλέντι. Στο τέλος είχαν μείνει 2 10άρες ροτόντες γεμάτες άδεια μουκάλια μπύρας, δεν υπήρχε χώρος να μπει ούτε ένα ακόμα.

 

Κούκλοι κ αγόρια

Τον 1ο χρόνο που ήμουν στο ξενοδοχείο δεν πολυ-εμφανιζόταν ο κος. Γιώργος. Υπήρχε ένας παλιός κάπτεν ο οποίος είχε αναλάβει ρόλο “ανθυπομέτρ”, όπως λέγαμε, λόγω παλαιότητας. Δε με ενθουσίαζε ιδιαίτερα αυτός ο τύπος, καθώς με είχε βάλει στο μάτι από 2-3 βλακείες που είχα κάνει στην αρχή ως στραβάδι. Μετά ό,τι κ να έκανα κ να ήταν υπεύθυνος αυτός, ήταν λάθος. Μου έπεσε ποτήρι κ ήταν μπροστά; Ώρε, τι καντήλια θα άκουγα! Τελικά πήρε τον πούλο που του άξιζε (κάποια στιγμή να πω κ για αυτήν την ιστορία) κ εκ των πραγμάτων ο κος. Γιώργος ανέλαβε πολύ πιο ενεργό ρόλο. Ίσως να αισθάνθηκε άσχημα που επαναπαύθηκε κ άφησε τον άλλο να αλωνίζει.

Θυμάμαι την 1η φορά που τον είδα σε βραδινή εκδήλωση. “Ωπ, γεια σου μεγάλε! Πώς σε είπαμε;” “Χ” Μετά από λίγη σκέψη “Ε, λοιπόν, εγώ θα σε φωνάζω Νταμπίζα. Ίδιος είσαι, παιχταρά μου” Χαχαχα. Αθεράπευτος γαύρος ο κος. Γιώργος.

Κανείς μας δεν είχε όνομα, τελικά. “Πού είσαι, ρε αγόρι;” “Έλα, ρε κούκλε, τελείωνε με αυτό το φλάφλι(~)” Όλοι ήμασταν ή αγόρια ή κούκλοι.

Καμιά φορά ήμασταν κ τα δύο. Είχαμε ένα κοκταίηλ πάρτυ για μια ναυτιλιακή (γιόρταζαν κάποια νέα γραμμή;;) κ κάποια από το HR της εταιρείας είχε τη φαεινή ιδέα να το κάνει θεματικό: Αιγαίο, δίχτυα για ντεκόρ κ, φυσικά, τα σερβιτόρια ντυμένοι καπετάν-Αντρέας Ζέππος. Γυρίσαμε τα μανίκια μέχρι τον αγκώνα, ξεκουμπώσαμε υποχρεωτικά 1 κουμπί από τα πουκάμισα να φαίνεται η τρίχα, μας έβαλαν ένα υφασμάτινο ζωνάρι στη μέση κ για να δέσει το γλυκό μία ναυτική τραγιάσκα. Αφού μας κάνανε καρνάβαλους, περνάει ο κος. Γιώργος για επιθεώρηση. “Πώω! Κούκλος είσαι, αγόρι! Ένα τσιγκελωτό μουστάκι σου λείπει κ θα θερίσεις” Χαχαχα

 

Η βροχή κ τα τσιμπ0ύκια

Το 2ο σκηνικό που μας είχε πει κάποια άλλη στιγμή.

Ήταν, λέει, με τον κουμπάρο του, ας τον πούμε Κώστα. Ο Γιώργος είχε παντρέψει τον Κώστα, καθότι φίλοι από παλιά. Πήγαιναν με το αμάξι κ βλέπουν στο δρόμο “2 ξ€κωλιάρες, να μας κάνουν σινιάλα, έτσι κ αλλιώς κ αλλιώτικα” (ήτοι, 2 ιερόδουλες εν ώρα εργασίας). Τις παίρνουν, λοιπόν, κ τις πάνε επάνω στο Λυκαβηττό. Πού να χωρέσουν κ οι 4 μέσα στο αμαξάκι, δε χώραγαν καλά-καλά οι 2, βγαίνουν έξω. Οι άντρες όρθιοι κ περήφανοι να αγναντεύουν, τα κορίτσια πέφτουν στα γόνατα για το μεροκάματο. Είχε συννεφιά κ είχε πάρει να ψιχαλίζει, αλλά κανείς δεν πολυνοιαζόταν εν όψει της αρπαχτής. Ο κος. Γιώργος είχε γύρει πάνω στο καπώ κ απολάμβανε την ψιχάλα από τη μια κ το μεροκάματο από την άλλη. Σε μια στιγμή ακούει δίπλα του ένα χαστούκι παφ! κ βλέπει τον Κώστα ψιλο-έξαλλο “Άσε τη βροχή, μωρή! Εδώ σε θέλω, συγκεντρωμένη, μη δαγκώνεις”

 

Οι παλιοί

Μπορεί να φαινόταν μια δουλειά-αρπαχτή το εξτρατζιλίκι, αλλά δεν ήταν. Υπήρχε κόσμος, οικογενειάρχες, που στηρίονταν σε αυτό για να ζήσουν, ξέχνα μας εμάς τα νεόπουλα, τα ελεύθερα κ ωραία. Πάντα ότνα έβγαινε το πρόγραμμα, οι παλιοί κ αυτοί που ήταν σε οικονομικοί ανάγκη είχαν προτεραιότητα. Το τμήμα μπανκέ είχε κ μια λίγο στενότερη συνεργασία, λογω γνωριμιών, με ένα χλιδο-ξενοδοχείο στις Σπέτσες. Κάθε φορά που ζητούσε κόσμο για τη σαιζόν, πάντα πήγαιναν εξτρατζήδες που είχαν ανάγκη τη δουλειά, συστημένοι από τον κο. Γιώργο.

Δε σταματούσε, όμως, εκεί. Υπήρχαν κάποιοι εξτρατζήδες οι οποίοι ήταν,…πώς να το πούμε…, υπέρ του δέοντος μπήχτες κ πηδηχταράδες. Ιδίως ένας 40άρης, ζωή να έχει, γνωστός κ ως Νταλικιέρης (η day-job του) δεν είχε αφήσει τρύπα αβούλωτη. Η ταλαίπωρη η γυναίκα του μπορούσε κάλλιστα να μετοικήσει στο Ροβανιέμι, να σέρνει έλκηθρα. Ακόμα κ σε αυτές τις περιπτώσεις, το μπανκέ κ ο κος. Γιώργος μεριμνούσε κ έβαζε πλάτες για το πιστό προσωπικό: ένα τηλ. στη σύζυγο για πολύωρη εκδήλωση το ΣΚ, ένα άνετο δωμάτιο-προσφορά-του-καταστήματος στο ξενοδοχείο κ καλή διασκέδαση φίλε εξτρατζή.

 

Ντίρλα

Τα outside ήταν περιζήτητα ως μεροκάματα. Aντί για τα μόλις 1200 δρχ μικτά όταν δούλευες μέσα, έπαιρνες το αξιοζήλευτο (σχεδόν μυθώδες) ποσό των 1470 δρχ. Την ώρα. Τρελό χρήμα! Περισσότερα κ από όσα πλήρωναν τα McDonalds. Συν του ότι δε χρειαζόταν να παρακαλέσεις να καθήσεις πάνω από 8ωρο, να μαζέψεις καμιά δραχμή. Ήταν από μόνα τους πολλές ώρες, 14ωρα μέσα στο νερό.

Οι πολλές ώρες ήταν η ευχή, ήταν κ η κατάρα των outside. Έπρεπε να είσαι στο ξενοδοχείο από τις 14:00-15:00 για να φορτώσεις τα φορτηγά κ να επιστρέψεις την άλλη μέρα το πρωί κατά τις 05:00, 06:00, καμιά φορά κ στις 10:00, να τα ξεφορτώσεις. Όπως λέγαμε επιγραμματικά “μέρα μπαίναμε, μέρα βγαίναμε”. Τόσες ώρες συνεχόμενα αρβάλα-κουτρουβάλα, φόρτωσε-ξεφόρτωσε, στήσε-ξέστησε, σέρβιρε/χαμογέλα/έσω γρήγορος σε τσάκιζαν. Κ 23 χρονών να ήσουν, κ από γυμναστήρια να ερχόσουν, κ διπλές προπονήσεις να έκανες την υπόλοιπη εβδομάδα για την πλάκα σου, στο τέλος λύγιζες, τσάκιζες, έπεφταν τα χέρια από μόνα τους. Πόσο μάλλον εάν τύχαινε να πας κ σε εκδηλώσεις συνεχόμενα, δηλ. Παρ-Σαβ.

Στα outside αρχίσαμε να πίνουμε με το φίλο μου το Σ. Στην αρχή στη ζούλα κ για το καλό, μιας κ τα σκληρά(`) ήταν του πελάτη, κατά τεκμήριο αφύλακτα κ στην τελική καλύτεροι ήταν οι άλλοι που τρωγόπιναν; Κ ‘μας μανούλα μας γέννησε! Γρήγορα, όμως, διαπιστώσαμε μερικά ποτήρια βότκα με πορτοκάλι ή αντίστοιχα παγωμένα σφηνάκια, λειτουργούσαν σαν τα φυστίκια του Σούπερ Γκούφη. Τα-νταχ! κ ένα νέο είδος σερβιτόρου γεννιόταν. Ακούραστος, αδάμαστος, με πηγαίο κέφι κ ενθουσιασμό, με υπερφυσικές δυνάμεις κ ένα χαμόγελο στο πρόσωπο χαραγμένο με πλαστική εγχείρηση. ΟΚ, έκανε κ μερικά οχτάρια στην πορεία. Σηκώναμε με ένα χέρι κ στον ώμο καθρέφτες που υπό άλλες συνθήκες τους κουβαλούσαμε 2 άτομα. Παίρναμε αγκαλιά τις τσιμεντένιες βάσεις για τις ομπρέλες που με το ζόρι τις τσουλούσαμε. Η ντόπα μας για να τα βγάλουμε πέρα, να γίνουμε λίγο berserker. Παρακμή.

Τόσες φορές μας είχε πάρει πρέφα ο κος. Γιώργος, ποτέ δε μας έστειλε στο δι@ολο. Ίσως επειδή τον βόλευε που τραβάγαμε τόση δουλειά αγόγγυστα. Ίσως επειδή το κάναμε διακριτικά κ δεν κάναμε χοντράδες (τουλάχιστον όχι από τις χοντρές :-)). Ίσως πάλι επειδή ήξερε τι παίρναμε κ τι δίναμε σε αυτά τα Σαββατοκύριακα-κόλαση.

 

Σωτηρία

Είχα σταματήσει 2-3 χρόνια να πηγαίνω στο ξενοδοχείο. Είχα πιάσει πια την 1η μου κανονική δουλειά στο ΙΤ. Κάλυπτα τις οικονομικές μου ανάγκες, ίσως κ να είχα κάνει τον κύκλο μου, να με είχε κουράσει το ξενύχτι κ τα μεθύσια σα να μην υπάρχει αύριο. Πάντα, όμως, οι ιστορίες από το ξενοδοχείο αποζητούσαν ευκαιρία να τις πούμε σε μια παρέα κ να μας κάνουν να λυθούμε στα γέλια. Ώσπου μαθαίνω ότι ο κος. Γιώργος έπαθε καρδιακό επεισόδιο την προηγούμενη, επάνω στη δουλειά! Μου φάνηκε απίστευτο, λυγίζουν τα σίδερα; Αμέσως κανονίσαμε με το Σ. να πάμε την επόμενη στο Σωτηρία να τον δούμε. Πήγα με βαριά καρδιά, τι να αντίκρυζα;

Αντίκρυσα… το τπτ! Είχε σηκωθεί κ είχε φύγει, την επόμενη μετά το επεισόδιο, το σκυλί του πολέμου! “Ρε με τους μλκ! Μου ζάλισαν τα @@. Αυτοί θέλανε να με κρατήσουν μέσα καμιά βδομάδα, ενώ εδώ καιγόταν το μ0υνί μας από δουλειά!” Workaholic; Αυτοκτονικός; Απλώς μλκ; Αλήθεια, δεν ξέρω, πες ό,τι θες. Εγώ αυτό που κατάλαβα τότε, ήταν απλά κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να μην είναι όρθιοι, κάποια σίδερα δε λυγίζουν κ ας σκουριάσουν. Ίσως να αντέχουν την απίστευτη φωτιά, σαν το καλό μαντέμι. Για να σπάσουν μια κ καλή.

 

Ο μερτ

Η μόνη φορά που τον είδα χωρίς το κοστούμι με τα γυαλιστερά πέτα ήταν στη Λιβαδειά, στο πανηγύρι. Παραμονή 28ης, στήναμε τον πάγκο με το εμπόρευμα, να προλάβουμε να είμαστε έτοιμοι με τη λήξη της παρέλασης που θα πλάκωνε ο κόσμος($). “Πού είσαι ρε κούκλε;” ακούω τη μεταλλική φωνή πίσω μου. Χωρίς το γνώριμο κοστούμι κ σε αυτό το απρόσμενο περιβάλλον, έπρεπε να κοιτάξω 2 φορές για να αναγνωρίσω το οστεώδες πρόσωπο με τα πυκνά, ψαρά μαλλιά. Ο κουμπάρος του είναι από Λειβαδιά, είχε πάει να τον επισκεφτεί για ΣΚ κ έκαναν μια βόλτα στο πανηγύρι. Αφού δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις για το τι κάνω με πάγκο στη μέση του πουθενά, ακολούθησε η κλασσική ατάκα “Αγόρι, παραμονές Χριστουγέννων κ Πρωτοχρονιάς έχεις κανονίσει κάτι; Έρχονται εκδηλώσεις-κόλαση! Θα έχουμε πάρτυ από κολλέγια, πάρτυ του ξενοδοχείου με DJ, σαμπάνιες, γκόμενες, μοντέλες, χαμός! Να σε υπολογίζω, έτσι;” Με 5 λέξεις με έψησε ο κυρ-Γιώργος. 🙂

Αφού έφυγε, με πλησιάζει ο πατέρας μου.

– Αυτός είναι ο μερτ;

– Ο ποιος;;;

– Ο μερτ, του ξενοδοχείου.

– Ναι, αυτός είναι ο… μερτ.

– Μα δε μοιάζει με μερτ.

– Αλλά;… Με τι μοιάζει;

– Αυτός μοιάζει με αγρότη.

Ο πατέρας μου έχει πάντα τον τρόπο του να με εκπλήσσει με τις παρατηρήσεις του. Πολύ εύστοχη!

 

Μια λέξη

Από τότε που σταμάτησα να δουλεύω στο ξενοδοχείο, σχεδόν 9 χρόνια τώρα, δεν τον είχα ξαναδεί. Όλο λέγαμε με το Σ. να πηγαίναμε καμιά βόλτα από εκεί, να δούμε τον κόσμο από τα παλιά κ όλο το αναβάλλαμε. Δεν ξέρω αν είχε αλλάξει ο κος. Γιώργος, αν τα ψαρά του μαλλιά είχαν γίνει άσπρα από την αδυσώπητη δράση νικοτίνης κ άγχους. Δεν ξέρω καν πώς έφυγε. Ελπίζω να έφυγε όρθιος, με το πλάνο στα χέρια, διευθύνοντας μια διμοιρία κόσμο, γρήγορα, όχι ανήμπορος κ ακίνητος, σε κάποιο κρύο δωμάτιο νοσοκομείου. Δεν έχει σημασία, εγώ έχω επιλέξει πώς θα τον θυμάμαι.

Κάπου είχα διαβάσει (νομίζω σε κάποια μόνιμη στήλη της Καθημερινής) ένα λακωνικό επικήδειο που είχε εκφωνηθεί κάποτε για ένα Γερμανό: ein Mann, ein Mensch, ein Herr(&). Δε θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη περιγραφή για τον κο. Γιώργο. Από την άλλη ξέρω πως θα χαμογέλαγε περιπαικτικά εάν το άκουγε “Σιγά ρε Νταμπίζα! Θα κάνει λεκέ η μοκέτα από τα δάκρυα”. 

Δε θα πω “ας είναι ελαφρύ το χώμα” κ όλα τα σχετικά. Για κάποιους ανθρώπους δεν κλαις, πάντα τους σκέφτεσαι κ χαμογελάς, ποτέ δε χρειάστηκαν ευχές. Εάν δεν υπάρχει μετά, τότε ησυχάζει από το άγχος κ τις βλακείες του κάθε πελάτη κ της κάθε χοντροκώλας. Εάν υπάρχει κάτι, τότε είμαι σίγουρος ότι τους έχει στρώσει όλους στη δουλειά, το σακάκι πεταμένο σε μια γωνιά, με σηκωμένα μανίκια κ το πλάνο στα χέρια. Ίσως να έχει προλάβει να αυγοκόψει κ 2-3 αγγέλες στα διαλείμματα.

 

Αντίο, κε. Γιώργο.

 

 

(*) Ο ελάχιστος αριθμός ατόμων που θα πληρωθούν έτσι κ αλλιώς από τον πελάτη, έρθουν-δεν-έρθουν. Με αυτό κανονίζεις τα πάντα όλα: από τραπέζια κ ποτήρια, μέχρι μερίδες κ σερβιτόρους.

(@) Ο αρχισερβιτόρος, μόνιμος υπάλληλος του ξενοδοχείου, σε αντίθεση με εμάς του εξτρά, ωρομίσθιους σερβιτόρους (κοινώς, κωλο-εξτρά)

(#) School-room: μακρόστενα τραπέζια, σε διάταξη όπως η σχολική αίθουσα. Ψαροκόκκαλο: τα μακρόστενα τραπέζια είναι με κλίση ως προς το νοητό άξονα της αίθουσας, όπως τα κόκκαλα του ψαριού

($) Οικογενειακή επιχείρηση, άλλη μεγάλη ιστορία.

(%) Εκδηλώσεις εκτός χώρου ξενοδοχείου, στο χώρο του πελάτη. Πώς λέμε “ξανθός σερβιτόρος στο χώρο σου αβάδιστα-αβίαστα-αατο-ααβα”

(^) Από τα πιο χαρακτηριστικά σημάδια κακού κ ράθυμου σέρβις

(|) Head table, το τραπέζι του ζευγαριού/συμπεθέρων/κουμπάρων. Πάντα παραλληλόγραμμο, κάθονται όλοι από τη μία πλευρά, ώστε να αγναντεύουν όλη την αίθουσα.

(~) Εκ του flufflie, ήτοι το τραπεζομάντηλο στρωμένο “φουντωτό”, με δίπλες επάνω στο τραπέζι, για να πέφτουν ανάμεσα τα ψίχουλα κ να μη φαίνονται.

(`) Σκληρά ποτά: βότκα, ουΐσκι, τζιν,… Σε αντίθεση με τα μαλακά: κρασί κ μπύρα

(&) Ένας άνδρας, ένας άνθρωπος, ένας κύριος

Φεβρουαρίου 2, 2010

Tech support

Posted in IT, Εργασία και χαρά στις 1:40 πμ από perissos

Τεχνική συζήτηση. Ο ένας εκθέτει το πρόβλημά του στον άλλο για να πάρει 2η γνώμη.

– …κ κάνει ο χρήστης submit, φσιουπ! παίρνει ο server τα δεδομένα κ τσούκου-τσούκου, τσούκου-τσούκου αρχίζει την επεξεργασία.

– K κάνει rollback αμέσως;

– Όχι, συνεχίζει κούτσα-κούτσα-κούτσα την επεξεργασία για κάνα 4λεπτο πριν πάει στις εγγραφές.

– K λήγει το transaction;

– Όχι ακόμα. Ο server συνεχίζει κ κάνει select τις εγγραφές μία-μία με το query XYZ, με το πάσο του, κλιτς-κλιτς, κλιτς-κλιτς, για 10’, 15’, κ δωσ’του τσίκι-τσίκι-τσίκι περνάει κάνα μισάωρο έτσι.

– Κ τότε λήγει;

– Ναι, τότε δεν έχει προλάβει, κάνει μία μπαμ! κ αρχίζει τα rollback δεξιά-αριστερά. Τι λες να είναι;

– Με τόσους θορύβους, μάλλον θέλει γρασάρισμα!

Ιανουαρίου 15, 2010

Η κατάρα του ΙΤ

Posted in IT, Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 11:33 πμ από perissos

Διάλογος στην κουζίνα σε ανύποπτο χρόνο. 2 συνάδελφοι συζητάνε για κάποια… γνωστή τους; υποψήφια γκόμενα; τηλεστάρ; Αγνοώ, αλλά δεν έχει κ τόσο σημασία.

– Κ λέγε, πώς είναι; Καλή;

– Ε, ψιλο-μέτρια.

– Τι;! Είναι ή όχι;

– Ε, τι να σου πω; Θα μπορούσε να δουλεύει εδώ μέσα.

– Ωχ, κατάλαβα! Άσε…

κ φεύγει με τα αυτιά κατεβασμένα.

Ευτυχώς η συζήτηση έγινε χαμηλόφωνα κ δεν κατάλαβαν 2 συναδέλφισσες που ήταν κ αυτές στην κουζίνα εκείνη τη στιγμή.

😀

Ιανουαρίου 5, 2010

Κουβέντες της κουζίνας

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 6:06 μμ από perissos

Ο Έλληνας ενώ ψήνει τη γαλοπούλα, σκέφτεται το αρνί που θα σουβλίσει.(*)

Αυτή τη μεγάλη αλήθεια, βαλθήκαμε να επιβεβαιώσουμε στην εταιρική κουζίνα, κατά τη διάρκεια της πεπτικής επικοινωνίας(#).

Αρχίσαμε να μετράμε μέρες ως το Πάσχα, ενώ οι πιο οργανωμένοι έβγαλαν έξω κ κινητά με ημερολόγιο για το λόγου το αληθές.

Διαπιστώσαμε ότι φέτος είναι νωρίς (4 Απρ), ότι συμπίπτει με το καθολικό Πάσχα($), κ αφού αναλύσαμε σύντομα τον αλγόριθμο υπολογισμού των Πασχάτωνε, πήγαμε ακόμα πιο πριν, να βρούμε πότε πέφτει Καθαρή Δευτέρα κ οι επόμενες αργίες.

Εκεί διαπιστώσαμε ότι πέφτει 15 Φεβ, άρα η Κυριακή της Αποκριάς πέφτει 14 Φεβ, ανήμερα του Αγ. Βαλεντίνου, δηλ.

Κ εκεί κάποιος έκανε την ακόλουθη, μνημειώδη δήλωση

Επιτέλους, φέτος το πανηγύρι του Αγ. Βαλεντίνου θα αποκτήσει το πραγματικό του νόημα!

🙂

 

(*) Το άκουσα στο στίβο τις προάλλες

(#) Το απαραίτητο λακριντί/κουτσομπολιό/γκρίνια μετά το φαγητό, για να χωνέψεις πιο καλά.

($) Δηλ. δε θα έχουμε χαλαρές μέρες επειδή οι πελάτες στο εξωτερικό υπολειτουργούν 🙂

Δεκέμβριος 1, 2009

Παγκόσμια μέρα κατά του AIDS: 2 απόψεις

Posted in Επικαιρότητα, Εργασία και χαρά στις 11:30 μμ από perissos

1) Είσαι στέλεχος στο τμήμα HR/κοινωνικής ευθύνης/whatevah μιας πολυεθνικής εταιρείας. Με λίγα λόγια, όλο το χρόνο ξύνεις τα @@ σου με τον γκαζμά. Κ ξαφνικά σου έρχεται επιφοίτηση: θα στείλεις την ημέρα κατά του AIDS σε όλες τις affiliated εταιρείες ένα προφυλακτικό για κάθε εργαζόμενο, μαζί με ένα μικρό σημείωμα για την ευθύνη που έχει ο καθένας μας κ μπλα μπλα μπλα. Τι καλύτερο κ πιο πρωτότυπο;! Ο προϊστάμενος κ οι συνάδελφοί σου σε συγχαίρουν κ δέχεσαι πολλά ταπ-ταπ επιδοκιμασίας στην πλάτη.

 

2) Είσαι για πόση ώρα σε μία συνάντηση κ φαντάζεσαι τον εαυτό σου πιασμένο σε κινούμενη άμμο. Αν μείνεις ακίνητος, θα βυθιστείς. Αν κλωτσήσεις, θα βυθιστείς πιο γρήγορα. Συνειδητοποιείς πως έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, όχι μόνο δε θα βάλουν σάλιο, αλλά μασημένη τσίχλα όταν έρθει η ώρα να σε περιλάβουν μαζί με το υπόλοιπο project. Βγαίνεις φουρκισμένος κ βρίσκεις ένα προφυλακτικό hot sensations να σε περιμένει. Αρχίζεις τις χριστοπ@ναγίες στον αγνωστό καραγκιόζη που γελάει μαζί σου σε κάποιο μακρινό γραφείο.

Οκτώβριος 27, 2009

Οι μογγόλοι δίπλα μας

Posted in Εργασία και χαρά, Ελληναράδες στις 4:49 μμ από perissos

Πριν από λίγο μπήκα στην τουαλέττα του γραφείου για να βρω κάτω παντού κ@τουρα. Πιτσιλιές κ λιμνούλες, να μην μπορείς να μπεις, πολύ παραπάνω από τη συνηθισμένη “ξαστοχιά” που βλέπεις στις ανδρικές τουαλέττες. Αυτό φαινόταν σχεδόν σα να έχει γίνει επίτηδες κ μακάρι να ήξερα από ποιον. 

Ρε π$#στη μου, τι βρωμιάρηδες μογγόλοι υπάρχουν;!

Παρ’όλα τα πτυχία κ τους senior τίτλους τους, κάποια δίποδα απλά δεν μπορούν να ξεχάσουν το χοιροστάσιο στο οποίο γεννήθηκαν.

Οκτώβριος 26, 2009

Τα πρώτα βήματα

Posted in IT, Εργασία και χαρά στις 2:59 μμ από perissos

Γενικά αποφεύγω να γράψω για τα επαγγελματικά μου εδώ. Ίσως επειδή να τα θεωρώ βαρετό θέμα συζήτησης (όπως κ είναι για πολλούς οι υπολογιστές).

Τον τελευταίο μήνα, όμως, κάποιες επαγγελματικές εξελίξεις (ή μη-εξελίξεις, όπως το δει κανείς), έγιναν η αφορμή για να πέσω πολύ ψυχολογικά κ να επακολουθήσει μία θύελλα ενδοσκόπησης κ απαισιοδοξίας η οποία ακόμα δεν έχει κοπάσει.

Ας τα πάρω από την αρχή…

Πιστεύω ακράδαντα πως η επαγγελματική ζωή του μέσου προγραμματιστή είναι πολύ σύντομη. Είναι συγκρίσιμη σε συντομία κ ένταση με αυτήν ενός μοντέλου ή ενός αθλητή (ενδεχομένως χωρίς το αντίστοιχο glamour, εάν αυτό σημαίνει κάτι). Λίγα χρόνια έντονης προσπάθειας κ μετά… μετά περιμένεις να σε "μπιστολίσουν" εκεί που κάθεσαι. Η δουλειά δε θέλει απλώς ένα μυαλό να δουλεύει κ 2 χέρια να πληκτρολογούν. Θέλει φρέσκο μυαλό, να τραβά τη γνώση σα σφουγγάρι, να έχει όρεξη να κάθεται ως αργά για να βγει το Ν-οστό release, να μην έχει παιδιά-σκυλιά-υποχρεώσεις να του αποσπούν την προσοχή, να μην έχει δάνεια κ υποχρεώσεις κ γίνεται πολύ ακριβός. Θέλει νεόπουλα, με λίγα λόγια. Όπως λέει κ η αγαπημένη παροιμία ενός πρώην-συναδέλφου-νυν-εκδότη(!!) "σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν". Κ τα στέλνουν στην Ιταλία για κονσέρβες, θα συμπλήρωνα εγώ.

Οπότε, τι; Live fast, die young, debug hard?

Όχι κ τόσο.
Έχω καταλήξει πως οι επαγγελματικοί δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σε έναν ως-τώρα-προγραμματιστή-αλλά-μετά-τι είναι οι εξής 5 (φαντάζομαι θα βρεις αντίστοιχα παραδείγματα από τον κύκλο σου):

  • Τσοπάνης. Ή ψιλικατζής. Ή κηπουρός, ταξιτζής, περιπτεράς, ΕΠΟΠ, ταβερνιάρης, ο,τιδήποτε άλλο εκτός από προγραμματιστής. Μπούχτισες πια τα αδύνατα deadlines με τον κάθε ανερμάτιστο ξερόλα να μην ξέρει τι του γίνεται, πάντα ήθελες να αναλάβεις το ανθοπωλείο (ή το περίπτερο, το ταξί,…) του θείου Αρμόδωρου, οπότε κ τα παρατάς όλα για το απόλυτο career change. Άντε γεια, debuggers κ ΡΜs!
  • Δημόσιος. Ή σε ΟΤΑ, πανεπιστήμιο, χαλαρή τράπεζα, εκπαιδευτικός, κάτι συναφές με το επάγγελμα αλλά πολύ χαΛΛαρά, αδερφέ! Ναι, τα χρήματα είναι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων σαφώς λιγότερα, αλλά πληρώνεται ο μεσημεριανός ύπνος; Οι δίμηνες διακοπές; Οι 6 μέρες άδεια το χρόνο για "ενημέρωση γονέων στο σχολείο"; (αλήθεια, υπάρχει!) Τα επιδόματα κ οι τιμητικές; Δε θα σχολιάσω παραπάνω το κομμουνιστικό όνειρο σύσσωμου του ελληνικού έθνους.
  • ΡΜ. Ναι, γίνεσαι ένας απο αυτούς, ένας αποτέτοιος. Κάποιος πρέπει να συμπληρώνει αυτά τα ατελείωτα Excelόφυλλα, να πρήζει τον κόσμο, κ να φοράει λευκό πουκαμισάκι κ παπούτσια με τακούνι στο γραφείο. Είτε είσαι πολύ επικοινωνιακός, είτε ηγετική μορφή, είτε απλά ποτέ δεν ήσουν κ κάνας developer της προκοπής, τώρα έχεις κάθε επαφή με το μάχιμο development κ βρίσκεσαι σε αυτό το ενδιάμεσο επίπεδο του στελέχους, όπου οι αρμοδιότητες είναι θολές, όλοι φταίνε εκτός από εσένα κ όλοι εσένα βρίζουν. Μία εναλλακτική ατραπός, παράλληλη με του ΡΜ, θα μπορούσε να θεωρηθεί κ ο όψιμος tester.
  • Guru. Έχεις συσσωρεύσει έτη επί ετών εμπειρίας, είσαι πραγματικά καλός στη δουλειά σου, οπότε μεταμορφώνεσαι σιγά-σιγά σε ένα σεβάσμιο guru με γένια σαν τον Gandalf, ένας uber-senior developer. Είτε ξέρεις πάρα πολύ καλά 1-2 συγκεκριμένα συστήματα που κανείς άλλος δεν τολμά να τα αγγίξει, είτε απλώς έχεις την ικανότητα να παρακολουθείς τις εξελίξεις με τον αντίστοιχο κόπο. Ενδεχομένως η προσωπική σου ζωή να έχει δεχτεί κάποιο πλήγμα κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας, λόγω της πίεσης από την εταιρεία, ίσως κ όχι. Εάν το EQ σου συμβαδίζει με το IQ σου τότε μπορείς να έχεις κ τις αντίστοιχες απολαβές, μέχρι η εταιρεία να κλείσει ή να αντικατασταθούν τα συστήματα τα οποία υποστηρίζεις.
  • Ελεύθερος. Αποδεσμεύεσαι από τις εταιρείες, κατεβαίνεις από τη ναυαρχίδα κ σαλπάρεις με το δικό σου σκαφίδι. Δεν είσαι πια μισθωτός, αλλά αναλαμβάνεις δουλειές είτε μόνος είτε με κάποιους συνεταίρους. Είσαι ελεύθερος να παζαρέψεις τον εαυτό σου όσο θες κ όσο σε παίρνει απευθείας με τον πελάτη κ να καρπωθείς την όποια υπεραξία σου. Προφανώς, όσο πιο μικρό το σκάφος σου, τόσο πιο ευάλωτο στη θαλασσοταραχή της αγοράς. Για να μη μιλήσουμε για τη δυσκολία να δημιουργήσεις το δικό σου σκαφάκι to begin with 😉

Εγώ προσπαθώ να ακολουθήσω τον 5ο δρόμο. Ακριβώς αυτόQ ελπίζω κ προσπαθώ. Είναι, όμως, μία προσπάθεια η οποία συνεχίζει τώρα με κάποια διαλείμματα εδώ κ 2+ χρόνια κ ακόμα δεν έχω δει φως. Για την ακρίβεια, αυτό που έχω δει είναι οι δυσκολίες που υπάρχουν, βελτιώνοντας κάτι σε κάθε διαδοχική προσπάθεια, αλλά πάλι πέφτοντας σε άλλες δυσκολίες, λες κ αλλάζω συνέχεια πίστες χωρίς να τερματιζω.

 

Εάν ήταν να συνοψίσω τις έως τώρα εμπειρίες μου:

Ξεκίνησα μόνος πριν 2 χρόνια με ένα μεγάλο(*) έργο για έναν πελάτη-γνωστό από το εξωτερικό. Οι προοπτικές ήταν άριστες (καλή ιδέα για σύστημα εξοικονόμησης ενέργειας, δυνατότητα για μεταπώληση του συστήματος εν Ελλάδι). Αλλά μετά από λίγους μήνες σκληρού moonlighting διαπίστωσα ότι απλά είχα ξεφουσκώσει, απλά δεν άντεχα άλλο σερί από τις πολλές ώρες στο γραφείο στις ακόμα περισσότερες μετά τα μεσάνυχτα να προγραμματίζω. Άρχισα να παίρνω συμπληρώματα, tonotil, σκέφτηκα μέχρι κ αναβολικά να αντέξω. Βλέποντας ότι μετά από μήνες ολόκληρους ξενυχτιού ήμουν ακόμα στην αρχή αποκαρδιώθηκα τελείως. Συνειδητοποίησα ότι έπεσα στα βαθιά, χωρίς να ξέρω να κολυμπάω. Χρήματα δεν περίσσευαν να κάνω κάποιον subcontract κ δε σου κρύβω ότι δύσκολα εμπιστευόμουν κάποιον για συνεργασία (λόγω χαρακτήρα, έλλειψης εμπειρίας,…). Ναι μεν πληρώθηκα για 1 deliverable το οποίο του επέτρεψε να εισπράξει ~100k χρηματοδότησης, αλλά από εκεί κ μετά τπτ. Του είπα περίλυπος ότι δεν μπορούσα να τον βοηθήσω άλλο κ το έληξα εκεί.

Μετά από μερικούς μήνες (πριν από περίπου 1 χρόνο) άλλη μία ευκαιρία χτύπησε την πόρτα κ φαινόταν ακριβώς αυτό που ζητούσα. Ένα μικρό εργάκι, ακριβώς στα μέτρα ενός ατόμου. Ένας κουμπάρος(%) με μία εταιρεία ήθελε ένα σύστημα να παρακολουθεί τη λειτουργία της επιχείρησής του. Εντελώς niche κ με αρχικό προϋπολογισμό περίπου 1,5 ανθρωπομήνα ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα: η ευκαιρία να μάθω να κολυμπάω. Πώς στήνεται ένα έργο, code repositories, releases, ανάλυση, requirements, πλάνο, όλα one-man show. Από αρχική προσφορά 7k με παζάρεψε στα 5k, αλλά να σου πω την αλήθεια δε με ένοιαζε, ήθελα να το δοκιμάσω, να ακονίσω τα νύχια μου, να ξεκινήσω. Στην πορεία είδα ότι… η πορεία ήταν μακριά. Εδώ είδα ξεκάθαρα ότι όταν εργάζεσαι part-time το 1 γίνεται 4 στην καλύτερη των περιπτώσεων. Χρειαζόταν πολύ προσπάθεια για να μπορέσω να αποδώσω 2 πραγματικές ώρες έργου το βράδυ ή το ΣΚ. Οπότε ο 1,5 ανθρωπομήνας έγινε 6+. Βάλε στη μέση κ καθυστερήσεις εκατέρωθεν στη συνεννόηση, αλλαγές στις απαιτήσεις παρά τον αρχικό σχεδιασμό, Πάσχα, καλοκαίρι, κούραση (περισσότερο ψυχολογική παρά σωματική). Ενώ αρχικά λες “ψε! Ούτε 2 μήνες δουλειά” ήρθε κ εδώ κάποια στιγμή που απλά είχα ξεχάσει τι, πώς κ γιατί το σύστημα ήταν όπως ήταν, απλά επειδή είχαν περάσει μήνες. Χάθηκε το αρχικό momentum. Κάποιες προσπάθειές μου να βρω εξωτερική βοήθεια μέσω subcontracting έπεσαν στο κενό καθώς πολύ απλά το κόστος θα ήταν το ίδιο όπως χρέωνα εγώ, άρα καθόλου περιθώριο για λάθη, integration,… Τελικά, το αποτέλεσμα ήταν όταν το σύστημα παραδόθηκε ο πελάτης να μην το θέλει πια καθώς κ αυτός, κατά τα λεγόμενά του, είχε χάσει τη δουλειά την οποία θα έκανε monitor με αυτό($). Οπότε έμεινα με 1 s/w το οποίο ζήτημα είναι εάν αφορά 2 εταιρείες στην Ελλάδα. Ναι, θα βγάλω ένα site να το διαφημίσω μήπως βρεθεί κάποιος στον πλανήτη να ενδιαφερθεί. Ναι, είναι ένα μάθημα. Δεν παύει, όμως, να είναι κ απογοήτευση.

Πριν από περίπου 6 – 7 μήνες με το έργο του “κουμπάρου” να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη κ να εγώ να εχω στο μυαλό μου τα ερωτήματα περί μόνος ή μάνος στις δουλειές, είχα άλλη μία προσφορά-ευκαιρία out of the blue. Ένας φίλος είχε μία εταιρεία γνωστών του στο χώρο της διαφήμισης η οποίοι ήθελαν ένα σύστημα να παρακολουθούν τις δραστηριότητές τους. Το σύστημα φαινόταν ό,τι έπρεπε για να γίνει προϊόν κ ναι μεν οι γνωστοί δεν θα έκαναν επένδυση(&), αλλά κ εμείς δε θα διακινδυνεύαμε κάτι παραπάνω από το χρόνο μας. Λαμπρά! Λαμπρότατα! Πίστεψα σε αυτό, κ μπήκαμε γερά 5 συνάδελφοι-φίλοι-συνέταιροι, ώστε να μπορέσει να μοιραστεί ο χρόνος κ να βγει πιο γρήγορα το προϊόν live. Τελικά κ εδώ είδα στην πορεία ότι δεν είχα φτάσει στο τέρμα της διαδρομής μου, αλλά απλά προχώρησα άλλο ένα βήμα για να συναντήσω ακόμα περισσότερες δυσκολίες ή/κ πράγματα που δεν τα είχα σκεφτεί αρχικά.

Έτσι ναι μεν μαζεύονται 2-3-4-Ν συνέταιροι, αλλά πώς εξασφαλίζεται το όσο γίνεται αδιάλειπτο commitment; Πώς αντιμετωπίζεις το ότι ο τάδε ή ο δείνα έχασαν το ενδιαφέρον τους ή απλά βαριούνται; Ποια ρύθμιση είναι η πιο δίκαιη ώστε να μην είναι 1-2 άτομα οι μαλάκες της υπόθεσης προσπαθώντας να βγάλουν τη δουλειά κ για τους υπόλοιπους; Πώς τα κανονίζεις όλα αυτά χωρίς να γίνεις μαλλιοκούβαρα με τους φίλους/γνωστούς εάν δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν από μόνοι τους; Πώς να ξεκινήσεις εταιρεία, φιλοδοξώντας να υποστηρίξεις κ 2ο, 3ο, Ν-οστό πελάτη όταν βλέπεις ότι η ομάδα δεν είναι διατεθειμένη να προσφέρει εργασία αρκετή έστω κ για τον 1ο(#); Είναι λογικό να υπάρχουν 5 προγρ/τές κ να βλέπεις ότι τελικά υπάρχει ανάγκη να “προσλάβεις” εξωτερικούς εάν θες να βγει η δουλειά;

Για να μη σου τα πολυλογώ, τον τελευταίο 1 μήνα είχαμε μείνει σχεδόν 1,5 άνθρωπος να παλεύουμε με testing κ δοκιμές μήπως κ φτάσει το σύστημα να είναι αρκετά σταθερό για να βγει live. Οι υπόλοιποι σχεδον δε ρωτάνε τι γίνεται. Από τέλος Σεπ έχει φτάσει τέλος Οκτ κ ακόμα υπάρχουν δυσεπίλυτα προβλήματα για να μη μιλήσω για τα features που είναι στο queue. Οπότε…;

Να σου πω την αλήθεια, περισσότερο στενοχωριέμαι κ τα παίρνω, όχι τόσο για τη μοναχική προσπάθεια, αλλά για την ευκαιρία που μοιάζει “καμμένη”, είτε επειδή θα φτάσουμε στη βρύση χωρίς να πιούμε νερό, είτε επειδή θα παραδώσουμε, τελικά, κ μετά θα είμαι δεμένος for-life να εκμεταλλευτώ κάτι καλό μαζί με κάποιους που δείχνουν να το έχουν γραμμένο στα @@ τους. Δεν ξέρω, περιμένω να δω πώς κ πού θα βγει.

 

Εάν, πάντως, ήταν βγάλω κάποιο απόσταγμα από όλες αυτές τις εμπειρίες μου έως τώρα, αυτά θα ήταν(^):

  • Εάν δεν μπορείς να εργαστείς full-time σε κάτι, τότε το 1 γίνεται τουλάχιστον 4, ιδίως σε βάθος χρόνου. Δύσκολα μπορείς να αφιερώσεις πάνω από 2 – 2,5 πραγματικά παραγωγικές ώρες τα απογεύματα κ τα βράδια σου, έστω κ αν ξενυχτάς περισσότερες ώρες.
  • Αυτό έχει το επιπλέον αποτέλεσμα ότι μετά από κάποιο ημερολογιακό διάστημα, απλά χάνεις το focus, ξεχνάς πώς κ γιατί υλοποίησες πράγματα πριν από Χ μήνες.
  • Ας μη μιλήσω για το ενδεχόμενο να αλλάξει κάποιο requirement απλά κ μόνο επειδή πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα.
  • Εάν είσαι μόνος, ο,τιδήποτε πέρα από τα βασικά (SCM, code docs, unit tests) είναι κάτι παραπάνω από φιλόδοξο. Απλά θα εστιάσεις σε λάθος πράγματα κ θα χάσεις το λίγο σου πολύτιμο χρόνο. Όταν αρχίσεις κ πουλάς τα φτιάχνεις.
  • Οι πρώτες 1-2 κουβέντες που θα κάνεις με τον πελάτη είναι κάτι παραπάνω από σημαντικές, είναι κρίσιμες. Δεν υπάρχει ερώτηση η οποία να είναι χαζή, δεν υπάρχει βαθμός λςπτομέρειας ο οποίος να είναι περιττός ή κουραστικός. Βεβαιώσου ότι κατάλαβες το πρόβλημά του, μετά πείτε τα άλλη μία να τα επιβεβαιώσετε κ μετά στείλε του κ ένα έγγραφο όπου θα τα γράφεις όσο πιο αναλυτικά μπορείς να το διαβάσει κ να επιβεβαιώσει ξανά ότι τα κατάλαβες. Αλλαγές θα γίνουν σίγουρα, αλλά εάν ξεκινήσεις με λάθος data model, τότε απλά την μάμησες.
  • Βγάλε την 1.0beta version όσο γίνεται πιο γρήγορα. Κάνε ένα ντου κ σάρωσε όσο γίνεται περισσότερα features ώστε, εάν είναι δυνατόν, να ξεκινήσει να το χρησιμοποιεί ο πελάτης άμεσα. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να συναντιέσαι με τον πελάτη τακτικά, τακτικότατα, ώστε κ οι 2 να μείνεται engaged κ να πάρεις σχόλια όσο γίνεται νωρίτερα. Σε αυτή τη διαδικασία, πάρε κ προκαταβολή όσο γίνεται πιο νωρίς.
  • Όσο κ να σε τρώει, ΜΗ δοκιμάσεις νέες τεχνολογίες ή το Χ – Ψ framework που διάβασες κ σου φάνηκε φοβερό. Η αλλαγή τεχνολογίας είναι ζαριά που μπορει κ να μη σου βγει. Το learning curve μπορεί να σε γονατίσει, ιδίως εάν είσαι σε πολύ στενά χρονικά πλαίσια moon-lighting. Ξέρεις τσούκου-τσούκου μπολ άριστα, παίξε αυτό, μην το υποτιμάς. Εδώ ο Ρεχάγκελ πήρε ολόκληρο Euro. Όπως λέει κ 1 παροιμία: το 1ο σπίτι που χτίζεις το πουλάς, το 2ο το νοικιάζεις κ στο 3ο μένεις μέσα.
  • Εάν κάτι φαινεται πολύπλοκο, τότε είναι. Ζήτα βοήθεια από τρίτους όσο γίνεται πιο νωρίς για να βγει το bulk της δουλειάς κ ημν αφήσεις να φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Ζύγισε από πριν πόσο σε παίρνει να τους πληρώσεις, γιατί θα θελήσουν να πάρουν τα χρήματά τους άμεσα, ενώ εσύ δεν ξέρεις εάν κ πότε θα εξοφληθείς.
  • Για κάτι μεγάλο, καλύτερα να ξεκινήσεις μία συνεργασία, αλλά όχι με πάνω από 2 άλλους. Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι κλπ κλπ. Εάν χρειαστεί επιπλέον εργασία προγραμματισμού/testing/…, τοτε απλά βρείτε εξωτερικούς συνεργάτες κ βάλτε χρήματα από την τσέπη σας. Με πορδές δε βάφονται αυγά.
  • Το ιδανικό είναι να έχεις συμπληρωματικές αρμοδιότητες/ικανότητες με τους συνεταίρους σου. Καλό είναι να υπάρχουν 3 προγραμματιστές γιατί θα βγει πολλή δουλειά, αλλά ποιος θα αναλάβει την οργάνωση; Ποιος θα κρτάει το μαστίγιο να τηρεί τα χρονοδιαγράμματα; Τις πωλήσεις/δημόσιες σχέσεις; Το testing/documentation; Νομίζω, κατάλαβες…
  • Δεν έχει τελικά κ πολύ νόημα να κάνεις συζητήσεις “εγώ τόσο %, εσύ τόσο ποσοστό”. Μοιράστε όλα τα ποσοστά ισότιμα, ώστε κ οι ευθύνες/φόρτος να είναι ισότιμες χωρίς δικαιολογίες του στυλ “εσύ έχεις περισσότερο, εγώ έκανα το 12% μου”
  • Βρες κόσμο να σου μοιάζει στη νοοτροπία. Εάν είσαι χαλαρός κ cool, βρες κάποιον(ους) ίδιους με εσένα ώστε να μπορείς να συνεννοηθείς χωρίς να σου σπάνε τα νεύρα με το άγχος τους. Αντίστοιχα, εάν είσαι αγχώδης, βρες συνεργάτες να μοιράζονται τη δική σου θέαση της ζωής χωρίς να σου τη δίνουν με τον σταρχιδισμό τους.
  • Το γεγονός ότι κάποιος είναι καλός φίλος, δε σημαίνει με κανένα, μα ΚΑΝΕΝΑ τρόπο ότι θα είναι κ καλός συνεργάτης! Τελεία! Βρες κόσμο με τον οποίο έχεις δουλέψει στο παρελθόν, ξέρεις ότι είναι αξιόπιστος κ ας μην είναι κ η ψυχή της παρέας.
  • Ζύγισε από πριν τι είναι πιο σημαντικό για εσένα: τα χρήματα, το project, η προοπτική, η φιλία,…; Εάν π.χ. έρθει η ώρα να διαλέξεις ανάμεσα στο να κάνεις το μλκ κ να κρατήσεις τη φιλία σου, ή να κρατήσεις αυτό που έχεις χτίσει πάσει θυσία, τι θα επιλέξεις;

Αυτά τα λίγα είχα να προσφέρω ως γνώση, ελπίζω να τα βρεις έστω κ στο ελάχιστο χρήσιμα

😀

 

(*) Μεγάλο για 1 άνθρωπο, με προϋπολογισμό πάνω από 1 ανθρωπο-έτος κ >30k.

(%) Από τις κουμπαριές μέσω συγγενών με κάτι-παραπάνω-από-γείτονες.

($) Θα πεις ίσως ότι αφού το παρέδωσες ο άλλος να πάει να μαμηθεί κ να το πληρώσει. Εγώ πάλι θα πω ότι όταν η οικογένειά σου έχει ήδη 1 κουμπαριά κ πάει για 2η με τον περι ου ο λόγος, δε λες κουβέντα κ ας θες να πετάξεις μολότωφ… 😦

(&) Υπάρχουν ήδη πλήθος σχετικών εργαλείων στην αγορά. Το πρόβλημα του γνωστού ήταν το υψηλό κόστος κ το γεγονός ότι το support θα ήταν απομακρυσμένο κ “απρόσωπο”. Σε κάθε περίπτωση αυτός θα ήταν εξασφαλισμένος, καθώς πάντα θα είχε ένα plan B/C/D σε κάποιο άλλο προϊόν.

(#) Κακά τα ψέμματα, όταν ο άλλος σε έχει πληρώσει χρήματα κ δεν είναι γνωστός/φίλος σου, έχει απαιτήσεις να τον εξυπηρετήσεις άμεσα, αλλιώς τον έχασες για πάντα.

(^) Προφανώς με τα περισσότερα από αυτά απλώς κομίζω γλαύκας εις Αθήνας. Ας πούμε ότι τα αναφέρω ως επιβεβαίωση αυτών που έχεις διαβάσει κ αλλού κ αναρωτιέσαι εάν έχουν βάση.

Επόμενη Σελίδα