Σεπτεμβρίου 27, 2010

4 Lions

Posted in Σινεμά στις 11:31 μμ από perissos

Το Σαβ είδα το 4 Lions στα πλαίσια των Νυχτών Πρεμιέρας.

 

Δε σου κρύβω πως είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός απέναντι σε ότι περιλαμβάνει στην περιγραφή του τις λέξεις “εναλλακτικό, τέχνη, δημιουργός”. Θες να με πεις εμένα στενόμυαλο, θες να πεις ότι γεμίσαμε ντεμέκ κ παπατζήδες “καλλιτέχνες”; Το θέμα είναι πως παρόλου που μου αρέσει πάρα πολύ το σινεμά, δεν είχα πάει ποτέ σε αντίστοιχα φεστιβάλ.

Τελικά μετά από παρότρυνση φίλων πήγαμε στα 4 λιοντάρια.

 

Άγγλοι ισλαμιστών προετοιμάζουν ένα τρομοκρατικό χτύπημα. Ορίστε η υπόθεση με 6 λέξεις. Αλλά τι τραγελαφικές καταστάσεις κρύβονται πίσω από αυτές. Σπιρτόζικοι κ καταιγιστικοί διάλογοι, αντάξιοι των Μόντυ Πάιθονς. Τελικά αν είναι για κωμωδία οι Άγγλοι είναι σε 1 κλάση από μόνοι τους.

Κωμωδία είπα. Χμμ, έλα όμως που δεν είναι μόνο αυτό. 1η φορά μου συνέβη να γελάω τρανταχτά κ αμέσως το γέλιο να παγώνει στο στόμα μου. Κ μετά να γελάω πάλι κ να ντρέπομαι που γελάω με το θάνατο, αλλά να μην μπορώ.

Κ με τι γελάς στην ταινία; Με τη βλακεία. Την αγνή, ανόθευτη, πανδαμάτορα βλακεία σε όλες της τις μορφές. Μπορεί η σχετική ρήση του Άινσταιν να μην είναι γνήσια, σε αυτήν την ταινία, όμως, βρίσκει την πραγμάτωσή της. Δεν είναι απλώς το ότι οι αντι-ήρωες κάνουν γκάφες. Αυτό που καταλήγεις να αναρωτιέσαι είναι “με γιατί, ρε πστ μου;” Μισούν μια κοινωνία η οποία τους έχει ενσωματώσει κ αφομοιώσει πλήρως, όπου χωρίς τα μούσια κ τα καφτάνια δεν ξεχωρίζουν από το διπλανό τους. Κ όμως είναι κολλημένοι, έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για το τπτ! Από καθαρή βλακεία.

Δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία να βγάλεις νοερά από το πλάνο τους ισλαμιστές κ να βάλεις στη θέση τους το γνωστό σου τον κομμουνιστή/αναρχικό, τον Κουφοντίνα, ένα χρυσαυγίτη, τον υιό Πλεύρη, οποιονδήποτε κολλημένο. Είπαμε: η βλακεία είναι απέραντη όσο το σύμπαν, μπορείς να τη βρεις σε κάθε σπιθαμή του σαν το υδρογόνο.

 

Εν κατακλείδι η ταινία είναι πάρα πολύ καλή. Ελπίζω πραγματικά να βρει διανομή στην Ελλάδα να τη δει περισσότερος κόσμος από τις λίγες δεκάδες της αίθουσας Δαναός 2. 

Νοέμβριος 30, 2009

District 9

Posted in Σινεμά στις 6:32 μμ από perissos

To ΣΚ κάθησα να δω με βαριά καρδιά το District 9. Δύο καλοί φίλοι που τους το πρότεινα μου είπαν κ οι 2 ότι το είχαν ήδη κατεβάσει να το δουν. Όχι μόνο αυτό, αλλά ο ένας, μάλιστα, μου είπε ότι ήταν τόσο μλκ που το έκοψε στη μέση. Άντε μετά να βρεις όρεξη να το δεις…

Κ όμως!…

Η ταινία αυτή είναι η απόδειξη ότι δνε πρέπει να πιστεύεις κανένα όσον αφορά ταινίες. Πρέπει να είναι από τις καλύτερες sci-fi ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια.

Κ αυτό γιατί είχε κάτι που λείπει από τις περισσότερες ταινίες του είδους: ένα σενάριο που να μην απευθύνεται μόνο σε 14χρονους, που σε βάζει να σκεφτείς, ενώ καταλαγιάσει η διασκέδαση των εφέ.

Του βγάζω το καπέλο του σκηνοθέτη/σεναριογράφου, σφίγγω κ το χέρι του Peter Jackson που ξέθαψε ένα τέτοιο πετράδι από τη γη των διαμαντιών.

Λυπάμαι μόνο που δεν την είδα στο σινεμά… 🙂

Οκτώβριος 28, 2009

Ψυχή βαθιά

Posted in Σινεμά στις 12:51 πμ από perissos

Την Κυρ που μας πέρασε είδα το Ψυχή Βαθιά. Καθώς η ταινία είναι ελληνική κ το θέμα λίγο βαρύ (α-ου, μήπως είναι μούφα, σιγά μην πάω να δω τους αριστερούς κλπ κλπ), είχα πρόβλημα να βρω παρέα να πάω. Τελικά, άναψε ένας γλόμπος πάνω από το κεφάλι μου σαν του Κύρου Γρανάζη: γιατί να μην πάω με τους δικούς μου;

Σχεδόν δε χρειάστηκε να τους πείσω. Αρκούσε να αναφέρω ότι θα έβλεπαν τον Εμφύλιο, με το έψιλον κεφαλαίο. 

Ο μέσος όρος ηλικίας μέσα στην αίθουσα ήταν αρκετά μεγάλος, ήμουν από τους μικρότερους στην αίθουσα (φαντάσου!). Ένα καλό με αυτήν τη γερουσία, ήταν ότι δεν ακούστηκε κιχ σε όλη την ταινία(#). Δεν είχα βρει να κλείσω θέσεις σε 1 ευθεία, οπότε κάθησα μπροστά από τους δικούς μου. Ίσως καλύτερα έτσι, καθώς καταλάβαινα τη μητέρα μου από πίσω ότι δάκρυζε κ φύσαγε τη μύτη της συνέχεια κατά τη διάρκεια της ταινίας(*).

Στο προκείμενο τώρα…

Είχα διαβάσει διάφορες κριτικές κ σχόλια ότι η ταινία είναι άνευρη, άτολμη, δεν παίρνει θέση, κάνει συμβιβασμούς κλπ κλπ. Διαβάζοντάς τις σχεδόν νομίζεις ότι θα δεις μια πατάτα. Αριστερίστικες μ@λακίες! Λες κ το έγραφε στο κινηματογραφικό manual ότι πρέπει να γυρίζονται οπωσδήποτε ταινίες στρατευμένες με τη μία ή την άλλη πλευρά, να δημιουργούν αγγέλους κ δαίμονες. Φτιάχνει το Holywood ταινίες όπου οι Αμερικάνοι είναι οι ήρωες κ οι καλοθελητές κριτικοί τις βαφτίζουν αμέσως μιλιταριστική προπαγάνδα. Φτιάχνει ένας Έλληνας μία ταινία όπου όλοι είναι καλοί κ κακοί κ τον κράζουν αμέσως ως άτολμο. Τι κομπλεξικοί!

Τηρουμένων των αναλογιών (budget, τεχνικών μέσων,…), η ταινία είναι τεχνικά αρτιότατη. Κ σκηνές μάχης πολύ καλές (επιτέλους! Κάποιος έβαλε το Ράιαν στο replay να μάθει λίγο μπαλίτσα για το πώς στήνονται οι σεκάνς δράσης!) κ φωτογραφία εξαιρετική κ μουσική ταιριαστή κ καλές ερμηνείες (εντάξει, όχι όλες).

Ναι, έχει κ κάποια goofs, ιδίως με κάποιους δευτερεύοντες χαρακτήρες (τι τους ήθελαν το δικηγόρο κ το ΒανΦλιτ να μιλάνε σχεδόν συλλαβιστά;;). Η σούμα, όμως είναι πέρα για πέρα θετική κ χαίρομαι που γυρίζονται πλέον πολύ καλές (για εμένα, πάντα!) ελληνικές ταινίες.

Μια καλογυρισμένη, συγκινητική ιστορία που αξίζει να δεις. 🙂

 

(#) Μία ενδιαφέρουσα αλλαγή από την occasional καγκουριά που τείνει να γίνει κανόνας στα multiplex 🙂

(*) Ο αδερφός της είχε καταδικαστεί, έφηβος ακόμα, σε εκτέλεση επειδή μοίραζε φυλλάδια. Κ ναι μεν, ευτυχώς, ο θείος μου γλύτωσε στο παρά 5 το απόσπασμα, την παράλυση από τα βασανιστήρια κ έχει πατήσει κοτσονάτος τα 80, από την άλλη, όμως, κάποια πράγματα δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν α-ου για την οικογένειά μου. 🙂

Οκτώβριος 7, 2009

Το Κακό 2 στα Ster

Posted in Σινεμά στις 1:05 μμ από perissos

Το Σαβ πήγα να δω το Κακό 2 στα Ster στο Ίλιον.

 

Μιας κ είμαι σε τέτοιο mood ας ξεκινήσω από το κράξιμο.

Ποτέ ξανά στα Ster! Ποτέ! Ποτέ! Ποτέ!

Δεν είναι για το απίστευτο πήξιμο με το πάρκιγκ. Δεν είναι για τα 9ε του εισιτηρίου, αντί 8 που πληρώνω αλλού. Δεν είναι για τις οθόνες στην ουρά των εισιτηρίων που δε σου λένε εαν μία αίθουσα είναι ή δεν είναι γεμάτη πριν αγοράσεις. Δεν είναι για τα 3-3,5ε του ποπ-κορν αντί για τα 2,5 αλλού. Δεν είναι για τη θορυβώδικη πιτσιρικαρία που μαζεύει.

Είναι μόνο για την απόλυτη έλλειψη σεβασμού που βίωσα ως πελάτης περιμένοντας 22’ (ναι, με το ρολόι) στην ουρά για 2 κωλο-ποπ-κορν. 7000 κόσμος να περιμένουν μαζί με εμένα κ πίσω από τα ταμεία 3 παιδάκια (τι φταίγανε κ αυτά) να κουτουλάνε σαν ακέφαλα κοτόπουλα κ 1 επεύθυνος να κάνει 1 στο τόσο εμφανίσεις guest star κ να την κάνει. Εάν αυτό δεν είναι ανοργανωσιά Σαβ βράδυ, τότε τι είναι;

Γιατί περίμενες θα μου πεις. Πάντα θέλω ένα ποπ-κορν να μασουλάω στο σινεμά, γιατί άλλος θα πλήρωνε τα εισιτήρια κ άλλος τα σκατολοΐδια, γιατί στην τελική έτσι ήθελα. Καλύτερα έτσι, όμως, να ξέρω πώς με θεωρούν κ να μην ξαναπατήσω.

 

Κ μετά το κακό του σινεμά ας πάμε στο καλό της οθόνης 🙂

Οι ελληνικές ταινίες πιστεύω ότι χωλαίνουν (κ μάλιστα άσχημα) μονίμως σε 3 τομείς:

  • trailer: μονίμως προχειροφτιαγμένη συρραφή από σκηνές, χωρίς σασπένς, χωρίς να σου κάνει κούκου
  • ήχος: μονίμως χάνεις λόγια ιδίως σε εξωτερικά γυρίσματα, λες κ ο μπούμαν κάθεται κ πίνει φραπέ
  • κλείσιμο σεναρίου: 9 στις 10 το κλείσιμο της υπόθεσης είναι από αρπακολλατζίδικο έως απογοητευτικό, λες κ διαπίστωσαν ότι ο χρόνος έληξε κ κάπως πρέπει να το ράψουν

Το trailer της ταινίας μου φάνηκε αρκετά καλοφτιαγμένο, οπότε γκολ από τα αποδυτήρια.

Αφού έμαθα ότι υπήρχε κ νο.1, το αναζήτησα online κ το είδα για να είμαι στο context. Αν κ low budget η 1η ταινία είχε ενδιαφέρουσες ιδέες, καλά εφέ κ πολύ καλό κλείσιμο. Σχεδόν κατάφερε να βάψει αυγά με πορδές. +2, λοιπόν.

Η 2η ταινία με 2 λέξεις είναι ακομπλεξάριστη κ διασκεδαστική. Δεν είναι η κορυφαία ταινία όλων των εποχών, αλλά κ το low-budget χαβαλέ της έχει, κ ωραία φωτογραφία σε αρκετές σεκάνς δράσης κ εφέ (animated κ μη) κ ο ήχος ακούγεται εκτός από 1-2 εξαιρέσεις κ σου δείχνει μία διασκεδαστική όψη της αρχαίας Ελλάδας(*). ΟΚ, o Zane υπάρχει σαν κράχτης, το τέλος της είναι λίγο αρπακολλατζίδικο κ σεναριακά κ σαν υλοποίηση, αλλά overall μου άφησε πολύ καλή εντύπωση για splatter.

Πάντα τέτοια, λοιπόν…

 

(*) Δε θα παραξενευτώ αν οι από-την-εξέδρα-στην-αρχαία-Ελλάδα ατάκες της ταινίας (“Λάβε, κύναιδε”, “Οπίσω, αιδοία”, …) γίνουν σλόγκαν τελικά 🙂

Σεπτεμβρίου 17, 2009

Up

Posted in Σινεμά στις 3:04 μμ από perissos

Προχτές είδα το Up στο Village Park (μετά από αρκετά χρόνια που είχα να πατήσω εκεί)

Τι να πρωτο-πω για την ταινία αυτή καθ’εαυτή; Έχουν γραφτεί ήδη πολύ καλά λόγια κ κριτικές, οπότε θα περιοριστώ μόνο στην προτροπή δες την!

Αυτό που θα σημειώσω είναι ότι μετά το τέλος της ταινίας μου ήρθε στο μυαλό το Final Fantasy. Κατά τα άλλα μεγάλη αποτυχία πέρα από το ότι ήταν η 1η με φωτορεαλιστική απεικόνιση. Θυμήθηκα να τσιμπάω τον εαυτό μου (κυριολεκτικά!) μέσα στην αίθουσα, να μου λέω “Ρε συ! Δε βλέπεις κανονικούς ηθοποιούς! Animation είναι!” κ να μην πιστεύω το οπτικό αποτέλεσμα. Για εμένα αυτή ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι σύντομα αυτές οι ταινίες θα σταματούσαν να είναι απλώς “κινούμενα σχέδια”, ότι ίσως κ να γίνονταν πιο ανθρώπινες από τις “κανονικές”.

Κ να η επιβεβαίωση προχτές το βράδυ. Ακόμα κ χωρίς φωτορεαλισμό, διηγούμενη απλώς ένα παραμύθι. Τους ζηλεύω, τελικά, τους τύπους στην Pixar. Ως άνθρωπος που μου αρέσει να διηγούμαι ιστορίες, τους ζήλεψα για την ικανότητά όχι μόνο να σκαρώσουν μία αρχετυπική ιστορία αναζήτησης, αλλά κ να τη ντύσουν με εικόνες περιεκτικές, που μιλάνε κατευθείαν στο υποσυνείδητο.

Όλη η ζωή του Ζάχου(*) με τη γυναίκα του σε ελάχιστα λεπτά, χωρίς να ειπωθεί ούτε μισή λέξη κ όμως βουρκώνεις. Το σπίτι μέσα στα σύννεφα, υψωμένο από μπαλόνια. Η πορεία στη ζούγκλα, ζεμένος με το σπίτι στην πλάτη, να του μιλάει.

Απίστευτοι παραμυθάδες!(#)

 

(*) Εντάξει, Carl τον λένε, αλλά είναι τόδο ίδιος με το Χατζηφωτίου που περίμενα να ακούσω τη βραχνή σνομπ φωνή του ανά πάσα στιγμή 🙂

(#) Με την αυθεντική σημασία της λέξης. Είπαν μια ιστορία για ολες τις ηλικίες, για ολες τις φυλές 😉