Ιουνίου 12, 2010

Φαινόμαστε!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Σπίτι μου, σπιτάκι μου στις 9:13 μμ από perissos

Αν έλεγα ότι το σπίτι μου έχει 1 καλό, αυτό θα ήταν το ότι δεν αισθάνομαι ότι φαίνομαι από απέναντι. Όχι ότι δεν υπάρχει κανείς, απλά είναι σε τέτοια θέση ώστε σχεδόν να νιώθω ότι κοιτάω σε αγρούς κ όχι σε άλλα σπίτια.

Αυτό καταρρίφθηκε πριν από καμιά ώρα.

Απέναντι είχε ένα παιδικό, απογευματινό πάρτυ. Τα παιδάκια ήταν όλα ένα σμάρι στο μπαλκόνι, αγνοώντας τη μουσική που έπαιζε μέσα. Φώναζαν όλα μαζί σε κόσμο που έβλεπαν στο δρόμο

Εεε, κύριεεεεε, εσείς με το μηχανάκιιιι! Γεια σαααας!

Ναι, γεια σας, κύριεεεε! Μην τρέχετεεεεε!

Εσείς με το κόκκινοοοο… Εδώωωωω!

Κ δώσ’του κούνημα τα χέρια, κ δώσ’του φωνές σαν κοπάδι σε όποιο νέο “στόχο” έβρισκαν οι ανιχνευτές.

Είχα απλώσει ρούχα στο μπροστινό μπαλκόνι, για να γλυτώσουν από τον πρωινό ήλιο, αλλά να στεγνώσουν με τον απογευματινό. Είχα επίσης κ την ατυχή έμπνευση να βγω να τα μαζέψω εκείνη την ώρα.

Τα γερακομάτικα μικρά με έπιασαν αμέσως

Εεεε, κύριεεεε! Εσείς με την απλώτρααααα!

Κύριεεεεεεε! ξελαρυγγιαζόταν το άλλο. Εσείς με το πράσινο στρατιωτικό παντελόνιιιιι!(*)

Κ όλα μαζί: Μας ακούτεεεεεεε;; Γειααααα σααααας! κουνώντας μανιασμένα τα χέρια τους

Γέλαγα μόνος μου. Σήκωσα το χέρι μου, κρατώντας 1 μπλούζα, κ τα χαιρέτησα κ εγώ. Ενθουσιάστηκαν! Ξέσπασαν σε ακόμα πιο δυνατά αααα! κ γεια σαααας! σα συγγενείς του μισεμένου στην αποβάθρα.

Σε μια στιγμή σώπασαν κ μαζεύτηκαν σα μελίσσι, βουΐζοντας. Ξανασπόρπισαν, ακροβολιζόμενα στο μπαλκόνι

1, 2, 3!

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ ΕΙΣΤΕΕΕΕΕ;;;;

Αχαχαχα! Ρόμπα στην γειτονιά! Άραγε να είδαν οι γερακομάτηδες κ το αμήχανο γέλιο που ξέσπασα;

Από παιδί κ από τρελό…

😀

 

(*) Μα πώς διάολο είδαν την παραλλαγή, σούρουπο, από τόση απόσταση;; Αυτός ο μικρός θα γίνει μέγας κυνηγός!

Ιουνίου 5, 2010

Εφιάλτης

Posted in Vignettes σε μαύρο καμβά στις 11:09 πμ από perissos

Είναι ένα τέρας, ένας μανιακός δολοφόνος, μια αόρατη απειλή, ένα άπατο βάραθρο στο οποίο πέφτεις σαν πέτρα. Τρέχεις, παλεύεις, νιώθεις φόβο, φρίκη, ίλιγγο, η καρδιά σου χτυπάει σαν τρελή, ξυπνάς ιδρωμένος, προσπαθείς να μαζέψεις τα μυαλά σου, μπορεί κ να έχεις πάθει κράμπα.

Καμιά φορά είναι απλώς δυο φράσεις ειπωμένες ήρεμα, ψυχρά, κατάμουτρα. Κ ξυπνάς επειδή το στήθος σου βούλιαξε από το βάρος, με το λαιμό πικρό. Δε χρειάζεται να συνέλθεις, ήσουν παρών από την αρχή μέχρι το τέλος.

Το εξωτερικό τέρας σε κάνει να χαίρεσαι που είσαι ζωντανός κ του ξέφυγες. Το εσωτερικό, όμως;