Απρίλιος 7, 2010

Το σκοτάδι στο βάθος του τούνελ

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία, Vignettes σε μαύρο καμβά στις 5:26 μμ από perissos

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω κ πολύ αισιόδοξα πράγματα να σκεφτώ ή να γράψω.

Γύρισε ένας φίλος από το Πάσχα στο χωριό. Αντί για αρνί κ τσιμπούσι, έθαψαν τον παππού του. Ήταν σχεδόν 90 χρόνων, μέχρι προχτές πήγαινε, λέει, στο χωράφι κοτσωνάτος. Μετά έπεσε, αρρώστησε, δεν ξέρω. Τελευταία φορά που τον άκουσε ήταν από το τηλ: “Είμαι καθ’οδόν”.

Ένας θείος μου γύρισε κ αυτός από το χωριό εσπευσμένα. Τον είχαν πεθάνει οι πόνοι από πέτρες στα νεφρά.

Τον είδα προχθές το βράδυ. Στενοχωριόταν που ταλαιπώρησε τα παιδιά του να τον φέρουν πίσω τόσα χιλιόμετρα, καθώς κ στο κέντρο υγείας κ στο κοντινό νοσοκομείο δεν μπορούσαν/ήθελαν να κάνουν κάτι για αυτόν. Στενοχωριόταν που θα έπρεπε να πάει σε ιδιωτικό θεραπευτήριο για τη λιθοτριψία κ να βάλει τους γιους του σε έξοδα. Στο ΙΚΑ ούτε καν σε προσέχουν για να επαληθεύσουν εάν όντως έφυγαν οι πέτρες. Αν το είχαν κάνει την 1η φορά, δε θα τον έβλεπα έτσι κατάκοιτο.

Τελικά τον πήραν άρον-άρον χτες βράδυ στο νοσοκομείο. Ένας παλιός καρκίνος στο παχύ έντερο υποτροπίασε, 2 χρόνια μετά την εγχείριση. Περιμένει να εγχειριστεί, πήγα σήμερα κ έδωσα αίμα. Θέλω να σκέφτομαι θετικά, κ την προηγούμενη φορά τον είχαν ξεγραμμένο οι γιατροί κ τελικά τους έβγαλε ψεύτες.

Ναι, να σκέφτομαι θετικά. Πρέπει. Κάθε μέρα που μπορείς ακόμα κ να σκεφτείς τη λέξη “καλημέρα” είναι καλή, δεν είναι ειρωνία. Να πεις ένα καλό λόγο, να δώσεις δύναμη, όπως δίνεις το αίμα σου. Το αίμα, όμως, ξαναγίνεται μόνο του, το κουράγιο κ την αισιοδοξία από πού να τα αντλήσεις;

Ναι, όλοι θα πεθάνουμε στο τέλος. Αλλά αυτή η συνεχής υπενθύμιση της θνητότητας, με όλα τα σημεία αναφοράς σου να χάνονται ένα-ένα. Ο φόβος στο βλέμμα των γονιών μου για το σκοτάδι που τα καταπίνει όλα στο τέλος. Αυτή η γ@μημένη εντροπία που συνεχώς αυξάνει, κ αυξάνει, κ αυξάνει.

Σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να είμαστε απίστευτα ευτυχισμένοι εάν όλες οι μέρες έμοιαζαν η μία με την άλλη. Τπτ δε θα άλλαζε, οι αγαπημένοι σου θα ήταν πάντα δίπλα σου, τα μάτια τους ποτέ φοβισμένα, δε θα χρειαζόταν να τους πεις λόγια εμψύχωσης που δεν τα πιστεύεις. Ποιος να θέλει να φύγει από αυτή τη μέρα της μαρμόττας;

Μήπως γίνομαι αγνώμονας, θέλοντας όλο κ περισσότερα; Μήπως χάνω από τα μάτια μου το λαμπρό κ πολύχρωμο φως του τώρα, φοβούμενος το νεκρό σκοτάδι του μετά; Μήπως μου υποσχέθηκε κάποιος ότι συγκεκριμένα εγώ κ όλοι οι δικοί μου δε θα υπακούσουμε στους νόμους της φύσης; Δεν ξέρω.

Δε γουστάρω, όμως.

Καθόλου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: