Απρίλιος 27, 2010

Τράπεζα Κύπρου Κύπρου

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Κοινωνία στις 11:45 μμ από perissos

Αφού μέχρι τώρα μπορούσα να σταθώ άνετα σε μια συζήτηση με έναν κατασκευαστή ακινήτων, ένα στέλεχος τραπ. δανείων, έναν μαντρά μεταχειρισμένων, έναν νομικό αστικού δικαίου, έναν υπάλληλο ΑΧΕ, να τώρα που μπορώ να βρω κοινά θέματα κ με στελέχη γενικής τραπεζικής καθώς κ οικονομολόγους. Τη σιχαίνομαι αυτήν την κωλοχώρα που με αναγκάζει να μαθαίνω παντελώς άσχετα πράγματα, απλά κ μόνο για να μη με γ@μήσει κάποιος καπάτσος.

Δεν ξέρω εάν το έχεις πάρει πρέφα στα διαλείμματα από τις ειδήσεις του Σταρ, αλλά ζούμε μεγάλες στιγμές. Δε με πιστεύεις; Δες την πιο κάτω εικόνα, μόλις την έκανα printscreen.

CDS

Με απλά λόγια, αυτή τη στιγμή έχουμε σχεδόν 50-50 πιθανότητα να πτωχεύσουμε (το οποίο είναι τρελό ποσοστό), έχουμε ρίξει στα αυτιά σε ογκόλιθους της παγκόσμιας οικονομίας όπως Αργεντινή, Πακιστάν κ Λετονία, ενώ δανειζόμαστε με διπλάσιο επιτόκιο από το Ιράκ. Ναι, το Ιράκ, όπου κάθε μέρα ανατινάζονται 100 άτομα, θεωρείται κλάσεις πιο φερέγγυο από εμάς. Βάλε στα bookmark σου κ εσύ αυτό το site με τα spread να βλέπεις giati goustaroume pou eimaste ellines.

Τα ελληνικά ομόλογα είναι ένα βήμα από το να γίνουν κωλόχαρτα. Το κακό είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες που τόσα χρόνια απομυζούσαν την ελληνική οικονομία σαν τις βδέλες, ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι ο χρυσός έγινε σκ@τά. Τα ελληνικά ομόλογα έγιναν το αντίστοιχο των τοξικών τραπεζικών προϊόντων πριν από 2 χρόνια. Όποιος τα έχει δεν τα θεωρεί πλέον assets, αλλά αισθάνεται έκθετος στο ελληνικό ρίσκο. Hats off στους γάτους Κύπριους που τα ξεφορτώθηκαν ενόσω μπορούσαν.

Μιας κ ο κίνδυνος για κατάρρευση των τραπεζών (παρέα ή χωρίς το μπ0υρδελο-κράτος) δεν μπορεί να αποκλειστεί (κ με post όπως αυτό εδώ είναι, δυστυχώς, ανατροφοδοτούμενος) τι μπορεί να κάνει κάποιος για να προστατευτεί, έστω κ προσωρινά, από δέσμευση καταθέσεων κ άλλα ωραία;

Λογαριασμός στην Κύπρο

Δε χρειάζεται να πας εκεί. Μπορείς να το κάνεις κ από εδώ με 2 τρόπους

  • Πας σε ένα υποκατάστημα της Τράπεζας Κύπρου (ή, ίσως, κάποιας άλλης κυπριακής τράπεζας εδώ – Ελληνική, Λαϊκή) κ ζητάς να ανοίξεις ένα λογαριασμό στην Τράπεζα Κύπρου Κύπρου (το τονίζεις αυτό το τελευταίο).
    Σε ρωτάνε πόσα χρήματα θες να μεταφέρεις, νομίζω το καταλαβαίνεις ότι δεν έχει νόημα όταν μιλάμε για 100 ευρώ. Σου δίνουν κ υπογράφεις τα κυπριακά έντυπα. Χρειάζεται να έχεις μαζί σου ταυτότητα, εκκαθαριστικό, έναρξη επαγγέλματος (εάν δεν είσαι υπάλληλος) κ ένα λογαριασμό ΔΕΗ/ΟΤΕ/… που να δείχνει τη διεύθυνσή σου.
    Τα χαρτιά στέλνονται στην μαρτυρικήν μεγαλόνησον κ μετά από καμιά βδομάδα σε παίρνουν τηλ για να σου δώσουν 3 πολύ σημαντικά στοιχεία

    • τον αριθμό λογαριασμού σου
    • το ΙΒΑΝ για το λογαριασμό σου
    • το κατάστημα στο οποίο ανοίχτηκε ο λογαριασμός μαζί με κάποια τηλ υπαλλήλων για επικοινωνία. Μην τα χάσεις, θα σου χρειαστούν
  • Επικοινωνείς με ένα λογιστικό γραφείο στην Κύπρο ή/κ εδώ που ειδικεύεται σε τέτοια θέματα. Με το αζημίωτο μπορούν να επισπεύσουν λίγο τη διαδικασία κ ίσως στην πορεία να βρεθείς κ με μια εταιρεία, έτσι να σου βρίσκεται.

Στην περίπτωση της Τρ. Κύπρου ο αριθμός λογ/μού είναι το μόνο που έχεις, δεν υπάρχει βιβλιάριο. Οι συναλλαγές (καταθέσεις/αναλήψεις) μπορούν να γίνουν από τα ταμεία εδώ, μόνο με ταυτότητα (έως 8k κατάθεση, έως 2k ανάληψη). Πλήρη έλεγχο έχεις, όμως, μόνο μέσα από web banking. Με το που ανοιχτεί ο λογαριασμός, κάνε αμέσως μία αίτηση για κωδικό σε ένα εδώ κατάστημα. Υπάρχουν 2 tokens να διαλέξεις, το μικρό νομίζω είναι υπέρ-αρκετό. Κ για αυτό τα χαρτιά στέλνονται με ταχυδρομείο, οπότε υπολόγισε άλλη 1,5 βδομάδα για να πάρεις πίσω το token κ να είσαι μάχιμος.

Από εκεί κ μετά οι μεταφορές από κ προς τα έξω γίνονται με εμβάσματα ή/κ κατάθεση στο ταμείο. Το κόστος εμβάσματος είναι ανάλογο του ποσού μεταφοράς. Το κόστος εμβάσματος εάν δεν έχεις web banking κ πας σε κατάστημα στην ελληνική τράπεζα είναι ανάλογο του ποσού μεταφοράς κ είναι σχεδόν ληστρικό (κάτι του στυλ 20ε για 1000ε ποσό). Λες κ ο υπάλληλος, αντί να τα πληκτρολογήσει, θα τα σκαλίσει σε παριανό μάρμαρο. Αντίθετα, εάν το κάνεις μέσω web banking, είναι σχεδόν τπτ, κάτι του στυλ 30 cents (0,3 ευρώ) ανά 10k (δατ ιζ 10.000 ευρώ) 😉

Άλλη χώρα του εξωτερικού

Δεν το έχω ψάξει. Εάν ξέρεις κάτι παραπάνω (τράπεζες που το προσφέρουν, διαδικασία), με μεγάλη μου χαρά να δεχθώ ένα σχόλιό σου, να διευρύνουμε όλοι μαζί τους οικονομικούς μας ορίζοντες 🙂

Θυρίδα

Στα κεντρικά υποκαταστήματα των μεγάλων τραπεζών νοικιάζονται θυρίδες με το χρόνο. Γενικά αυτές είναι σε διαφορετικά μεγέθη με ανάλογη διαφορά κόστους, από στυλ-συρτάρι που χωράει 2-3 φακέλους, έως στυλ-ντουλάπι που χωράει άγαλμα. Δες κ αποφάσισε.

Μαξιλάρι

Τα έχεις δίπλα σου, κοντά σου, τα χαϊδεύεις κ τους λες τρυφερά my precioussss. ΟΚ, μπορεί να μπουκάρει κ κανένα Χόμπιτ όσο λείπεις από τη σπηλιά, αλλά συμβαίνουν αυτά.

Σε κάθε περίπτωση, εάν επιλέξεις τη λύση “μετρητά-να-τα-βλέπω”, δεν μπορείς απλά να πας στην τράπεζα κ να πεις “Γεια σας! Θέλω να σηκώσω κ τις 100.000 που έχω στο λογαριασμό μου”, το πιο πιθανό (ή μάλλον σίγουρο) είναι να φας άκυρο. Για λόγους ασφαλείας τα ταμεία δουλεύουν με μικρά ποσά κ κάθε μέρα κάνουν προϋπολογισμό για τις ανάγκες σε ρευστό της επόμενης (για αυτό κ οι περισσότερες ληστείες συμβαίνουν τελευταία βδομάδα του μήνα που πληρώνονται μισθοί/συντάξεις ;-)). Οπότε, για μεγάλα ποσά θα πρέπει να πας από την προηγούμενη κ ουσιαστικά να κλείσεις ένα “ραντεβού με τα χρήματά σου”. “Γεια σας, έχω το λογαριασμό 123 κ αύριο κατά τις 10:00-11:00 θα έρθω να σηκώσω Χ χιλιάδες ευρώ”. Το κατά πόσο θες να περπατάς με τόσα χρήματα στην τσέπη είναι δικό σου θέμα. 😉

Η σπάνια ευτυχία

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 4:47 μμ από perissos

Μίλησα προχθές με μία φίλη από παλιά, με αφορμή 1 γιορτή. Μετά τις πρώτες ευχές κ τα “τι γίνεται”, κατάλαβα ότι ήταν ευτυχισμένη. Ούτε χαρούμενη, ούτε ενθουσιασμένη: ευτυχισμένη. Δε γέλαγε, ούτε χαχάνιζε, αλλά καταλάβαινα από τη φωνή της πως έλαμπε, πως ήταν η επιτομή της ευτυχίας.

Μετακομίζει με τον άντρα της στο νεο τους σπίτι, ενώ ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη δική της επιχείρηση. Τη συγχάρηκα ολόψυχα για τα ευχάριστα νέα.

Μου έμεινε, όμως, μια περίεργη αίσθηση από αυτό το τηλ ή, καλύτερα, μια ξαφνική συνειδητοποίηση. Είχα αρκετό (έως πολύ) καιρό να μιλήσω με κάποιον/αν σε τέτοια ψυχολογική διάθεση, με τόσο πηγαία χαρά κ ισορροπία που να σε κατακλύζει χωρίς καμιά προσπάθεια, ακόμα κ από το τηλ.

Είναι τόσο σπάνιο, τελικά;

Απρίλιος 25, 2010

Πώς να βγάλεις άκρη;

Posted in Σχέσεις στις 11:21 μμ από perissos

Μπορείς;

Θέλεις;

Απρίλιος 21, 2010

Μαθήματα γεωγραφίας

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες στις 1:35 μμ από perissos

Αντί για τη Δανία του Νότου, γίναμε η Αργεντινή της Ανατολής.

 

Αλήθεια, τι γίνεται με τον Κωπηλάτη;;; Έπιασε ξηρά ή ακόμα είναι αμέριμνος στα ανοιχτά;

Business, greek style

Posted in Εργασία και χαρά, Ελληναράδες στις 12:18 πμ από perissos

Κάποτε

Όταν ήμανε στο εξωτερικό ένα παλικάρι που έκανα παρέα (ιθαγενής Ούνο-Κέλτης, με τη βούλα) ήταν να αγοράσει αυτοκίνητο.

“Α! Με το καλό! Καινουργή;”

“Όχι, δε βγαίνω. Θα πάρω μεταχειρισμένο”

“Καλύτερα, πεταμένα λεφτά το καινούριο. Έχεις βρει από αγγελία;”

“Ναι, μοντέλο τάδε, diesel, θα πάω να το οδηγήσω αύριο”

“Ιδιώτης, ε; Γείτονας;”

“Όχι, έμπορος”

“Τι;!; Μαντράς;! Έχει βιβλίο service; Πόσα χλμ; Εκεί που θα το πας στο συνεργείο, μην ξεχάσεις να ελέγξουν για διαρροές, τους αερόσακους, τον εγκέφαλο, καθώς επίσης…”

“Μα τι λες τώρα; Γιατί να τα κάνω όλα αυτά;;;”

“Τι γιατί; Οι μαντράδες είναι τα μεγαλύτερα λαμόγια, το αυτοκίνητο μπορεί…”

“Το αυτοκίνητο δεν μπορεί τπτ! Σιγά μην ασχοληθώ. Είναι επαγγελματίας, αυτή είναι η δουλειά του”

Ο χρόνος επιβραδύνθηκε για λίγο καθώς αυτή η στιχομυθία χαραζόταν σε γρανιτένιες πλάκες στη μνήμη μου, παρακαταθήκη κ κληρονομιά για την υπόλοιπη ζωή μου. Όχι τόσο για τους μαντράδες εδώ κ εκεί, όσο για την αβυσσαλέα διαφορά νοοτροπίας κ αντιμετώπισης από κ προς τους επαγγελματίες. Το μηρύκαζα για πάρα πολύ καιρό στο μυαλό μου ώσπου στο τέλος μπόρεσα να το αποστάξω σε μια όσο το δυνατόν επιγραμματική φράση

Στην πολιτισμένη Ευρώπη(*) οι επαγγελματικές σχέσεις βασίζονται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη (mutual trust), στην Ελλάδα στην αμοιβαία δυσπιστία (mutual mistrust).

 

Τώρα

Μετά από 1,5 χρόνο δουλειάς, τελικά μια αρκετά επίπονη προσπάθεια έφτασε σε μια alpha έκδοση. Αρκετή ώστε ο πελάτης-συνεργάτης να πειστεί ότι αξίζει κ να αγοράσει τις πρώτες άδειες($). Όλο αυτό το διάστημα ο πελάτης-συνεργάτης μας έδινε τα business requirements κ έκανε κάποιο beta testing με το δικό του ρυθμό. Δηλ. όποτε δεν πήγαιναν οι δουλειές καλά ή έβρισκε κάποιο άλλο ελπιδοφόρο s/w, δεν ασχολιόταν μαζί μας για να επανέλθει αργότερα. Αρχική επένδυση κ ρίσκο από μέρους του μηδέν.

Από την αρχή είχαμε ξεκαθαρίσει μαζί του (καθώς δεν είχε αναλάβει κανένα ρίσκο δίνοντας χρήματα μπροστά) ότι τα πνευματικά δικαιώματα κ η εκμετάλλευση θα ήταν δικά μας. Καθώς είχε βάλει κάποιες ώρες δοκιμών προς το τέλος κ είχε δώσει κ τα requirements, θα ήταν προνομιούχος συνεργάτης, αποκλειστικός μας πελάτης για 2-3 χρόνια, αν ήθελε re-seller με καλό ποσοστό σε Ελλάδα κ γαλαξία, φίλος μας γκαρδιακός, κομμάτι της ψυχής μας, αλλά από εκεί κ μετά θα μπορούσαμε να πουλήσουμε σε όποιον θέλουμε. Αφού δώσαμε χέρια, δώσαμε λόγο –γιατί είμαστε κ αρσενικά, ναούμ-, υπογράψαμε κ μια μεταξύ μας σύμβαση η οποία έγινε κ αντικείμενο εκτενών κ κουραστικών συζητήσεων για τους όρους. Τελικά, όμως, συμφωνήσαμε.

Πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι, είπε να μας δώσει 1 ιδέα για το τι εστί business greek style. Από σπόντα μάθαμε πως πήρε πελάτη στο γραφείο του, του έδειξε το s/w “που έφτιαξε” κ σχεδόν υπόγραψαν να του πουλήσει πόσες άδειες τσεπώνοντας αυτός όλο το ποσό. Ούτε re-selling, ούτε ποσοστά, ούτε αναφορά σε εμάς, ούτε τπτ. Αναρωτιέμαι εάν θα το συνεχίσει μέχρι τέλους κ τι θα πει όταν του δώσουμε @@τριχες αντί για support κ νέα features.

Κ όλα αυτά επειδή είμαστε άντρες κ πρώτα θα μας πέσει ο π**τσος κ μετά ο λόγος.

 

Έχω βάλει στο μυαλό μου σε replay μια ατάκα που μου είχε πει ένας εξηντάρης πελάτης(#) παλιότερα

Όλα καλά κ όλα χρυσά, αλλά μια πιθαμή από τον κώλο μου δεν εμπιστεύομαι κανένα.

 

 

(*) Λέω Ευρώπη καθώς αυτό έχω ως παράδειγμα, αν θες βάλε κάτι άλλο

($) Εννοείται πως ακόμα δε μας έχει δώσει ούτε το ΦΠΑ, τον οποίο κ θα πληρώσω αύριο-μεθαύριο. Η πληρωμή αυτή-καθεαυτή θα γίνει με 6μηνη κ 12μηνη επιταγή. Μην ξεχνιόμαστε…

(#) Παραδοσιακός έλληνας enterpreneur, από αυτούς που σε πουλάνε κ σε αγοράζουν κ με το ένα πόδι στον τάφο.

Απρίλιος 8, 2010

Αν το δηλώσεις…

Posted in Επικαιρότητα, Σπίτι μου, σπιτάκι μου στις 11:02 πμ από perissos

Ξεκίνησε κ πάλι η παράσταση του καραγκιόζη με τους ημιυπαίθριους. Πρώτα ήταν ο παλιός κ κουφός καραγκιοζοπαίχτης, τώρα μας προέκυψε η νέα κ οικολόγα καραγκιοζοπαίχτρια.

Η απελπισμένη προσπάθεια να ταΐσουν τα άπειρα λαμόγια του δημοσίου, στολισμένη με ανταύγειες πράσινης ανάπτυξης κ περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Παρά να απολυθεί ένας αργόμισθος, παρά να καταργηθεί ένας οργανισμός-φάντασμα, να παυθεί μια ανύπαρκτη επιτροπή, 1000 φορές καλύτερα να μπει χαράτσι σε δεκάδες χιλιάδες άλλους, επειδή έκαναν τη μλκ να αγοράσουν σπίτι.

 

Επειδή μου τη δίνουν τετοιες κουτοπονηριές, ας σου το πω εδώ νέτα-σκέτα: αν το δηλώσεις, δε θα το σώσεις. Θα είσαι απλώς ένας περίλαμπρος Μ@λάκας ολκής.

Τι έχεις να δηλώσεις από τον ημιυπαίθριο; Ποια είναι η παρανομία;;; Όλοι οι ημιυπαίθριοι στην Ελλάδα είναι νόμιμοι! Ας το πω άλλη μία φορά: όλοι οι ημιυπαίθριοι στην Ελλάδα είναι νόμιμοι!!! Γιατί; Ας το δούμε.

 

  • Ο μηχανικός φτιάχνει τα σχέδια με τον ημιυαπαίθριο νόμιμα.
  • Αυτά εγκρίνονται από την πολεοδομία. Όλα νόμιμα.
  • Η κατασκευή γίνεται από τον πολ. μηχανικό. Νομιμότης!
  • Έρχεται η πολεοδομία για έλεγχο με την ολοκλήρωση. Όλα νόμιμα!
  • Παίρνει το κτίριο ρεύμα. Εάν είχε την παραμικρή παρανομία, δε θα έπαιρνε ούτε watt.
  • Υπογράφεις τα συμβόλαια όπου αναφέρεται ο ημιυπαίθριος. Όλα νόμιμα κ εδώ.
  • Πληρώνεις φόρο μεταβίβασης ακόμα κ για 1η κατοικία, καθώς ο ημιυπαίθριος δεν εξαιρείται, αντίθετα σε επιβαρύνει! You guessed it: Νό-μι-μα!

Κ ξαφνικά, με το που γυρίζεις το κλειδί να  μπεις μέσα στο σπίτι σου γίνεσαι παράνομος;;; Ρε ουστ, σκ@τολαμόγια της πράσινης ανάπτυξης του κ@λου!

 

Το σπίτι σου, φίλε, είναι μια χαρά νόμιμο! Έχει περάσει η πολεοδομία κ το έχει ελέγξει τόσες φορές.

Τι;; Δεν πέρασε;!; Δικό της πρόβλημα!

Πώς;; Πέρασε αλλά τα τσέπωσε κ έκανε τα στραβά μάτια;!; Κ πάλι δικό της πρόβλημα!

Εσύ έχεις αγοράσει κ έχεις πληρώσει ήδη κ με το παραπάνω (λόγω φορολογίας 1η κατοικίας) ένα νόμιμο σπίτι! Το να πας να πληρώσεις οποιοδήποτε πρόστιμο είναι σα να λες μόνος σου “Εδώ είμαι! Είμαι παράνομος! Ελάτε όποτε έχετε όρεξη κ κόψτε μου πρόστιμο ή επιβάλλετε νέα χαράτσια να μοιράσετε μεταξύ σας”

 

Θέλει ο οποιοσδήποτε να σου επιβάλλει πρόστιμο; Ωραία! Ας έρθει να σε ελέγξει! Υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας, θυμάσαι; Από πότε θεωρείσαι de facto κ a priori ένοχος;;; Οι σκατόφατσες στα τηλεοπτικά παράθυρα σε έκαναν να το πιστέψεις;

Ας έρθει κλιμάκιο της πολεοδομίας να πιστοποιήσει την παρανομία. Θα τη δει; Είσαι σίγουρος; Τι θα σου κάνει; Μήπως θα σου επιβάλλει ένα πρόστιμο το οποίο μπορείς να εφεσιβάλλεις κ να καθυστερήσεις; Μήπως θα του δώσεις 100ε στην τσέπη κ 1 κεφάλι μυζήθρα να πάει στο καλό; Μήπως θα ξηλώσεις τα αλουμίνια για 2 ώρες;

Ξέρεις πόσα διαμερίσματα με ημιυπαίθριους υπάρχουν στην Αθήνα; Στην Ελλάδα; Να πιστέψουμε τους επαγγελματίες ψεύτες ότι είναι 1 μύριο; Να κάνουμε κ μερικές υποθέσεις εργασίας;

  • Έστω ότι ένα κλιμάκιο της πολεοδομίας (των 2 ατόμων για να τσιμπήσουν κ οι 2 από τη μίζα) προλαβαίνει κ ελέγχει 10 χώρους την ημέρα.
  • Άρα θα χρειαστούν 100.000 ημέρες ελέγχων για να καλυφθούν όλοι οι χώροι από ένα κλιμάκιο. Αυτό σημαίνει ~274 χρόνια ασταμάτητων ελέγχων, 365 μέρες το χρόνο.
  • Ας το κάνουμε λίγο πιο ρεαλιστικό. Για να ολοκληρωθούν όλοι οι έλεγχοι σε 5 χρόνια, όπως θα ήθελαν, χρειαζόμαστε συνολικά 54 κλιμάκια να γυρνάνε ασταμάτητα.
  • Αν βγάλουμε ΣΚ, άδειες, απουσίες δηλ. ένα εργάσιμο έτος των 230 ημερών, έχουμε τελικά ~87 κλιμάκια των 2 ατόμων. Κάθε εργάσιμη, ασταμάτητα, για 5 χρόνια.

Ένα έχω να πω: Κοπιάστε!

 

Για αυτό σου λέω: μην είσαι μ@λάκας! Μια χαρά νόμιμο είναι το σπίτι σου κ ο ημιυπαίθριος κ το γκαράζ κ το υπόγειο κ οι μπιγκόνιες κ τα πάντα όλα. Επειδή ο εκπρόσωπος του κράτους τα τσέπωσε όταν έπρεπε να κάνει τη δουλειά του με το που χτιζόταν η πολυκατοικία, θα πρέπει εσύ τώρα να πληρώνεις 1 ζωή;

Απρίλιος 7, 2010

Το σκοτάδι στο βάθος του τούνελ

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία, Vignettes σε μαύρο καμβά στις 5:26 μμ από perissos

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω κ πολύ αισιόδοξα πράγματα να σκεφτώ ή να γράψω.

Γύρισε ένας φίλος από το Πάσχα στο χωριό. Αντί για αρνί κ τσιμπούσι, έθαψαν τον παππού του. Ήταν σχεδόν 90 χρόνων, μέχρι προχτές πήγαινε, λέει, στο χωράφι κοτσωνάτος. Μετά έπεσε, αρρώστησε, δεν ξέρω. Τελευταία φορά που τον άκουσε ήταν από το τηλ: “Είμαι καθ’οδόν”.

Ένας θείος μου γύρισε κ αυτός από το χωριό εσπευσμένα. Τον είχαν πεθάνει οι πόνοι από πέτρες στα νεφρά.

Τον είδα προχθές το βράδυ. Στενοχωριόταν που ταλαιπώρησε τα παιδιά του να τον φέρουν πίσω τόσα χιλιόμετρα, καθώς κ στο κέντρο υγείας κ στο κοντινό νοσοκομείο δεν μπορούσαν/ήθελαν να κάνουν κάτι για αυτόν. Στενοχωριόταν που θα έπρεπε να πάει σε ιδιωτικό θεραπευτήριο για τη λιθοτριψία κ να βάλει τους γιους του σε έξοδα. Στο ΙΚΑ ούτε καν σε προσέχουν για να επαληθεύσουν εάν όντως έφυγαν οι πέτρες. Αν το είχαν κάνει την 1η φορά, δε θα τον έβλεπα έτσι κατάκοιτο.

Τελικά τον πήραν άρον-άρον χτες βράδυ στο νοσοκομείο. Ένας παλιός καρκίνος στο παχύ έντερο υποτροπίασε, 2 χρόνια μετά την εγχείριση. Περιμένει να εγχειριστεί, πήγα σήμερα κ έδωσα αίμα. Θέλω να σκέφτομαι θετικά, κ την προηγούμενη φορά τον είχαν ξεγραμμένο οι γιατροί κ τελικά τους έβγαλε ψεύτες.

Ναι, να σκέφτομαι θετικά. Πρέπει. Κάθε μέρα που μπορείς ακόμα κ να σκεφτείς τη λέξη “καλημέρα” είναι καλή, δεν είναι ειρωνία. Να πεις ένα καλό λόγο, να δώσεις δύναμη, όπως δίνεις το αίμα σου. Το αίμα, όμως, ξαναγίνεται μόνο του, το κουράγιο κ την αισιοδοξία από πού να τα αντλήσεις;

Ναι, όλοι θα πεθάνουμε στο τέλος. Αλλά αυτή η συνεχής υπενθύμιση της θνητότητας, με όλα τα σημεία αναφοράς σου να χάνονται ένα-ένα. Ο φόβος στο βλέμμα των γονιών μου για το σκοτάδι που τα καταπίνει όλα στο τέλος. Αυτή η γ@μημένη εντροπία που συνεχώς αυξάνει, κ αυξάνει, κ αυξάνει.

Σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να είμαστε απίστευτα ευτυχισμένοι εάν όλες οι μέρες έμοιαζαν η μία με την άλλη. Τπτ δε θα άλλαζε, οι αγαπημένοι σου θα ήταν πάντα δίπλα σου, τα μάτια τους ποτέ φοβισμένα, δε θα χρειαζόταν να τους πεις λόγια εμψύχωσης που δεν τα πιστεύεις. Ποιος να θέλει να φύγει από αυτή τη μέρα της μαρμόττας;

Μήπως γίνομαι αγνώμονας, θέλοντας όλο κ περισσότερα; Μήπως χάνω από τα μάτια μου το λαμπρό κ πολύχρωμο φως του τώρα, φοβούμενος το νεκρό σκοτάδι του μετά; Μήπως μου υποσχέθηκε κάποιος ότι συγκεκριμένα εγώ κ όλοι οι δικοί μου δε θα υπακούσουμε στους νόμους της φύσης; Δεν ξέρω.

Δε γουστάρω, όμως.

Καθόλου.

Απρίλιος 6, 2010

Εορταστική γαλήνη (για λίγο)

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 5:18 μμ από perissos

Αυτό το 4ήμερο του Πάσχα η Αθήνα ήταν όπως θα έπρεπε να είναι: ελάχιστη κίνηση, άδειοι δρόμοι, κανένα κορνάρισμα, θέσεις πάρκιγκ παντού, ησυχία, ράθυμοι άνθρωποι.

Σήμερα το πρωί έκανα ~20’ από το σπίτι στο γραφείο. 20 λεπτά, αντί για 3 τέταρτα! Περπατώντας στα στενά για το γραφείο δεν ακουγόταν σχεδόν τπτ άλλο από κελαηδίσματα πουλιών κ θρόισμα φύλλων.

Έχω πάθει τέτοιο μιθριδατισμό στη βρωμιά, τη μιζέρια κ την υποβάθμιση που το απλό κ φυσιολογικό με ξάφνιασε με την ομορφιά του.

Επόμενος στόχος το 15Αύγουστο…