Μαρτίου 9, 2010

11η ώρα

Posted in Vignettes σε μαύρο καμβά στις 12:56 πμ από perissos

Επιστρέφω σπίτι, έφυγα τελευταίος από το γραφείο. Η μέρα φεύγει, ο σεκιούριτι να κλειδώσει έρχεται. Οι δρόμοι μισοάδειοι, ρίχνει παγωμένο ψιλόβροχο, σχεδόν χιονόνερο. Ο εξαερισμός του αυτοκινήτου βγάζει μια ευχάριστη ζέστη, σχεδόν γουργουρίζω στη ζεστή αγκαλιά του καθίσματος. Το ασημένιο αμαξάκι μου ζεστό καβούκι κ εγώ βολεμένος σαλίγκαρος. Οδηγώ αργά.

Η βροχή πέφτει στο τζάμι, ξεπλένει αργά-αργά τη σκόνη από το παρμπρίζ. Η λευκή σκόνη, λέει, είναι από τη Σαχάρα, η καφέ από την Ανατολία. Ώστε από την Κόκκινη Μηλιά μας έκανε την τιμή να μας επισκεφθεί σήμερα το νέφος;

Οδηγώ αργά. 5η στο κιβώτιο κ 1000 στροφές. Το αυτοκίνητο κάνει σα να διστάζει κ μετά επιταχύνει μόνο του, χωρίς να πατήσω το γκάζι, αργά, όπως κυλάνε οι σκέψεις μου. Οι καθαρές σταγόνες κατεβάζουν τη λάσπη του πρωινού, οι υαλοκαθαριστήρες καθαρίζουν για λίγο το τζάμι. Μου θυμίζει τη σκέψη μου, για κάποιο διάστημα τα βλέπω όλα καθαρά, κ μετά αρχίζουν σιγά-σιγά κ θολώνουν πάλι. Κάποιος στέκεται στην άκρη του δρόμου, σε μια γωνιά βλέπω φευγαλέα ένα σμάρι από πρεζόνια να κινούνται άσκοπα σα ζόμπι, κάποια κοπέλα στέκεται σα να κάνει πιάτσα στη βροχή, δίπλα της ένας μέσα σε αυτό, μοιάζει με τον νταβά της. “Κάποιος κοιτάει την ώρα, κάποιος στο δρόμο τρέχει”. Οδηγώ αργά. Φευγαλέες μορφές που φαίνονται όταν κινούνται οι υαλοκαθαριστήρες.

Ο trance σταθμός που ακούω συνήθως σήμερα έχει παράσιτα. Κάποιος θα κλώτσησε το καλώδιο. Ακούω έναν άλλο.

Ο παρουσιαστής το βουλώνει επιτέλους να διαφημίζει ουΐσκι κ ακούγεται μία ισπανική φωνή, σε ένα τραγούδι που ταιριάζει γάντι στη διάθεσή μου. Τι να λέει; Θα μιλάει για μία αγάπη, για χωρισμό, για πάθος. Για τι άλλο να μιλάει μία ισπανίδα τραγουδίστρια; Un ano de amor, είπε; Δεν έχει κ τόσο σημασία. Πάω με 5η, με 1000 στροφές κ η μουσική παραγγελιά. Η Δροσοπούλου πράσινο κύμα, όλα τα φανάρια είναι με το μέρος μου. Κάποιος, κάποτε, άθελά του, συγχρόνισε τα φανάρια της Κυψέλης ώστε να έρθουν κ να ταιριάξουν απόψε κ αυτά στην εικόνα, να μη μου διακόψουν τις σκέψεις, να αφήσουν τα μάτια μου μισοκλεισμένα, να συνεχίσει μια Ισπανίδα στο ραδιόφωνο να τραγουδάει, να μην κάνουν το ασημένιο μου καβούκι να κλωτσήσει φρενάροντας, να κάνουν την ευθεία της Δροσοπούλου να φαίνεται ατελείωτη.

Το τζάμι έχει σχεδόν καθαρίσει, αλλά οι γειτονιές είναι σκοτεινές. Δεν έχει κάτι να δω, δε θέλω να κοιτάξω, υπάρχει μόνο η αντανάκλασή μου στο τζάμι. Φτάνω σπίτι. Πήγε 11, πέφτουν διαφημίσεις, κλείνω το ράδιο για να παρκάρω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: