Φεβρουαρίου 26, 2010

Οδηγώντας

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ταξίδια στις 12:41 πμ από perissos

Οδηγούσα σήμερα το πρωί στην εθνική. Δεν ήμουν 100% ξύπνιος, η αλλαγή από την καθημερινή ρουτίνα με είχε μουδιάσει λίγο. Σκεφτόμουν…

  • Το καλό με το να οδηγείς στον ανοιχτό δρόμο χωρίς κάποιον δίπλα σου, είναι ότι μπορείς να βυθιστείς απερίσπαστος στις σκέψεις σου. Το μυαλό αφιερώνει το 10%… το 5% στην οδήγηση, κατεβάζει ρολά στην πραγματικότητα κ βάζει τον αυτόματο πιλότο να κουνάει μηχανικά το τιμόνι. Το υπόλοιπο 95% είναι ελεύθερο να καβαλήσει τις νότες από το CD, να ανοίξει τα φτερά του κ να πετάξει στο βάθος του ορίζοντα, πέρα από τα σύννεφα, εκεί που χάνεται το βλέμμα, στη γραμμή ανάμεσα στη γη κ τον ουρανό.
    Το κακό είναι πως όταν γυρίζει πίσω, φορτωμένο με μαγικές εικόνες, μεθυσμένο από συνειρμούς, δεν υπάρχει κάποιος δίπλα σου να μοιραστείς το θησαυρό.
  • Όσο κ αν με συναρπάζει το ταξίδι με το αεροπλάνο(*), συνειδητοποιώ πως δεν αλλάζω με τπτ το ταξίδι με το αυτοκίνητο.
    Μου έχει αποτυπωθεί με πυρωμένο σίδερο στη μνήμη ένα ταξίδι πριν χρόνια. Είχαμε κινήσει άνοιξη με φίλους για Πολωνία, 5 άτομα σε ένα αμάξι, 2 μέρες ταξίδι. Ήμασταν κάπου στην πεδιάδα της Emiglia Romana, η Autostrada μία ατελείωτη ευθεία, γαλανός ουρανός κ στο βάθος οι νεφοσκεπείς Δολομιτικές Άλπεις. Αυτά τα βουνά!… Οδηγούσαμε κ οδηγούσαμε κ οδηγούσαμε, το αμάξι να βογκάει, να το πιέζουμε στα 120, 130… κ να είμαστε σα σταματημένοι. Να πηγαίνουμε κ να πηγαίνουμε κ να μη μεγαλώνουν οι κορυφές τους. Να μένουν πάντα στο βάθος, γοητευτικό υπόβαθρο σε ατελείωτο δρόμο, background σε φωτορεαλιστικό racing game. Άπιαστο όνειρο. Όποτε σκέφτομαι ταξίδι με αυτοκίνητο, αυτή η εικόνα μου έρχεται στο μυαλό σαν αρχέτυπο.
  • Γιατί πρέπει να πληρώνω διόδια; Δίνω πενταψήφιους φόρους κάθε χρόνο, συν όλους τους έμμεσους, συν την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία, συν, συν, συν… Κ τι παίρνω πίσω ως αντάλλαγμα; Διόδια κάθε 30 χλμ για νέους δρόμους που ΘΑ γίνουν στο μέλλον; Μπαλώματα, τρύπες, ξερά θάμνα κ έργα που δεν τελιεώνουν ποτέ; Γιατί συνεχίζω να πληρώνω τα διόδια; Ποια μαζοχιστική ευγένεια με κάνει να ψελίζω “ευχαριστώ” όταν παίρνω τα ρέστα της μλκισμένης ανοχής μου;
  • Με το αμάξι στις μεγάλες αποστάσεις κάποιες φορές νιώθω λίγο σα σκαρί στην ανοιχτή θάλασσα. Ξεκινάω από το λιμάνι, με μεγάλη κίνηση κ όλους τους γύρω μου να με τσατίζουν. Κ σιγά-σιγά αραιώνουν, όσο περνούν τα χιλιόμετρα. Ώσπου μένω μόνος στην απέραντη ανοιχτωσιά. Κάποιο αμάξι χάνεται στο βάθος. Κάποιο άλλο πλησιάζει στον καθρέφτη.
    Δεν είναι πλέον οι μλκ του δρόμου, οι κάγκουρες. Είναι συνταξιδιώτες, μοιράζονται μαζί μου τον ορίζοντα, μου λένε ότι δεν είμαι μόνος σε αυτή μου την περιπέτεια. Δε σιχτιρίζω, ούτε αδιαφορώ. Προσπαθώ να καταλάβω εάν πηγαίνουν σε κάποια Ιθάκη, εάν σπρώχνουν τον καθημερινό βράχο τους στο λόφο, εάν έχουν σβήσει τα συστήματα κ πετάνε χαρταετό. Παρατηρώ φευγαλέα τις χαρακιές στο χρώμα, το πώς οδηγούν, την εξάτμιση, τι έχουν πεταμένο στην εταζέρα, όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες. Προσπαθώ από 4-5 pixelάκια να ανασυνθέσω με λίγη επαγωγή κ άπειρη φαντασία μία εικόνα 7 Mpixel, δίνοντας ονόματα, βάζοντας χαρακτήρες κ δημιουργώντας καταστάσεις. Ώσπου να χαθούν από το βλέμμα σου στην επόμενη στροφή ή να γίνουν 1 κουκίδα στον καθρέφτη.
  • Εάν είναι για εθνική, απολαμβάνω πραγματικά την οδήγηση σε δρόμους στυλ Autostrada. Τουλάχιστον 2+1 λωρίδες, οπωσδήποτε υπερυψωμένος σε σχέση με τη γύρω περιοχή. Όπου κ να στρέψεις το βλέμμα γύρω σου, βλέπεις βουνά, ουρανό κ σύννεφα να συναγωνίζονται σε πινελιές κ εσύ νομίζεις ότι θα απογειωθείς με το αμάξι στην επόμενη στροφή. Ούτε βουστάσια, ούτε ερηπωμένα κτίρια να σε αποσπούν. Το μόνο μέρος στη νότια Ελλάδα που πλησιάζει αυτό το επίπεδο, για εμένα, είναι το μικρό κομμάτι της Ιονίας Οδού που έχουν δώσει έξω από το Αγρίνιο.

 

 

(*) Ξέρεις, αυτή η ξεσηκωτική αίσθηση να σε βρίσκει ο ίδιος ήλιος στον ουρανό σε 2 εντελώς διαφορετικά μέρη στον πλανήτη. Το πρωί να ακούς παράξενες κουβέντες γύρω σου, ξένος σε ξένη γη, να νιώθεις το διαφορετικό σε κάθε σου ανάσα. Το απόγευμα να είσαι πίσω στο σπίτι σου, στο ίδια μέρη που μισείς γιατί σου λείπουν ενώ τα μισείς, εκεί που ξέρεις ότι θα βρεις τη μυρωδιά σου σε κάποια γωνιά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: