Ιανουαρίου 24, 2010

Lebensraum

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ελληναράδες στις 10:36 πμ από perissos

Προχτές πήγαμε σινεμά στο κέντρο με φίλους κ μετά πήγαμε για ένα ποτό στην πλ. Καρύτση. Περνάγαμε έξω από τα μπαρ κοιτώντας μέσα αναποφάσιστοι (ουσιαστικά, κάνοντας window shopping, χαρακτηριστικό γνώρισμα της μπακουροπαρέας). Βλέποντας το κλασσικό στρίμωγμα μέσα, ένας από την παρέα έθεσε κάποιους όρους, τον εξής ένα

Ε, μην πάμε μέσα κ πακτωθούμε ο ένας πάνω στον άλλο. Να είμαστε λίγο πιο άνετα. Να έχουμε το ζωτικό μας χώρο!

Χα! Lebensraum, ε; Δεν μπόρεσα να μην κάνω το συνειρμό. Θα το κάναμε με ειρηνικά μέσα ή θα καταφεύγαμε σε εκτοπισμό πληθυσμού; :-) 

Διαλέξαμε το Blink, καθώς φαινόταν πιο άνετο απ’έξω. Μικρός χώρος, πολυσυλλεκτική μουσική από τα ‘90s, σχετικά καλή αναλογία κόσμου, μαύρη μπύρα (αυτό το τελευταίο με ενθουσίασε). Βρήκαμε μέχρι κ να ακουμπήσουμε τα παλτά μας σχεδόν αμέσως.

Οι καλές εντυπώσεις, βέβαια, στην αρχή. Γιατί όσο πέρναγε η ώρα τα μάτια μου άρχισαν να τσούζουν αφόρητα ενώ δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Οι γερολαδάδες μαγαζάτορες δεν είχαν ανάψει τον εξαερισμό. Ίσως σκέφτηκαν ότι με την αιθαλομίχλη η τρύπα τους θα γίνει πιο ατμοσφαιρική. Ή ότι με τόσα τσιγάρα δε χρειάζεται να πληρώνουν θέρμανση. ‘Έφυγα από εκεί ζαλισμένος, ζέχνοντας στάχτη κ βρίζοντας.

Ψάχναμε για Lebensraum, πέσαμε πάνω στη νεοελληνική Endlösung. Άλλο 1 μαγαζί off the list.

Advertisements

Ιανουαρίου 16, 2010

Όνειρα

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 9:44 μμ από perissos

Πιστεύεις στα όνειρα; Ή, για να τα διατυπώσω καλύτερα, τους δίνεις σημασία, προσπαθείς να τα θυμηθείς το πρωί;

Δε σου κρύβω πως εγώ, ναι, προσπαθώ να τα θυμηθώ το πρωί. Δε θα έλεγα πως προσπαθώ να τα ερμηνεύσω, τα βλέπω περισσότερο ως κάτι ενδιαφέρον, καθώς δεν έχω καταλήξει ακόμα από πού πηγάζουν.

Είναι το χαλαρωμένο συνειδητό που νιώθει ελεύθερο να κάνει επαγωγές κ να τις απεικονίσει χρησιμοποιώντας τα σουρεαλιστικά χρώματα του υποσυνείδητου; Ή είναι το υποσυνείδητο το οποίο βρίσκει ευκαιρία να εκφραστεί για όλα αυτά που παρακολουθεί κατά τη διάρκεια που τον ελεγχο τον έχει το συνειδητό;

Για να το πω κ πιο ποιητικά: Οι εικόνες που βλέπω είναι από τον ενήλικο που αποτυπώνει τις μύχιες σκέψεις του χρησιμοποιώντας τις νερομπογιές του παιδιού; Ή από το παιδί που βρίσκει την ευκαιρία να σχεδιάσει ό,τι καταλαβαίνει από αυτά που κάνει ο ενήλικος, την ώρα που αυτός κοιμάται;

Συζητούσα τις προάλλες με ένα φίλο τον οποίο προβλημάτιζε το ότι έβλεπε στον ύπνο του ότι πέταγε, προσπαθώντας να ξεφύγει από 1 τίγρη, αλλά όλο κάτι συνέβαινε κ έπεφτε όλο κ πιο κοντά στα νύχια της.

Συνειδητοποίησα με αυτήν την κουβέντα ότι τα ονειρά μου έχουν αραιώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον τελευταίο χρόνο. Παλιότερα έβλεπα πολύ συχνά -σχεδόν κάθε 2ο βράδυ- εξαιρετικά ευχάριστα όνειρα. Σε αυτά μπορούσα να ελιχθώ ανάμεσα στα κτίρια της πόλης με δεξιοτεχνία υπερήρωα ή -το αγαπημένο μου- απλά έβλεπα ένα σενάριο περιπέτειας. Ναι, όπως το ακούς! Μια ταινία την οποία σκάρωνε κ σκηνοθετούσε το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή με καταδιώξεις, σασπένς, εκρήξεις κ καταιγιστική δράση. Δεν ήμουν ο πρωταγωνιστής, ήταν σα να βρισκόμουν σε ιδιωτική 3D προβολή, for my viewing pleasure! Ξυπνούσα ανανεωμένος κ ευδιάθετος, λες κ μόλις έβγαινα από το cinema. 🙂

Αλλά παρεκλίνω από την αφορμή συγγραφής αυτού εδώ το post, η οποία είναι ένα όνειρο που είδα τις προάλλες κ ομολογώ με προβλημάτισε αρκετά.

Το τελευταίο διάστημα “ψήνω” 1 καινούρια δουλειά η οποία έχει σοβαρό ρίσκο (κ, προφανώς, τα αντίστοιχα πιθανά κέρδη, καθώς no pain, no gain ;-)). Μέχρι τώρα τα δειλά μου επιχειρηματικά endeavours δεν μπορώ να πω ότι στέφθηκαν κ από τρελή επιτυχία, οπότε έχω κάθε λόγο να μετράω τα βήματά μου.

Είδα, που λες, ότι πήρα το αεροπλάνο για να φτάσω εκεί(*). Καθώς κατέβαινα τη στριφογυριστή σκάλα μαζί με τους άλλους επιβάτες, νιώθω ένα σπρώξιμο κ γυρνώντας βλέπω ένα μαύρο(%) να κατεβαίνει πετάδην τη σκάλα, σπρώχνοντας κόσμο. Πάει το χέρι μου αυτόματα στην κωλότσεπη κ δε βρίσκει το πορτοφόλι! “Τον παλιό@#$%@&!” κ τρέχω ξοπίσω του. Αλλά τον πιάνεις τον Ογκουνσότο εάν αρχίσει να καλπάζει;

Ο μαυρούκος εξαφανίστηκε κ έμεινα εγώ αγχωμένος να ψάχνω να βρω έξοδο από το αεροδρόμιο. Ήθελα να βγω έξω, χωρίς να μπω στον κόπο να ζητήσω βοήθεια από τους μπάτσους ή κάποιον άλλο. Αντί να βγω από την κύρια έξοδο, έψαχνα να βρω κάποιο shortcut, κάποια πλαϊνή έξοδο. Μπλέχτηκα σε ένα λαβύρινθο από γραφεία, πόρτες, υπαλλήλους για ώρα, ώσπου τελικά βγήκα έξω σε κάτι χώματα. Πίσσα σκοτάδι. Τι κάνω τώρα μέσα στα χωράφια; Κ ξάφνου τα-ράααα! το μαύρο πορτοφόλι μου μπροστά στα πόδια μου, στη μέση του πουθενά. Το σηκώνω, το ανοίγω κ βλέπω πως όλα ήταν μέσα (κάρτες κλπ) εκτός από τα μετρητά. Κ κάπου εκεί ξύπνησα.

Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, έχω μείνει λίγο προβληματισμένος:

Το συνειδητό κάθισε με την ησυχία του μέσα στη νύχτα, τα έβαλε κάτω, τα ζύγισε ψύχραιμα κ αποφάσισε να στείλει μια προειδοποίηση με τη μορφή σεναρίου;

Ή το ανασφαλές υποσυνείδητο βρήκε την ευκαιρία να προβάλει τους φόβους κ τις ανασφάλειές του την ώρα που έλειπε ο νοικοκύρης;

(*) Οverkill ολκής κ καθόλου φιλικό προς το περιβάλλον για 1 τσιγάρο δρόμο

(%) Ελπίζω να μη χαρακτηριστώ ρατσιστής από αυτό 🙂

Ιανουαρίου 15, 2010

Η κατάρα του ΙΤ

Posted in IT, Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 11:33 πμ από perissos

Διάλογος στην κουζίνα σε ανύποπτο χρόνο. 2 συνάδελφοι συζητάνε για κάποια… γνωστή τους; υποψήφια γκόμενα; τηλεστάρ; Αγνοώ, αλλά δεν έχει κ τόσο σημασία.

– Κ λέγε, πώς είναι; Καλή;

– Ε, ψιλο-μέτρια.

– Τι;! Είναι ή όχι;

– Ε, τι να σου πω; Θα μπορούσε να δουλεύει εδώ μέσα.

– Ωχ, κατάλαβα! Άσε…

κ φεύγει με τα αυτιά κατεβασμένα.

Ευτυχώς η συζήτηση έγινε χαμηλόφωνα κ δεν κατάλαβαν 2 συναδέλφισσες που ήταν κ αυτές στην κουζίνα εκείνη τη στιγμή.

😀

Ιανουαρίου 12, 2010

Πρωινοί διάλογοι

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Τουτού στις 2:39 μμ από perissos

Πρωί, έχω αργήσει να ξυπνήσω κ περιπλανιέμαι για ώρα στις ρούγες κ τα σοκάκια της πηγμένης περιοχής για να βρω να παρκάρω. Αφού έχω κάνει κ εγώ τους άσκοπους γύρους μου για πόση ώρα, σαν την άδικη κατάρα, θαυμάζοντας την εφευρετικότητα των συμπολιτών μου στο θέμα “παρκάρισμα-καβάτζωμα θέσης”, βρίσκω επιτέλους το θαύμα! Θέση –τι θέση! θεσάρα!- ούτε 20μ από το γραφείο.

Πολύ κουρασμένος για να ξεσπάσω σε πανηγυρισμούς, παρκάρω σε χρόνο dt. Το πεζοδρόμιο μοιάζει με προκυμαία κ βρίσκει η πόρτα του οδηγού, οπότε βγαίνω με ταρζανιές από την άλλη. Ανοίγω την πίσω πόρτα, βγάζω κ φοράω το μπουφάν.

Σταματάει ένα άλλο αυτοκίνητο πίσω μου, κάνω στην άκρη να περάσει. Δεν προχωράει.

Βγάζω κινητό κ πορτοφόλι κ τα βάζω στην τσέπη μου. Κάνει λίγο μπροστά, κάνω άκρη να περάσει. Δεν προχωράει.

Βγάζω την τσάντα κ την κρεμάω στον ώμο. Κάνει κ άλλο λίγο μπροστά κ με ρωτάει με ένα κράμα ελπίδας κ απελπισίας στο βλέμμα: Φίλε, φεύγεις;;

Τον κοιτάω για λίγο προσπαθώντας να καταλάβω τι εννοεί, αφού έχει δει όλη αυτήν την ιεροτελεστία. Του απαντάω: Ναι, φεύγω!

Κλείδωσα το αυτοκίνητο κ έφυγα.

Ιανουαρίου 9, 2010

E.R.

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ελληναράδες, Μετανάστες στις 2:22 πμ από perissos

Λίγη ώρα στα επείγοντα ενός αθηναϊκού νοσοκομείου κ αδυνατώ να πιστέψω ότι αυτοί οι σμπαραλιασμένοι τοίχοι, αυτοί οι εκνευρισμένοι συγγενείς να φωνάζουν, αυτό το σκυθρωπό κ αδιάφορο προσωπικό να κοπανάει τις πόρτες, αυτά τα παλιά μηχανήματα στους διαδρόμους κοστίζουν τόσα δις ευρώ κάθε χρόνο.
Κάποιος μας κάνει καλαμπούρι, να γελάσουμε.

Πριν λίγη ώρα βγήκε από το καρδιολογικό ένας Πακιστανός, γελαστός που μάλλον δεν είχε τπτ. Άρχισε να κουβεντιάζει με τους φίλους του. Κάποιοι συγγενείς ασθενών που περίμεναν στο παθολογικό γύρισαν όλοι μαζί, σα να δόθηκε σύνθημα, κ τους κάρφωσαν με το βλέμμα τους. Στη ματιά τους διέκρινα απέχθεια, οργή έως κ μίσος. Σα να έφταιγαν αυτοί οι 4 Πακιστανοί για τον κατήφορο δεκαετιών που βίωναν.
Αναρωτιέμαι πότε κ πόσο ψηλά θα ξαναπεταχτεί το καπάκι σε αυτή τη χύτρα που κοχλάζει μέρα-νύχτα.

Ιανουαρίου 5, 2010

Κουβέντες της κουζίνας

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 6:06 μμ από perissos

Ο Έλληνας ενώ ψήνει τη γαλοπούλα, σκέφτεται το αρνί που θα σουβλίσει.(*)

Αυτή τη μεγάλη αλήθεια, βαλθήκαμε να επιβεβαιώσουμε στην εταιρική κουζίνα, κατά τη διάρκεια της πεπτικής επικοινωνίας(#).

Αρχίσαμε να μετράμε μέρες ως το Πάσχα, ενώ οι πιο οργανωμένοι έβγαλαν έξω κ κινητά με ημερολόγιο για το λόγου το αληθές.

Διαπιστώσαμε ότι φέτος είναι νωρίς (4 Απρ), ότι συμπίπτει με το καθολικό Πάσχα($), κ αφού αναλύσαμε σύντομα τον αλγόριθμο υπολογισμού των Πασχάτωνε, πήγαμε ακόμα πιο πριν, να βρούμε πότε πέφτει Καθαρή Δευτέρα κ οι επόμενες αργίες.

Εκεί διαπιστώσαμε ότι πέφτει 15 Φεβ, άρα η Κυριακή της Αποκριάς πέφτει 14 Φεβ, ανήμερα του Αγ. Βαλεντίνου, δηλ.

Κ εκεί κάποιος έκανε την ακόλουθη, μνημειώδη δήλωση

Επιτέλους, φέτος το πανηγύρι του Αγ. Βαλεντίνου θα αποκτήσει το πραγματικό του νόημα!

🙂

 

(*) Το άκουσα στο στίβο τις προάλλες

(#) Το απαραίτητο λακριντί/κουτσομπολιό/γκρίνια μετά το φαγητό, για να χωνέψεις πιο καλά.

($) Δηλ. δε θα έχουμε χαλαρές μέρες επειδή οι πελάτες στο εξωτερικό υπολειτουργούν 🙂

Ιανουαρίου 3, 2010

Mission accomplished

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Τουτού στις 12:22 πμ από perissos

Επιτέλους πίσω σπίτι, μετά από 12ω στο δρόμο κ οδήγηση 350χλμ πήγαινε κ άλλα τόσα έλα με βροχή κ όλους τους μπετόβλακες στο δρόμο. Ζεσταίνω μια καλή μερίδα μοσχάρι αυγολέμονο, το χρειάζομαι, να νιώσω λίγο ζεστασιά μέσα μου. Η ζωή φαίνεται λίγο καλύτερη με γεμάτο στομάχι κ αυτή τη στιγμή χρειάζομαι λίγη αισιοδοξία.

Οι δικοί μου είναι στα κρεβάτια τους, αποκοιμήθηκαν σχεδόν αμέσως, τσακισμένοι πνευματικά κ σωματικά. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ καθώς τους έβλεπα να ησυχάζουν κάτω από τα σκεπάσματα ήταν πόσο απίστευτα ευτυχισμένος είμαι που συνεχίζουν να είναι κοντά μου κ να με εξοργίζουν. 😀

2 προεντατήρες έκαναν τη διαφορά να γυρίσω πίσω κ να ανάψω πάλι τα λαμπάκια στο δέντρο, από το να βάλω φωτιά στο σπίτι. 2 αερόσακοι έκαναν τη διαφορά να πάω να βοηθήσω γελαστός τους γονείς μου από το να πάω να παραλάβω 2 κουτιά. Κανείς μας δεν το σκέφτεται, αλλά η τραγωδία είναι ένα τπτ μακριά μας, μισός πόντος ατσάλι στο σασί κ 2 πλέξεις λινάρι στον αερόσακο.

IMG_0503  

Το μικρό, γλυκό μου Astrάκι. Ακόμα κ τώρα στάθηκε αγέρωχο παρ’όλα τα χρόνια του, προστάτεψε σχεδόν χωρίς γρατζουνιά τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα. Κάποιο μουντό γερμανικό εργοστάσιο το γέννησε, για να έρθει να γίνει ο φύλακας-άγγελος όλης μας της οικογένειας.

Ξέρεις, όπως ήταν πάνω στο φορτηγό της οδικής βοήθειας(*) κ αυτό ξεκίνησε να φύγει, χύθηκαν τα παραφλού του Astra μου στην άσφαλτο. Βούρκωσα. Σα να έβγαινε η ψυχή του, έτσι όπως το έβλεπα να απομακρύνεται.

Αντίο, Astrάκι μου, κ σε ευχαριστώ για όλα! Δε θα μπορούσα να ελπίζω σε καλύτερο αυτοκίνητο από εσένα! 😥

 

(*) Είχαμε ασφάλεια Εθνικής με πακέτο οδικής βοήθειας Mondial Assistance. Δεν ξέρω ποιας εταιρείας ήταν το τηλεφωνικό κέντρο, αλλά παρά τα αγχωμένα μας τηλ παρέμειναν ευγενικοί κ οργανωμένοι επαγγελματίες, κάνοντας μέχρι κ follow-up για το αν όλα πήγαν ΟΚ. Μια φορά τους χρειαστήκαμε στα τόσα χρόνια κ ήταν εκεί. Thumbs up κ να τα λέμε αυτά! 😉

Ιανουαρίου 2, 2010

Crash landing

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 11:20 πμ από perissos

Καλά τα ρόδια, τα τσουγκρίσματα κ οι εγκάρδιες ευχές, αλλά η ζωή έχει τον τρόπο της να σε προσγειώνει στην πραγματικότητα.

Day 2 του νέου έτους κ οι δικοί μου έιχαν ατύχημα με το αυτοκίνητο καθ’ οδόν για ολιγοήμερες διακοπές στο χωριό. Από ό,τι μου είπαν μάλλον το Astrάκι θα κάνει μόνιμες διακοπές από εδώ κ πέρα.

Τουλάχιστον είναι καλά στην υγεία τους.

Πάω να τους πάρω τώρα από εκεί που είναι, 3-4 ω οδήγηση. Πφφφφ!

Ας δούμε το ποτήρι μισογεμάτο: είναι καλά κ θα τσακώνονται για πολλά χρόνια ακόμα 🙂

Σπάζοντας το ρόδι

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Σπίτι μου, σπιτάκι μου στις 12:38 πμ από perissos

Μπαίνοντας στο σπίτι απόψε, έσπασα ένα ρόδι. Πρώτη μου φορά στα τελευταία χρόνια που μένω μόνος μου, αλλά λέω να το καθιερώσω.

Δεν θα με έλεγα προληπτικό. Αλλα με αυτά τα μικρά έθιμα, αισθάνομαι ότι γίνομαι συνεχιστής μιας παράδοσης που κάποιος/κάπου/κάποτε ξεκίνησε, από την ανάγκη του να ξορκίσει το άγνωστο αύριο.

Κ ναι μεν στην εποχή του Η/Υ το αύριο δεν είναι τόσο σκοτεινό όσο την εποχή του αρότρου, αλλά δε σου κρύβω ότι χαμογελούσα από μία αταβιστική χαρά, καθώς ακουμπούσα με το χυμό διάφορα αντικείμενα του σπιτιού για καλή τύχη ενώ  έτρωγα άπληστα τα άπειρα, γλυκά σπόρια.

Η ελπίδα για το μέλλον είναι τόσο παλιά όσο κ ο άνθρωπος

Ιανουαρίου 1, 2010

Παρά θιν’ αλός

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 11:58 μμ από perissos

Σήμερα είχε τον καθιερωμένο πρωτοχρονιάτικο καφέ με την οικογένεια μετά το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Είπα να πάμε λίγο πιο μακριά, προς Λουτράκι μεριά.

Στο Λουτράκι είχα να πάω από το 2004, ίσως κ πιο πριν. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχει αλλάξει από αυτό που θυμόμουν: ωραία θέα στη θάλασσα κ το βουνό, αηδιαστική παραλία κ παλιές πολυκατοικίες όπου αλλού κ αν κοιτάξεις.

Φαίνεται σα να έχουν κολλήσει τα πάντα στα 70s-80s: οι πινακίδες των μαγαζιών, οι καρέκλες, οι πολυκατοικίες, οι δρόμοι, η αισθητική. Παρατημένες τσιμεντένιες κολώνες κ πατικωμένος κόσμος σε πλαστικές καρέκλες, πίσω από πλαστικά ανεμοπετάσματα, δίπλα σε ξεραμένους φοίνικες(*). Σα να έκοψε κάποιος ένα κομμάτι της Κυψέλης κ να το πήγε παραθαλλάσια.

Προτίμησα να στρέψω το βλέμμα μου εκεί που άξιζε κ να νιώσω λίγο από την αλμύρα που έφερναν τα φουσκωμένα κύματα του πουνέντε.

IMG_0499 IMG_0500 IMG_0490

Για τον καφέ, προτίμησα να πάμε λίγο πιο μακριά από τα kitsch μαγαζιά της παραλιακής, σε ένα ωραίο μέρος που θυμόμουν, στο Waves. Τελικά, τπτ δε μένει το ίδιο. Ναι μεν ο χώρος ήταν όπως τον θυμόμουν με το ωραίο τζάκι στη μέση, αλλά κάθε άλλο παρά ζεστός κ ρομαντικός. Το τζάκι σβηστό, ο εξαερισμός κακός κ ο κόσμος μπουρναζιώτικος. 🙂 Καλή η μουσική, μία κλάση καλύτερο από τα υπόλοιπα της παραλιακής, αλλά όχι ακριβώς αυτό που περίμενα(%).

Αλλά δεν πειράζει! Ο νέος χρόνος με βρήκε να κοιτάζω ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, δίπλα στη θάλασσα!

Καλή μας χρονιά!

 

 

(*) Για τον Αλλάχ, πώς είναι δυνατόν να ξεραθεί ο φοίνικας;!; Αφού τους φυτεύουν παντού, λες κ είμαστε στο Κάιρο, επειδή δε χρειάζονται ούτε πότισμα, ούτε φροντίδα.

(%) Btw, είναι θεοί! Έχουν wifi κ δεν ξέρουν το password! Μπουαχαχα