Νοέμβριος 30, 2009

District 9

Posted in Σινεμά στις 6:32 μμ από perissos

To ΣΚ κάθησα να δω με βαριά καρδιά το District 9. Δύο καλοί φίλοι που τους το πρότεινα μου είπαν κ οι 2 ότι το είχαν ήδη κατεβάσει να το δουν. Όχι μόνο αυτό, αλλά ο ένας, μάλιστα, μου είπε ότι ήταν τόσο μλκ που το έκοψε στη μέση. Άντε μετά να βρεις όρεξη να το δεις…

Κ όμως!…

Η ταινία αυτή είναι η απόδειξη ότι δνε πρέπει να πιστεύεις κανένα όσον αφορά ταινίες. Πρέπει να είναι από τις καλύτερες sci-fi ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια.

Κ αυτό γιατί είχε κάτι που λείπει από τις περισσότερες ταινίες του είδους: ένα σενάριο που να μην απευθύνεται μόνο σε 14χρονους, που σε βάζει να σκεφτείς, ενώ καταλαγιάσει η διασκέδαση των εφέ.

Του βγάζω το καπέλο του σκηνοθέτη/σεναριογράφου, σφίγγω κ το χέρι του Peter Jackson που ξέθαψε ένα τέτοιο πετράδι από τη γη των διαμαντιών.

Λυπάμαι μόνο που δεν την είδα στο σινεμά… 🙂

Advertisements

Νοέμβριος 27, 2009

Ας μετρηθούμε

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Vignettes σε μαύρο καμβά στις 4:57 μμ από perissos

Σε τι μετράς τη ζωή σου;

 

Σε αγχωμένα πρωινά, φεύγοντας για τη δουλειά με το χνώτο βρωμερό από τη νηστικάδα;

Σε μισοτελειωμένες γόπες, απομεινάρια στιγμών άγχους κ ανασφάλειας;

Σε άδεια ποτήρια αλκοόλ, που λαχταράς να ξαναγεμίσουν με γλαρωμένο βλέμμα;

Σε νύχτες, που παραληρείς σε ιδρωμένα σεντόνια, μεθυσμένος από ξένες φερομόνες;

Σε ατελείωτες γραμμές κώδικα που σπάνια σου κάνει το χατίρι, μπροστά σε μία οθόνη που σε ρουφάει;

Σε νούμερα που συνεχώς μεγαλώνουν κ μικραίνουν στο λογαριασμό σου;

Σε κρύες νύχτες σε ένα σιωπηλό σπίτι;

Σε γέλια με φίλους;

Σε χιλιόμετρα κ λίτρα βενζίνης, καίγοντας λάστιχα κ δοκιμάζοντας τους φυσικούς νόμους στην άσφαλτο;

Σε λάγνα βλέμματα αγνώστων;

Σε μούσκουλα που σφίγγεσαι μπροστά σε ένα καθρέφτη για να μετρήσεις αυτάρεσκα ένα-ένα;

Σε βλέμματα αγάπης από τους δικούς σου;

Σε αδιόρατες, κοιμισμένες ανάσες στο αυτί σου, λίγο πριν αποκοιμηθείς κ εσύ;

Σε Παρασκευές που έρχονται χωρίς να έχεις πάρει χαμπάρι τις υπόλοιπες μέρες;

Σε γύρους σε έναν έρημο στίβο, κυνηγώντας ένα φανταστικό αντίπαλο;

Σε αγχωμένα ΣΚ, προσπαθώντας να στοιβάξεις όλα όσα δεν πρόλαβες να κάνεις τις υπόλοιπες μέρες;

Σε φωτογραφίες που σε στροβιλίζουν σε αναμνήσεις;

Αυτά κ πολλά άλλα σκεφτόμουν χτες βράδυ καθώς μετρούσα τη ζωή μου σε φανάρια, γραφείο-σπίτι.

Νοέμβριος 24, 2009

Ανάβοντας το τζάκι

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Σπίτι μου, σπιτάκι μου στις 2:57 μμ από perissos

Τις προάλλες με το που μπήκα στην πολυκατοικία με πήρε μια απίστευτη κάπνα. Για μια στιγμή ανησύχησα μήπως είχε πάρει φωτιά κάνα σπίτι, αλλά από τη μυρωδιά ξύλων κατάλαβα τι είχε γίνει. Κάποιος ένοικος θα πήγε να εγκαινιάσει το τζάκι του κ αντί να ζεσταθεί, γέμισε την πολυκατοικία καπνό. Για να είχε τόσο καπνό έξω, ούτε θέλω να σκέφτομαι πώς θα ήταν μέσα στο σπίτι του.

Χωρίς να είμαι κανένας ειδήμονας στο θέμα “άναμμα φωτιάς”, σκέφτηκα να γράψω εδώ 2-3 συμβουλές οι οποίες με βοήθησαν να λύσω το πρόβλημα “καπνός στο τζάκι” (αφού κατάπια το μερτικό μου από ιπτάμενα σωματίδια). Ίσως να τις διαβάσει κ ο ένοικος κ να μη μας ξαναπνίξει στον καπνό σα μελίσσι(%). 

 

Λοιπόν, θα αναφερθώ στο άναμμα φωτιάς για ζέσταμα ή εφέ, όχι στο άναμμα φωτιάς για ψήσιμο. Το 2ο δε με έχει απασχολήσει ως τώρα, οπότε δεν έχω άποψη. Για μία επιτυχημένη φωτιά, εκτός από τζάκι, χρειαζόμαστε…

 

Ξύλα

Προτίμησή μου είναι να παίρνω ξύλα από ξυλαποθήκη, παρά από σ/μ ή βενζινάδικο. Τέτοιες θα βρεις πάμπολλες σε λεωφόρους των προαστίων (π.χ. λεωφ. Λαυρίου).

Από τα δάφορα ήδη ξύλων προτιμάω ελιά κ λιγότερο πεύκο. Το πεύκο (ανοιχτόχρωμο μπεζ) αφήνει μία ευχαριστη μυρωδιά ρητίνης, αλλά αρπάζει γρήγορα κ πρέπει να έχεις το νου σου. Αντίθετα η ελιά (σκούρο καφέ-γκρι) έχει μεν μια πιο βαριά, “χωριάτικη” μυρωδιά όταν καίγεται, αλλά κρατάει περισσότερη ώρα. Η δρυς είναι ακόμα πιο συμπαγής κ καίγεται πολύ αργά για τα γούστα μου.

Εάν έχω εγώ τη δυνατότητα να διαλέξω τα ξύλα, τότε προσπαθώ να βάλω περισσότερες πελεκούδες(*) παρά κορμό κ ρίζες(#). Η φωτιές στο τζάκι μου έχουν ορίζοντα ζωής λίγων ωρών (από την ώρα που θα γυρίσω το βράδυ μέχρι να κοιμηθώ), οπότε θέλω να μην έχει μείνει κάτι άκαυστο ως τότε. Εάν προσανατολίζεσαι προς ολοήμερες, χριστουγεννιάτικες φωτιές, να ψήσεις τον Άη Βασίλη, τότε ρυθμίζεις την αναλογία αντίστοιχα.

Δες φώτο από ξύλα εδώ.

 

Δαδί

Προτίμησή μου είναι να ανάβω με “φυσικά μέσα”. Όχι χτυπώντας πέτρες για να πεταχτούν σπίθες, αλλά αποφεύγοντας τα τεχνητά προσανάμματα με ό,τι χημικά αυτά περιέχουν. Για αυτό το σκοπό, βρίσκω χρήσιμο το δαδί. Το δαδί είναι μικρά κομμάτια ρητινούχου ξύλου, το οποίο αρπάζει εύκολα. Πωλείται με τη σακούλα (εγώ το παίρνω κάπου 10ε τη μεγάλη-μεγάλη).

 

Σίτα

ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΣ να ανάψεις φωτιά εάν δεν έχεις μία σίτα η οποία να καλύπτει όλο το μήκος του τζακιού. Enough said!

 

Αξεσουάρ

Ναι, αυτά τα σιδερικά δίπλα από το τζάκι δεν είναι μόνο για μόστρα, χρειάζονται κ όλας. Αν κ τα χρώματα είναι γούστα του καθενός, πιστεύω πως

  • μόνο το μαύρο δε μαυρίζει στη φωτιά, όλα τα άλλα ναι,άσχετα πόσο ανοξείδωτα (λένε ότι) είναι
  • ή παίρνεις καλαθάκι για τα εργαλεία, ή βάζεις κάθε τόσο σκούπα για τις στάχτες κάτω από την “κρεμάστρα”.

 

Μερικοί κανόνες (που ίσως τους ξέρεις)

  • Η φωτιά παίρνει οξυγόνο από κάτω, διώχνει τα καυσαέρια κ τον καπνό από πάνω. Για να πάρει αέρα από κάτω πρέπει να υπάρχει κενό, δηλ. μη στοιβιάζεις τα ξύλα.
  • Ο καπνός είναι μικρά σωματίδια. Για να πάει προς τα πάνω, πρέπει να υπάρχει ισχυρό ανοδικό ρεύμα, άρα θερμότητα, άρα φλόγα (τουλάχιστον στην αρχή).
  • Η στάχτη είναι εχθρός της φωτιάς, γιατί εμποδίζει τον αέρα να κυκλοφορεί. Καθάρισε το τζάκι από παλιές στάχτες πριν ανάψεις.
  • Έχε ένα παράθυρο ελάχιστα ανοιχτό κάπου στο ίδιο δωμάτιο με το τζάκι. Θα δημιουργηθεί ανοδικό ρεύμα πιο εύκολα.
  • Το ξύλο καίγεται πιο γρήγορα όταν η φλόγα το γλύφει παράλληλα με τα “νερά” του.
  • Η φλόγα καίει με το κίτρινο τμήμα της (sorry, δε βρήκα άλλο τρόπο να το εκφράσω)
  • Το ξύλο δεν είναι βενζίνη. Ανάβει αφού έχει χάσει την υγρασία του κ αφού έχει ανέβει η θερμοκρασία του.
  • Το χαρτί προκαλεί αχρείαστο καπνό κ στάχτη.
  • Ποτέ μα ποτέ δε ρίχνεις νερό στη φωτιά, αλλιώς όλο το οικοδομικό τετράγωνο θα πνιγεί στον καπνό. Εάν πρέπει σώνει κ καλά να σβήσεις τη φωτιά εδώ κ τώρα, τότε μόνο με λεκάνη, γεμάτη με αρκετό νερό ώστε να σκεπάσει κ το πιο μεγάλο κομμάτι ξύλο. Βουτάς μέσα τα ξύλα κ τα κρατάς για αρκετά δευτερόλεπτα να ψοφήσουν, τα άτιμα. Κ εδώ θα υπάρξει καπνός, αλλά λιγότερος.

 

Άναμμα

Αφού, λοιπόν, έχεις προμηθευτεί τα αναγκαία, για μία φωτιά η οποία θα σε ζεστάνει για 2-3ω, μέχρι να μείνουν μόνο κάρβουνα, θέλεις:

  • 3-4 κομμάτια ξύλο, πάχους από όσο είναι ο βραχίονας έως όσο είναι η γάμπα σου κ μήκους περίπου όσο είναι ο βραχίονάς σου. Προφανώς, αυτά τα metrics δεν ισχύουν εάν είσαι πυγμαίος ή δεινόσαυρος.
  • ~8–10 κομμάτια δαδί

Βάζεις το ένα κομμάτι ξύλο κάτω (ένα σχετικά χοντρό), στο βάθος του τζακιού, παράλληλα με το άνοιγμα κ τα άλλα 2-3 να ακουμπάνε επάνω σε αυτό, να σχηματίσεις μία μικρή πυραμίδα. Στο κέντρο της πυραμίδας, στον κενό χώρο, βάζεις 3-4-5 κομμάτια δαδί κ αυτά σε μία δική τους, μικρή πυραμίδα. Παίρνεις το πιο μικρό κομμάτι δαδί, το ανάβεις κ το βάζεις κάτω από τα άλλα.

IMG_0462

Εάν τα έχεις τοποθετήσει σωστά, οι κίτρινες φλόγες από τα δαδιά που θα αρπάξουν αμέσως θα αρχίσουν να γλύφουν τα κούτσουρα. Σύντομα η φωτιά θα τριζοβολάει, οπότε κ το 1ο στάδιο τελείωσε: αναπτύσσεται αρκετή θερμότητα κ παίρνει τον αρχικό καπνό προς τα επάνω. Εάν οι φλόγες δεν τυλίγουν αρκετά καλά τα κούτσουρα, τότε κάνεις μικρές διορθώσεις.

IMG_0465

Τα υπόλοιπα κούτσουρα/δαδιά μπορείς να τα βάλεις σε 1 γωνία του τζακιού, αρκετά μακριά ώστε να μην ανάψουν κατά λάθος, αλλά αρκετά κοντά ώστε να ζεσταθούν κ να είναι ετοιμοπόλεμα, όταν τα χρειαστείς.

 

Συντήρηση

Από εκεί κ μετά, για να διατηρήσεις τη φλόγα ή για να εμποδίσεις ένα ξύλο να βγάλει καπνό, κάνεις κάτι από τα ακόλουθα:

  • γυρίζεις το ξύλο με το κομμάτι που καπνίζει προς το μέσα μέρος της φωτιάς, ώστε να παρασέρνεται ο καπνός πιο εύκολα
  • βάζεις άλλο ένα κομμάτι δαδί κάτω από τα κούτσουρα να πετάξει φλόγα
  • εάν η μία όψη του κούτσουρου που σβήνει έχει καρβουνιάσει, το γυρίζεις ώστε η φλόγα να μπορέσει να αγκαλιάσει κ τη μέχρι τώρα άκαυτη πλευρά του

Μετά από περίπου 2 ώρες συνεχούς φλόγας, το τζάκι θα έχει αρκετή θερμότητα κ ερυθροπυρωμένα κάρβουνα ώστε να κάνεις ένα από τα ακόλουθα 2:

  • να ρίξεις κ άλλα κούτσουρα μαζί με κάνα δαδί να συνεχίσει να καίει
  • να γυρίσεις κ τις τελευταίες άκαυτες πλευρές των ξύλων προς τα μέσα, να καούν κ αυτές κ να αφήσεις τη φωτιά να σβήσει μόνη της. Η θερμότητα θα σιγουρέψει ότι ακόμα κ να υπάρξει καπνός, αυτός να πάει επάνω. 

 

Καλά ανάμματα! 🙂

 

(*) Πελεκούδα: Ξύλο από κλαδί, με πάχος όσο περίπου ο βραχίονάς σου. Το ξεχωρίζεις καθώς γύρω-γύρω έχει φλούδα. Στις φώτο από ξύλα, η πάνω αριστερά είναι πελεκούδες ελιάς.

(#) Κορμός/ρίζα: Πιο συμπαγές κ με περισσότερη υγρασία, ανάβει δύσκολα κ κρατάει περισσότερο. Το ξεχωρίζεις, καθώς έχει φλούδα σε ένα τμήμα του ή κ καθόλου.

(%) Δεν πιστεύω να λαμπαδιάσεις το σπίτι σου κ μετά να κυνηγάς εμένα, ε; Μεγάλα παιδιά είμαστε… 😉

Νοέμβριος 20, 2009

Κυνηγώντας την ατμομηχανή

Posted in Τρέξιμο στις 6:13 μμ από perissos

Το τελευταίο διάστημα πηγαίνω αρκετά τακτικά για τρέξιμο κ έχω σχετικά καλές επιδόσεις(*), παρ’όλα τα αναπνευστικά προβλήματα(#). Τουλάχιστον έτσι νόμιζα, μέχρι πριν μία εβδομάδα όπου κ έφαγα την 1η μου μεγάλη ήττα επί στίβου.

Ήμουν στον 6ο – 7ο γύρο κ ακολουθούσα σχεδόν από την αρχή έναν τύπο με ύψος/δρασκελισμό αντίστοιχο με το δικό μου κ καλό ρυθμό(%). Κάπου στην ευθεία τον ένιωσα λίγο να κόβει κ μου φάνηκε καλή ευκαιρία να τον περάσω. Ίσως κ να τελείωνε τους γύρους του. Ανέβασα ρυθμό όσο μπορούσα κ τον πέρασα. Συνειδητοποίησα, όμως, ότι ήδη πήγαινα αρκετά γρήγορα χωρίς να το πολυκαταλαβαίνω κ με αυτήν την έξτρα προσπάθεια σχεδόν έφτασα στο 100%.

Τι το ήθελα;;

Ο τυπάκος μετά από μισό γύρο όπου ήδη είχα αρχίσει να “χτυπάω πυράκια” από την πίεση, ανεβάζει ρυθμό άνετος κ με περνάει σα σταματημένο. Τον έβλεπα να απομακρύνεται ενώ προσπαθούσα μάταια να ανεβάσω κ άλλο. Κοντά στον 9ο γύρο ένιωσα τα @@ μου έτοιμα φύγουν($), ενώ ο φίλος μου είχε ρίξει χαλαρός μισό γύρο κ συνέχιζε ακάθεκτος σαν ατμομηχανή.

Επιβράδυνα για τους 2 γύρους αποθεραπείας με τα πόδια μου να έχουν πάρει φωτιά κ το κορμί μου να αχνίζει ολόκληρο. Ο τύπος συνέχισε στον ίδιο ισοπεδωτικό ρυθμό για άλλους τόσους γύρους. Προφανώς τον πέτυχα κάπου στη μέση από τους 15 – 20 γύρους του κ αφού ξαπόστασε είπε να ανεβάσει λίγο, να ξεπιαστεί.

Μου τσάκισε το ηθικό αυτός ο Zatopek της διπλανής πόρτας. Από εκείνο το απόγευμα έριξα τους ρυθμούς μου πολύ. Έχω δρόμο ακόμα μπροστά μου… 😉

 

(*) 10 γύροι των 400 – 450 μ. σε ~23’, δηλ. μέση ταχύτητα 10.5 – 11.5 χ.α.ω. Αρκετά καλά για λίγους μήνες προπόνησης.

(#) Καταραμένο στραβό διάφραγμα! Κ ακόμα πιο καταραμένοι γιατροί με τα 3000ρα που θέλετε για να κάνετε μία απλή εγχείρηση…

(%) Βρίσκω την τακτική να ακολουθείς κάποιον με ρυθμό αντίστοιχο με το δικό σου ιδιαίτερα αποδοτική κ ξεκούραστη, καθώς δε χρειάζεται να αναρωτιέσαι εάν πηγαίνεις γρήγορα ή αργά. Αφού μπορεί αυτός, μπορώ κ εγώ. Ένα μάθημα που μου έμεινε μετά από πολλά πήγαινε-έλα με το αυτοκίνητο στην Κορίνθου-Πατρών.

($) 2-3 φορές το έχω νιώσει μέχρι τώρα στη ζωή μου, σε στιγμές φοβερής σωματικής κόπωσης κ πίεσης (π.χ. μέσα στο ριγκ). Ελπίζω να μη σου τύχει να μάθεις τι εννοώ 🙂

Νοέμβριος 15, 2009

BCN day 2

Posted in Διακοπές, Ταξίδια στις 8:53 πμ από perissos

After a eventful day 1 @ Barcelona, here I am @ 07:30 in the hotel’s business center taking some minutes off to write these lines to you.

(Yeah, you guessed it, I cannot change the keyboard’s key ayout to Greek…)

Yesterday had pretty much of everything: I saw the downside of going on a trip with a bunch of people, especially goofy ones you did not previously know. Plus the advantages of going on a trip with a bunch of people, especially happy ones you previously knew.

After it tooks us a painful hour to cover a distance of a mere 400m because people kept spreading right an left, I had more than enough when 2 people got separated from the group and got lost without any mobile phones, adequate knowledge of English or even a basic sense of orientation. I then set off from the group to catch up with whatever I still had sunlight for.

At the end we all got re-united and, after drinking a powerful mojito(*) @ a bar in Bari Gotti we sat @ Car Calleretes, Spain’s 2nd oldest restaurant according to the Guiness book of records. This resto only works between 21:00 and 23:00 but at the end it was worth the wait. The food was nice, the ambience great and the wine sweet enough to make us have the place upside down with noise. So all is well that ends well.

Let’s see what day 2 holds for us 🙂

 

(*) Mojito’s were on offer @ a mere 3,5e. What we did not know in advance was that the guy was using a mix of Bacardi and Porthos(??) rum, powerful enough to start a diesel engine…

Νοέμβριος 13, 2009

Τρέμε, Βαρκελώνη!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Διακοπές, Ταξίδια στις 6:45 μμ από perissos

Αύριο Σαβ πετάω! Αυτό ήταν, τα ψέματα τελείωσαν 🙂

Εδώ κ σχεδόν 3 μήνες το είχα κανονίσει κ κόντευα να το λησμονήσω.

Αύριο Σαβ πετάω για Βαρκελώνη, πρωί-πρωί.

 

Το πρελούδιο του ταξιδιού ήταν λίγο επεισοδιακό, καθώς

  • αρχικά ήταν να πάει ένας καλός φίλος με άλλους 2 γνωστούς
  • μετά ο ένας δεν πολυ-ήθελε καθώς βίωνε την εγκατάλειψη, γκομενική κ οικονομική
  • μετά ο φίλος πρότεινε σε εμένα κ εγώ, αν κ είχα ξαναπάει πριν 2 χρόνια, είπα “δε μαμείς, πλάκα θα’χει, έτσι κ αλλιώς τι άλλο έχω να κάνω” κ δέχτηκα
  • μετά ο γνωστός που δεν ήθελε άκουσε ότι μαζεύεται κόσμος κ ήθελε να έρθει κ αυτός
  • μετά βρήκε την πολυπόθητη γκόμενα κ ήθελε να έρθει κ αυτή
  • μετά ένα άλλο ζευγάρι γνωστοί του φίλου κ των γνωστών διαμαρτυρήθηκαν γιατί κανείς δεν τους το είπε κ αυτοί ήθελαν πολύ να έρθουν οπότε “έρχονται, πάει κ τελείωσε!”
  • άκουσαν αυτήν την κουβέντα κ 2 φίλες των γνωστών των γνωστών κ αποφάσισαν να αυτοπροσκαλεστούν γιατί κ αυτές ήθελαν πολύ
  • εγώ δεν ήθελα γιατί μαζευτήκαμε πολλοί, αλλά ο φίλος ήθελε μήπως του κάτσει καμία από τις γνωστές των γνωστών
  • ε, κ εγώ εκεί επειδή ήθελα κ δεν ήθελα, τα πήρα κ αποφάσισα να αυτοπροσκαλέσω ένα συγγενικό μου πρόσωπο που κ αυτό ήθελε

Νομίζω, είναι ξεκάθαρο τί έγινε. Εάν δεν κατάλαβες, ο πρόεδρος στο βίντεο τα λέει κρυστάλλινα

 

Οπότε από εκεί που ήταν να πάμε 3 περήφανοι, μοναχικοί καβαλάρηδες, καταλήξαμε να πηγαίνουμε 10 άτομα, σχεδόν ομάδα ποδοσφαίρου, ο Ρεχάγκελ μας λείπει. Ήδη έχουμε αρχίσει να κανονίζουμε σχέδια δράσης για την αντιμετώπιση των λογιώνλογιών καταστάσεων της Βαρκελώνης (ξέρεις, εσύ: σχηματισμός χελώνας, μαχητικό τετράγωνο με τα γυναικόπαιδα κ τις βαλίτσες στο κέντρο,…)

Για να δούμε, λοιπόν, πώς θα εξελιχθεί κ αυτή η ελληνική απόβαση στα παράλια της Καταλωνίας. 🙂

Νοέμβριος 10, 2009

Guardian cat

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:12 πμ από perissos

Τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες έβλεπα αραιά κ πού 1 γάτα να περιτριγυρίζει την πυλωτή της πολυκατοικίας μου. Κάπου-κάπου έβλεπα καμία αδέσποτη κουραδούλα από εδώ κ από εκεί στα χώματα του κήπου.(*) Έβρισκα μέχρι κ πατημασιές πάνω στο καπώ κ την οροφή του αυτοκινήτου μου. Κάποιος ή κάποιοι γάτοι φαινόταν να έχουν βολευτεί τα βράδια κ ξεβόλευαν εμένα που έπρεπε να σκουπίζω τα σημάδια τους από το παρμπρίζ το πρωί.

Την Κυρ που κατέβηκα να πλύνω το αμάξι, το μυστήριο λύθηκε. Ένας παχύς κ γεροδεμένος ξανθός γάτος αρπάχτηκε με ένα νεότερο σκουρόχρωμο στην πυλωτή. Όχι μία, αλλά 2 φορές. Κ όταν λέω αρπάχτηκε, εννοώ γερό τσαμπουκά, σχεδόν θα τον σκότωνε εάν δεν επενέβαινε ένας περαστικός(%).

Είδα κ το λόγο που έγινε αυτή η φασαρία. Ο νεοφερμένος μαυριδερός είχε χέσει κ κατουρήσει σχεδόν παντού στην πυλωτή, σα να το έκανε επίτηδες! Έριξα μερικούς κουβάδες νερό με υγρό πιάτων, μήπως κ φύγουν τα γατόσκατα, ενώ ο θριαμβευτής περίμενε ράθυμος πιο πέρα να τελειώσω.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου άρεσε που ο γάτος ένιωθε την πυλωτή μου σπίτι του κ την υπεράσπισε με τόση λύσσα. Να ήταν τα 2 καχεκτικά δενδρολίβανα κ η λεβάντα που είχα φυτέψει που τον τραβάνε;(&) Σχεδόν μου φάνηκε πιο όμορφη.

Απόψε γύρισα κ τον βρήκα να κάθεται ράθυμος στο καπό του διπλανού αυτοκινήτου. Με κοίταζε με αγέρωχο ύφος 10 λιονταριών, ενόσω πάρκαρα. Δεν τον έδιωξα, ας ανέβει απόψε κ στο αμάξι μου να ζεσταθεί. Όσο θεωρεί κ φέρεται στην πυλωτή σα σπίτι του, του αξίζει. 🙂

 

(*) Κ αν του ανθρώπου μυρίζουν μία, του γάτου μυρίζουν 10, τόσα ψαροκόκκαλα που τρώει!

(%) Ο αιώνιος καλοθελητής! Άσε, άνθρωπέ μου, τη φυσική επιλογή να κάνει τη δουλειά της.

(&) Τα οποία κ ξεχνάω συνεχώς να ποτίσω…

Νοέμβριος 9, 2009

London in a flash

Posted in Ταξίδια στις 6:15 μμ από perissos

Κατά ένα περίεργο τρόπο, ενώ σχεδόν καυχιέμαι ότι έχω πάει σε διάφορα πιθανά κ απίθανα μέρη στην Ευρώπη, στο Λονδίνο δεν είχα πάει ποτέ. Από τη μία δεν είχα τύχει με τη δουλειά, από την άλλη δεν το επιδίωξα εγώ σε ταξίδι αναψυχής. Ίσως επειδή ποτέ δε με συγκινούσε η ιδέα του city break παρά μόνο στα πλαίσια ενός ευρύτερου tour. Τι να κάνω, μου αρέσουν οι διακοπές road movies.

Προέκυψε απρόσμενα ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Λονδίνο κ δεν είπα όχι(*). Η διάρκεια της 1 ημέρας κ κάτι ψιλών δεν άφηνε πολλά περιθώρια για τουρισμό, αλλά δε βαριέσαι, μήπως ξέρω εάν θα ξαναπάω ποτέ;

Ακολουθούν μερικές εντυπώσεις από ό,τι πρόλαβα να δω/ακούσω/μυρίσω/γευτώ στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνας εντός ολίγων ωρών

 

Τι γλώσσα μιλάνε αυτοί οι Άγγλοι; Το Proficiency που πήρα τι ακριβώς πιστοποιεί είπαμε;

Διάλογος για την αγορά εισιτηρίου του Heathrow Express

  • I would like a ticket to Paddington station
  • sdfsf erte fgdgfdg rtrtgfh adfsdf shj
  • Εε;; (το βλάχικο το ε!) I am sorry?…
  • sfsdgfds rthyfghfg dghfg sfsfdfgfdklk sdfgdfg sfgd
  • …(Μα τι λέει;! Μου ζήτησε το boarding pass;; Τι το θέλει;;; Πάω να το βγάλω από την τσέπη)
  • (σε πολύ αργά-here-is-lola-an-apple-english κ με έκφραση ποια βάρκα με λαθροματανάστες σε ξέβρασε εσένα;) Α return card to Paddington station costs 30τόσες pounds
  • Ah, thank you!(τόσην ώρα απλώς επαναλάμβανε αυτό που της ζήτησα;;;)

Καταραμένη προφορά, θα αρχίσω να τυλίγω μαρούλια με το Proficiency.

 

Χωνευτήρι των λαώνε

Πραγματικά εκεί καταλαβαίνεις τι θα πει χωνευτήρι των λαών. Στο μετρό, στους δρόμους, στα μαγαζιά βλέπεις ανθρώπους όλων των φυλών, σαν κάποιος να τους έριξε σε ένα καζάνι κ να έδωσε μία γερή ανακατωσιά. Μου δίνει φύλλάδια κ οδηγίες μία κιργίζια με τσαντόρ, μου ελέγχει το διαβατήριο ένας ινδός, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου βρίσκεται μία ρουμάνα, στο εκδοτήριο εισιτηρίων μία αγγλίδα, στο μικρόφωνο των ανακοινώσεων μία φωνή με σκωτσέζικη προφορά, στο ταμείο του καταστήματος μου δίνει ρέστα ένας μαύρος, στο βαγόνι το βλέμμα μου σταματάει να ξαποστάσει 🙂 σε μία μιγάδα, η οποία κάθεται δίπλα σε έναν τυπικό σκανδιναβό, ο οποίος αποφεύγει το βλέμμα του απέναντι κινεζοκάτι. Δε θα μου έκανε εντύπωση να άνοιγε η πόρτα του μετρό κ να έμπαινε μέσα σε κάποια στάση ένας Klingon.

 

Μανίτσα!

  Ένα καλό με το χωενυτήρι κ τα σχετικά είναι ότι βλέπεις να κυκλοφορούν απίστευτα “παιδιά”, ευτυχισμένα αποτελέσματα των πιο απίθανων γενετικών συνδυασμών! Αναρωτιέμαι ο Mendel τι θα έλεγε βλέποντας τις…

 

Κλειστοφοβία

Γιατί το έκαναν τόσο στενό το μετρό; Το βαγόνι χωράει να περάσει από το σαλόνι μου σχεδόν χωρίς να μετακινήσω έπιπλο. Τις αποβάθρες; Πρακτικοί λόγοι; Αβλεψία; Κ γιατί συνεχίζουν να το κρατάνε έτσι; Κοστίζει πιο φτηνά να σκάβουν τις στενότερες στοές; Εάν είχαμε στο αθηναϊκό μετρό τόσο στενές αποβάθρες με το σπρωξίδι τις ώρες αιχμής, όποιος ήταν μπροστά σίγουρα θα κατέληγε στις ράγες για πλάκα.

 

Οδηγώντας ανάποδα

Θα είχε την πλάκα του αυτό με τα αυτοκίνητα να οδηγούν ανάποδα εάν δεν υπήρχε μονίμως ο κίνδυνος να μετρήσεις την Α.Δ.Ο. σε κάθε διάβαση. Ευτυχώς, το πήραν χαμπάρι κ σχεδόν παντού όπου πέρασα στο γρήγορο tour του κέντρου είχε σήμανση στις διαβάσεις look left κ look right.

Oι πεζοί, όμως, από πού περπατάνε; Κ αυτοί αριστερά ή είναι ad-hoc; Απλά ακολουθούν τον μπροστινό τους; Χρησιμοποιούν το πέταγμα των πουλιών κ άλλους οιωνούς για να αποφασίσουν; Σε κάποια σημεία όλοι περπατάνε κανονικά δεξιά, σε κάποια άλλα βρίσκεσαι ανήμπορος να σε κουτουλάνε διαδοχικά γιατί περπατάς στο λάθος ρεύμα, σε κάποιες στοές του μετρό έχει ταμπέλες walk left, σε κάποιες walk right. Πάνε καλά;;; Κυριολεκτικά κ μεταφορικά! 

 

Λαδίλα

Βγαίνοντας από τις στοές του μετρό στον κρύο αέρα, 2 μυρωδιές με χτύπησαν αμέσως: το diesel από τα αυτοκίνητα κ η λαδίλα από το τηγάνισμα all over τριγύρω. Μπορεί αυτοκίνητα να μην κυκλοφορούν παντού, αλλά η λαδίλα όπου κ να πήγα was in the air σαν την αγάπη.

 

Αποφεύγοντας το βλέμμα του άλλου

Στο μετρό, στο δρόμο, στο γραφείο, κανείς δεν κοιτάει γύρω του, ή, καλύτερα, κανείς δεν κοιτάει τους γύρω του. Να κάθονται στο μετρό μανούλια που στην Αθήνα θα σήκωναν επανάσταση κ να μη γυρνάει σβέρκος, ούτε κάν βολβός ματιού να τις κοιτάξει. Ούτε καν κλεφτά! Μόνο απλανή βλέμματα, εστιασμένα στην απέναντι διαφήμιση. Ή εφημερίδα. Όλοι με 1 εφημερίδα ή 1 βιβλίο στο χέρι. Πάω στοίχημα ότι δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για αυτό που γράφει μέσα, αλλά το χρησιμοποιούν απλώς ως τσίχλα για τα μάτια, μην ξεχαστούν κ κοιτάξουν τον άλλο.

 

Smile for the camera

Κάμερες, κάμερες, κάμερες κ ακόμα περισσότερες κάμερες. Χάνεις το λογαριασμό, σε γωνίες, πόρτες, φανάρια, μαγαζιά, αίθουσες συσκέψεων(!), σωματομετρικούς ελέγχους, διαδρόμους σκάλες, κρυφές μέσα στο μετρό, σε κάθε πιθανό κ απίθανο σημείο. WTF?! Πότε μπήκα στο Truman Show κ δεν το κατάλαβα; Όλοι βλέπουν όλους; Ο μεγάλος αδελφός βλέπει πώς περνάει η οικογένεια; Tι γίνεται;;

 

This is not very hygienic, is it?

Με το που φτάνω στον έλεγχο διαβατηρίων, παλεύω να ανοίξω την τσάντα, να σκάψω να βρω το διαβατήριο, να βολέψω το παλτό στο άλλο χέρι κ να την ξανακλείσω. Κάπου στη διαδικασία πιάνω το διαβατήριο με το δόντια να ελευθερωθεί ένα χέρι. Πάω στον περίεργα χαμογελαστό ινδό υπάλληλο

  • Did you just put your passport in your mouth?
  • Εε; (είπαμε, το βλάχικο ε!)
  • I saw you! You just put it in your mouth!
  • Yes, I did, I was trying…
  • …and now you want me to touch it? (συνεχίζει να έχει το ίδιο ειρωνικό κ επιτιμητικό χαμόγελο)
  • (αρχίζω κ τα παίρνω με το ύφος) I do not want you to do anything. I did not put you here.
  • …and now I have to touch it? (συνεχίζει…)
  • Ok, I can hold it for you if you like (ανοίγω κ του το κρατάω να με δει. Σειρά μου να χαμογελάσω ειρωνικά, ενώ από μέσα μου σιγοβράζω με το κήρυγμα)
  • (το παίρνει με τα ακροδάκτυλα κ το σκανάρει ενώ συνεχίζει με το ίδιο ειρωνικό ύφος…) No, but you just put things in your mouth? This is not very hygienic, is it?
  • (Μπα, που να σε πάρει η Κάλι! Είμαι έτοιμος να εκραγώ, αλλά τελικά κρατιέμαι στο τσακ) Ok, what can we do? I will be more careful next time.

Πώς κρατήθηκα κ δεν έκανα κάποιο προσβλητικό σχόλιο; Εκείνη τη στιγμή σα να επιβραδύνθηκε ο χρόνος κ τα είδα να περνάνε σαν αστραπή, έτοιμα να αλλάξουν δρόμο προς τη γλώσσα μου: let’s dip it in curry to kill all germs, am I joke to you? κ άλλα τέτοια ωραία.

Εάν δηλ. έβγαζα κάνα χοντράδι από τη μύτη μου ή τακτοποιούσα τα @@ μου μέσα στο εσώρουχο πριν στρίψω τη γωνία κ μετά του έδινα το διαβατήριο θα ήταν ευχαριστημένος; Αφού δε γουστάρει να κάθεται εκεί κ να έρχετια σε επαφή με τα μικρόβια του καθενός, γιατί δε φοράει γάντια; 

Τέσπα, καλύτερα που δε μίλησα γιατί λίγα μέτρα πιο κάτω είχε μία πινακίδα που προειδοποιούσε πως οποιεσδήποτε ρατσιστικές ή επιθετικές συμπεριφορές προς το προσωπικό πατάσονται άμεσα κ αβάδιστα.

 

Σαν το βλάχο στην Αθήνα

Το να πηγαίνω εξωτερικό μόνο για 1 μέρα είναι πνευματικά εξουθενωτικό. Όχι τόσο για τη συνάντηση κ το τι θα διαμειφθεί, όσο για το ότι κοιτάω γύρω μου με τα μάτια ορθάνοιχτα, προσπαθώντας να δω όσα περισσότερα μπορώ. Φαντάσου, λοιπόν, να έχεις στη διάθεσή σου μόνο 4-5ω ενός απογεύματος Πεμ να δεις το κέντρο μιας τέτοιας πόλης. Covent Garden, Soho, China Town, κ δεν ξέρω πού αλλού γυρίσαμε.

Έχεις δει παλιές ελληνικές ταινίες που ροβολάει ο βλάχος από τις στρούγκες, βρίσκεται ο καλοθελητής να του κάνει ένα Athens by night κ μετά η κάμερα δείχνει μόνο μαρκίζες κ φωτισμένους δρόμους σε μία παραζάλη πλάνων; Έτσι, σαν τον Κώστα Βουτσά ένιωσα κ εγώ σε κάποια φάση, από την απότομη εναλλαγή της αθηναϊκής ρουτίνας, στην απεραντοσύνη του Heathrow, στην κλειστοφοβία του tube, στο χαρούμενο κ λαμπερό hustle-and-bustle του κέντρου με τα πάντα όλα να έρχονται από τη λάθος κατεύθυνση. Mε έπιασε το κεφάλι μου σε κάποια φάση, το νοητικό service bus χτύπησε κόκκινο 🙂

 

Quiet wagons

Το Heathrow Express έχει βαγόνια τα οποία είναι βαγόνια ησυχίας, δηλ. όσοι μπαίνουν εκεί πρέπει να μη μιλάνε δυνατά κ να χρησιμοποιούν το κινητό τους with consideration, όπως λέει κ ξαναλέει η on-board οθόνη. Αφού, όμως, είναι βαγόνι ησυχίας, γιατί τότε έχουν αυτή την οθόνη να μεταδίδει τα ίδια μηνύματα ξανά κ ξανά; Αυτό δεν είναι θόρυβος;

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, φτάνουν 2 έλληνες κ 2-3 ιταλοί να ακυρώσουν οποιαδήποτε σύμβαση ησυχίας 🙂

 

(*) Αν κ δεν έβρισκα κ πολύ νόημα στην εκεί παρουσία μου, άδραξα την ευκαιρία. Δεν υπάρχει λόγος να αρνούμαστε κέρασματα, από τη στιγμή που δε μας ζητάνε την υπογραφή μας 🙂

Νοέμβριος 5, 2009

Παπαρούνα στο πέτο

Posted in Ταξίδια στις 7:31 μμ από perissos

Είναι δύσκολο, τελικά, να καταλάβεις το θυμικό ενός λαού, ακόμα κ αν είναι οι «μετρημένοι» Αγγλοσάξωνες.
Χτες ένας Αφγανός αστυνομικός γάζωσε κ σκότωσε 5 βρετανούσ στρατιώτες στο Αφγανιστάν, υποτίθεται τους συμμάχους κ εκπαιδευτές του. Αμφιβάλλω αν στην Ελλάδα έπιασε 1 μονόστηλο αυτή η είδηση.

Σήμερα, στο ΕλΒενιζελ είδα τη Sun (σα να λέμε εφημερίδα Τράγκα) με τίτλο «cop kills 5 of our boys». Στο αεροπλάνο είδα 1 φωτο όπου είχαν αφήσει χάρτινες παπαρούνες ως αναθήματα μπροστά σε 1 ματωμένο χιτώνιο. Τώρα, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει το τραίνο από το αερ/μιο κ ήδη έχω δει 2 τύπους με αυτήν την παπαρούνα στο πέτο.

Τι είναι αυτό που έκανε να ξυπνήσει αυτή η αντίδραση; Λύπη για το θάνατο 5 εισβολέων-μισθοφόρων; Πηγαίος ή υποκινούμενος πατριωτισμός; Διαμαρτυρία για 1 αδιέξοδο πόλεμο;
Κ αντίστοιχα στην Αθήνα, γιατί τόσοι κ τόσοι θάνατοι περνάνε στο ντούκου, ενώ με τον Αλέξη κάηκε το κέντρο;
Συμβολιςμός; Timing; Θα κοιτάξω να μάθω τουλάχιστον για εδώ…

Tea, please!

Posted in Ταξίδια στις 2:08 μμ από perissos

Έχουν περάσει 2+ χρόνια από την τελευταία φορά που πήγα επαγγελματικό ταξίδι κ κόντευα να ξεχάσω πώς είναι. Η μόνιμη ανασφάλεια αν θα προλάβω την πτήση, τι καιρό θα βρω, αν πάνε όλα καλά στο επαγγελματικό κομμάτι, αν βρω χρόνο να γυρίσω λίγο να δω.

Αυτή τη φορά έχει Λονδίνο, για 1 μέρα κ 1 kit-kat. Υπό άλλες συνθήκες αυτό το ταξίδι Πεμ-Παρ θα ήταν μιας 1ης τάξεως ευκαιρία για ένα extra long weekend. Προς το παρόν θα αρκεστώ σε αυτό το amuse-buche.

Σε αφήνω. Είμαι πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να καταλάβω από ποιο μέρος των Κασσιτερίδων Νήσων είναι οι συνταξιδιώτες μου, ακούγοντας τις προφορές τους 🙂

Επόμενη Σελίδα