Οκτώβριος 29, 2009

Home, sweet Home

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 6:32 μμ από perissos

Εδώ κ 4-5 μέρες προσπαθώ τα βράδια να δω στο κρεβάτι, με το laptop αγκαλιά, το Home. Δεν το είδα στο cinema, άκουσα ότι είναι καλό ντοκιμαντέρ κ είπα να μην περάσει έτσι.

Έλα, όμως, που…

  • οι εικόνες είναι τόσο αρμονικές κ μαγικές
  • η μουσική τόσο απαλή
  • η φωνή του εκφωνητή τόσο βελούδινη

που κάθε φορά (μα κάθε φορά) αποκοιμιέμαι πριν περάσουν 10’. 4 μέρες κ ακόμα δεν έχω φτάσει ούτε στο ένα τρίτο!

Τελικά, μπορεί να μη δω το ντοκιμαντέρ, αλλά ανακάλυψα ένα ανίκητο φάρμακο για την αϋπνία 😀

Οκτώβριος 28, 2009

Ψυχή βαθιά

Posted in Σινεμά στις 12:51 πμ από perissos

Την Κυρ που μας πέρασε είδα το Ψυχή Βαθιά. Καθώς η ταινία είναι ελληνική κ το θέμα λίγο βαρύ (α-ου, μήπως είναι μούφα, σιγά μην πάω να δω τους αριστερούς κλπ κλπ), είχα πρόβλημα να βρω παρέα να πάω. Τελικά, άναψε ένας γλόμπος πάνω από το κεφάλι μου σαν του Κύρου Γρανάζη: γιατί να μην πάω με τους δικούς μου;

Σχεδόν δε χρειάστηκε να τους πείσω. Αρκούσε να αναφέρω ότι θα έβλεπαν τον Εμφύλιο, με το έψιλον κεφαλαίο. 

Ο μέσος όρος ηλικίας μέσα στην αίθουσα ήταν αρκετά μεγάλος, ήμουν από τους μικρότερους στην αίθουσα (φαντάσου!). Ένα καλό με αυτήν τη γερουσία, ήταν ότι δεν ακούστηκε κιχ σε όλη την ταινία(#). Δεν είχα βρει να κλείσω θέσεις σε 1 ευθεία, οπότε κάθησα μπροστά από τους δικούς μου. Ίσως καλύτερα έτσι, καθώς καταλάβαινα τη μητέρα μου από πίσω ότι δάκρυζε κ φύσαγε τη μύτη της συνέχεια κατά τη διάρκεια της ταινίας(*).

Στο προκείμενο τώρα…

Είχα διαβάσει διάφορες κριτικές κ σχόλια ότι η ταινία είναι άνευρη, άτολμη, δεν παίρνει θέση, κάνει συμβιβασμούς κλπ κλπ. Διαβάζοντάς τις σχεδόν νομίζεις ότι θα δεις μια πατάτα. Αριστερίστικες μ@λακίες! Λες κ το έγραφε στο κινηματογραφικό manual ότι πρέπει να γυρίζονται οπωσδήποτε ταινίες στρατευμένες με τη μία ή την άλλη πλευρά, να δημιουργούν αγγέλους κ δαίμονες. Φτιάχνει το Holywood ταινίες όπου οι Αμερικάνοι είναι οι ήρωες κ οι καλοθελητές κριτικοί τις βαφτίζουν αμέσως μιλιταριστική προπαγάνδα. Φτιάχνει ένας Έλληνας μία ταινία όπου όλοι είναι καλοί κ κακοί κ τον κράζουν αμέσως ως άτολμο. Τι κομπλεξικοί!

Τηρουμένων των αναλογιών (budget, τεχνικών μέσων,…), η ταινία είναι τεχνικά αρτιότατη. Κ σκηνές μάχης πολύ καλές (επιτέλους! Κάποιος έβαλε το Ράιαν στο replay να μάθει λίγο μπαλίτσα για το πώς στήνονται οι σεκάνς δράσης!) κ φωτογραφία εξαιρετική κ μουσική ταιριαστή κ καλές ερμηνείες (εντάξει, όχι όλες).

Ναι, έχει κ κάποια goofs, ιδίως με κάποιους δευτερεύοντες χαρακτήρες (τι τους ήθελαν το δικηγόρο κ το ΒανΦλιτ να μιλάνε σχεδόν συλλαβιστά;;). Η σούμα, όμως είναι πέρα για πέρα θετική κ χαίρομαι που γυρίζονται πλέον πολύ καλές (για εμένα, πάντα!) ελληνικές ταινίες.

Μια καλογυρισμένη, συγκινητική ιστορία που αξίζει να δεις. 🙂

 

(#) Μία ενδιαφέρουσα αλλαγή από την occasional καγκουριά που τείνει να γίνει κανόνας στα multiplex 🙂

(*) Ο αδερφός της είχε καταδικαστεί, έφηβος ακόμα, σε εκτέλεση επειδή μοίραζε φυλλάδια. Κ ναι μεν, ευτυχώς, ο θείος μου γλύτωσε στο παρά 5 το απόσπασμα, την παράλυση από τα βασανιστήρια κ έχει πατήσει κοτσονάτος τα 80, από την άλλη, όμως, κάποια πράγματα δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν α-ου για την οικογένειά μου. 🙂

Οκτώβριος 27, 2009

Οι μογγόλοι δίπλα μας

Posted in Εργασία και χαρά, Ελληναράδες στις 4:49 μμ από perissos

Πριν από λίγο μπήκα στην τουαλέττα του γραφείου για να βρω κάτω παντού κ@τουρα. Πιτσιλιές κ λιμνούλες, να μην μπορείς να μπεις, πολύ παραπάνω από τη συνηθισμένη “ξαστοχιά” που βλέπεις στις ανδρικές τουαλέττες. Αυτό φαινόταν σχεδόν σα να έχει γίνει επίτηδες κ μακάρι να ήξερα από ποιον. 

Ρε π$#στη μου, τι βρωμιάρηδες μογγόλοι υπάρχουν;!

Παρ’όλα τα πτυχία κ τους senior τίτλους τους, κάποια δίποδα απλά δεν μπορούν να ξεχάσουν το χοιροστάσιο στο οποίο γεννήθηκαν.

Οκτώβριος 26, 2009

Τα πρώτα βήματα

Posted in IT, Εργασία και χαρά στις 2:59 μμ από perissos

Γενικά αποφεύγω να γράψω για τα επαγγελματικά μου εδώ. Ίσως επειδή να τα θεωρώ βαρετό θέμα συζήτησης (όπως κ είναι για πολλούς οι υπολογιστές).

Τον τελευταίο μήνα, όμως, κάποιες επαγγελματικές εξελίξεις (ή μη-εξελίξεις, όπως το δει κανείς), έγιναν η αφορμή για να πέσω πολύ ψυχολογικά κ να επακολουθήσει μία θύελλα ενδοσκόπησης κ απαισιοδοξίας η οποία ακόμα δεν έχει κοπάσει.

Ας τα πάρω από την αρχή…

Πιστεύω ακράδαντα πως η επαγγελματική ζωή του μέσου προγραμματιστή είναι πολύ σύντομη. Είναι συγκρίσιμη σε συντομία κ ένταση με αυτήν ενός μοντέλου ή ενός αθλητή (ενδεχομένως χωρίς το αντίστοιχο glamour, εάν αυτό σημαίνει κάτι). Λίγα χρόνια έντονης προσπάθειας κ μετά… μετά περιμένεις να σε "μπιστολίσουν" εκεί που κάθεσαι. Η δουλειά δε θέλει απλώς ένα μυαλό να δουλεύει κ 2 χέρια να πληκτρολογούν. Θέλει φρέσκο μυαλό, να τραβά τη γνώση σα σφουγγάρι, να έχει όρεξη να κάθεται ως αργά για να βγει το Ν-οστό release, να μην έχει παιδιά-σκυλιά-υποχρεώσεις να του αποσπούν την προσοχή, να μην έχει δάνεια κ υποχρεώσεις κ γίνεται πολύ ακριβός. Θέλει νεόπουλα, με λίγα λόγια. Όπως λέει κ η αγαπημένη παροιμία ενός πρώην-συναδέλφου-νυν-εκδότη(!!) "σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν". Κ τα στέλνουν στην Ιταλία για κονσέρβες, θα συμπλήρωνα εγώ.

Οπότε, τι; Live fast, die young, debug hard?

Όχι κ τόσο.
Έχω καταλήξει πως οι επαγγελματικοί δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σε έναν ως-τώρα-προγραμματιστή-αλλά-μετά-τι είναι οι εξής 5 (φαντάζομαι θα βρεις αντίστοιχα παραδείγματα από τον κύκλο σου):

  • Τσοπάνης. Ή ψιλικατζής. Ή κηπουρός, ταξιτζής, περιπτεράς, ΕΠΟΠ, ταβερνιάρης, ο,τιδήποτε άλλο εκτός από προγραμματιστής. Μπούχτισες πια τα αδύνατα deadlines με τον κάθε ανερμάτιστο ξερόλα να μην ξέρει τι του γίνεται, πάντα ήθελες να αναλάβεις το ανθοπωλείο (ή το περίπτερο, το ταξί,…) του θείου Αρμόδωρου, οπότε κ τα παρατάς όλα για το απόλυτο career change. Άντε γεια, debuggers κ ΡΜs!
  • Δημόσιος. Ή σε ΟΤΑ, πανεπιστήμιο, χαλαρή τράπεζα, εκπαιδευτικός, κάτι συναφές με το επάγγελμα αλλά πολύ χαΛΛαρά, αδερφέ! Ναι, τα χρήματα είναι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων σαφώς λιγότερα, αλλά πληρώνεται ο μεσημεριανός ύπνος; Οι δίμηνες διακοπές; Οι 6 μέρες άδεια το χρόνο για "ενημέρωση γονέων στο σχολείο"; (αλήθεια, υπάρχει!) Τα επιδόματα κ οι τιμητικές; Δε θα σχολιάσω παραπάνω το κομμουνιστικό όνειρο σύσσωμου του ελληνικού έθνους.
  • ΡΜ. Ναι, γίνεσαι ένας απο αυτούς, ένας αποτέτοιος. Κάποιος πρέπει να συμπληρώνει αυτά τα ατελείωτα Excelόφυλλα, να πρήζει τον κόσμο, κ να φοράει λευκό πουκαμισάκι κ παπούτσια με τακούνι στο γραφείο. Είτε είσαι πολύ επικοινωνιακός, είτε ηγετική μορφή, είτε απλά ποτέ δεν ήσουν κ κάνας developer της προκοπής, τώρα έχεις κάθε επαφή με το μάχιμο development κ βρίσκεσαι σε αυτό το ενδιάμεσο επίπεδο του στελέχους, όπου οι αρμοδιότητες είναι θολές, όλοι φταίνε εκτός από εσένα κ όλοι εσένα βρίζουν. Μία εναλλακτική ατραπός, παράλληλη με του ΡΜ, θα μπορούσε να θεωρηθεί κ ο όψιμος tester.
  • Guru. Έχεις συσσωρεύσει έτη επί ετών εμπειρίας, είσαι πραγματικά καλός στη δουλειά σου, οπότε μεταμορφώνεσαι σιγά-σιγά σε ένα σεβάσμιο guru με γένια σαν τον Gandalf, ένας uber-senior developer. Είτε ξέρεις πάρα πολύ καλά 1-2 συγκεκριμένα συστήματα που κανείς άλλος δεν τολμά να τα αγγίξει, είτε απλώς έχεις την ικανότητα να παρακολουθείς τις εξελίξεις με τον αντίστοιχο κόπο. Ενδεχομένως η προσωπική σου ζωή να έχει δεχτεί κάποιο πλήγμα κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας, λόγω της πίεσης από την εταιρεία, ίσως κ όχι. Εάν το EQ σου συμβαδίζει με το IQ σου τότε μπορείς να έχεις κ τις αντίστοιχες απολαβές, μέχρι η εταιρεία να κλείσει ή να αντικατασταθούν τα συστήματα τα οποία υποστηρίζεις.
  • Ελεύθερος. Αποδεσμεύεσαι από τις εταιρείες, κατεβαίνεις από τη ναυαρχίδα κ σαλπάρεις με το δικό σου σκαφίδι. Δεν είσαι πια μισθωτός, αλλά αναλαμβάνεις δουλειές είτε μόνος είτε με κάποιους συνεταίρους. Είσαι ελεύθερος να παζαρέψεις τον εαυτό σου όσο θες κ όσο σε παίρνει απευθείας με τον πελάτη κ να καρπωθείς την όποια υπεραξία σου. Προφανώς, όσο πιο μικρό το σκάφος σου, τόσο πιο ευάλωτο στη θαλασσοταραχή της αγοράς. Για να μη μιλήσουμε για τη δυσκολία να δημιουργήσεις το δικό σου σκαφάκι to begin with 😉

Εγώ προσπαθώ να ακολουθήσω τον 5ο δρόμο. Ακριβώς αυτόQ ελπίζω κ προσπαθώ. Είναι, όμως, μία προσπάθεια η οποία συνεχίζει τώρα με κάποια διαλείμματα εδώ κ 2+ χρόνια κ ακόμα δεν έχω δει φως. Για την ακρίβεια, αυτό που έχω δει είναι οι δυσκολίες που υπάρχουν, βελτιώνοντας κάτι σε κάθε διαδοχική προσπάθεια, αλλά πάλι πέφτοντας σε άλλες δυσκολίες, λες κ αλλάζω συνέχεια πίστες χωρίς να τερματιζω.

 

Εάν ήταν να συνοψίσω τις έως τώρα εμπειρίες μου:

Ξεκίνησα μόνος πριν 2 χρόνια με ένα μεγάλο(*) έργο για έναν πελάτη-γνωστό από το εξωτερικό. Οι προοπτικές ήταν άριστες (καλή ιδέα για σύστημα εξοικονόμησης ενέργειας, δυνατότητα για μεταπώληση του συστήματος εν Ελλάδι). Αλλά μετά από λίγους μήνες σκληρού moonlighting διαπίστωσα ότι απλά είχα ξεφουσκώσει, απλά δεν άντεχα άλλο σερί από τις πολλές ώρες στο γραφείο στις ακόμα περισσότερες μετά τα μεσάνυχτα να προγραμματίζω. Άρχισα να παίρνω συμπληρώματα, tonotil, σκέφτηκα μέχρι κ αναβολικά να αντέξω. Βλέποντας ότι μετά από μήνες ολόκληρους ξενυχτιού ήμουν ακόμα στην αρχή αποκαρδιώθηκα τελείως. Συνειδητοποίησα ότι έπεσα στα βαθιά, χωρίς να ξέρω να κολυμπάω. Χρήματα δεν περίσσευαν να κάνω κάποιον subcontract κ δε σου κρύβω ότι δύσκολα εμπιστευόμουν κάποιον για συνεργασία (λόγω χαρακτήρα, έλλειψης εμπειρίας,…). Ναι μεν πληρώθηκα για 1 deliverable το οποίο του επέτρεψε να εισπράξει ~100k χρηματοδότησης, αλλά από εκεί κ μετά τπτ. Του είπα περίλυπος ότι δεν μπορούσα να τον βοηθήσω άλλο κ το έληξα εκεί.

Μετά από μερικούς μήνες (πριν από περίπου 1 χρόνο) άλλη μία ευκαιρία χτύπησε την πόρτα κ φαινόταν ακριβώς αυτό που ζητούσα. Ένα μικρό εργάκι, ακριβώς στα μέτρα ενός ατόμου. Ένας κουμπάρος(%) με μία εταιρεία ήθελε ένα σύστημα να παρακολουθεί τη λειτουργία της επιχείρησής του. Εντελώς niche κ με αρχικό προϋπολογισμό περίπου 1,5 ανθρωπομήνα ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα: η ευκαιρία να μάθω να κολυμπάω. Πώς στήνεται ένα έργο, code repositories, releases, ανάλυση, requirements, πλάνο, όλα one-man show. Από αρχική προσφορά 7k με παζάρεψε στα 5k, αλλά να σου πω την αλήθεια δε με ένοιαζε, ήθελα να το δοκιμάσω, να ακονίσω τα νύχια μου, να ξεκινήσω. Στην πορεία είδα ότι… η πορεία ήταν μακριά. Εδώ είδα ξεκάθαρα ότι όταν εργάζεσαι part-time το 1 γίνεται 4 στην καλύτερη των περιπτώσεων. Χρειαζόταν πολύ προσπάθεια για να μπορέσω να αποδώσω 2 πραγματικές ώρες έργου το βράδυ ή το ΣΚ. Οπότε ο 1,5 ανθρωπομήνας έγινε 6+. Βάλε στη μέση κ καθυστερήσεις εκατέρωθεν στη συνεννόηση, αλλαγές στις απαιτήσεις παρά τον αρχικό σχεδιασμό, Πάσχα, καλοκαίρι, κούραση (περισσότερο ψυχολογική παρά σωματική). Ενώ αρχικά λες “ψε! Ούτε 2 μήνες δουλειά” ήρθε κ εδώ κάποια στιγμή που απλά είχα ξεχάσει τι, πώς κ γιατί το σύστημα ήταν όπως ήταν, απλά επειδή είχαν περάσει μήνες. Χάθηκε το αρχικό momentum. Κάποιες προσπάθειές μου να βρω εξωτερική βοήθεια μέσω subcontracting έπεσαν στο κενό καθώς πολύ απλά το κόστος θα ήταν το ίδιο όπως χρέωνα εγώ, άρα καθόλου περιθώριο για λάθη, integration,… Τελικά, το αποτέλεσμα ήταν όταν το σύστημα παραδόθηκε ο πελάτης να μην το θέλει πια καθώς κ αυτός, κατά τα λεγόμενά του, είχε χάσει τη δουλειά την οποία θα έκανε monitor με αυτό($). Οπότε έμεινα με 1 s/w το οποίο ζήτημα είναι εάν αφορά 2 εταιρείες στην Ελλάδα. Ναι, θα βγάλω ένα site να το διαφημίσω μήπως βρεθεί κάποιος στον πλανήτη να ενδιαφερθεί. Ναι, είναι ένα μάθημα. Δεν παύει, όμως, να είναι κ απογοήτευση.

Πριν από περίπου 6 – 7 μήνες με το έργο του “κουμπάρου” να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη κ να εγώ να εχω στο μυαλό μου τα ερωτήματα περί μόνος ή μάνος στις δουλειές, είχα άλλη μία προσφορά-ευκαιρία out of the blue. Ένας φίλος είχε μία εταιρεία γνωστών του στο χώρο της διαφήμισης η οποίοι ήθελαν ένα σύστημα να παρακολουθούν τις δραστηριότητές τους. Το σύστημα φαινόταν ό,τι έπρεπε για να γίνει προϊόν κ ναι μεν οι γνωστοί δεν θα έκαναν επένδυση(&), αλλά κ εμείς δε θα διακινδυνεύαμε κάτι παραπάνω από το χρόνο μας. Λαμπρά! Λαμπρότατα! Πίστεψα σε αυτό, κ μπήκαμε γερά 5 συνάδελφοι-φίλοι-συνέταιροι, ώστε να μπορέσει να μοιραστεί ο χρόνος κ να βγει πιο γρήγορα το προϊόν live. Τελικά κ εδώ είδα στην πορεία ότι δεν είχα φτάσει στο τέρμα της διαδρομής μου, αλλά απλά προχώρησα άλλο ένα βήμα για να συναντήσω ακόμα περισσότερες δυσκολίες ή/κ πράγματα που δεν τα είχα σκεφτεί αρχικά.

Έτσι ναι μεν μαζεύονται 2-3-4-Ν συνέταιροι, αλλά πώς εξασφαλίζεται το όσο γίνεται αδιάλειπτο commitment; Πώς αντιμετωπίζεις το ότι ο τάδε ή ο δείνα έχασαν το ενδιαφέρον τους ή απλά βαριούνται; Ποια ρύθμιση είναι η πιο δίκαιη ώστε να μην είναι 1-2 άτομα οι μαλάκες της υπόθεσης προσπαθώντας να βγάλουν τη δουλειά κ για τους υπόλοιπους; Πώς τα κανονίζεις όλα αυτά χωρίς να γίνεις μαλλιοκούβαρα με τους φίλους/γνωστούς εάν δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν από μόνοι τους; Πώς να ξεκινήσεις εταιρεία, φιλοδοξώντας να υποστηρίξεις κ 2ο, 3ο, Ν-οστό πελάτη όταν βλέπεις ότι η ομάδα δεν είναι διατεθειμένη να προσφέρει εργασία αρκετή έστω κ για τον 1ο(#); Είναι λογικό να υπάρχουν 5 προγρ/τές κ να βλέπεις ότι τελικά υπάρχει ανάγκη να “προσλάβεις” εξωτερικούς εάν θες να βγει η δουλειά;

Για να μη σου τα πολυλογώ, τον τελευταίο 1 μήνα είχαμε μείνει σχεδόν 1,5 άνθρωπος να παλεύουμε με testing κ δοκιμές μήπως κ φτάσει το σύστημα να είναι αρκετά σταθερό για να βγει live. Οι υπόλοιποι σχεδον δε ρωτάνε τι γίνεται. Από τέλος Σεπ έχει φτάσει τέλος Οκτ κ ακόμα υπάρχουν δυσεπίλυτα προβλήματα για να μη μιλήσω για τα features που είναι στο queue. Οπότε…;

Να σου πω την αλήθεια, περισσότερο στενοχωριέμαι κ τα παίρνω, όχι τόσο για τη μοναχική προσπάθεια, αλλά για την ευκαιρία που μοιάζει “καμμένη”, είτε επειδή θα φτάσουμε στη βρύση χωρίς να πιούμε νερό, είτε επειδή θα παραδώσουμε, τελικά, κ μετά θα είμαι δεμένος for-life να εκμεταλλευτώ κάτι καλό μαζί με κάποιους που δείχνουν να το έχουν γραμμένο στα @@ τους. Δεν ξέρω, περιμένω να δω πώς κ πού θα βγει.

 

Εάν, πάντως, ήταν βγάλω κάποιο απόσταγμα από όλες αυτές τις εμπειρίες μου έως τώρα, αυτά θα ήταν(^):

  • Εάν δεν μπορείς να εργαστείς full-time σε κάτι, τότε το 1 γίνεται τουλάχιστον 4, ιδίως σε βάθος χρόνου. Δύσκολα μπορείς να αφιερώσεις πάνω από 2 – 2,5 πραγματικά παραγωγικές ώρες τα απογεύματα κ τα βράδια σου, έστω κ αν ξενυχτάς περισσότερες ώρες.
  • Αυτό έχει το επιπλέον αποτέλεσμα ότι μετά από κάποιο ημερολογιακό διάστημα, απλά χάνεις το focus, ξεχνάς πώς κ γιατί υλοποίησες πράγματα πριν από Χ μήνες.
  • Ας μη μιλήσω για το ενδεχόμενο να αλλάξει κάποιο requirement απλά κ μόνο επειδή πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα.
  • Εάν είσαι μόνος, ο,τιδήποτε πέρα από τα βασικά (SCM, code docs, unit tests) είναι κάτι παραπάνω από φιλόδοξο. Απλά θα εστιάσεις σε λάθος πράγματα κ θα χάσεις το λίγο σου πολύτιμο χρόνο. Όταν αρχίσεις κ πουλάς τα φτιάχνεις.
  • Οι πρώτες 1-2 κουβέντες που θα κάνεις με τον πελάτη είναι κάτι παραπάνω από σημαντικές, είναι κρίσιμες. Δεν υπάρχει ερώτηση η οποία να είναι χαζή, δεν υπάρχει βαθμός λςπτομέρειας ο οποίος να είναι περιττός ή κουραστικός. Βεβαιώσου ότι κατάλαβες το πρόβλημά του, μετά πείτε τα άλλη μία να τα επιβεβαιώσετε κ μετά στείλε του κ ένα έγγραφο όπου θα τα γράφεις όσο πιο αναλυτικά μπορείς να το διαβάσει κ να επιβεβαιώσει ξανά ότι τα κατάλαβες. Αλλαγές θα γίνουν σίγουρα, αλλά εάν ξεκινήσεις με λάθος data model, τότε απλά την μάμησες.
  • Βγάλε την 1.0beta version όσο γίνεται πιο γρήγορα. Κάνε ένα ντου κ σάρωσε όσο γίνεται περισσότερα features ώστε, εάν είναι δυνατόν, να ξεκινήσει να το χρησιμοποιεί ο πελάτης άμεσα. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να συναντιέσαι με τον πελάτη τακτικά, τακτικότατα, ώστε κ οι 2 να μείνεται engaged κ να πάρεις σχόλια όσο γίνεται νωρίτερα. Σε αυτή τη διαδικασία, πάρε κ προκαταβολή όσο γίνεται πιο νωρίς.
  • Όσο κ να σε τρώει, ΜΗ δοκιμάσεις νέες τεχνολογίες ή το Χ – Ψ framework που διάβασες κ σου φάνηκε φοβερό. Η αλλαγή τεχνολογίας είναι ζαριά που μπορει κ να μη σου βγει. Το learning curve μπορεί να σε γονατίσει, ιδίως εάν είσαι σε πολύ στενά χρονικά πλαίσια moon-lighting. Ξέρεις τσούκου-τσούκου μπολ άριστα, παίξε αυτό, μην το υποτιμάς. Εδώ ο Ρεχάγκελ πήρε ολόκληρο Euro. Όπως λέει κ 1 παροιμία: το 1ο σπίτι που χτίζεις το πουλάς, το 2ο το νοικιάζεις κ στο 3ο μένεις μέσα.
  • Εάν κάτι φαινεται πολύπλοκο, τότε είναι. Ζήτα βοήθεια από τρίτους όσο γίνεται πιο νωρίς για να βγει το bulk της δουλειάς κ ημν αφήσεις να φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Ζύγισε από πριν πόσο σε παίρνει να τους πληρώσεις, γιατί θα θελήσουν να πάρουν τα χρήματά τους άμεσα, ενώ εσύ δεν ξέρεις εάν κ πότε θα εξοφληθείς.
  • Για κάτι μεγάλο, καλύτερα να ξεκινήσεις μία συνεργασία, αλλά όχι με πάνω από 2 άλλους. Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι κλπ κλπ. Εάν χρειαστεί επιπλέον εργασία προγραμματισμού/testing/…, τοτε απλά βρείτε εξωτερικούς συνεργάτες κ βάλτε χρήματα από την τσέπη σας. Με πορδές δε βάφονται αυγά.
  • Το ιδανικό είναι να έχεις συμπληρωματικές αρμοδιότητες/ικανότητες με τους συνεταίρους σου. Καλό είναι να υπάρχουν 3 προγραμματιστές γιατί θα βγει πολλή δουλειά, αλλά ποιος θα αναλάβει την οργάνωση; Ποιος θα κρτάει το μαστίγιο να τηρεί τα χρονοδιαγράμματα; Τις πωλήσεις/δημόσιες σχέσεις; Το testing/documentation; Νομίζω, κατάλαβες…
  • Δεν έχει τελικά κ πολύ νόημα να κάνεις συζητήσεις “εγώ τόσο %, εσύ τόσο ποσοστό”. Μοιράστε όλα τα ποσοστά ισότιμα, ώστε κ οι ευθύνες/φόρτος να είναι ισότιμες χωρίς δικαιολογίες του στυλ “εσύ έχεις περισσότερο, εγώ έκανα το 12% μου”
  • Βρες κόσμο να σου μοιάζει στη νοοτροπία. Εάν είσαι χαλαρός κ cool, βρες κάποιον(ους) ίδιους με εσένα ώστε να μπορείς να συνεννοηθείς χωρίς να σου σπάνε τα νεύρα με το άγχος τους. Αντίστοιχα, εάν είσαι αγχώδης, βρες συνεργάτες να μοιράζονται τη δική σου θέαση της ζωής χωρίς να σου τη δίνουν με τον σταρχιδισμό τους.
  • Το γεγονός ότι κάποιος είναι καλός φίλος, δε σημαίνει με κανένα, μα ΚΑΝΕΝΑ τρόπο ότι θα είναι κ καλός συνεργάτης! Τελεία! Βρες κόσμο με τον οποίο έχεις δουλέψει στο παρελθόν, ξέρεις ότι είναι αξιόπιστος κ ας μην είναι κ η ψυχή της παρέας.
  • Ζύγισε από πριν τι είναι πιο σημαντικό για εσένα: τα χρήματα, το project, η προοπτική, η φιλία,…; Εάν π.χ. έρθει η ώρα να διαλέξεις ανάμεσα στο να κάνεις το μλκ κ να κρατήσεις τη φιλία σου, ή να κρατήσεις αυτό που έχεις χτίσει πάσει θυσία, τι θα επιλέξεις;

Αυτά τα λίγα είχα να προσφέρω ως γνώση, ελπίζω να τα βρεις έστω κ στο ελάχιστο χρήσιμα

😀

 

(*) Μεγάλο για 1 άνθρωπο, με προϋπολογισμό πάνω από 1 ανθρωπο-έτος κ >30k.

(%) Από τις κουμπαριές μέσω συγγενών με κάτι-παραπάνω-από-γείτονες.

($) Θα πεις ίσως ότι αφού το παρέδωσες ο άλλος να πάει να μαμηθεί κ να το πληρώσει. Εγώ πάλι θα πω ότι όταν η οικογένειά σου έχει ήδη 1 κουμπαριά κ πάει για 2η με τον περι ου ο λόγος, δε λες κουβέντα κ ας θες να πετάξεις μολότωφ… 😦

(&) Υπάρχουν ήδη πλήθος σχετικών εργαλείων στην αγορά. Το πρόβλημα του γνωστού ήταν το υψηλό κόστος κ το γεγονός ότι το support θα ήταν απομακρυσμένο κ “απρόσωπο”. Σε κάθε περίπτωση αυτός θα ήταν εξασφαλισμένος, καθώς πάντα θα είχε ένα plan B/C/D σε κάποιο άλλο προϊόν.

(#) Κακά τα ψέμματα, όταν ο άλλος σε έχει πληρώσει χρήματα κ δεν είναι γνωστός/φίλος σου, έχει απαιτήσεις να τον εξυπηρετήσεις άμεσα, αλλιώς τον έχασες για πάντα.

(^) Προφανώς με τα περισσότερα από αυτά απλώς κομίζω γλαύκας εις Αθήνας. Ας πούμε ότι τα αναφέρω ως επιβεβαίωση αυτών που έχεις διαβάσει κ αλλού κ αναρωτιέσαι εάν έχουν βάση.

Οκτώβριος 25, 2009

11ω ύπνου

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:38 μμ από perissos

Θλιβερός ο καιρός έξω, lounge-μελαγχολική η μουσική στο ραδιόφωνο.

Χτες κοιμήθηκα νωρίς, μετά από 1 ταινία στο laptop στο κρεβάτι ήμουν σε μία ενδιάμεση φάση όπου δεν ήθελα να κοιμηθώ αλλά δεν έβρισκα κ τη διάθεση να σηκωθώ.

Έκανα ανήσυχο ύπνο. Όλα τα δυσάρεστα από το παρελθόν μαζί με τους πιο απίθανους φόβους για το παρόν κ το μέλλον ήρθαν κ κάθησαν στο προσκεφάλι μου. Κάθε τόσο μου χάιδευαν το πρόσωπο με τα νύχια τους κ με έκαναν να στριφογυρίζω για να ξεφύγω. Το μόνο που κατάφερνα ήταν να πηγαίνω στο επόμενο ζοφερό σενάριο ή θλιβερή ανάμνηση.

11ω πέρασαν έτσι, προσπαθώντας να ξεκουραστώ. Ελπίζω αυτός να ήταν ο τρόπος του υποσυνείδητου να βγάλει ό,τι φλέγματα είχε μαζέψει το τελευταίο διάστημα κ να μην ήταν απλώς 11ω χαμένες.

Οκτώβριος 19, 2009

Στον οφθαλμίατρο

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 5:54 μμ από perissos

Νά´μαι στην αίθουσα αναμονής του οφθαλμίατρου. Μόλις μπήκα κ τη βρήκα γεμάτη. 2 τριθέσιοι καναπέδες κ δε φτάνουν. Στέκομαι όρθιος κ γράφω αυτά στο κιν να περάσει η ώρα. Είναι αποκαρδιωτικό να σκέφτεσαι ότι όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο συχνά θα περιμένεις σε τέτοιες απρόσωπες αίθουσες.

Σήμερα το μάτι με ζάλισε κυριολεκτικά από τη συνεχόμενη ενόχληση κ πόνο. Δε με γονάτισε αλλά ήταν τόσο αδιάκοπη με σχεδόν κάθε κίνηση του ματιού που ένιωσα το αριστερό μισό του κρανίου να πάλλεται από τα συνεχή κυματάκια πόνου. Σα γέφυρα έτοιμη να γκρεμιστεί, επειδή συντονίστηκε με 1 αεράκι.

Ελπίζω να είναι κάτι απλό, καμιά μόλυνση. Θα ήταν ήττα να είναι από το pc, όπως υποψιάζομαι, κ να πρέπει να απέχω για κάποιες μέρες.
Φαντάζεσαι να μου πει: μόνο η ύπαιθρος θα σε κάνει καλά, άσ´τα όλα κ γίνε τσομπάνης!
Χαχαχα

Οκτώβριος 18, 2009

Βρείτε τις διαφορές

Posted in Εργασία και χαρά στις 1:14 μμ από perissos

eye eye_t

Παλιο@#$%&@* οθόνη!

Μας δίνεις ψωμί κ θα μας πάρεις τα μάτια…

Οκτώβριος 13, 2009

Χάνοντας πελάτες

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:58 μμ από perissos

Κοντά στο σπίτι μου έχω 2 βενζινάδικα όπου κ θα πάω να βάλω τα 15ε εβδομαδιαίας κατανάλωσης κάθε Σαβ. Τις συντριπτικά περισσότερες φορές θα πήγαινα στο ένα, όχι για την “ποιότητα” των καυσίμων, ούτε για την κάρτα με τους πόντους που ποτέ δε μαζεύονται. Πήγαινα επειδή οι υπάλληλοι στο ταμείο ήταν χαμογελαστές κ ευγενικές κ σχεδόν δε χρειαζόταν να ζητήσω να μου κόψουν τιμολόγιο με μεγαλύτερο ποσό. Το είχαν μάθει πια κ δε γινόταν θέμα. Αντίθετα, στο άλλο βενζινάδικο η ιδιοκτήτρια, παρ’όλο που κ αυτή δεν είχε πρόβλημα να κόβει μεγαλύτερα τιμολόγια, με απωθούσε με την κραυγαλέα επίδειξη νεο-πλουτισμού (Porsche απ’έξω, 10 κιλά χρυσάφι σε λαιμό κ χέρια, ενώ οι υπάλληλοι σχεδόν ρακένδυτοι).

Τελικά, πήρα τη μεγάλη απόφαση να αναθεωρήσω τις συνήθειές μου. Η έλευση μιας νέας υπαλλήλου στο 1ο βενζινάδικο, σήμανε όχι μόνο το σταμάτημα των “παραπανίσιων” τιμολογίων, αλλά κ μία ψυχρότητα η οποία πλησιάζει τα όρια της αγένειας.

Νέα πολιτική του καταστήματος; Κακή επιλογή προσωπικού;

Δεν ξέρω.

Αυτό που ξέρω είναι ότι τουλάχιστον με τη χαϊχλίδογλου κυριούλα του 2ου πρατηρίου θα κάνω τη δουλειά μου, κ ας της προσθέσω άλλο ένα χρυσό κρίκο στις κακόγουστες αλυσίδες της.

Οκτώβριος 9, 2009

Έτσι κ βγει κάτι αντίστοιχο για τον επιχείλιο…

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 11:36 πμ από perissos

θα είμαι από τους πρώτους που θα αποχαιρετίσουν το μάταιο τούτο κόσμο… :-/

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_09/10/2009_301365

Οκτώβριος 8, 2009

Όλε! Κ κάτι ευχάριστο…

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Viral mail στις 12:23 μμ από perissos

Επιτέλους κ κάτι ευχάριστο, γιατί τις τελευταίες μέρες η κατήφεια έχει σκεπάσει τα πάντα σαν πρωινή ομίχλη.

Μόλις τσέκαρα το λογαριασμό μου στην Ασπίδα κ είδα ότι επιτέλους αντιλογίστηκε το ποσό που πήραν τσατσικά για την ασφάλεια πυρός-σεισμού. Δε σώζομαι με τα 202ε, αλλά τα είχα σχεδόν ξεγραμμένα, οπότε είναι σα να μου τα χάρισαν 🙂

Φαίνεται ο εκκαθαριστής κάνει σωστά τη δουλειά του…

 

Ε, μιας κ είχαμε τέτοια ευχάριστα, πάρε κ ένα ανεκδοτάκι που μόλις ήρθε με mail

Ήταν κάποτε ένας τρομερά έξυπνος άνθρωπος που είχε δείκτη ευφυΐας γύρω στο 1000 αλλά είχε ένα τρομερό πρόβλημα .. Δε μπορούσε να συνεννοηθεί με τους κοινούς θνητούς. Πήγαινε στο φούρνο να πάρει ψωμί και όπως έκανε να μιλήσει στο φούρναρη άρχιζε τα επιστημονικά του και ο φούρναρης τον έχανε.
– Δε γίνεται , σκέφτεται, κάτι πρέπει να κάνω. Καλή η επιστήμη και η
εξυπνάδα αλλά έχω αποκοπεί από όλους τους ανθρώπους και κοντεύω να πεθάνω στη πείνα. Αν μπορούσα να μετριάσω λίγο την εξυπνάδα μου θα ήμουν αρκετά έξυπνος για να συνεχίσω την επιστημονική μου εργασία αλλά όχι τόσο ώστε να μη μπορώ να επικοινωνήσω με τους άλλους. Πάει λοιπόν σε ένα συνάδελφό του εξειδικευµένο στην ανθρώπινη ευφυΐα να του ßρει λύση στο πρόßληµά του.
– Μη στεναχωριέσαι καθόλου, του λέει. Μόλις τελείωσα το νέο µου µηχάνηµα που µπορεί να αυξοµειώσει την ανθρώπινη ευφυΐα. Τρέχει Windows Vista και είναι πολύ απλό στη λειτουργία του. Με το πράσινο κουµπί ανεßάζει λίγο το IQ, µε το κόκκινο το κατεßάζει.
Θα µπεις µέσα σε αυτή τη κάψουλα και θα λες το πρώτο πράγµα που σου έρχεται στο µυαλό. Το µηχάνηµα αναλύει τα όσα λες και σου εµφανίζει στην οθόνη το IQ σου. Εγώ ßλέποντας το IQ σου στην οθόνη θα πατάω το κατάλληλο κουµπί µέχρι το IQ σου να πέσει στο επίπεδο µιας απλής ιδιοφυΐας. Ξετρελαίνεται ο τύπος, µπαίνει µέσα στη κάψουλα λέει στο µικρόφωνο το πρώτο πράγµα που του έρχεται στο µυαλό .. µια απίστευτα δυσνόητη θεωρία που ενοποιεί τη θεωρία της σχετικότητας και τη κßαντοµηχανική σε 4 λέξεις.
Το µηχάνηµα ßαράει κόκκινα και ßγάζει IQ=1024 !!!
Ο άλλος επιστήµονας πατάει µια φορά το κόκκινο κουµπί. Μετά από 1’’ ο τύπος µέσα στη κάψουλα αρχίζει να αναλύει µια  οικονοµοτεχνική θεωρία που καταργεί τη φτώχεια στο πλανήτη, προστατεύει του φυσικούς πόρους, αναστρέφει τη µόλυνση του περιßάλλοντος κλπ .
ΙQ = 876 . πατάει ξανά το κόκκινο κουμπάκι ο άλλος
Αυτό γίνεται µερικές φορές µέχρι που χωρίς προφανή λόγο, τα VISTA
κολλάνε και το IQ αρχίζει να πέφτει κατακόρυφα
800 …
700 …
600 …
400 …
234 …
113 …
75 …
47 …
21 …
7 …
4 …
Αγχώνεται ο γιατρός αρχίζει να δοκιµάζει τα πάντα, Esc, backspace, ctrl-c, ctrl-alt-delete αλλά το task manager είχε παγώσει. Με τά πολλά απλά τραßάει το καλώδιο από τη πρίζα, ανοίγει την κάψουλα και ρχίζει τον άλλο στα χαστούκια µπας και τον συνεφέρει.
– Μίλα µου … πες κάτι
– MΠΑΟΚ ολέ, MΠΑΟΚ ολέ, MΠΑΟΚ ολε ολέ ολέ

Επόμενη Σελίδα