Σεπτεμβρίου 15, 2009

2 ταινίες back-to-back

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:11 μμ από perissos

Την Πεμ κ την Παρ που μας πέρασαν, ελέω μπουγατσόβροχου, δεν είχε τρέξιμο, οπότε έκατσε κ πήγα σε 2 πολύ διαφορετικές ταινίες back-to-back.

 

Gamer

Μετά από πολύ καιρό πήγα στο Kosmopolis. Βουτιά στις αναμνήσεις, γνώριμες εικόνες, το πήξιμο του παρκαρίσματος 2 φορές χειρότερο από όσο το θυμόμουν.

Στα της ταινίας τώρα. Με μία λέξη: ζαλίστηκα! Στο 1ο μισό της ταινίας με πόνεσε το κεφάλι μου. Οι σκηνοθέτες σεναριογράφοι θέλησαν να δώσουν την εντύπωση ότι συμμετέχουμε κ εμείς σε ένα ΜΜΟFPS. Τα κατάφεραν μία χαρά (αρκετές από τις σεκάνς ήταν ξεπατικωτούρα από Counterstrike κ άλλα ωραία) αλλά ξέχασαν κάτι πολύ απλό όσο κ σημαντικό: εάν δεν κρατάς εσύ το joystick/ποντίκι/πληκτρολόγιο/whateva, εάν δηλ. κοιτάς την οθόνη κάποιου άλλου που παίζει, μετά από λίγη ώρα σε πιάνει το κεφάλι σου από το συνεχή αποπροσανατολισμό.

Οπότε, όλα τα υπόλοιπα, δυστυχώς πέρασαν σε 2η μοίρα. Η αναπαράσταση ενός ζοφερού οnline μέλλοντος, η αντικατάσταση του actual με το virtual κ άλλες επίδοξες αναζητήσεις κ προβληματισμοί, αντάξιοι ενός δοκιμίου Παπανούτσου, έγιναν fragged πριν καλά-καλά το καταλάβουμε.

Για download κ αν, λοιπόν, εκτός εάν σου αρέσει να βλέπεις άλλους να παίζουν FPS…

 

Θέμις

Εάν ήταν να έβρισκα πιο αντιδιαμετρικά αντίθετη ταινία από τον Gamer δε νομίζω να υπήρχε καλύτερη υποψήφια από το Θέμις. Σχεδόν άδεια η αίθουσα, με τις κλασσικές εναλλακτικές κουλτουροφιγούρες σκόρπιες στην πλατεία κ τα μάτια των φίλων που δέχτηκαν να ακολουθήσουν να μισο-κλείνουν από τη βαρεμάρα. 🙂

Ο δημιουργός, λοιπόν, Γάλλος που μένει στην Ελλάδα, πηγαίνοντας στο δικαστήριο για μία απλή του υπόθεση, έπαθε τέτοιο πολιστισμικό σοκ που σκέφτηκε “Αυτό πρέπει οπωσδήποτε να το γυρίσω ντοκιμαντέρ!”. Όπερ κ εγένετο, τοποθετώντας κάμερες σε “καθημερινές” δίκες με τη συναίνεση όλων των παρισταμένων.

Δεν έχει σενάριο, δεν έχει αφήγηση να δένει την πλοκή, δεν υπάρχιε καν πλοκή με τη συνηθισμένη έννοια του όρου. Σκηνές από δίκες, συλλογή από οπτικά διηγήματα, μικρά μονόπρακτα της ζωής, με πρωταγωνιστές τη θείτσα της διπλανής πόρτας, τον γκρινιάρη γέρο που ψάχνεται να “σου δείξει αυτός”, το πρεζόνι της γωνίας, το ζευγάρι που άκουσες να πλακώνεται χτες. Λίγα μόνο λεπτά με το λόγο του ενός απέναντι στο λόγο του άλλου, ένα μικρό χρονικό παράθυρο για να προλάβεις να καταλάβεις όχι μόνο τι συμβαίνει αλλά κ για να δεις στην ψυχή τους. Ηλίθιοι, αξιολύπητοι, χαρούμενοι, πόζεροι, γελοίοι, συμπαθείς, γλειώδεις, αδικημένοι, άτυχοι, αδιάφοροι. Μια μικρή παρέλαση από τους εαυτούς μας πάνω στη σκηνή.

Πραγματικά θαύμασα τους δικαστές από αυτά τα λίγα που είδα. Λένε η δικαιοσύνη είναι τυφλή, αλλά αυτό δε θα μπορούσε να είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Με τόσο λίγο χρόνο να αφιερώσεις, μόνο με το “ο λόγος του κ ο λόγος μου”, πώς μπορείς να μη δώσεις βάρος στη γλώσσα του σώματος, τις νευρικές κινήσεις, τον τόνο της φωνής, σε όλα αυτά τα αδιόρατα σημάδια για να μπορέσεις να ξεχωρίσεις τον ειλικρινή από τον ψεύτη;

Εάν μπορέσεις, δες τη. Δε θα ξεκαρδιστείς, δε θα κλάψεις, ίσως κ να μη σου μείνει αξέχαστη. Θα ρίξεις, όμως, μία ματιά από αυτό το παράθυρο που λέγαμε πριν 🙂

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: