Σεπτεμβρίου 1, 2009

Λόγια της πλώρης

Posted in Διακοπές, Ιστιοπλοΐα στις 12:50 μμ από perissos

Ακολουθούν μερικές ατάκες/διάλογοι οι οποίες μου έχουν μείνει από την πρόσφατη εβδομάδα με ιστιοπλοϊκό.

 

– Δεν μπορώ να σας αφήσω να φύγετε απόγευμα. Τα διπλώματά σας είναι του 2008.

– Κ τι!; Κρασί είμαστε;;; Δεν ήταν καλή χρονιά για ιστιοπλόους;

Όλα τα ναύλα ιστιοπλοϊκών ξεκινάνε Σαβ 17:00 κ τελειώνουν το επόμενο Σαβ στις 09:00 – 10:00. Οπότε εκτός εάν πηγαίνεις (ή έρχεσαι) κάπου πολύ κοντά, το 1ο κ το τελευταίο βράδυ τα περνάς στην μαρίνα απόπλου. Αυτο είναι χάσιμο χρόνου κ θέλαμε να το αποφύγουμε. Επιμέναμε, λοιπόν, να παίρναμε το σκάφος εάν γινόταν πιο νωρίς ώστε να προλάβουμε να φτάσουμε στον κοντινότερο κόλπο, 4ω απόσταση. Ο πλοιοκτήτης, όμως, είχε άλλα σχέδια κ μας τρέναρε μέχρι μετά τις 17:30. Δεν ήθελε να μας αφήσει να ταξιδέψουμε ή/κ να ρίξουμε άγκυρα σούρουπο/νύχτα. Ίσως κ να φοβόταν ότι η 15μετρη ναυαρχίδα του γραφείου του να πήγαινε το στερνό της ταξίδι μαζί μας. Το σίγουρο είναι ότι δε μας εμπιστευόταν κ ένα από τα επιχειρήματα που πρόβαλε ήταν για το πόσο πρόσφατα είχαμε πάρει τα διπλώματα. Πανδαιμόνιο, με τους πλοιοκτήτες να απειλούν ότι θα μας βγάλουν στη θάλασσα για τεστ γνώσεων κ τους άλλους 2 καπεταναίους της παρέας να απειλούν ότι θα φύγουμε εκείνη τη στιγμή με το γραφείο να ΄χάνει τα υπόλοιπα 2,5κ του ναύλου. Εγώ στη μέση, να μην πιστεύω τι ακούω στα καλά καθούμενα.

 

FAMFACULO! L’ANCORA!!! Stupidi Grecci di cazzo, #@$%&#!

Χείμαρος από φωνές από έναν Ιταλό, εξοργισμένο που τον σηκώσαμε από το απογευματινό του ραχάτι, απειλώντας να πάρουμε μαζί την άγκυρα κ αυτόν μαζί.

Απογοητευμένοι που τα τερτίπια του γέρου στο γραφείο μας στέρησαν το πέρασμα της γέφυρας των 18:00(*) κ μη διατεθειμένοι να ταξιδέψουμε νύχτα για Παξούς (#) αποφασίσαμε να πάμε στο 2ο Β κόλπο στο Μεγανήσι (http://maps.google.com/?ie=UTF8&ll=38.666731,20.789684&spn=0.005939,0.009645&t=h&z=17). Θα χάναμε σε απόσταση από Παξούς, αλλά δε θα κοιμόμασταν μέσα στο λιμάνι. Μας είχε κολλήσει να εκμεταλλευτούμε τις μέρες στο έπακρο.

Φτάνοντας στον κόλπο ξεκινήσαμε τη διαδικασία να δέσουμε αρόδου με πρυμάτσα. Εκεί ανακαλύψαμε διάφορα ωραία

  • ότι όλες οι πρυμάτσες του σκάφους ήταν το πολύ 15μ η μία οπότε έπρεπε να δέσουμε 2-3 μαζί για να κάνουμε δουλειά
  • ότι δεν τις είχαμε δέσει κ ετοιμάσει από πριν κ αυτό είναι δύσκολο να γίνεται τελευταία στιγμή
  • ότι ο μόνος που ήξερε πρακτικά να δένει κόμπους ήμουν εγώ
  • ότι η αδράνεια κ η δυσκολία στο χειρισμό ενός σκάφους 49 ποδών είναι 1-2 τάξεις μεγέθους πιο πάνω από ένα σκάφος π.χ. 43 ποδών
  • ότι ο εργάτης της άγκυρας ήταν σχεδόν άχρηστος, μία μπλοκάροντας κ μία χάνοντας όλη την αλυσίδα (κάτι που θα μας έκανε ευχάριστη συντροφιά σε όλο το ταξίδι)
  • ότι όσοι κ να βγουν στην ακτή, εάν δεν ξέρουν να κρατήσουν/δέσουν το σκοινί σε χρόνο dt, το σκάφος που τραβάει θα τους πετάξει μέσα στο νερό

κ γενικά ότι κάθε άλλο παρά προετοιμασμένοι ήμασταν για αυτό το εγχείρημα.

Ο τελικός απολογισμός της τραυματικής 1ης βραδιάς έγραψε:

  • πάμπολλες αποτυχημένες προσπάθειες να δέσουμε κ στις 2 πλευρές του κόλπου
  • παραλίγο να πέσουμε πάνω σε 4-5 διαφορετικά σκάφη
  • από τρίχα να μπλεχτούμε άσχημα κ να σπάσουμε το πηδάλιό μας στις αλυσίδες 2 διαφορετικών
  • ακούσαμε βρισιές κ φωνές σαν τις παραπάνω σε 3 διαφορετικές γλώσσες (αγγλικά, ιταλικά, ελληνικά)
  • γίναμε χαρούμενο θέαμα κ ανέλπιστη βραδινή ψυχαγωγία για τα πληρώματα όλων των σκαφών στον κόλπο
  • έμεινα μέσα στο νερό προσπαθώντας να δέσω το σκάφος ίσαμε 1,5ω
  • έφτασα να κάνω κινήσεις απελπισίας όπως να προσπαθώ να σπρώξω κολυμπώντας το σκάφος μας (πολλών τόνων) ενόσω προσπαθούσαμε να το ξεμπλέξουμε από το ιταλικό
  • κόπηκα κ εγώ δεν ξέρω σε πόσα μέρη του σώματός μου πάνω στα βράχια, προσπαθώντας να δέσω το σκοινί

Τελικά, το σκάφος απομακρύνθηκε από τα υπόλοιπα κ πήγε να ρίξει αρόδου στην είσοδο του κόλπου, μακριά από τα υπόλοιπα. Έμεινα στα βράχια να μαζέψω τα ασήκωτα από το νερό σκοινιά κ να κολυμπήσω μέσα στη νύχτα μέχρι το σκάφος για να τα φέρουμε με το βαρκάκι.

Ο γεράκος είχε δίκιο, τελικά…

 

– Έλα να σηκώσουμε την άγκυρα με τα βιτζιρέλα κ να την ανεβάσουμε.

– Τι;! Αυτό πρέπει να ζυγίζει τόνους! Θα μας μπατάρει, αν δεν ανοίξει πρώτα τρύπα στο σκάφος. Θα μας πάει στον πάτο σαν τους πειρατές του Αστερίξ, ρε!

Είχαμε πιάσει στο Ν όρμο Καράβι (http://maps.google.com/?ie=UTF8&ll=39.148825,20.238672&spn=0.00295,0.004823&t=h&z=18). Μετά το πάθημα της 1ης νύχτας, βάλαμε μυαλό, ξεκινήσαμε νωρίς, φτάσαμε νωρίς κ καπαρώσαμε όλο τον κόλπο με πρυμάτσες σαν καλά καβατζόμουτρα που είμαστε 🙂 Αφού βεβαιώθηκα με τη μάσκα ότι έπιασε η άγκυρα, άρχισα να χαζεύω το βυθό μέσα από τα κρυστάλλινα νερά. Μερικά μέτρα πιο‘κει υπήρχε παρατημένη σε 6μ βάθος μία τεράστια παλιά άγκυρα, ίσαμε με 5μ μήκος, σαν αυτές που βλέπεις να στολίζουν λιμάνια κ πλατείες.

Το είπα στους υπόλοιπους κ ένας, αφού την είδε, του κόλλησε να τη δέσουμε με πρυμάτσες κ να την ανεβάσουμε με τα βιτζιρέλα. Ξεχνώντας τα undeniable facts ότι

  • 6μ βάθος αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο για αυτοδύτες της συμφοράς όπως εμείς
  • εάν δεν έσπαγαν τα σκοινιά από το τράβηγμα κ δεν ξεκόλλαγαν τα βιτζιρέλα, υπήρχε κίνδυνος να μπατάρει το σκάφος
  • μόλις έβγαινε έξω από το νερό (δηλ. δεν υπήρχε πια άνωση) δεν έφταναν ούτε 20 νοματαίοι για να τη σηκώσουν
  • το deck του σκάφους ήταν από πλαστικό κ αν την ακουμπούσαμε επάνω κατά πάσα πιθανότητα θα έκανε μία ωραία τρύπα ως την καρίνα
  • μόλις επιστρέφαμε κάπως θα έπρεπε να την ξεφορτώσουμε, για να μην πούμε για τη χαρά του πλοιοκτήτη να έβλεπε τι προσεκτική χρήση κάναμε στο σκάφος του
  • θα έπεφτε λίγο βαριά στο αμάξι του να την μεταφέρει πίσω

ο ενθουσιώδης σύντροφός μας επέμενε για αρκετή ώρα μέχρι να τον μεταπείσουμε. Μου έκανε εντύπωση του πόσο επίμονος μπορεί να γίνει κάποιος για μια χίμαιρα της στιγμής.

 

– Κάτσε να βουτήξω να δω τι είναι. Φέρε το γάντζο.

– ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ;!;

Η μάσκα, τελικά, είναι εκ των ουκ άνευ σε ένα σκάφος. Ο βυθός στον όρμο Καράβι, εκτός από άφθονο ψάρι, έκρυβε κ άλλες εκπλήξεις. Ακριβώς κάτω από την καρίνα μας υπήρχε ένα κυλινδρικό, μεταλλικό αντικείμενο, σαν πολύ μεγάλη φιάλη υγραερίου, αλλά με δύο πάτους. Φαινόταν αρκετών δεκαετιών, σκεπασμένο με φύκια κ όστρακα. Παλιό, μεταλλικό, κυλινδρικό, στο βυθό της θάλασσας. Κ να ζητάει το γάντζο να το σκαλίσει…

Το ίδιο βράδυ πήγα στο λιμεναρχείο στο Γάιο κ το ανέφερα. Ελπίζω να πήγαν να κοιτάξουν τι είναι κ να μην ακούσουμε για καμία υποθαλάσσια έκρηξη στις ειδήσεις. 😉

 

– Πςς, κοίτα πόσο άνετο φαίνεται τα 44άρι το καταμαράν!

– Τι καταμαράν;!; Αυτό είναι τυρανόσαυρος!!

Ένα Lagoon 440 ήρθε κ έδεσε δίπλα μας στο Γάιο. Εντυπωσιάστηκα από το μέγεθός του, αλλά άκουσε το σχόλιό μου ο σκασμένος καπετάνιος του κ μου φώναξε τον πόνο του.

Κατά τα άλλα, αν κ το δικό μας το τιτανοτεράστιο φαινόταν απολιφάδι μπροστά στο άλλο θηρίο, φάνηκε η διαφορά ανάμεσα σε ερασιτέχνες κ επαγγελματία: ο τύπος συρτάρωσε τον τυρανόσαυρο στη θέση του στο μπαμ-μπαμ με μόνη βοήθεια από την κατά τα άλλα άσχετη στα ναυτικά οικογένεια που τον ναύλωσε.

 

– Δεν πιστεύω το κρασί να είναι στραμπαούκο($)…

– Τι λες τώρα;! Σε παρακαλώ! Το κρασί είναι δικό μας, αγνό, ελεγμένο.

Γυρνώντας στα στενάκια του Γάιου, πέσαμε πάνω σε ένα ανακαινισμένο κρασοπουλιό. Μεγάλες βαρέλες παντού, ξύλινα δοκάρια, βαριά μυρωδιά μούστου κ πολλά καλοβαλμένα μπουκάλια με κρασί κ λάδι με ετικέττες Π.Ο.Π. του παραγωγού. Η 1η εντύπωση καλή, σα να πήγαινες να πάρεις κρεασί από το κελάρι του θείου σου. Η τιμή, όμως (10ε το μπουκάλι), δεν ήταν κ τόσο συγγενική, οπότε δεν κρατήθηκα να μη ρωτήσω. Ο τύπος θίχτηκε κ σχεδόν τα πήρε, οπότε τον πίστεψα κ εγώ.

Πήραμε 3 μπουκάλια κ ανοίξαμε τα 2. Το ένα χειρότερο από το άλλο, παραπάνω κ από ξυδιασμένα, ούτε μούσκιο για ελιές δεν έκανε. Μαθημένος ο τυπάκος να ψωνίζουν από εκεί περαστικοί σκαφάτοι που δε γυρίζουν ποτέ. Θυμήθηκα τη ρήση των Κερκυραίων για τους Παξινούς: “Παξοί-Αντιπάξοι γουρούνια δεκάξι”.

 

– Τραβήξτε λίγο τις πρυμάτσες να γίνει χώρος. Σας παρακαλώ! Έλα, πιο γρήγορα!

– Κατάλαβα! Θα πήρε τηλ ο Βουλγαράκης ότι έρχεται με το σκάφος κ ξαμόλυσαν τους λιμενικούς να του βρουν θέση.

Το άραγμα στο λιμάνι του Γάιου απόγευμα Αυγούστου είναι πιο πονεμένη υπόθεση κ από το να ψάχνεις θέση στην Κυψέλη Κυρ βράδυ (http://maps.google.com/?ie=UTF8&ll=39.198737,20.186412&spn=0.01179,0.01929&t=h&z=16). Η ζήτηση ξεπερνάει κατά πολύ τις διαθέσιμες θέσεις κ όποιος κάνει το λάθος να φτάσει αργά το απόγευμα έχει χάσει. Όχι μόνο δε βρίσκεις από τη μεριά του δρόμου αλλά ακόμα κ από τον Άγιο Νικόλαο με άγκυρα θα είσαι υπερ-τυχερός εάν βρεις. Κ φυσικά με όλα τα επακόλουθα του στριμώγματος (μπλεγμένες άγκυρες, φωνές, άγχος με τα μπαλόνια στο χέρι,…)

Εκεί, λοιπόν, που καθόμασταν χαρούμενοι που α) είχαμε φτάσει νωρίς κ βρήκαμε β) δεξιά κ αριστερά μας είχαν πιάσει επαγγελματίες σκίπερ οπότε θα είχαμε ελάχιστα προβλήματα με τον απόπλου κ τις άγκυρες, ήρθαν οι λιμενικοί κ άρχισαν τις παραινέσεις/παρακλήσεις/φωνές να στριμώξουμε τα σκάφη μας κ άλλο για να κάνουμε χώρο. Οι θέσεις από τη μεριά του δρόμου είναι περιζήτητες κ οι διπλανοί μας σκίπερ δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την ειρωνία τους για τα κίνητρα αυτής της ξαφνικής πρεμούρας.

Από τους σκίπερ, μάλιστα, μάθαμε ότι οι Παξινοί ψαράδες έχουν βρει κ άλλη “μηχανή”: πιάνουν κ πλαγιοδετούν τις βάρκες τους στο περιζήτητο κέντρο του λιμανιού για να πιάνουν περισσότερο χώρο. Όταν πλησιάζει κάνας Ιταλός ή Έλληνας κ ζητάει να κάνουν χώρο πρυμοδετόντας, του ξεφουρνίζουν την ταρίφα: 300ε η θέση! Είπαμε τι λένε οι Κερκυραίοι: Παξοί-Αντιπάξοι κλπ κλπ

 

Ο Χριστός είσαι; Ευλόγησες το κοτόπουλο κ άρχισε να διαιρείται;

Στα Σύβοτα αγόρασα 1 κοτόπουλο, 2 φιλέτα κοτόπουλου κ ~400γρ μοσχάρι. Με 17ε υλικά βγήκαν 2 γεμάτες μαγειριές, δηλ. ~14 μερίδες φαγητό. Μάλλον ο κόσμος ξέρει μόνο την μπριζόλα, δεν έχω άλλη εξήγηση για αυτό το σχόλιο.

 

Release the shiiiit!

Κραυγή που έβγαζε ανακουφισμένος ένας εκ των καπετάνιων λίγο αφότου αποπλέαμε το πρωί. Κατέβαινε στην τουαλέτα κ τράβαγε το καζανάκι.

Η πλειοψηφία των ιστιοπλοϊκών δεν έχουν δεξαμενή συλλογής λυμάτων, οπότε ό,τι εξάγεις στην τουαλέτα πάει κατευθείαν στη θάλασσα. Για αυτό κ είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΚΗ ιδέα να κάνεις την ανάγκη σου ή/κ να πλένεις πιάτα εκεί που έχεις δέσει, είτε αυτό λέγεται κόλπος, είτε λιμάνι. Για να το πούμε κ με παροιμία: κατουράς στη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι. Έτσι, λοιπόν, κ ο φίλος μου ναι μεν πρόσεχε τη θάλασσα, αλλά δεν μπορούσε κ να κρατηθεί το πρωί. Οπότε, τα έκανε κ τα άφηνε να σιτέψουν μέσα στη λεκάνη, μέχρι τον απόπλου 🙂

 

– Γιατί τρίβεις τα @@ σου; Θα μας μαμήσεις;

– Όχι μωρέ! Να, πονάει η ελιά μου.

– Ωχ! Έβγαλες ελιά εκεί;

– Όχι το έχω βαφτίσει εγώ ελιά αυτό το σημείο κ με πονάει πολύ.

– Εχμμ, σε εκείνο το σημείο, εκτός κ αν έχεις φάει κλωτσιά, μόνο βουβωνοκήλη μπορεί να είναι.

– Ναι, μωρέ, μάλλον αυτό θα είναι. Τι βλάκας κ εγώ, το έχω αφήσει…

– …!!

Μία απρόσμενη απώλεια προς το τέλος του ταξιδιού ήταν οι γεροντοτραυματισμοί. Μία ο ένας καπετάνιος της τριανδρίας που τον έπιασε η μέση του (!) εκεί που τραβάγαμε τη βοηθητική άγκυρα με το βαρκάκι, μία ο άλλος που ξαφνικά θυμήθηκε ότι έχει κήλη (!!), τελικά έμεινα μόνος με άλλους 2 able-bodied άντρες από το πλήρωμα να τρέχουμε για σκοινιά, άγκυρες κ ό,τι άλλο βαρύ προέκυπτε. Οι άλλοι 2 θα παρέμεναν σε ρόλους εποπτείας. Δεν ήμασταν ούτε να κάνουμε εντριβές σε μεσούλες, ούτε να πέσει κανένα @ κ να το κυνηγάμε στο κατάστρωμα 😉

 

– Τσιμπάει, τσιμπάει!

– Παπούτσι πιάσαμε;

– Όχι, το βλέπω ασημίζει! Ψάρι είναι!

– Ναι, είναι ψάρι! Μ@ΛΑΚΑ, είναι μεγάλο! Πάνω από 2 κιλά.

– Ναι, τονάκι πρέπει να είναι! ΤΟΝΑΚΙ!

– Έλα ρε, γίγα, τιτανομέγιστε! Μπράβο φέρ’το επάνω, χαμός θα γίνει.

– Κόψε ταχύτητα

– Τράβα την πετονιά, έρχεται, ετοιμάσου να το πιάσεις

– Ναι, να’το!

– ΩΩΩΩ ΑΑΑΑΑ ΟΧΙ ΡΕ Π#$@#^%&^%* @$#@%&%. Ξεγαντζώθηκε το #@$%^&@#!

Στην παρέα υπήρχε ένας φανατικός ψαράς, πλήρως εξοπλισμένος με όλα τα σύνεργα (2 ψαροντούφεκα, 4-5 καλάμια, όλων των ειδών τα αγκίστρια κ δολώματα, χιλιόμετρα πετονιάς). Σε όλο το ταξίδι υπήρχε μονίμως ένα καλάμι στερεωμένο πίσω στο σκάφος με συρτή πετονιά. Κανένα ζώο , φυτό ή σαγιονάρα δε μας έκανε τη χάρη να πιαστεί στην πετονιά μας κ  είχε αρχίσει να με τσατίζει αυτό το καλάμι μονίμως στη μέση(&). Ώσπου να που ούτε 1 μίλι από τη Λευκάδα στην επιστροφή η συρτή τσίμπησε. Κ όχι μόνο τσίμπησε, αλλά έφερνε κ ένα βαρβάτο τονάκι, τα οποίο σε ψητές φέτες θα ήταν ικανό να μας χορτάσει όλους κ να κεράσουμε κ κόσμο. Ήδη είχα αρχίσει να το μυρίζω ψητό με σκόρδο ή μάραθο. Ή κ τα 2.

Κ στα τελευταία εκατοστά, λίγο πριν το τονάκι προσγειωθεί στην αγκαλιά μας κ στο ξύλο κοπής… δίνει μία με την ουρά του, στραβώνει το αγκίστρι, ξεμπλέκεται κ φεύγει μπροστά, αφήνοντάς μας να χάσκουμε ξέπνοοι. Περιττό να σου πω πως ό,τι καλές εντυπώσεις είχε ο φίλος ψαράς από τις διακοπές, εξανεμίστηκαν κ μέχρι να χωρίσουμε ο καθένας για τα σπίτια του την άλλη μέρα ήταν απαρηγόρητος. Όλο για το τονάκι μίλαγε… 🙂

 

– Μα τι κάνουν επιτέλους;! Μάινα καδένα!!

– Ε, φτάνει πια! Αυτοί φταίνε ή η άχρηστη άγκυρα; Όλο το Ιόνιο γελάει με τον εργάτη του σκάφους σου!

Τελευταίο απόγευμα, φτάνουμε στο λιμάνι της Νικιάνας για να δέσουμε. Από όλα τα σκάφη μόνο εμείς δεν είχαμε ρεμέτζο, οπότε έπρεπε να ρίξουμε καδένα. Ομολογώ ήμασταν λίγο ανέτοιμοι για αυτό το σενάριο, καθώς είχαμε δώσει λεπτομερείς οδηγίες στο πλήρωμα μόνο για το ψάρεμα του ρεμέτζου. Ο πλοιοκτήτης είχε τη φαεινή ιδέα να ρίξουμε μπόλικη καδένα, σχεδόν από την άλλη άκρη του κόλπου. Καθώς οι άλλοι 2 καπεταναίοι είχαν χαρτί γιατρού για χειρωνακτικές εργασίες, είπα να πάω μπροστά να νετάρω την καδένα, όπως θα έβγαινε, δίνοντας το χειριστήριο σε έναν άλλο.

Τι το ήθελα;! Ο κωλο-εργάτης παρουσίασε όλα τα προβλήματά του μαζί εκείνη την ώρα. Η αλυσίδα έφυγε 2 φορές κ την έπιασα με τα χέρια, μπλέχτηκε άλλες 3 στα δόντια του εργάτη κ έπρεπε να τη χτυπάω με το λοστάρι να ξεκολλήσει ενώ από τα 50μ καδένα κ κάτω (το περισσότερο που είχαμε ρίξει) ήτανεντελώς μπλεγμένη κ στριμμένη. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να την ξεμπλέξω για να φέυγει με ικανή ταχύτητα, να μην τεντώσει κ μας γυρίσει ο αέρας. Η αλυσίδα μου μάσησε 2 φορές τα δάχτυλα στην τροχαλία του εργάτη. Ευτυχώς φόραγα τα γάντια εργασίας αλλιώς τώρα θα είχα 1-2 δάχτυλα λιγότερα. Οι φωνές μου, όμως, (περισσότερο από τρομάρα) αντηχούσαν στο λιμάνι. Θέαμα γίναμε πάλι, αυτή τη φορά λόγω του άχρηστου εργάτη του σκάφους. ΤΟ είχαμε δει κ μόνοι μας από την 1η μέρα, μας το επιβεβαίωσαν κ σε άσχετο χρόνο 2 επαγγελματίες καπετάνιοι ιστιοπλοϊκών που είχαν δέσει πλάι μας στο Γάιο: ο εργάτης του σκάφους είχε σοβαρό πρόβλημακ ήθελε αντικατάσταση από χρόνια.

Ακούγοντας, λοιπόν, τον πλοιοκτήτη να ωρύεται για την ανικανότητά μας να μαϊνάρουμε καδένα, ένας από το πλήρωμά μας του έβαλε τις φωνές κ τον έκανε να φύγει να μη μας ζαλίζει τα @@ 🙂

 

(*) Η πλωτή γέφυρα της Λευκάδας ανοίγει για 15’-20’ κάθε 2ω, από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου. Το καλοκαίρι αυτό σημαίνει 1ο άνοιγμα στις  08:00 κ τελευταίο στις 20:00.

(#) Ξεκινώντας από γέφυρα Λευκάδας στις 20:00 θα φτάναμε στις 02:30 το νωρίτερο. Πέρα από το επικίνδυνο νυχτερινό ταξίδι, μετά θα έπρεπε να κόβουμε βόλτες στα ανοιχτά μέχρι να ξημερώσει, σαν πλοίο φάντασμα. Μόνο ένας αυτοκτονικός ηλίθιος ερασιτέχνης θα επιχειρούσε να δέσει οπουδήποτε νύχτα.

($) Φτηνό, κακής ποιότητας κρασί που χτυπάει εις την κερκυραϊκήν

(&) Χωρίς να γίνομαι αγνώμονας, βέβαια, κ να αναγνωρίζω ότι οι καθετές του φίλου μάς είχαν προσφέρει άφθονο ψάρι για τηγάνισμα στους Αντίπαξους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: