Αύγουστος 31, 2009

Πρωτοβρόχια

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 8:42 μμ από perissos

Θυμάσαι παλιά, στο δημοτικό, που διαβάζαμε στο «Εμείς κ ο κόσμος» για τα πρωτοβρόχια; Δε σου φαινόταν τότε σαν κάτι μοναδικό; Η ζέστη του καλοκαιριού κ μετά η πρώτη δροσιστική βροχή, να ποτίσει το χώμα, να θρέψει τα σπαρτά, να χαρεί η φύση.

Μέχρι πριν λίγα χρόνια τα πρωτοβρόχια με έβρισκαν στο Μυστρά, στο πανηγύρι, στον πάγκο μας. Μετά από σχεδόν 20 συνεχόμενες χρονιές, είχα μάθει τη φυσική ροή των πραγμάτων: ο Ταΰγετος κ ο λόφος του Μυστρά θα μάζευαν πυκνά, σχεδόν μπλαβά σύννεφα, σχεδόν κάθε 2ο χρόνο. Σε λίγη ώρα θα σηκωνόταν ένας δυνατός αέρας, σχεδόν λυσσασμένος κ θα δοκίμαζε την αντοχή όλων των κόμπων κ των σκοινιών που είχαμε δέσει υπομονετικά τις προηγούμενες μέρες. Θα χωριζόμαστε τρέχοντας να προλάβουμε: οι υπόλοιποι να ξεκρεμάνε τα ρούχα κ να τα σκεπάζουν τους πάγκους με νάυλον, εγώ με το σκεπάρνι σαν ποντικός κάτω από τον πάγκο να ενισχύω το «αντιπλημμυρικό» μας αυλάκι.
Κ μετά ξέσπαγε. Ένα μπουγατσόβροχο τόσο βίαιο κ καταιγιστικό που με έκανε να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη ακόμα κ για τη λαμαρίνα που είχα πάνω από το κεφάλι μου. Τόσο πυκνή βροχή που το μόνο που μπορούσες να κάνεις είναι να χαζεύεις την υδάτινη κουρτίνα μπροστά σου, ανησυχώντας μήπως πλημμυρίσει η παράγκα κ πάθεις ζημιά κ σπρώχνοντας πότε-πότε το νερό να πέσει από τις τέντες που σακούλιαζαν από το βάρος του. Πελάτης ούτε για δείγμα, αν συνέχιζε ως το βράδυ τότε χανόταν η μέρα, ζημιά!
Κ όμως! Μόλις σταμάταγε η βροχή, το ίδιο βράδυ, τα επόμενα, ο κόσμος αύξανε αισθητά. Ψώνιζαν περισσότερο, πιο εύκολα. «Βγήκαν τα σαλιγκάρια» λέγαμε, μετρώντας χαρούμενοι την είσπραξη. Ποτέ δεν κατάλαβα τι επίδραση είχε στον ψυχισμό των ντόπιων η βροχή, αλλά ένιωθα την ίδια ευγνωμοσύνη για το δώρο από τον ουρανό με τις διψασμένες ελιές στο διπλανό χωράφι.

Σήμερα το πρωτοβρόχι με βρήκε στο στίβο να τρέχω. Δεν ήταν δυνατό, γεμάτο ζωή σαν του Μυστρά, αλλά ένα διστακτικό, αρρωστιάρικο ξαδερφάκι του. Η μπλούζα μού μούσκεψε από τις σταγόνες κ τον ιδρώτα που δεν εξατμιζόταν στην κορεσμένη ατμόσφαιρα. Ο χωμάτινος στίβος γέμισε υγρές, βρώμικες λακουβίτσες. Το χάρηκα, απόλαυσα κάθε μόριο του υγρού αέρα κ τις μυρωδιές από νοτισμένο χώμα, πατημένο χόρτο κ όζον που λες κ έφταναν κατευθείαν στα κύτταρα της μνήμης κ τα ξύπναγαν.

Είμαι στο μπαλκόνι μου κ το γιορτάζω αυτό το πρωτοβρόχι κ αυτά που μου θύμισε. Γιορτάζω την αρχή ενός νέου κύκλου, το πέρασμα από το καλοκαίρι στο χειμώνα, συνδυάζοντας ένα κατεξοχήν χειμωνιάτικο φαγητό (μία κρεμώδη, μυρωδάτη κρεμμυδόσουπα) με τον ορισμό του καλοκαιρινού ποτού (μία παγωμένη μπύρα).

Στην υγειά σου!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: