Αύγουστος 22, 2009

Αργοναύτες στην Ιωλκό

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ιστιοπλοΐα στις 12:37 πμ από perissos

Να που ήρθε τελικά ο καιρός. Οι μέρες πέρασαν κ το σκαφάκι μας ολοκλήρωσε το ταξίδι του από εκεί που το ξεκίνησε. Οι Αργοναύτες επέστρεψαν στην Ιωλκό.

Η παρομοίωση με τους Αργοναύτες μου ήρθε στο μυαλό σήμερα το απόγευμα όταν περνούσαμε τη γέφυρα της Λευκάδας. Μετά από ταξίδι 5 συνεχόμενων ωρών από την Πάργα με τη μηχανή πουσαρισμένη στα όριά της, προλάβαμε στο τσακ το άνοιγμα της γέφυρας στις 18:00. Ένα πυροσβεστικό όχημα που περίμενε, όμως, με τη σειρήνα να δουλεύει συνέχεια -πήγαινε σε φωτιά;- ανάγκασε τη γέφυρα να κλείσει σχεδόν μέσα στα μούτρα μας. Αφού σχεδόν «φιληθήκαμε» με τα άλλα σκάφη που επίσης έφαγαν πόρτα κ μετά από αγχωμένους ελιγμούς ανακώχευσης μέσα στο στενό δίαυλο, η γέφυρα ξανάνοιξε για να κλείσει 1-2 σκάφη πίσω μας. Σαν Συμπληγάδες.

Είμαι στο κόκπιτ, η προβλήτα ήσυχη κ άπλετα φωτισμένη. Το αεράκι φέρνει λίγο ψύχρα, αλλά διώχνει κ τα κουνούπια που θα οργίαζαν στην καμπίνα. Δεν έχω άγχος για το μπότζι κ το πιάσιμο της άγκυρας, αλλά από την άλλη τα φώτα μου κρύβουν τα αστέρια. Pros and cons.

Ένας από την παρέα ροχαλίζει ελαφρά, αποκαμωμένος στο διπλανό κάθισμα. Το αεράκι φέρνει μία ελαφριά μυρωδιά μπάφου από κάπου στα αριστερά. Μάλλον κ κάποιο άλλο σκάφος παραδίνεται αύριο κ οι ιδιοκτήτες είπαν να πιουν ό,τι περίσσεψε μη λήξει.

Επεισοδιακό κ το σημερινό τελευταίο δέσιμο. Ο διάολος σήκωσε 4άρι μαΐστρο ακριβώς το κρίσιμο 20λεπτο, ούτε πριν, ούτε μετά. Ήμουν στο νετάρισμα της καδένας της άγκυρας. Τι το ήθελα;!;
Το σύστημα εργάτης-καδένα-στρίτσο του σκαφιδιού μας αποδείχτηκε για άλλη μία φορά άχρηστο, αν όχι επικίνδυνο. Η καδένα να χοροπηδάει στα αυλάκια του εργάτη, να βγαίνει, να μπλοκάρει, να είναι μπλεγμένη τόσο ώστε οι κρίκοι να προσπαθούν να βγουν 3-3, με εμένα όλη την ώρα από πάνω της σκυμμένο να προσπαθώ να τη νετάρω στο μάινα, να τη χαπιάρω στο βίρα της 2ης προσπάθειας, να την κοπανάω με το λοστό να ξεκολλήσει, να την τραβάω πάλι στα αυλάκια να ξεμπλοκάρει κ όλα αυτά με το σκάφος κολλημένο στη μέση του λιμανιού κ όλους να φωνάζουν σε μένα κ το παιδί που κρατούσε το κοντρόλ του εργάτη γιατί δε μαϊνάρουμε γρήγορα. Αποκορύφωμα οι 3 φορές που μου μάγκωσε ο εργάτης τα δάχτυλα πάνω στη φρενιτιώδη προσπάθεια να νετάρω το κανταΐφι που είχε γίνει η αλυσίδα. Άκουσαν τις τρομαγμένες μου φωνές απέναντι. Μεγαλείο!
Ευτυχώς που μου είχε κόψει να φορέσω τα γάντια εργασίας, αλλιώς τώρα δε θα μπορούσα να πληκτρολογήσω τόσο εύκολα αυτά εδώ.

Κάνω μία νοερή ανασκόπηση του ταξιδιού. Τόσα διαφορετικά κ όμορφα μέρη, αίσθηση ελευθερίας, σώμα μονίμως ασπρισμένο από το αλάτι κ πατούσες σκληρές από την ξυπολησιά σε deck, βράχια κ τσιμέντα, να τηγανίζεις κ να μοιράζεσαι τα ψάρια που έπιασες πριν λίγο, να χαζεύεις το βυθό με τισ ώρες, ανεμελιά. Αλλά από την άλλη τόσα πράγματα που μπορούν να πάνε λάθος, τόσα απρόοπτα έτοιμα να εμφανιστούν αμέσως μόλις ξεχαστείς, τόσοι κίνδυνοι από φαινομενικά αθώες καταστάσεις, ευθύνη. Μου το θυμίζουν τα χαρακωμένα μου άκρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: