Αύγουστος 7, 2009

Feel-good post

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 4:36 μμ από perissos

Ο τίτλος θα έπρεπε να είναι feel-good-when-evertyhing-around-you-is-sinking post, αλλά τέτοιο μακρινάρι με μεγάλη γραμματοσειρά θα φαινόταν χάλια.

Είχα μία συζήτηση(*) με έναν καλό φίλο. Τον έχει πάρει από κάτω βλέποντας όλη αυτήν την κατάσταση γύρω μας. Ποια κατάσταση; Να πούμε για έλειμμα; Για δημόσια σπατάλη; Για συνεχόμενα σκάνδαλα σε βαθμό in-your-face-motherfukaz; Για την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας; Για τις οικονομικές δυσκολίες μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού; Για την εγκληματικότητα; Για τη διάσπαρτη διαφθορά η οποία συγκρίνεται με Πακιστάν κ συναφείς χώρες; Για τα συνταξιοδοτικά ταμεία τα οποία είναι κοινό μυστικό ότι ξεπουλάνε την περιουσία τους (όσα έχουν) για να καλύψουν τις τρέχουσες συντάξεις; Για τη γενικευμένη καγκουριά γύρω μας σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής; Για τη δημόσια περίθαλψη η οποία θα ήταν ντροπή για οποιοδήποτε πολιτισμένο κράτος; Για την καταστροφή του περιβάλλοντος; Για…; Για…; Για…;

Για το φίλο η σταγόνα που “ξεχείλισε” το ποτήρι του είναι η πρόταση του ΔΝΤ για κατάργηση των δώρων. Ο καθένας μπορεί να βρει 1000 λόγους να μιζεριάσει κ να στενοχωρηθεί σε αυτήν την κατάσταση. Πραγματικά, είναι πάρα πολύ εύκολο να απελπιστείς, όχι τόσο για το ότι η κατάσταση είναι δύσκολη (η ζωή εξ ορισμού δεν είναι εύκολη), αλλά για το ότι δε φαίνεται απολύτως κανένα σημάδι βελτίωσης γύρω μας. Καμία προσπάθεια, καμία πρωτοβουλία, κανένα σχέδιο, μόνο άναρθρες κραυγές, κουτοπόνηροι πολιτικοί κ παρατρεχάμενοι της π0ύτσας οι οποίοι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μπουν για άλλη μία φορά στην κουζίνα του Τιτανικού, ενώ αυτός βυθίζεται.

Αλήθεια, ο παραλληλισμός του βυθιζόμενου Τιτανικού μου φαίνεται ως ο πλέον κατάλληλος. Το πλοίο έχει χτυπήσει στο παγόβουνο από αλλεπάλληλες μ@λακίες, βυθίζεται αργά αλλά σταθερά, οι καπεταναίοι διαπληκτίζονται για το ποιος θα συνεχίσει να διορίζει τους καμαρώτους κ θα βάζει χέρι στην κουζίνα, το πλήρωμα δεν κάνει απολύτως τπτ κ οι επιβάτες συνεχίζουν να χορεύουν αμέριμνοι στους ήχους της ορχήστρας.

Βυθίζεται το πλοίο κ κανείς δεν κάνει τπτ. Καμία ενέργεια να μπαλώσει η τρύπα, κανένας ελιγμός να ελαττωθούν τα νερά που μπαίνουν στο αμπάρι, καμία συμφωνία για ενέργειες διάσωσης των επιβατών.

Απελπισία;

Λάθος, θα έρθω να πω εγώ, με την ηλ1θια κ διάτρητη λογική μου! Όχι απελπισία, ούτε λύπη, ούτε θυμός, ούτε καν απογοήτευση. Γαλήνη, ψυχική απελευθέρωση, ίσως κ χαρά.

Ίσως σου φαίνεται ανισόρροπη αντιμετώπιση, αλλά επίτρεψέ μου να σου αναπτύξω το (ρηχό) σκεπτικό μου. Τα bullets θα είναι σκόρπια, χωρίς λογική συνέχεια, καθώς είναι περισσότερο μία αξιωματική αντίληψη των πραγμάτων, παρά καρπός ετών σκέψης.

  • Δέχομαι ως μέγιστη αλήθεια της ζωής την παροιμία “κατά τη σάλα κ τα έπιπλα”. Λογική συνέπεια αυτής της αρχής είναι για εμένα το ότι οι αντιπρόσωποι/ηγήτορες ενός έθνους/κράτους/οντότητας είναι πραγματικά αντάξιοί του. Αντίστοιχα αντάξιες του έθνους, λοιπόν, είναι κ οι αποφάσεις, η πολιτκή, η πορεία του.
  • Έχω ακούσει αρκετές έως πάμπολλες φορές ως ισχυρισμό ότι όλο αυτό που βιώνουμε γύρω μας, όχι μόνο ως οικονομική κατάσταση αλλά κ ως γενικότερη νοοτροπία είναι αποτέλεσμα των “καταραμένων” 400 ετών τουρκοκρατίας. Εμείς ήμασταν μία χαρά, όλα πήγαιναν γ@μώ από τον Ησίοδο κ μετά, ώσπου ήρθαν οι κ0λό-Τουρκοι κ μας έκαναν σαν τα μούτρα τους. Οπότε χάσαμε Αναγέννηση, βιομηχανική επανάσταση, ρομαντισμό, γέννηση κοινοβουλευτισμού κλπ κλπ κ τώρα τρέχουμε να προλάβουμε.
    Προσπερνάω τα λογικά χάσματα αυτού του καραγκιόζ-συλλογισμού κ ψάχνω να βρω μήπως υπάρχει κάποιο ψήγμα αλήθειας. Μήπως όντως περνάμε μία δύσκολη περίοδο; Μήπως όντως η βιομηχανική επανάσταση κ τα συναφή γεγονότα ήταν τόσο σημαντικά;
    H απάντησή μου είναι όχι! Όλα αυτά είναι απλές δικαιολογίες. Αφενός χάθηκαν 400 χρόνια ζυμώσεων αλλά δεν περάσαμε κ 400 χρόνια συνεχόμενων πολέμων κ ερήμωσης όπως η Δυτ. Ευρώπη. Από την άλλη, η σύγχρονη ιστορία (δηλ. των τελευταίων 100τόσων χρόνων) έχει να προσφέρει αρκετά παραδείγματα λαών κ κρατών τα οποία έκαναν αλματώδη πρόοδο παρά τα όποια handicap είχαν. Από τις μικρές μου γνώσεις έχω να αναφέρω: Ιαπωνία (κατά την εποχή Meiji), Γερμανία (πάνω στα ερείπια του Β’ ΠΠ), Ισραήλ (από έρημος όαση τεχνολογιών παρά τους συνεχείς πόλεμους), Ιρλανδία (από τσοπάνηδες executives), Φινλανδία (από ξυλοκόποι-υποτακτικοί της ΕΣΣΔ μεγιστάνες της τηλεφωνίας). Ήταν άξιοι κ τα κατάφεραν!
  • Ίσως κάποιος αντιτείνει ότι σε κάποιες περιπτώσεις (Γερμανία με σχέδιο Μάρσαλ, Ισραήλ με εβραϊκό λόμπι) η ανάπτυξη θεμελιώθηκε πάνω σε ποταμούς χρημάτων. Πραγματικά, έτσι είναι! Αλλά να βάλουμε κάτω να μετρήσουμε τους ποταμούς χρημάτων του ελληνικού σχεδίου Μάρσαλ; Των πακέτων Ντελόρ; Των ΚΠΣ; Αναλογικά, με τόσα χρήματα πού θα έπρεπε να είμαστε τώρα από όλες τις απόψεις; Αλήθεια, η συνεισφορά των πανίσχυρων ελλήνων εφοπλιστών πού είναι; Πώς κ δεν έχω ακούσει για ένα παγκόσμιο ελληνικό εφοπλιστικό λόμπι, αλλά όλο ακούω για εβραϊκό;
  • Πιστεύω πως ο μέσος άνθρωπος (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοιος) χρειάζεται ένα σοκ για βγει από τη ρουτίνα του, να δει τα πράγματα διαφορετικά, να αντιδράσει διαφορετικά. Επαγωγικά, στην περίπτωση των κοινωνιών πιστεύω πως χρειάζεται κάτι αντίστοιχο, ιδίως στις περιπτώσεις αποτελμάτωσης. Ας πάρουμε την πρόσφατη ιστορία: Η δικτατορία το ‘73-‘74 δεν ήταν το Πολυτεχνείο κ σίγουρα δεν ήταν η λαϊκή δυσαρέσκεια(#). Ήταν το σοκ της Κύπρου.
    Αντίστοιχη “ελπίδα” είχα το Δεκέμβρη που μας πέρασε. Μου πέρασε από το μυαλό η τρελή ιδέα μήπως το αίμα του Αλέξη πότιζε κάτι μεγαλύτερο από πυρκαγιές κ λεηλασίες. Όχι μια λαϊκή επανάσταση, ας γελάσω! Αλλά μία έμπρακτη απόδειξη στο “μέσο μ@λάκα” ότι η κατάσταση πρέπει να αλλάξει, το 1ο τρίξιμο του σκαριού στο παγόβουνο. Τελικά η κατάσταση δεν άλλαξε ούτε στο τόσο από οποιαδήποτε άποψη.
  • Ο Δεκέμβρης (καλύτερα τα μεθεόρτια κ η έλλειψη αλλαγής του ο,τιδήποτε γύρω μου) με έκανε να συνειδητοποιήσω κ κάτι άλλο στο οποίο εθελοτυφλούσα. Ότι ο “μέσος άνθρωπος” (να’τος πάλι) τελικά δε θέλει την αλλαγή. Την οποιαδήποτε αλλαγή. Υφαίνουμε ένα κουκούλι με κλωστές από την πραγματικότητα κ τη φαντασία του (δύο-καλές-μία-ανάποδη) κ δε γουστάρουμε κάτι να μας ξεβολέψει από αυτό. Οπότε, παρ’όλο που όλοι σε κάποια φάση παραπονιόμαστε για αυτήν την κατάσταση, κανείς δε θέλει να αλλάξει στο παραμικρό εάν είναι να τον επηρρεάσει. Κ από τη στιγμή που το πρόβλημα είναι σχεδόν δομικό, οι σαρωτικές αλλαγές δεν πρόκειται να υπάρξουν ποτέ, καθώς κανείς δεν τις θέλει. Αισθανόμαστε ότι έχουμε να χάσουμε πολύ περισσότερα από αυτά που έχουμε να κερδίσουμε. Σωστό ή λάθος, αυτό είναι αδιάφορο. Έτσι το νομίζουμε, άρα έτσι είναι.
  • Όλοι οι άνθρωποι γύρω μας είναι καλοί εάν συζητήσεις μαζί τους. Είναι όμως;
    Εάν ήταν έτσι γιατί σε όποιο μέρος κ να βρεθείς πάντα υπάρχουν πολλοί μ@λάκες να καβαλήσουν το πεζοδρόμιο; Να κλείσουν το δρόμο ή να κάνουν καγκουριά; Να μπαζώσουν, να κάψουν, να καταπατήσουν, να κλέψουν; Να σε αντιμετωπίσουν σα σκουπίδι στις δημόσιες υπηρεσίες, να σε γράψουν στα @@ τους στον νοσοκομείο, να σου κάνουν τσαμπουκά για ψύλλου πήδημα, να σε γδάρουν στην ταβέρνα τους; Εάν όλοι είμαστε καλοί, τότε ποιος τα κάνει όλα αυτά γύρω μας; Οι ίδιοι 5-10 άνθρωποι που βρίσκονται ταυτόχρονα σε όλη την Ελλάδα; Μια μικρή αλλά ηχηρή μειοψηφία; Ή μήπως όλοι μας γιατί τέτοιοι είμαστε;

Για να μη σου τα πολυλογώ, καταλήγω αβίαστα στο συμπέρασμα πως για την κατάσταση γύρω μας, δεν ευθύνονται “κάποιοι”, η τουρκοκρατία, οι μετανάστες, η ΝΔ, ο ξερω-γω-ποιος. Για να είμαι ακριβής, δεν υπάρχουν ευθύνες!
Ευθύνες αποδίδεις όταν κάτι είναι στραβό, πάει άσχημα. Εδώ, όμως, τπτ δεν πάει στραβά! Αυτό που βλέπεις γύρω σου είναι ο καθρέφτης, είσαι εσύ, ο γονιός σου, τα παιδιά σου, οι φίλοι σου, είμαστε όλοι εμείς. Όλοι αυτοί οι ηλίθιοι-για-θάνατο γύρω σου δεν είναι μία μικρή απομονωμένη μειοψηφία από orks. Είναι κάποιου γονιός, κάποιου είναι ο πιστός φίλος, η καλή κ στοργική μάνα, η δική σου κ η δική μου μάνα.

Αυτό που λέω είναι ότι έτσι είναι επειδή έτσι θέλουμε να είναι, επειδή έτσι πρέπει να είναι, επειδή έτσι μας αξίζει να είναι($). Εάν μπορούσαμε καλύτερα θα το είχαμε ήδη ή θα κατευθυνόμαστε ήδη προς τα εκεί. Ξέρεις ότι τα χοιροστάσια βρωμάνε απαίσια; Νομίζεις ότι είναι επειδή είμαστε εμείς απάνθρωποι κ δεν τα καθαρίζουμε; Ή επειδή το γουρούνι γουστάρει τρελά να κυλιέται στο βούρκο; Κάθε φορά, λοιπόν, που ετοιμάζεσαι να βάλεις τις φωνές κ να εκνευριστείς για κάτι, θυμήσου το γουρούνι κ το βούρκο.

Θα μου πεις: κ πού είναι το αισιόδοξο κ feel-good σε όλα αυτά; Εισηγείσαι την απόλυτη απελπισία;

Ναι, αυτό ακριβώς! Εισηγούμαι  την έλλειψη ελπίδας για αλλαγή. Η πλειοψηφία δεν τη θέλει. Κ ως γνωστόν “δεν ελπίζω τπτ, δε φοβάμαι τπτ, είμαι ελεύθερος”.

Ένας παραλληλισμός εδώ με το στρατό, νομίζω ταιριάζει. Ο στρατός είναι το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Σου δίνει άπειρες αφορμές κ αιτίες όχι μόνο να εκνευριστείς, όχι μόνο να τα πάρεις, αλλά κ να αυτοκτονήσεις. Εάν, όμως, μπορέσεις κ συνειδητοποιήσεις ότι εσύ είσαι υπεύθυνος για το Χ μικρό πραγματάκι κ απολύτως τπτ άλλο, πως από τη στιγμή που θα ξυπνήσεις μέχρι που θα κοιμηθείς το μόνο που πρέπει να σε απασχολήσει για Ψ λεπτά είναι αυτό το Χ πραγματάκι ενώ όλες τις άλλες ώρες κάποιος άλλος πρέπει να αγχώνεται, τότε αυτό είναι σχεδόν λυτρωτικό. Μου πήρε κάποιους μήνες, αλλά όταν το συνειδητοποίησα ήταν πραγματικά λυτρωτικό. Από εκεί κ μετά σχεδόν απόλαυσα τη θητεία μου, ενώ μέχρι εκείνο το σημείο, όλα μου έφταιγαν.

Το ίδιο κ εδώ. Εάν συνειδητοποιήσεις πως δε θα έπρεπε να είναι κάπως αλλιώς, πως ότι συνταρακτικό κ να γίνει πάλι τα ίδια θα παραμείνουν, είναι απελευθερωτικό. Ποιος ο λόγος να στενοχωριέσαι, να αγχώνεσαι, να μιζεριάζεις, να πασχίζεις; Έτσι είναι, αυτή είναι η Ελλάδα, αυτοί είναι οι Έλληνες, αυτό είναι το παγόβουνο. Απελευθερώσου, λοιπόν, από το βραχνά της στενοχώριας για την έλλειψη οράματος, για τα διογκούμενα προβλήματα. Έτσι ήταν κ έτσι αρέσει σε όλους να είναι.

Οπότε επανερχόμενοι στο παράδειγμα του Τιτανικού…

Ξέρεις να κολυμπάς;
Ωραία! Μπορείς κάλλιστα να την κάνεις για διπλανά καράβια. Αντίθετα με τον original Τιτανικό, τα νερά εδώ είναι ζεστά κ μέχρι τα διπλανά καράβια είναι 3 απλωτές απόσταση. Κάτσε μετά κ βλέπε το καράβι να βουλιάζει από μακριά, σαν έτοιμος από καιρό, σα θαραλλέος.

Δεν ξέρεις κολύμπι; Κανένα πρόβλημα! Είτε μαθαίνεις κ πας στο σχέδιο Α, είτε δε μαθαίνεις κ απλά συνεχίζεις να χορεύεις στο ρυθμό της μουσικής. Διασκέδασέ το!

Για κανένα λόγο, όμως, μη στενοχωριέσαι! Δεν αξίζει τον κόπο κ, όπως ελπίζω σου απέδειξα, δεν υπάρχει λόγος! 😉

(*) Σύντομη συζήτηση, καθώς η εποχή μας δε διαθέτει μεγάλο attention span. 🙂

(#) Εάν υπήρχε τέτοια δε θα κρατούσε 7 χρόνια, παρ’όλο το φόβο κ την τρομοκρατία. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η δικατατορία είχε λαϊκή ανοχή, αν όχι  έρισμα, λόγω των χαριστικών διατάξεων κ των χρημάτων που έδινε σε θαλασσοδάνεια.

($) Χωρίς τη συνήθη απαξιωτική έννοια της φράσης

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Αυτό με τον Τιτανικό και αυτούς που θέλουν να μπουν στην Κουζίνα ήταν καλό! χαχα!

    Ραντεβού με το feelo good feeling λοιπόν …μπαρμπούλη…σε 2-3 weeks και φυσικά τον επερχόμενο χειμώνα..κουφαλίτσα!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: