Αύγουστος 31, 2009

Πρωτοβρόχια

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 8:42 μμ από perissos

Θυμάσαι παλιά, στο δημοτικό, που διαβάζαμε στο «Εμείς κ ο κόσμος» για τα πρωτοβρόχια; Δε σου φαινόταν τότε σαν κάτι μοναδικό; Η ζέστη του καλοκαιριού κ μετά η πρώτη δροσιστική βροχή, να ποτίσει το χώμα, να θρέψει τα σπαρτά, να χαρεί η φύση.

Μέχρι πριν λίγα χρόνια τα πρωτοβρόχια με έβρισκαν στο Μυστρά, στο πανηγύρι, στον πάγκο μας. Μετά από σχεδόν 20 συνεχόμενες χρονιές, είχα μάθει τη φυσική ροή των πραγμάτων: ο Ταΰγετος κ ο λόφος του Μυστρά θα μάζευαν πυκνά, σχεδόν μπλαβά σύννεφα, σχεδόν κάθε 2ο χρόνο. Σε λίγη ώρα θα σηκωνόταν ένας δυνατός αέρας, σχεδόν λυσσασμένος κ θα δοκίμαζε την αντοχή όλων των κόμπων κ των σκοινιών που είχαμε δέσει υπομονετικά τις προηγούμενες μέρες. Θα χωριζόμαστε τρέχοντας να προλάβουμε: οι υπόλοιποι να ξεκρεμάνε τα ρούχα κ να τα σκεπάζουν τους πάγκους με νάυλον, εγώ με το σκεπάρνι σαν ποντικός κάτω από τον πάγκο να ενισχύω το «αντιπλημμυρικό» μας αυλάκι.
Κ μετά ξέσπαγε. Ένα μπουγατσόβροχο τόσο βίαιο κ καταιγιστικό που με έκανε να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη ακόμα κ για τη λαμαρίνα που είχα πάνω από το κεφάλι μου. Τόσο πυκνή βροχή που το μόνο που μπορούσες να κάνεις είναι να χαζεύεις την υδάτινη κουρτίνα μπροστά σου, ανησυχώντας μήπως πλημμυρίσει η παράγκα κ πάθεις ζημιά κ σπρώχνοντας πότε-πότε το νερό να πέσει από τις τέντες που σακούλιαζαν από το βάρος του. Πελάτης ούτε για δείγμα, αν συνέχιζε ως το βράδυ τότε χανόταν η μέρα, ζημιά!
Κ όμως! Μόλις σταμάταγε η βροχή, το ίδιο βράδυ, τα επόμενα, ο κόσμος αύξανε αισθητά. Ψώνιζαν περισσότερο, πιο εύκολα. «Βγήκαν τα σαλιγκάρια» λέγαμε, μετρώντας χαρούμενοι την είσπραξη. Ποτέ δεν κατάλαβα τι επίδραση είχε στον ψυχισμό των ντόπιων η βροχή, αλλά ένιωθα την ίδια ευγνωμοσύνη για το δώρο από τον ουρανό με τις διψασμένες ελιές στο διπλανό χωράφι.

Σήμερα το πρωτοβρόχι με βρήκε στο στίβο να τρέχω. Δεν ήταν δυνατό, γεμάτο ζωή σαν του Μυστρά, αλλά ένα διστακτικό, αρρωστιάρικο ξαδερφάκι του. Η μπλούζα μού μούσκεψε από τις σταγόνες κ τον ιδρώτα που δεν εξατμιζόταν στην κορεσμένη ατμόσφαιρα. Ο χωμάτινος στίβος γέμισε υγρές, βρώμικες λακουβίτσες. Το χάρηκα, απόλαυσα κάθε μόριο του υγρού αέρα κ τις μυρωδιές από νοτισμένο χώμα, πατημένο χόρτο κ όζον που λες κ έφταναν κατευθείαν στα κύτταρα της μνήμης κ τα ξύπναγαν.

Είμαι στο μπαλκόνι μου κ το γιορτάζω αυτό το πρωτοβρόχι κ αυτά που μου θύμισε. Γιορτάζω την αρχή ενός νέου κύκλου, το πέρασμα από το καλοκαίρι στο χειμώνα, συνδυάζοντας ένα κατεξοχήν χειμωνιάτικο φαγητό (μία κρεμώδη, μυρωδάτη κρεμμυδόσουπα) με τον ορισμό του καλοκαιρινού ποτού (μία παγωμένη μπύρα).

Στην υγειά σου!

Αύγουστος 27, 2009

Ιδιωτεία

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 10:29 πμ από perissos

Το θυμήθηκα κ το συνειδητοποίησα προχτές το βράδυ που μαγείρευα.

Ήμουν στο Βέλγιο πριν 2 χρόνια κ είχα υποδεχτεί ένα πολύ καλό φίλο που ερχόταν για δουλειά. Πάντα απολαμβάνω τις λεκτικές κ λογικές αψιμαχίες μαζί του καθώς πίνουμε κάνα φραπέ ή περπατάμε άσκοπα. Αυτό κάναμε κ εκείνο το βράδυ, περπατώντας στα δρομάκια του Ixelles. Δε θυμάμαι με ποια αφορμή (εκλογές; παρατηρήσεις μου για το πόσο εύρυθμα ήταν όλα στο Βέλγιο; κάτι άλλο;) η κουβέντα είχε έρθει στο θέμα εμείς κ η ευθύνη μας απέναντι στην κοινωνία.

Με είχε καταπλήξει δυσάρεστα ο φίλος τότε λέγοντάς μου μέσες-άκρες ότι “ο κόσμος γύρω μας είναι ένα μάτσο ηλίθιοι στην καλύτερη. Για ποιο λόγο να καθήσω να ασχοληθώ μαζί τους; Με κουράζει ο συναγελασμός. Έχω επιλέξει να ιδιωτεύσω, να ασχολούμαι μόνο με τα απολύτως αναγκαία κ τπτ άλλο. Ούτε εκλογές με ενδιαφέρουν, ούτε τπτ”. 

Θυμάμαι, σχεδόν είχα επαναστατήσει, υπερασπιζόμενος την υποχρέωση να ασχολούμαστε με τα κοινά, στο μέτρο των δυνάμεών μας, να μην αδιαφορούμε, να έχουμε άποψη εάν θέλουμε να βελτιωθεί το παραμικρό. Ο φίλος μού είχε φανεί τότε τουλάχιστον ιδιόρρυθμος, με ροπή προς την ακοινωνησία.

Κ να που πέρασε ο καιρός κ συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο έχω κάνει στροφή 180ο στις απόψεις μου, αλλά ευαγγελίζομαι την ιδιωτεία, πλέον, ανοιχτά. Με το ίδιο ή κ περισσότερο πάθος που πριν 2 χρόνια υποστήριζα την ασχολία με τα κοινά. Δεν ξέρω εάν είναι της ηλικίας (ο φίλος με περνάει 2 χρόνια) ή εάν απλώς έβλεπε τα σημάδια πριν από εμένα. Σημασία έχει ότι αυτή η σάπια κοινωνία απέκτησε άλλον ένα ορκισμένο ιδιώτη, με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου. 

Αύγουστος 24, 2009

Οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 2:46 μμ από perissos

Το Σαβ ότι είχα επιστρέψει από διακοπές κ πήγα να συναντήσω ένα καλό φίλο στο Mall για να δούμε τους Άδωξη Μπάσταρδη.

Το θέαμα από την Κύμης προς βορρά ήταν τουλάχιστον καθηλωτικό. Ο μισός ουρανός στα ειδυλλιακά παστέλ του δειλινού, ο άλλος μισός κατάμαυρος, κατακλυσμιαίος, αποκαλυπτικός. Το δέος από το θέαμα με συνεπήρε, παραλίγο να τρακάρω. Περίμενα να αρχίσει να πέφτει φλεγόμενο θειάφι, μετεωρίτες κ εγώ δεν ξέρω τι. Θα ήταν το τέλειο συμπλήρωμα σε αυτήν την εικόνα μεγαλειώδους καταστροφής στον ορίζοντα.

Άρχισα να χαμογελάω, σχεδόν ξέσπασα σε χαχανητά. Ναι, αλήθεια, δεν υπάρχει ελπίδα για αυτόν εδώ τον τόπο, για αυτήν τη σκατόφαρα. Τι σημασία έχει εάν οι φωτιές μπήκαν από καταπατητές, από το παρακράτος, από την ίδια την κυβέρνηση; Αυτό θέλουμε όλοι. Αυτό θέλαμε κ αυτό θα θέλουμε εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν.

Κ αυτοί που θα έσκουζαν σα γουρούνια στο μαχαίρι βλέποντας τις φλόγες, κάποια στιγμή παλιότερα θα γέλαγαν που κάποια άλλη φωτιά καθάριζε τον τόπο να στήσουν το τσαρδί τους. Κ οι δημοσιογράφοι/πολιτικοί/σκατόφατσες θα έλεγαν τις ίδιες πίπες ξανά κ ξανά, εάν κάποιος συνέκρινε το αρχείο με βαρυσήμαντες δηλώσεις από προηγούμενες πυρκαγιές. Κ όλοι εμείς (κ εγώ μαζί) τις ίδιες πίπες θα λέγαμε εξοργισμένοι σε παρέες κ θα ξεσπαθώναμε σε blog/Facebook/ξέρωγωπού εάν είχαμε την πρόνοια να κρατάμε αρχείο όλων των τσάμπα @@ που ξεστομίζουμε.

Καμία ελπίδα, κανένας φόβος.

Απελευθέρωση.

Χαρά. Η χαρά της Μήδειας. Αυτό σου πρέπει, κ@ριόλη Ιάσονα. Αυτό μου αξίζει κ μένα. Στάχτη κ τσιμέντο.

Πάτησα χαρούμενος το γκάζι, να εκλύσω κ άλλα καυσαέρια, πηγαίνοντας να κλειστώ στο γιγαντιαίο έκτρωμα του Μαρουσίου.

Εάν κάτι μου χαλάει το σκηνικό είναι που δε θα είμαι εδώ για να δω το θεαματικό τέλος αυτής της Πομπηίας. Οι τελευταίες μέρες της είναι πολύ αργόσυρτες, ρε γμτ. Κ επαναλαμβανόμενες.

1η μέρα κ αγιασμός

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 2:15 μμ από perissos

Πρώτη μέρα στο γραφείο σήμερα μετά από 2 εβδομάδες διακοπών. Δεν ήταν πάρα πολλές, έχω λείψει κ περισσότερες συνεχόμενες από το κλεινόν άστυ. Ένιωθα σαν 1η μέρα στο σχολείο. Το πρωί ενώ είχα ξυπνήσει από τις 7:00, τελικά άνοιξα την πόρτα στις 9:30. Χρονοτριβούσα, προσπαθώντας να παρατείνω την ανεμελιά, το πνεύμα, αν θες, των διακοπών. Το κλασσικό “ζε σέλω να πάω σχολείοοοοο” 🙂

Αυτή τη φορά ήταν μάλλον η 1 εβδομάδα επάνω στο νερό που το έκανε διαφορετικό. Το κατάλαβα σήμερα φτάνοντας στο γραφείο. Δεν ήταν τόσο το ότι χαμογελούσα περιμένοντας στο φανάρι. Ήταν το ότι με το που κάθησα ένιωσα στα ρουθούνια μου μια αδιόρατη αλλά τρομερά ενοχλητική οργανική μυρωδιά. Μονοξείδιο; Διοξείδιο του άνθρακα; Βενζόλιο; Κάτι άλλο; Δεν ξέρω.

Μία ενοχλητική οσμή, ίδια με τα καυσαέρια του υγραερίου. Σίγουρα ήταν από τα αυτοκίνητα που συνωστίζονται στο φανάρι κάτω από τα παράθυρά μας. Από το να στενοχωρηθώ για το τι αναπνέω εδώ κ 30τόσα χρόνια σε αυτήν τη γ@μωπόλη, προτίμησα να χαρώ γιατί 1 εβδομάδα στο νερό έφτασε για να δω ότι ο οργανισμός μου δεν έχει πωρωθεί ακόμα.

Έκλεισα το παράθυρο.

Αύγουστος 22, 2009

Αργοναύτες στην Ιωλκό

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ιστιοπλοΐα στις 12:37 πμ από perissos

Να που ήρθε τελικά ο καιρός. Οι μέρες πέρασαν κ το σκαφάκι μας ολοκλήρωσε το ταξίδι του από εκεί που το ξεκίνησε. Οι Αργοναύτες επέστρεψαν στην Ιωλκό.

Η παρομοίωση με τους Αργοναύτες μου ήρθε στο μυαλό σήμερα το απόγευμα όταν περνούσαμε τη γέφυρα της Λευκάδας. Μετά από ταξίδι 5 συνεχόμενων ωρών από την Πάργα με τη μηχανή πουσαρισμένη στα όριά της, προλάβαμε στο τσακ το άνοιγμα της γέφυρας στις 18:00. Ένα πυροσβεστικό όχημα που περίμενε, όμως, με τη σειρήνα να δουλεύει συνέχεια -πήγαινε σε φωτιά;- ανάγκασε τη γέφυρα να κλείσει σχεδόν μέσα στα μούτρα μας. Αφού σχεδόν «φιληθήκαμε» με τα άλλα σκάφη που επίσης έφαγαν πόρτα κ μετά από αγχωμένους ελιγμούς ανακώχευσης μέσα στο στενό δίαυλο, η γέφυρα ξανάνοιξε για να κλείσει 1-2 σκάφη πίσω μας. Σαν Συμπληγάδες.

Είμαι στο κόκπιτ, η προβλήτα ήσυχη κ άπλετα φωτισμένη. Το αεράκι φέρνει λίγο ψύχρα, αλλά διώχνει κ τα κουνούπια που θα οργίαζαν στην καμπίνα. Δεν έχω άγχος για το μπότζι κ το πιάσιμο της άγκυρας, αλλά από την άλλη τα φώτα μου κρύβουν τα αστέρια. Pros and cons.

Ένας από την παρέα ροχαλίζει ελαφρά, αποκαμωμένος στο διπλανό κάθισμα. Το αεράκι φέρνει μία ελαφριά μυρωδιά μπάφου από κάπου στα αριστερά. Μάλλον κ κάποιο άλλο σκάφος παραδίνεται αύριο κ οι ιδιοκτήτες είπαν να πιουν ό,τι περίσσεψε μη λήξει.

Επεισοδιακό κ το σημερινό τελευταίο δέσιμο. Ο διάολος σήκωσε 4άρι μαΐστρο ακριβώς το κρίσιμο 20λεπτο, ούτε πριν, ούτε μετά. Ήμουν στο νετάρισμα της καδένας της άγκυρας. Τι το ήθελα;!;
Το σύστημα εργάτης-καδένα-στρίτσο του σκαφιδιού μας αποδείχτηκε για άλλη μία φορά άχρηστο, αν όχι επικίνδυνο. Η καδένα να χοροπηδάει στα αυλάκια του εργάτη, να βγαίνει, να μπλοκάρει, να είναι μπλεγμένη τόσο ώστε οι κρίκοι να προσπαθούν να βγουν 3-3, με εμένα όλη την ώρα από πάνω της σκυμμένο να προσπαθώ να τη νετάρω στο μάινα, να τη χαπιάρω στο βίρα της 2ης προσπάθειας, να την κοπανάω με το λοστό να ξεκολλήσει, να την τραβάω πάλι στα αυλάκια να ξεμπλοκάρει κ όλα αυτά με το σκάφος κολλημένο στη μέση του λιμανιού κ όλους να φωνάζουν σε μένα κ το παιδί που κρατούσε το κοντρόλ του εργάτη γιατί δε μαϊνάρουμε γρήγορα. Αποκορύφωμα οι 3 φορές που μου μάγκωσε ο εργάτης τα δάχτυλα πάνω στη φρενιτιώδη προσπάθεια να νετάρω το κανταΐφι που είχε γίνει η αλυσίδα. Άκουσαν τις τρομαγμένες μου φωνές απέναντι. Μεγαλείο!
Ευτυχώς που μου είχε κόψει να φορέσω τα γάντια εργασίας, αλλιώς τώρα δε θα μπορούσα να πληκτρολογήσω τόσο εύκολα αυτά εδώ.

Κάνω μία νοερή ανασκόπηση του ταξιδιού. Τόσα διαφορετικά κ όμορφα μέρη, αίσθηση ελευθερίας, σώμα μονίμως ασπρισμένο από το αλάτι κ πατούσες σκληρές από την ξυπολησιά σε deck, βράχια κ τσιμέντα, να τηγανίζεις κ να μοιράζεσαι τα ψάρια που έπιασες πριν λίγο, να χαζεύεις το βυθό με τισ ώρες, ανεμελιά. Αλλά από την άλλη τόσα πράγματα που μπορούν να πάνε λάθος, τόσα απρόοπτα έτοιμα να εμφανιστούν αμέσως μόλις ξεχαστείς, τόσοι κίνδυνοι από φαινομενικά αθώες καταστάσεις, ευθύνη. Μου το θυμίζουν τα χαρακωμένα μου άκρα.

Αύγουστος 20, 2009

Σημάδια

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:45 πμ από perissos

Σημάδια ότι μεγαλώνεις

* Αρχίζεις κ χαζεύεις τα κάλλη θηλυκών με τα μισά σου χρόνια.
* …κ το συνειδητοποιείς!
* Οι υπόλοιπες γυναίκες που σου αρέσουν είναι όλες βαριά ζευγαρωμένες
* …ή με παιδιά
* Σε πειράζει να είσει ο τρίτος/πέμπτος/Ν+1 σε ζευγαροπαρέες
* Οι φίλοι/παρέες σου αρχίζουν κ νυστάζουν/πονάνε/αρρωσταίνουν/πιτσικάρει-το-σαγόνι-από-τα-χασμουρητά μόλις η ώρα γράψει διψήφιο
* Οι διακοπές σου κρατάνε αυστηρά 1 εβδομάδα, με τάση διαρκούς μείωσης

Χαζές σκέψεις που κάνω ενώ περιδιαβαίνω ένα υπέροχο παραλιακό χωριουδάκι της Ηπείρου. Μπροστά σε τόση ομορφιά μόνο με χαμόγελο είναι να τις αντιμετωπίσεις!
😀

Αύγουστος 18, 2009

Λάκκα μου κάνεις

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ιστιοπλοΐα στις 9:14 μμ από perissos

Έχουμε δέσει στη Λάκκα, ένα κουκλίστικο χωριουδάκι στα βόρεια των Παξών.

Μόλις τελείωσα ένα κυπελλάκι σπιτικό παγωτό από το εργαστήριο μιας ιταλίδας. Απλά υπέροχο! Ίσως το μόνο καλό που φέρνουν μαζί τους οι Ιταλοί, είτε είναι στη χώρα τους, είτε Κροατία/Σλοβενία/Ιόνιο: τις 1000 γεύσεις απίστευτου παγωτού.

Όλο το χωριό το περπατάς σε 5´ κ σχεδόν όλες οι πόρτες είναι για μαγαζιά. Τα πάντα για τον τουρισμό, αλλά… τι ωραίο που είναι αυτό το λιλιπούτειο χωριουδάκι! Τα στενάκια του έχουν όλα δέντρα, κληματαριές, σκεπές. Με έκανε να νιώσω τόσο ζεστά, τόσο φιλόξενα. Ίσως κ να το ωραιοποιώ στο μυαλό μου, ζαλισμένοσ από τη θάλασσα. Αλλά εάν δε σκεφτόμουν μήπως με περάσουν για περίεργο, θα πέρναγα ξανά κ ξανά από τα ίδια δρομάκια σαν άξεστος που ζητάει κ 3η κ 4η μερίδα από το φαΐ που του αρέσει.

Κρίμα που δεν μπορείς να έχεις όλους τους ανθρώπους που θέλεις δίπλα σου, να δουν ό,τι βλέπεις κ εσύ. Αλλά αυτή είναι κ η ομορφιά: να βλέπεις για 2, να περιγράφεις τις οσμές, να διηγήσε το αεράκι, να εξιστορείς τους ήχους 🙂

Αύγουστος 16, 2009

Chilling down

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ιστιοπλοΐα στις 10:27 μμ από perissos

Είμαι μόνος, ξαπλωμένος σε ένα κάθισμα στο κόκπιτ. Το ελαφρύ βοριαδάκι φέρνει μία ελαφριά αλμύρα κ μια βαριά τσιγαρίλα από το γεμάτο τασάκι. Είμαι, όμως, τόσο χαλαρός που βαριέμαι να απλώσω το χέρι να πετάξω τις βρωμιές των άλλων. Το κορμί μου έχει μία περίεργη μυρωδιά από 2 μέρες αλάτι κ αντιηλιακό κ 2´ ντους με ένα αδέσποτο αφρόλουτρο κέδρο που βρήκα στην τουαλέττα.

Οι υπόλοιποι έχουν πάει για ύπνο, ψόφιοι από τις συγκινήσεις της ημέρας. Αφού ξυπνήσαμε πριν χαράξει είδαμε ότι, παρά τις βάρδιες, το ρεύμα μας είχε παρασύρει 20-30μ στα ανοιχτά. Πάλι καλά, θα μπορούσε να είναι στα βράχια. Ξεκινήσαμε για το δίαυλο της Λευκάδας για να φτάσουμε τελευταίοι κ καταϊδρωμένοι να προλάβουμε τη «γέφυρα» των 10:00.
Μοναδική εμπειρία να κουμαντάρω το θηρίο στο στενό κανάλι με μία ατέλειωτη σειρά από σκάφη όλων των μεγεθών σχεδόν να συνωθούνται να προλάβουν. Μετά από 6+ ώρες ταξίδι κ μία αποτυχημένη προσπάθεια να πιάσουμε σε έναν κόλπο στους Αντίπαξους που τον έβλεπε ο πουνέντες, τελικά δέσαμε στον κόλπο Μογγονήσι. Στο δέσιμο κάναμε πάλι τα εύκολα δύσκολα, αλλά ευτυχώς όχι τα χτεσινά χάλια. Όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια, οπότε με τρέξιμο, κολύμπι, διαβουλεύσεις, λυσίματα, δεσίματα, έξτρα βαρκάκι κ 2η άγκυρα, τελικά βολέψαμε το κύτος μας στο στενό χώρο.

Οπότε νάμαι τώρα, χαλαρός με τα μάτια να μισοκλείνουν να μη χορταίνω να με νανουρίζει το ήσυχο κύμα στα βράχια πίσω μου κ οι μακρινοί ήχοι της απέναντι ταβέρνας.

Καληνύχτα! 😀

Αύγουστος 15, 2009

Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ιστιοπλοΐα στις 11:39 μμ από perissos

Η ώρα είναι 1 παρά.
Καταφέραμε κ ρίξουμε άγκυρα μετά από δεν ξέρω πόσες προσπάθειες κ πόση ώρα. Πήγαμε να πέσουμε πάνω από 10 φορές σε 3 διαφορετικά σκάφη. Γίναμε ο περίγελος του κόλπου μέχρι να το πάρουμε απόφαση να παρατήσουμε την προσπάθεια να ρίξουμε πρυμάτσα κ να πιάσουμε αρόδου στην είσοδό του.

Τώρα αν κ εδώ κ ώρες δε φαίνεται να έχουμε κινηθεί, εν τούτοις μοιράσαμε τις βάρδιες, να προσέχουμε μήπως ξεσύρουμε κ έχουμε άλλα. Πήρα την 1η βάρδια από φόβο μήπως πέσω κ δεν ξυπνήσω άλλο. Βλέπεις έπεσα μέσα στο νερό να πιάσω τις πρυμάτσες κ τελικά έμεινα μέσα με τις ώρες κολυμπώντας πέρα-δώθε καθώς το σκάφος πάσχιζε να μανουβράρει. Στο τέλος μάζεψα τις πρυμάτσες στα βράχια κ κολύμπησα ως εκεί που είχε πιάσει το σκάφος.
Χόρτασα νυχτερινό μπάνιο, κολύμπησα όσο 2 καλοκαίρια.

Ακούω κάτι τελειωμένα τραγούδια σε ποίηση Νίκου Καββαδία. Ακούγαμε μια χαρά κάτι μπουζουκοmix να κάνουμε κέφι, μπας κ μείνω ξύπνιος, αλλά όχι! Καλύτερα να ακούμε κλαυθμηρισμούς για το πειρατικό του Κάπτεν Τζιμη, είμαστε κουλτουριάρηδες. Μου κλείνουν τα μάτια αλλά προσπαθώ να ακούσω ό,τι μπορώ από το απέναντι σκάφος που έχει house party.

Πωωω, δεν την παλεύω, τι νύστα είναι αυτή!, πάω να αλλάξω τη μουσική!!!

Στο πλοίο της συνέχειας

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 9:44 πμ από perissos

Για κάποιους είναι το πλοίο των διακοπών, για άλλους το πλοίο της επιστροφής, για ένα ζουζουνοζευγάρι δίπλα μου είναι το πλοίο της αγάπης, για εμένα είναι το πλοίο της συνέχειας των διακοπών μου.

Είμαι ξαπλωμένος σε ένα άβολο καναπέ της «παντόφλας» που κάνει το δρομολόγιο από το νησί ως την κοντινότερη ξηρά. Περισσεύω ο μισός κ στο μήκος κ στο πλάτος. Το πλοίο είναι μισοάδειο, ποιος θα ταξίδευε ανήμερα 15αύγουστο; Μόνο εγώ αφήνοντας πίσω μου τους γονείς να κάνουν μόνοι τους το γιορτινό τραπέζι.

Η τιβι παίζει κινούμενα σχέδια με χιόνια, αλλά ούτε τα παιδάκια που τιτιβίζουν δίπλα της την προσέχουν. Μία παρέα μπάκουροι κάθονται σε μια γωνιά κ χαχανίζουν επιδεικτικά, όχι επειδή διασκεδάζουν ή λένε κάτι αστείο, απλά επειδή βρίσκονται ανάμεσα σε ομοίους τους, με το χαχανητό της εξέδρας.

Δύο άλλοι τύποι κάθονται αντικριστά, σιωπηλοί κ σκυφτοί δίπλα μου, βαθιά απορροφημένοι στις κάρτες ενός fantasy game. Θυμάμαι είχα κάτι συμφοιτητές που δεν έβλεπαν την ώρα να τελειώσει το μάθημα, να αδειάσει η αίθουσα, να απλώσουν τις κάρτες με τους μάγους, τα ξωτικά κ τους πολεμιστές κ να αρχίσουν να ρίχνουν σιωπηλές σπαθιές κ ξόρκια. Κάψιμο!

Πηγαίνω προς τη Λευκάδα, έχουμε κλείσει με μία παρέα το ιστιοπλοϊκό που σου έχω γράψει για 1 βδομάδα.
Ανεβαίνοντας προς το νησί την 1η εβδομάδα σταμάτησα σε 3-4 υποψήφια λιμάνια να «γραδάρω» τα νερά, να δω δηλ. βυθίσματα, εισόδους, δεσίματα. Πάντα θέλω να έχω plan b, ιδίως στη θάλασσα κ να ξέρω τι με περιμένει. Υποτίθεται ότι θα είμαστε 3 καπεταναίοι αλλά δε σου κρύβω ότι είμαι οπαδός του «αν θες να γίνει 1 δουλειά τέλεια, κάνε την μόνος σου». Αυτή η νοοτροπία δεν ευνοεί τις συνέργειες (π.χ. στον επαγγελματικό τομέα), αλλά στη θάλασσα, με τη μικρότερη ζημιά να είναι τριψήφιος αριθμός, λέω να κάνω 1 εξαίρεση.
Κατά τα άλλα η υπόλοιπη παρέα έχει μεγάλα (ή καλύτερα, μεγιστανικά) σχέδια. Μόνο τα ποτά που φέρνουν κόστισαν, λέει, >350ε με τη λίστα να περιλαμβάνει σαμπάνιες, λικέρ,… Είπα ευγενικά «μήπως όχι γιατί θα ξεφύγει το κόστος;», συμφώνησαν ότι έχω δίκιο, για να με αγνοήσουν μετά, σαν παιδάκια. 🙂 Πώς ψοφάει ο κόσμος έτσι για χλιδή;; Τς, τς, τς! Κ ύστερα λέμε τι έχουν τα έρμα κ ψοφάνε. Χαχαχα

Σχεδόν πιάσαμε λιμάνι. Ο αέρας έξω φαίνεται υγρός κ πνιγηρός σε σύγκριση με το αποστειρωμένο αρκουδίσιον μέσα.
Σε αφήνω να πάω για κ@τούρημα πριν ξεπαρκάρω το αμάξι. 🙂

Επόμενη Σελίδα