Ιουλίου 30, 2009

21 ευρώ

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 9:12 μμ από perissos

3 άτομα, φαγητό μέχρι σκασμού, 21 ευρώ!!!
Απίστευτο κ όμως υπάρχει!

Σε πακιστανική ταβέρνα, τέρμα Σοφοκλέους. Βέβαια, δε μιλάνε ελληνικά κ το βρήκα αφού μου την έπεσαν 3 να πουλήσουν πρέζα κ αφού πέρασα από πάνω από αναίσθητα πρεζόνια.
2 όψεις του κέντρου.

Πφφ! Μυρίζω κάρυ κ κουρκουμά από την κορυφή μέχρι τα νύχια, σώμα κ ρούχα. Πάω σπίτι να κάνω ένα ντους 🙂

Advertisements

Στο τραίνο (ξανά)

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 7:14 μμ από perissos

Κατεβαίνω προς κέντρο με τον ηλεκτρικό. 1η φορά που τον χρησιμοποιώ μετά από πόσο; 1,5 μήνα;

Κλασσικά το αρκουδίσιον δουλεύει κ όλα τα παράθυρα ορθάνοιχτα, δίπλα μου στάθηκε μία που μιλάει αυτάρεσκα κ μεγαλόφωνα για το γ@μάτο σπίτι που δε θα αγοράσει. Μυρίζει ιδρωτίλα κ απλυσιά. Το ιδανικό περιεχόμενο στην τέλεια συσκευασία.

Δε με πολυπειράζει, νιώθω λίγο σαν τουρίστας σε πόλη που έχει ξαναπάει. Έκανα κ ένα νοερό υπολογισμό, σχεδόν πρόλαβα να βγάλω τα λεφτά της κάρτας απεριορίστων πριν πάρω το αμάξι, οπότε no prob.

Κατεβαίνω Ομόνοια. Για να δούμε κ αυτήν την παρηκμασμένη πόλη της κατουρίλας…

Φουσκάλες

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:00 μμ από perissos

Εδώ κ λίγες μέρες έχω ξεκινήσει εντατικά τρέξιμο. Μαζί με τα καλά της άθλησης, ήρθε ξανά στη ζωή μου κ ένα αναπόφευκτο side-effect: οι φουσκάλες στα πόδια.

Οι φουσκάλες εμφανίζονται όταν το δέρμα στις πατούσες είναι μαλακό κ “άμαθο”, εφαρμόζεται πίεση ή/κ τριβή, οπότε αποκολλάται η ανώτερη από την κάτω στοιβάδα του δέρματος κ γεμίζει υγρό ή/κ αίμα. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι πολύ ευχάριστο, καθώς η τριβή στην κάτω στοιβάδα του δέρματος είναι τουλάχιστον περίεργη αίσθηση, αν όχι οδυνηρή.

Δόξα τω Αλλάχ, λόγω διαφόρων ενασχολήσεων (τρέξιμο με ό,τι-νά’ναι παπούτσια, πολεμική τέχνη ξυπόλητος σε μοκέτα επί σειρά ετών) έχω κληθεί να αντιμετωπίσω παραπάνω από το μερίδιό μου σε φουσκάλες στις πατούσες μου. Η συμβουλή που μου είχε δώσει πριν χρόνια ένας από τους εκπαιδευτές μου έχει αποδειχθεί σωτήρια, οπότε ας τη μοιραστώ μαζί σου. Μπορεί να ακουστεί επίπονη κ brutal αλλά δεν είναι καθόλου, πίστεψέ με, κ σε γλυτώνει από πολύ ενόχληση αργότερα.

  • Παίρνεις μία βελόνα/καρφίτσα κ την απολυμαίνεις είτε με οινόπνευμα είτε στη φλογα ενός αναπτήρα.
  • Ζουλάς λίγο τη φουσκάλα να κάνει πτυχή το φουσκαλιασμένο δέρμα. Τρυπάς τη φουσκάλα παράλληλα στη σάρκα (δηλ. να μη βρεις κρέας γιατί θα “σαρτέψεις” από τον πόνο). Κάνεις μια διαμπερή τρύπα, δηλ. η μύτη της βελόνας να μπει κ να βγει, δημιουργώντας 2 τρύπες, όχι πολύ μακριά η μία από την άλλη.
  • Το υγρό αρχίζει να τρέχει από τις τρύπες. Εάν όχι, τότε επανέλαβε, μέχρι να αρχίσει να στραγγίζει. Εάν η φουσκάλα είναι μακρόστενη (π.χ. στην ακμή του πέλματος ή ενός δακτύλου) κάνεις παραπάνω από 1 ζευγάρι τρυπών στο μήκος της.
  • Πιέζεις το δέρμα να φύγει όλο το υγρό.
  • Όταν αδειάσει, παίρνεις ένα μυτερό ψαλιδάκι νυχιών κ το απολυμαίνεις. Κάνεις μία τομή ανά ζευγάρι οπών, δηλ. κόβεις το νεκρό δέρμα από τη μία τρύπα ως την άλλη σε κάθε ζευγάρι οπών που έκανες με τη βελόνα.
  • Βασικό σε αυτο το σημείο είναι η τομή να είναι “καθαρή”, δηλ. να μην υπάρχει ο κίνδυνος να ξαναενωθούν τα δύο κομμάτια κ να κλείσει η τρύπα. Εάν νομίζεις ότι χρειάζεται, κόψε κ ένα μικρό κομμάτι δέρματος ώστε να μείνει άνοιγμα. Αυτό χρειάζεται ώστε να αποστραγγίζεται ό,τι υγρό τείνει να μαζευτεί αργότερα. Προσοχή! Σε καμία περίπτωση δεν κόβεις όλο το δέρμα! Το αφήνεις στη θέση του να προστατεύει την κάτω στοιβάδα μέχρι να σκληρύνει.
  • Παίρνεις μερκουροχρώμ (mercurochrome). Προσοχή! Όχι βάμμα ιωδίου ή ο,τιδήποτε άλλο κ ας μοιάζει, είναι διάλυμα οινοπνεύματος κ τσούζει, εάν δεν είσαι μαθημένος. Μόνο μερκουροχρώμ! Ρίχνεις μια σταγόνα από την κάθε τομή μέσα στη φουσκάλα κ πιέζεις να πάει παντού εσωτερικά. Το μερκουροχρώμ απολυμαίνει τη φουσκάλα ενώ επισπεύδει τη σκλήρυνση του εσωτερικού δέρματος.
  • Σκουπίζεις το μερκουροχρώμ που περισσεύει γιατί κάνει λεκέδες κ αφήνεις λίγη ώρα τα πόδια να στεγνώσουν.
  • Αυτό ήταν! Κυκλοφορείς για λίγο στο σπίτι με κάλτσες ή παντόφλες, πέφτεις για ύπνο (οπότε καλύτερα να το κάνεις βράδυ αυτό) κ την άλλη μέρα έχει ήδη ξεκινήσει η διαδικασία επούλωσης. Την επόμενη μέρα μπορείς να “χρησιμοποιήσεις” ξανά το πόδι σε χαλαρούς ρυθμούς.

Ελπίζω να σου φανεί χρήσιμο 🙂

Ιουλίου 28, 2009

Στου Αντώνη του Μπονάνου

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 5:40 μμ από perissos

Τις προάλλες με τίμησε με την πρόσκλησή του στο τραπέζι γενεθλίων του ένας πολύ καλός φίλος.Το τραπέζι έλαβε χώρα στο αγαπημένο του εστιατόριο κ ήταν μία καλή ευκαιρία να το δω κ εγώ.

Το μαγαζί βρίσκεται στην οδό Βασιλέως Παύλου. Εάν δεν έχεις καταλάβει που είναι ακριβώς κ πας ψάχνοντας με το GPS ανα χείρας ίσως κ να περάσεις ένα διάστημα αβεβαιότητας, καθώς ναι μεν ο δρόμος στο χάρτη λέγεται Βασιλίσσης Παύλου (ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε;;), αλλά στις λιγοστές πινακίδες λέγεται Παπαναστασίου. Για να μη σου τα πολυλογώ, είναι ο κεντρικός δρόμος της Καστέλας, όπως ερχεσαι από Πασαλιμάνι, εκεί που περνάει κ το τρόλεϋ.
Αυτό είναι κ το μείον στην τοποθεσία, καθώς εάν έρχεσαι από Πασαλιμάνι, θα πρέπει να έχεις κ0λο φάλαινας για να βρεις να παρκάρεις. Καλύτερα να στρίψεις από Λαμπράκη προς bowling κ κατηφορίζοντας να μπεις σε parking mode σε κάποια από τις κατηφόρες. Θα περπατήσεις λίγο, αλλά δε θα έχεις το άγχος προλαβαίνω-δεν-προλαβαινω.

Το τραπέζι ήταν στη "βεράντα" του καταστήματος, δηλ. στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ωραίa 1η εντύπωση από το στρώσιμο στο τραπέζι, με διπλά λινά κ αντίστοιχα διπλά μαχαιροπήρουνα.

Η νυχτερινή θέα στη μαρίνα του Μικρολίμανου είναι πραγματικά μαγευτική. Το σημείο αξίζει πολλά κ οριοθετείται ωραία με καλαίσθητα κολωνάκια με βασιλικούς επάνω. Προσφερεται απλόχερα για σιωπηλό, ρομαντικό μπλέξιμο χεριών μεταξύ ζευγαριών αλλά κ για αβανταδόρικες ατάκες "εκεί το πάρκαρα το σκαφίδι, ελπίζω να μην το γδάρουν" μεταξύ χαϊχλίδογλου. Γενικά ο κόσμος που μαζεύεται εκεί είναι τείνει να είναι loud, όχι απαραίτητα ηχητικά. 😉 Αλλά έτσι είναι το μέρος, ευδοκιμούν εκεί. Αγνόησε τους πόζερους εάν σε πειράζουν στο στομάχι κ επικεντρώσου στα υπόλοιπα καλά.
Μόνη χτυπητή παραφωνία κάνας περαστικός κάγκουρας με τα ηχεία τέντα στον κουβά του να κάνει τα ποτήρια να τρίζουν. Με λίγη υπομονή, κατά τις 11, οι κάγκουρες μαζεύονται στις στάνες τους κ σε αφήνουν στην ησυχία σου. 😀

Το μενού είχε μία μεγάλη ποικιλία σαλατών/ορεκτικών/plateau επιλεγμένων από τον εορτάζοντα, ενώ για κυρίως διάλεγε ο καθένας ό,τι ήθελε.

Οι σαλάτες ήταν απλές αλλά γευστικές χωρίς αλμυρές ή άλλες υπερβολές. Κάποιος στην κουζίνα δε βαρέθηκε να αναμείξει τα υλικά στο αντίστοιχο μπωλ πριν τα βάλει στο πιάτο, αντί να τα λούσει στα γρήγορα. Καλό σημάδι κ δυστυχώς όχι τόσο διαδεδομένο.

Μία άσχετη συνειδητοποίηση που έκανα δοκιμάζοντας το μισό κατάλογο από σαλάτες μπροστά μου ήταν το ότι όλες είχαν μπαλσάμικο στη μία ή την άλλη του παραλλαγή. Ναι, είναι πολύ ωραίο υλικό, δεν λείπει ποτέ από το ντουλάπι μου, αλλά μόνο αυτό υπάρχει στην ιταλική κουζίνα;
Οι ιταλοί δηλ. χωρίς αυτό δεν κάνουν βήμα; Άλλα dressing δεν έχουν;
Αυτή είναι μία γνήσια απορία ενός περιστασιακού επισκέπτη της κουζίνας κ την εκφράζω καθώς έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι ένας από τους λόγους για να πηγαίνεις στα εστιατόρια (καλά ή όχι) είναι, εκτός από την γαστριμαργική απόλαυση per se, για να μαθαίνεις, να παίρνεις ιδέες. Κ εκείνο το βράδυ τη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το φαινομενικά πιο ταπεινό από όλα τα πιάτα: ένα ορεκτικό με κολοκύθι ζυλιέν φριτούρα κ καραμελωμένο μπαλσάμικο (να’το πάλι! :-)). Απλό κ εξαιρετικά νόστιμο με μόνο 2,5 υλικά. Σίγουρα θα μπει στα υπόψιν για μελλοντικά τραπεζώματα 🙂

Για κυρίως οι περισσότεροι προτίμησαν μακαρονάδες, μαζί κ εγώ.
Διάλεξα λιγκουΐνι με βόγκολες για να ανακαλύψω ότι βόγκολες στα ιταλικά είναι τα μικρά στρείδια. Ε, βλάχος κ εγώ, πού να ξέρω;… 
Καθώς η παρέα ήταν ετερόκλητη δεν έγιναν αλλαξοκωλιές στα πιάτα, οπότε θα μιλήσω μόνο για το δικό μου. Απλό πιάτο, με σωστό al dente(#), ίσως να το ήθελα λίγο πιο αλατισμένο κ όχι τόσο φυσικό (δική μου παραξενιά, βέβαια). Δεν έμεινε τπτ ούτε στο δικό μου, ούτε στα άλλα πιάτα, αλάνθαστο σημάδι.

Τα γλυκά του καταλόγου δεν τα δοκιμάσαμε, καθώς είχαμε μια τούρτα να κατατροπώσουμε, ενώ το γεύμα έκλεισε με ένα σφηνάκι λιμοντσέλο το οποίο αν ήταν παγωμένο θα ταίριαζε εξαιρετικά.

Το σέρβις ήταν γρήγορο κ αποτελεσματικό, πράγμα αξιοθαύμαστο εάν σκεφτείς ότι οι σερβιτόροι πρέπει να διασχίζουν φορτωμένοι κ με κίνδυνο την Παπαναστασίου.
Τα ποτήρια νερού/κρασιού δεν έμεναν πολύ ώρα άδεια, συνδυασμός ματιού που κόβει κ μυαλού που δε βαριέται, ενώ κ τα 8 κυρίως ήρθαν όλα μαζί(&). Λίγο κρασί που χύθηκε καλύφθηκε σε χρόνο dt με πετσέτα (πωω, από το ξενοδοχείο έχω να το δω αυτό).
Ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου έκανε το πώς "δούλεψαν κουταλοπήρουνο"(*) για να σερβίρουν ένα από τα ορεκτικά σε όλους. Το κουταλοπήρουνο θέλει λίγη εξάσκηση να το μάθεις, έχει πάντα τον κίνδυνο να σου πέσει ό,τι κρατάς κ είναι ένδειξη, αν μη τι άλλο, έμπειρου προσωπικού. Αναρωτιέμαι εάν δουλεύουν κ ανάποδο κουταλοπήρουνο στις διπλές μακαρονάδες να με στείλουν τελείως($). Ελπίζω τέτοια εξυπηρέτηση να έχουν όλα τα τραπέζια κ όχι μόνο οι μεγάλες παρέες. 😉

Μόνο πράγμα που με ξένισε ήταν η χρήση ενικού από κάποιους σερβιτόρους. Ίσως είχε να κάνει με το γεγονός ότι κάποιοι συνδαιτημόνες ήταν τακτικοί πελάτες, ίσως με το ότι ο νεοέλληνας δε γουστάρει το σεις-σας. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, πιστεύω το κουταλοπήρουνο δεν ταιριάζει με ενικό 😉

Εν κατακλείδι ένα εστιατόριο με καλό φαγητό κ σέρβις, ίσως 6 – 10ε πιο ακριβό το κεφάλι από άλλα αντίστοιχα, αλλά που δεν αισθάνεσαι να σε χεροκωλιάζουν. Αντίθετα, βλέπεις να επιβεβαιώνεται το "ό,τι πληρώσεις, παίρνεις".

 

* Στο ξενοδοχείο η επίσημη ονομασία του κουταλοπήρουνου ήταν, μάλλον καταχρηστικά, ρωσικό σέρβις
# Όχι κ τόσο προφανές, αν θυμηθώ κάτι λασπωμένες ταλιατέλες που κλήθηκε να φάει φίλος σε "καλό ιταλικό" του Χαλανδρίου
$ Το ανάποδο κουτ/ρουνο είναι μια ικανότητα που δεν απέκτησα ποτέ 🙂
& Καλή οργάνωση κουζίνας-σέρβις

Ξένο γάιδαρο καβαλικεύεις…

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Σπίτι μου, σπιτάκι μου στις 11:36 πμ από perissos

γρήγορα ξεπεζεύεις, λέει ο λαός.

Να που ήρθε η ώρα να το δω κ εγώ στην πράξη με τη σύνδεση ADSL.

Εξηγούμαι: είχα ξεκινήσει διαδικασία μεταφορά του τηλ από το παλιό στο νέο σπίτι κάπου 1,5-2 χρόνια πριν. Επειδή, όμως, η διαδικασία αγοραπωλησίας χρόνιζε, κάπου στην πορεία ακύρωσα τη μεταφορά του ADSL κ κράτησα μόνο την αίτηση για τον αριθμό του τηλ.

Όταν μετά από χρόνια κ καιρούς ήρθε ο τεχνικός για τη σύνδεση, αφού μου είπε ότι όλα ΟΚ, ρωτάω “κ το ADSL εντάξει; θα υπάρξει πρόβλημα στη σύνδεση”, εννοώντας ότι δε θα υπάρχει πρόβλημα σε μελλοντική σύνδεση. Ο τεχνικός ξαφνιάστηκε “α! έχεις κ ADSL;” κ ξανακατέβηκε κάτω να το μοντάρει στο κουτί. Τελικά μου είπε ότι ελλείψει γραμμών θα μοιραζόμουν μία γραμμή με κάποιον άλλο κ αν είχα πρόβλημα να τους καλούσα πάλι.

Δεν πολυκατάλαβα τότε τι σήμαινε αυτό, ώσπου κάποιους μήνες αργότερα συνέδεσα το μόντεμ στο τηλ κ ω! θαύμα! συνδέθηκα! Όταν είδα ότι κ ο επόμενος λογαριασμός συνέχισε να έρχεται μόνο με το πάγιο της τηλεφωνίας, αγαλλίασα. Επιτέλους, το σπίτι μου έγινε Εσθονία: δωρεάν κ απεριόριστο ίντερνετ!

Εντάξει, σχεδόν απεριόριστο, καθώς ο τυπάκος με τον οποίο μοιραζόμουν τη γραμμή είχε την κακή συνήθεια να μπαίνει επί σειρά ημερών χειμώνα αρχές άνοιξης 22:00 με 24:00 κ να με πετάει έξω. Σπαστικό να έχεις να κάνεις δουλειά/downloads/το’να-τ’άλλο κ να περιμένεις να πάρεις σειρά σαν στα τυριά του Carrefour. Μου ερχόταν να βγω στο μπαλκόνι κ να φωνάζω “ε! τελείωνε, ρε μεγάλε, κ κλείσ’το το ρημάδι! βλέπεις τσόντες κ αύριο!” Από την άλλη δεν μπορούσα κ να ζητήσω υποστήριξη, καθώς στα κιτάπια της εταιρείας είχα μόνο απλή σύνδεση. “Πάρ’τε στην εξυπηρέτηση πελατών, γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι” η μόνιμη επωδός. Ναι, σιγά μην έπαιρνα!

Αλλά όπως είπε κ ο Σιούφας “Δη πάρτυ ιτσόβερ!”. Εδώ κ 1 βδομάδα έβλεπα με αυξανόμενη ανησυχία το λαμπάκι του DSL να αναβοσβήνει, προσπαθώντας εις μάτην να συνδεθεί, λες κ είχα βαλεί λάθος username ή… (ούτε να το σκεφτώ δεν ήθελα).

Χτες βράδυ πήρα ξανά στην τεχνική υποστήριξη κ παίρνοντας το πιο πειστικό μου ύφος επέμεινα ότι άσχετα με το τι βλέπει στο γκουμπιούτερ εγώ είχα πρόβλημα με τη σύνδεσή μου. “Με αφού δεν έχετε ADSL, πώς να στείλω τεχνική υποστήριξη για κάτι που δεν υπάρχει;; Πάρ’τε στην εξυπηρέτηση πελατών” 😦

Παίρνω με βαριά καρδιά στην εξυπηρέτηση πελατών, τμήμα συνδέσεων ADSL

    • Γεια σας, με παρέπεμψαν σε εσάς από το τμήμα βλαβών
    • …επειδή έχετε βλάβη στη σύνδεση ADSL
    • Ναι, πώς το καταλάβατε; (θαύμασα το σπινθηροβόλο πνεύμα στην άλλη άκρη της γραμμής)
    • Πείτε μου τον αριθμό σας…μούμπλε, μούμπλε,… μα δεν έχετε ADSL.
    • Πώς δεν έχω!; Αφού έμπαινα κανονικά τόσον καιρό! Τώρα χάλασε! (απόρησα με το θράσος μου. Μάλλον η ανωνυμία του τηλ θα φταίει)
    • Μήπως έχετε ασύρματο μόντεμ κ μπαίνατε από κανένα γείτονα; (άτσα η μικρή! μαθεύτηκαν τα κόλπα)
    • Ε, όχι δα! Ξέρω τι βλέπω στο μόντεμ μου (έκανα κ το θιγμένο…)
    • Ναι, χμμ,…μούμπλε,… βλέπω εδώ μία αίτηση μεταφοράς στις τόσες του 2008, αίτηση ακύρωσης… κ μου λέτε ότι είχατε κανονικά σύνδεση;
    • Ε, μα τι σας λέω; Δεν μπορούμε, λοιπόν, να τη διορθώσουμε; (ο αγαθός πελάτης απορεί…)
    • Μα τι να διορθώσουμε; Η σύνδεσή σας είναι απλή, σκέτη, μόνο φωνή. Δε σας έκανε δηλ. εντύπωση που ερχόταν ο λογαριασμός μόνο 35ε;; (κάπου εδώ πήρε γραμμή τι γινόταν ;-))
    • Γιατί; Λίγα είναι 35ε; Μήπως φυτρώνουν στα χωράφια; (ο αγαθός πελάτης συνεχίζει…)
    • 🙂 Θέλετε να κάνεte μία αίτηση σε μας να ενεργοποιηθεί άμεσα;
    • Σε “εσάς” που μιλάμε μαζί σας, ή σε “εσάς” όπως λέμε εταιρεία κ καταστήματα; (άμα στριμώχνομαι γίνομαι ιδιαίτερα χαζοβιόλης)
    • Σε εμάς-εμάς, εδώ κ τώρα! Με σύνδεση στα 2mbps ο λογαριασμός θα σας έρθει γύρω στα 60τόσα ευρώ.
    • Ναι, χμμ… Τι άλλες επιλογές έχω; (οι μάσκες έπεσαν)
    • Μπορείτε να επιλέξετε πρόγραμμα με δωρεάν χρόνο ομιλίας σε σταθερά, κινητά, μπλα μπλα μπλα 90 ευρώ.
    • 90 ευρώ! Χμμμ… Κ εάν ξεκινούσα διαδικασία αλλαγής παρόχου πόσο διάστημα χρειάζεται; Κάνα δίμηνο; (wishful thinking)
    • Εάν ήταν 2 μήνες θα μας είχαν φύγει όλοι οι πελάτες. Κάποιες αιτήσεις κάνουν κ 6 κ 8 μήνες (greek reality)
    • Μά’στα! Κ δίνετε κάτι με τη νέα σύνδεση, κάνα σκληρό δίσκο, κάτι; (…ρώτησε ο εβραίος)
    • Ένα ασύρματο μόντεμ, κάνετα την αίτησή σας σήμερα, το παραλαμβάνετε την Παρ κ συνδέεστε.
    • Κ πόσο θα έρθει ο λογαριασμός εάν κάνουμε τη σύνδεση τώρα;
    • …μούμπλε, μούμπλε… θα πληρώσετε τους 2 μήνες κ θα προπληρώσετε κ τους επόμενους 2.
    • Α, θα φορέσουμε μακρύ μανίκι μέσα στο καλοκαίρι, δηλ.
    • Ναι, μήπως να περιμένατε κάνα δίμηνο, να κάνετε κ τις διακοπές σας; Κάπου τώρα κοντά θα καταργηθεί το πάγιο της τηλεφωνίας για συνδρομητές με χαμηλούς λογαριασμούς.
    • Α, τι χαρά! Οπότε θα παίρνω κ μηδενικούς λογαριασμούς;
    • Ε, όχι, θα αντικατασταθεί με ένα κόστος 19ε μέσα στο οποίο θα υπάρχει δωρεάν χρόνος ομιλίας προς σταθερά κ κινητά. (μάλιστα. το κερατιάτικο της φωνής δεν το γλυτώνουμε)
    • Κ τώρα που θέλω να μπω οnline να κάνω καμία δουλειά; Δε γίνεται να μοντάρουμε τη σύνδεση κ από φθινόπωρο κάνουμε τα πάντα όλα;
    • Ε, βγείτε εκεί στο μπαλκόνι κ βάλτε τις φωνές “γείτονααα! Ξεκλείδωσε το δίκτυο να μπω μία στιγμή”
    • Χαχαχαχα (μας κατάλαβαν! :-))

Ιουλίου 26, 2009

Crash

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 4:58 μμ από perissos

Είμαι στην αγαπημένη μου παραλία με παρέα φίλων.
Μουσική, μπύρες, τζιτζίκια, ωραία θέα, ασημένια κύματα ως εκεί που πιάνει το μάτι κ… ντριν το κινητό.

Τράκαρε η αδερφή μου πηγαίνοντας στο χωριό. Ευτυχώς είναι καλά, αλλά η κλαμμένη της φωνή στο τηλ κ το χαμένο ύφος έφτασε για να κάνει τη θάλασσα αλουμινόχαρτο, την καρέκλα πέτρα κ τη μουσική θόρυβο…

Ιουλίου 24, 2009

Αιμοδοσία

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 3:18 μμ από perissos

Δίνω αίμα 3-4 φορές το χρόνο, αλλά όχι τακτικά. Θέλω να δίνω αίμα, αλλά δε σου κρύβω ότι το αμελώ.

Για αυτό κ δε λέω ποτέ όχι στο να δίνω αίμα για συγγενείς, συναδέλφους, φίλους, συγγενείς συγγενών/φίλων/συναδέλφων, φίλους συγγενών/φίλων/συναδέλφων κ πάει λέγοντας. Τις περισσότερες φορές για ανθρώπους που κατά πάσα πιθανότητα δε θα συναντήσω ποτέ.

Έχω επιλέξει να εκλαμβάνω αυτές τις προσκλήσεις ως τσίγκλισμα/υπενθύμιση για να κάνω αυτό που πρέπει αλλά ξεχνάω. Από την άλλη βλέπω τα ~450ml αίματος ως μία έμπρακτη ευχή για το περαστικά κ όχι τόσο ως πραγματική βοήθεια προς το συγκεκριμένο ασθενή. Η στατιστική πιθανότητα να ταιριάξει κ να χρησιμοποιηθεί το αίμα που δίνω είναι πραγματικά μηδαμινή. Δεν αποκλείεται ο ασθενής να μη χρειαστεί ούτε μισό γραμμάριο αίματος τελικά κ να εκτιμήσει πολύ περισσότερο ένα κουτί γλυκά. 🙂

Επειδή το αμελώ, λοιπόν, να πηγαίνω τακτικά ανά τρίμηνο, έχω καταλήξει να λέω ναι σε πρόσκληση αιμοδοσίας όταν έχει επουλωθεί εντελώς η φλεβοτομή από την προηγούμενη (σε εμένα παίρνει περίπου 1,5 μήνα) για να μη με “κόψουν”. Εννοείται, βέβαια, ότι δεν είμαι κ κάθε μήνα στο νοσοκομείο, απλά σου είπα το ελάχιστο 🙂

Πιστεύω ότι η συνειδητοποίηση των μηδαμινών στατιστικών πιθανοτήτων όντως να χρησιμοποιηθεί το αίμα σου από αυτόν για τον οποίον το δίνεις είναι απελευθερωτική, διαφορετικά μπαίνουν στη μέση ωφελιμιστικές σκέψεις: “κ πού τον ξέρω εγώ αυτόν, είναι μεγάλος σε ηλικία άρα τελειωμένος, άσε μήπως χρειαστεί κάνας δικός μου”. Εάν περιμένουμε –χτύπα ξύλο!- να το χρειαστεί η μάνα μας, πολύ πιθανό να πεθάνουμε όλοι στην 1η μικρο-εγχείρηση από έλλειψη αίματος.

Δε σου κρύβω ότι αυτός ακριβώς είναι ένας ενδόμυχος φόβος μου: μήπως –χτύπα πλατάνι!- πάθει όντως κάτι κάποιος δικός μου (π.χ. ο πατέρας μου που ξέρω οτι έχει σπάνια ομάδα) κ ΔΕΝ υπάρχει κατάλληλο αίμα για μετάγγιση, άσχετα από το αν πάω να δώσω εγώ ή όχι. Ακριβώς επειδή επιλέγουμε να τσιγγουνευόμαστε κάτι που είναι δωρεάν κ ανανεώσιμο. Ίσως για να έχουν να πιούν πολύ τα σκουλήκια στο τέλος. :-/

Για αυτό, καλοκαίρι έρχεται, ξάπλα θα είσαι όλη μέρα, πάνε κάνε κ εσύ ένα καλό πριν φύγεις. Χωρίς παρενέργειες , δεν πληρώνεις ούτε ευρώ, η αιμοδοσία είναι το πιο περιποιημένο τμήμα του νοσοκομείου, οι νοσοκόμες εκεί είναι καλύτερες από το μέσο όρο ;-), παίρνεις το χυμάκο σου, αν είσαι σε κιμπάρικη εταιρία τσιμπάς κ καμιά αιμοδοτική, καλό θα κάνεις, ε τι άλλο θες;!; Τώρα χρειάζεται περισσότερο.

Εκτός αν όντως το φυλάς για τα σκουλήκια…

Ιουλίου 22, 2009

Το δέντρο κ το δάσος

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:55 μμ από perissos

Ημέρα ενδοσκόπησης σήμερα.

Μη χάνεις το δάσος για το δέντρο. Ναι, σωστά! Η πιο λογική κ προφανής συμβουλή, δεν υπάρχει σώφρων άνθρωπος να διαφωνήσει.

Αλλά ποιο είναι το δέντρο κ ποιο είναι το δάσος; Ε; Ε;

 

[Λίγη μουσική αντίστοιχη με το mood μου]

Ιουλίου 19, 2009

Περί σπιτικού mojito

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Συνταγές του εργένη στις 11:57 μμ από perissos

Είχα την ευκαιρία χθες να φτιάξω μερικές 10άδες mojito. Ομολογώ δεν περίμενα τέτοιο αριθμό. Στην πορεία κατέληξα σε μερικά χρήσιμα συμπεράσματα που λέω να μοιραστώ μαζί σου.

* Μην το σκεφτείς καν να χρησιμοποιήσεις τα γυάλινά σου νεροπότηρα. Στην καλύτερη θα τα σπάσεις, στη χειρότερη θα κοπείς. Πήγαινε σε ένα s/m κ πάρε πλαστικά, διαφανή, χωρητικότητας 400ml. Είναι ένα κ ένα, ανθεκτικά κ κυρίως άθραυστα.

* Πηγαίνοντας στο s/m κάνε ένα κόπο κ πάρε μαύρη ζάχαρη. Ούτε άσπρη, ούτε καφέ. Μαύρη. Δεν είναι πολύ πιο ακριβή κ με 1 σακουλάκι μπορεί κ να βγάλεις τριψήφιο αριθμό ποτών. Όταν ανοίξεις το σακουλάκι κ την αδειάσεις σε ένα άλλο δοχείο, θα καταλάβεις: το άρωμα είναι εντελώς ιδιαίτερο, καραμελένιο, ενώ ο τρόπος που κάθονται οι κόκοι όταν την αδειάζεις είναι μοναδικός. Σου δίνει την εντύπωση ότι είναι μία ζωντανή μάζα.

* Τα lime είναι τα πρώτα που τελειώνουν εάν δεν τα χρησιμοποιήσεις με φειδώ. Η κανονική συνταγή λέει 1 lime/ποτό, αλλά αυτό δεν παίζει! Ξεχώρισε τα ανά μέγεθος, αφού τα σαπουνίσεις (έρχονται κερωμένα από την άλλη άκρη του κόσμου). Κόψε τις κορυφές από τις 2 άκρες κ μετά κόψε τα μικρά στα 8 (σχεδόν κυβάκια) κ τα μεγάλα στα 12.

* Το άλλο υλικό που χρειάζεται είναι μέντα ή δυόσμος. Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι μέντα κ δυόσμος περιγράφουν το ένα κ αυτό φυτό, αλλά δεν είναι έτσι. Έχουν λίγο διαφορετική μυρωδιά κ είναι θέμα γούστου. Εγώ προτιμώ το δυόσμο, καθώς μπορώ να χρησιμοποιήσω από το ματσάκι κ για άλλα φαγητά/σάλτσες/ντιπ. Ένα κιμπάρικο ματσάκι από τη λαϊκή πρέπει να φτάνει κ για τριψήφιο αριθμό ποτών. Ένα τσουρούτικο από το s/m δεν ξέρω. Σε κάθε περίπτωση, πλύνε καλά το ματσάκi, στέγνωσέ το κ τύλιξέ το σε μια εφημερίδα στο ψυγείο. Όταν έρθει η ώρα βάλε νερό σε ένα φαρδύ ποτήρι εν είδη “βαζακίου” κ βάλε μέσα μία χεριά αρωματικό να είναι εύκαιρο.

* Για το κλασσικό mojito βάλε σε κάθε ποτήρι 2-3 κομμάτια lime κ 2 κοφτά κουταλάκια μαύρη ζάχαρη. Πάτησε τα με το ειδικό ξύλινο γουδοχέρι (έχει δοντάκια στην άκρη για να είναι πιο αποτελεσματικό). Εάν δε σου βρίσκεται τέτοιο, χρησιμοποίησε την ανάποδη από το κλασσικό γουδοχέρι, το χερούλι μιας ξύλινης κουτάλας, κάτι ξύλινο τέλος πάντων. Improvise.

* Αν κ δεκτό ότι πατώντας κ τα φύλλα του αρωματικού μαζί με τα limes δίνουν περισσότερη γεύση, εάν έχεις το γουδοχέρι με τα δοντάκια από κάτω, δεν το συνιστώ καθόλου. “Μασάει” τα φυλλαράκια ανάμεσα στις εγκοπές κ πριν περάσει λίγη ώρα αρχίζουν να σαπίζουν εκεί μέσα κάνωντας περισσότερο κακό παρά καλό. Για να μη μιλήσω για το καθάρισμα την άλλη μέρα. Οπότε πατημένα μυρωδικά μόνο με λείο γουδοχέρι. Τα φυλλαράκια τα μαδάς γρήγορα κρατώντας 1-2 κλαράκια στο ένα χέρι κ τραβώντας το άλλο κατά μήκος για να σου μείνουν τα φύλλα. Εάν δεν τα πατήσεις, τα προσθέτεις πριν τον πάγο.

* Το επόμενο που χρειάζεται είναι ο τριμμένος πάγος, μέχρι επάνω στο ποτήρι. Αυτό είναι κ το πιο κοπιαστικό στην όλη υπόθεση. Εάν έχεις ήδη προτριμμένο πάγο, καλώς. Αλλιώς πρέπει κάπως να το κάνεις. Υπάρχουν 5 επιλογές από όσο ξέρω:

– ο γνωστός παγοκόφτης από το Βασικό Ένστικτο. Αν δε σε λένε Σάρον, άσε καλύτερα μην κοπείς.

– να τυλίξεις παγάκια σε μία πετσέτα κ να τα σπάσεις με κάτι (σφυρί, τηγάνι, μπρίκι, εδώ shφυρί καλώ dρεπάνι). Πολύ φασαρία, κίνδυνος ζημιάς κ αμφίβολο αποτέλεσμα.

– να τον βάλεις στο multi/blender. Πιο γρήγορος κ ξεκούραστος τρόπος, αλλά ιδιαίτερα φασαριόζικος.

– ένας χειροκίνητος παγοτρίφτης. Κάνει γύρω στα 15-18ε κ είναι αθόρυβος. Δε στέκεται ακίνητος από μόνος του κ ας ισχυρίζεται άλλα το κουτί. Για ένα ποτήρι 400ml θέλει περίπου 3 χεριές παγάκια κ αρκετό γύρισμα με τη μανιβέλα. Σε πολυκοσμία, αυτό μπορεί να γίνει μία ιδιαίτερα κοπιαστική, full-time απασχόληση.

– ηλεκτρικός παγοτρίφτης. Η ιδανική κ ακριβή επιλογή.

* Βάζεις λευκό ρούμι μέχρι τα 3/4 του ποτηριού κ συμπληρώνεις με σόδα. 2 καλαμάκια για ανακάτεμα κ αν είσαι λεπτολόγος μια φουντίτσα μυρωδικό για διακόσμηση. Εβίβα πορ φαβόρ!

* Μια άλλη δροσιστική ιδέα είναι το mojito φράουλα. Το κακό, όμως, είναι πως η φράουλα είναι ανοιξιάτικο φρούτο κ τώρα με τη ζέστη δύσκολα βρίσκεις, ακόμα κ σε s/m. Οπότε τι κάνεις; Η δική μου πρόταση (ας το πούμε vermiliojito) είναι:

– Παίρνεις μία ώριμη βανίλια (εννοείται πλυμμένη) κ την κόβεις στα 4 ως εξής: χαράζεις 2 κύκλους ως το κουκούτσι, κάθετους τον ένα στον άλλο. Περιστρέφεις αντίθετα τα 2 ημισφαίρια να χωρίσουν τα κομμάτια. Αν θες βγάζεις το κουκούτσι, αλλά απλά θα χάσεις χρόνο.

– Ρίχνεις 2-3 κομμάτια βανίλιας μαζί με 2 κοφτές κουταλιές μαύρη ζάχαρη στο ποτήρι κ τα λιώνεις να γίνουν πολτός. Εάν θες βάζεις κ 1-2 κομμάτια lime, αλλά εγώ δεν το προτιμώ

– Μερικά φύλλα μέντας/δυόσμου, τριμμένος πάγος ως επάνω, ρούμι κ σόδα. Εάν θες, βάζεις κ μισό δάκτυλο φρουτοποτό φράουλα για χρώμα (π.χ. Amita φράουλα). Enjoy, αλλά με προσοχή γιατί βαράει χωρίς να το καταλάβεις!

* Άλλες προτάσεις τις οποίες ίσως δοκιμάσω κάποτε είναι ώριμα κεράσια ή ψίχα πεπονιού πατημένα με ζάχαρη.

* Τέλος, κ 1 ποτό της στιγμής του οποίου διεκδικώ την πατρότητα. Αυτοί που το δοκίμασαν ενθουσιάστηκαν, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο το μετάνιωσαν μετά, λόγω της καθυστερημένης αλκοολικής ζύμωσης στο στομάχι τους 🙂 Μιας κ το χρώμα του είναι ταιριστό, το παραδίδω στις επόμενες γενιές με το όνομα vermilion! 😀

Παγάκια σε ένα ποτήρι κ βάζουμε 1-2 δάκτυλα Xuxu (καλύτερα παγωμένο), 2-3 δάκτυλα Ursus κ συμπληρώνουμε με φρουτοποτό φράουλα. Απλό, κατακόκκινο κ επικίνδυνα γλυκόπιοτο.

Ιουλίου 17, 2009

Στο Le Roi

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:06 μμ από perissos

Χθες βράδυ βρέθηκα εκτός προγράμματος στο Le Roi, στο Χαλάνδρι.

Ο λόγος που μου έκανε εντύπωση κ το γράφω εδώ είναι ότι ίσως να μην υπάρχει μεγαλύτερη ανακολουθία ανάμεσα στην πρόσοψη κ το εσωτερικό ενός μαγαζιού.

Εξηγούμαι: το Le Roi είναι στην Παπανικολή κ πρέπει να έχω περάσει από έξω ίσαμε 7352 φορές. Η πρόσοψή του είναι τόσο διακριτική/άχρωμη/απαρατήρητη/… σε εκείνο το σημείο ταχείας κυκλοφορίας, ώστε να μην το έχω προσέξει ούτε 1 φορά.

Κ όμως!

Μέσα είναι όλο ξύλο/πέτρα με πολύ ωραία διακόσμηση. Πλανιέται κ αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά του ξύλου ποτισμένου από αλκοόλ κ χυμούς που μόνο τα πολυχρονισμένα μπαρ έχουν.

Όλα τα λεφτά είναι ο κήπος του. Δεν ξέρω εάν τα air-condition που έβλεπα γύρω δούλευαν, αλλά παίζει να είχε 10 βαθμούς λιγότερους μέσα στον κήπο από ό,τι στο δρόμο. Καταπράσινη όαση δροσιάς με τρεχούμενα νερά στις γωνιές κ διάφορα περίεργα στους τοίχους (λαμπίκους, δόκανα,…)

Τελικά είδα ότι ναι μεν για εμένα ήταν μια αποκάλυψη, αλλά δεν είναι κ τόσο μυστικό, καθώς το μαγαζί γέμισε αν κ Πέμπτη. Κάποια στιγμή η βαβούρα του κόσμου σε συνδυασμό με την πρασινάδα γύρω-τριγύρω μου έφερε στο μυαλό τη φασαρία που κάνει ένα λεφούσι σπουργίτια το απόγευμα όταν κάτσουν σε ένα μεγάλο πεύκο. 🙂

Χμμ, πολύ διθυραμβικό μου βγήκε το ποστ. Ας γράψουμε κ κάνα αρνητικό. Η μουσική δεν μπορώ να πω ότι ήταν κ πολύ του γούστου μου. Από την άλλη κάποια από τα μεζεδάκια που ήρθαν με το ποτό φαίνονταν “ταλαιπωρημένα”.

Οπότε δεν ξέρω εάν θα γίνει στέκι μου, αλλά σίγουρα θα ξαναπάω τώρα που κάνει ζέστες.

Επόμενη Σελίδα