Ιουνίου 29, 2009

Δωμάτιο 208

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:22 μμ από perissos

Πριν λίγες μέρες πήγα να δω 1 φίλη στο νοσοκομείο.

Ένα διφορούμενο status στο FB με έκανε να καταλάβω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Μπήκα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο κ βρήκα ένα μόλις κλαμμένο πρόσωπο, να αντανακλά ένα τσακισμένο ηθικό για ένα τραυματισμένο σώμα. Ένα καγκούρικο προσπέρασμα από κάποια οδηγό, έφτασε για να μετρήσει η φίλη κ το μηχανάκι της το πεζοδρόμιο κ να περάσει τους υπόλοιπους μήνες ακίνητη κ την υπόλοιπη ζωή της με λάμες.

Προσπάθησα να την κάνω να ξεχαστεί με την πάγια τακτική μου σε αυτές τις περιπτώσεις: χιούμορ κ αστεία, σα να μη συμβαίνει τπτ. Αλλά λίγο δύσκολο να καλαμπουρίσεις όταν βλέπεις ένα μέχρι χτες υγιή άνθρωπο να μορφάζει σε κάθε κίνηση του χεριού από τις πεταλούδες, με τον ουροσυλλέκτη γεμάτο, επειδή ξέχασαν να τον αλλάξουν.

Γιατί; ρώταγε κ ξαναρώταγε. Γιατί σε αυτήν, γιατί λίγο πριν το καλοκαίρι, γιατί να προσπεράσει η άλλη, γιατί να πάθει τέτοια ζημιά, γιατί, γιατί,..

Κ ποιος μπορεί να το απαντήσει; Κ γιατί να το απαντήσει;…

Βγήκα έξω όταν ήρθε η νοσοκόμα. Έκανα μία αμήχανη βόλτα στο διάδρομο, έξω από τα υπόλοιπα δωμάτια. Ήταν στον όροφο με τα καρδιακά περιστατικά, έβαλε μέσο, λέει, για να πάει εκεί, σε δωμάτιο χωρίς άλλα κρεβάτια. Μέσο ακόμα κ σε πανάκριβο θεραπευτήριο… Πφ!

Έριξα κλεφτές ματιές μέσα. Οικογένειες γελαστές, συγγενείς περίλυποι, κρεβάτια χωρίς κανέναν δίπλα τους, σιωπηλοί σύντροφοι, θορυβώδεις παρέες. Ρίχνω μία ματιά στο καροτσάκι με τους «νηστείς»: τριπλέτα, τριπλέτα, βαλβίδα, τριπλέτα, συγκόληση πλευρών, τριπλέτα,… Οι TFT παίζουν σε όλα τα δωμάτια. Μία ηλικιωμένη μιλάει έντονα στο κιν, έξω από το δωμάτιο του δικού της. Είναι εξοργισμένη για «το κτήνος τον Χ, τι άνθρωπος είναι, τι έχει στην ψυχή του».

Τα σιχαίνομαι τα νοσοκομεία, όσο ακριβά κ αν είναι, όσα router για δωρεάν wifi κ να παρέχουν, όσο γελαστές κ να είναι οι νοσοκόμες. Μου θυμίζουν πόσο εύθραυστοι είμαστε, εσωτερικά κ εξωτερικά. Αποθήκες πόνου κ όχι ναοί υγείας.

Καθώς έβγαινε η νοσοκόμα, θυμήθηκα ένα απόσπασμα από τα «500 εκατομμύρια της Μπεγκούμ«, όταν περιγράφεται η ουτοπική Γαλλούπολη του Δρα. Σαραζίν. Λέει πάνω-κάτω ότι

Η πόλη δεν έχει μόνιμα νοσοκομεία, καθώς αυτά λειτουργούν ως εστία μόλυνσης κ δε βοηθάνε την ψυχολογία του ασθενούς. Οι άρρωστοι αναρρώνουν σπίτι τους με τη βοήθεια των γιατρών. Εάν υπάρξει ανάγκη, φτιάχνονται προσωρινά λυόμενα νοσοκομεία τα οποία μετά καίγονται.

Παρ’όλες τις TFT κ τα αεροστρώματα του πανάκριβου θεραπευτηρίου, προτιμώ αυτήν την άποψη, έστω κ αν ειπώθηκε 150 χρόνια πριν.

Υ.Γ.

Κάποιες πρώτες σκέψεις που είχα μήπως ερχόμουν στη δουλειά με ποδήλατο (εξοικονόμηση χρόνου, αποφυγή του παρακμιακού ΗΣΑΠ, …) πνίγηκαν εν τη γενέσει τους μέσα στο γεμάτο ουροσυλλέκτη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: