Μαρτίου 28, 2009

Waiting at Soul

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:27 πμ από perissos

Περιμένω μόνος να έρθουν τα παιδιά στο Soul. Γράφω αυτό το ποστ να φαίνεται ότι κάτι κάνω. Παρατηρώ το μισοάδςιο μαγαζί κ τις παρέες των γιάγκηδων(!) σε 2-3 τραπέζια. Αν δεν ήταν κ αυτοί θα βάζαμε σκούπα στο μέρος από τις 11. Δεν κατάλαβα πόση νευρικότητα είχα παρά μόνο αφού ήρθε το μην επιβεβαίωσης ότι έρχονται. Μόνο τότε παράγγειλα ποτό κ παραδόξως πρόσεξα ότι η μουσική δεν είναι άσχημη. Ή ίσως απλά τότε άρχισα να την ακούω. Θυμήθηκα το Steve Martin που έπαιζε σε 1 ταινία το Lonely guy, μπήκε σε 1 resto, ζήτησε τραπέζι για 1 κ έριξάν επάνω του 1 προβολέα. Με έχει σημαδέψει αυτή η ταινία. 🙂
Έρχονται τα παιδιά

Επιστρέφω σπίτι με τραίνο. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν, εγώ έχω πρωινή έγερση. Είπαμε: der berg ruft!
Στην Ευριπίδου 1 μαύρη πόρνη μου την έπεσε τραβώντας με από το σακάκι. Ήταν γλυκιά κοπέλλα, εάν ήταν «ελευθέρας βοσκής» θα παρακαλούσα να μου μιλήσει, τώρα σκέφτηκα μόνο μη βουτήξει το πορτοφόλι μου.

Μία πολύ γλυκιά κοπελίτσα τρώει σοκολάτα κ φλερτάρει με αυτήν με το date της. Με εξιτάρει. Αυτό το -ίτσα που της κόλλησα όμως, με τρομάζει λίγο. Ίσως να έχω κ τα διπλά της χρόνια.

Μπήκαν 2 σεκιουριτάδες. Μου θυμίζουν ότι ξέχασα να χτυπήσω εισιτήριο ενώ η κάρτα απεριορίστων κάπου βόσκει σπίτι. Ευτυχώς κατεβαίνω γιατί νιώθω σαν το θήραμα στο δόκανο.
Πάω σπίτι (ίσως το πιο γλυκό ζευγάρι λέξεων)
Καληνύχτα!

Advertisements

Μαρτίου 27, 2009

Το βουνό σε φωνάζει

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:13 μμ από perissos

Τίτλος μιας παγκοσμίως άγνωστης ταινίας του ’38, τίτλος ενός παρανοϊκού dance (ο Αλλάχ να το κάνει!) κομματιού, σύνθημα κ της αυριανής εκδρομής.

Τα παρατάω όλα όπως είναι, άπλυτα κ ασυγύριστα, κ πάω για ένα μπακουρο-διήμερο στις (ελπίζω) κατάλευκες πλαγιές του Χελμού. Τα σπαρτιάτικα δωμάτια κλείστηκαν, η ΚΨΜοπαρέα βρέθηκε, το βράδυ θα τακτοποιήσω τα λίγα απαραίτητα στην τσάντα (σαλοπέτα, σκούφο, κάνα πορτοκάλι, ένα μαντίλι με λίγες τσακιστές ελιές κ παξιμάδια :-)).

Με περιμένει ένα ΣΚ με τουλάχιστον 12 ώρες σκι (μπόνους το σουρουπιαστό κ νυχτερινό). Ελπίζω να αρθώ στο ύψος των περιστάσεων κ να λιώσω μέχρι κ το τελευταίο λεπτό που θα είναι ανοιχτές οι πίστες.

Ας μην ξεχνάμε: Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι αμείλικτο! Ίσως κ να είμαστε η τελευταία γενιά που βλέπουμε χιόνι στα μέρη μας…

Μαρτίου 23, 2009

Κάποιος με θυμήθηκε

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Αυστρία, Ταξίδια στις 4:53 μμ από perissos

Τελικά ήταν ψέμα αυτό που είπα πριν ότι δε συνέβη κ τπτ αξιόλογο τις περασμένες μέρες. Συνέβη κ παρασυνέβη.

Μου ήρθε μία κλήση 50ε για υπερβολική ταχύτητα, συστημένη από Αυστρία!

Καθώς ήταν γραμμένη σε άπταιστα γερμανικά, ζήτησα βοήθεια στη μετάφραση από ένα συνάδελφο για να μάθω τα εξής:

  • ήταν γραμμένη σε υπερβολικά επίσημα(;;) γερμανικά (κατά το σχόλιο του συναδέλφου)
  • κόπηκε από αυτόματη κάμερα/ραντάρ η οποία βρισκόταν στο 48ο χλμ κ 710 μ. του αυτοκινητοδρόμου Innsbruck-Kufstein (καλά που δεν έβαλαν κ δορυφορικό στίγμα
  • την έφαγα κοντά στην πόλη Schwaz της Αυστρίας (κ εγώ που νόμιζα στην αρχή ότι την έφαγα στην Ελβετία = Schweiz)
  • το όριο ήταν 60 αλλά πήγαινα με 22χλμ παραπάνω. Μάλιστα, όπως λέει η εξαιρετικά διαφωτιστική κλήση, από αυτό το νούμερο έχει αφαιρεθεί ένα ποσοστό απόκλισης 10% (άρα υπονοεί ότι πήγαινα με καμία 100στη)
  • έχω 4 μήνες να πληρώσω την κλήση, οπότε αφού κόπηκε στις 07/01/2009 ίσα που προλαβαίνω να την πληρώσω μέχρι στις αρχές Απρίλη.
  • εάν δεν είμαι καλό παιδί κ πληρώσω, τότε θα γίνει δικαστήριο όπου αυτό το ποσό παύει να ισχύει κ μπορεί να φάω «ποινή» (δε μου το διευκρίνησε περαιτέρω ο συνάδελφος-μεταφραστής)
  • μπορώ να πληρώσω με διατραπεζική μεταφορά χρημάτων. Η ίδια η κλήση είναι κ το έντυπο πληρωμής.

Μάλιστα!

Πού στο κ€ρατο ήταν αυτή η κάμερα κ δεν την είδα;

Κ πού είχε όριο 60χαω πάνω στον αυτοκινητόδρομο; Αφού πάντα πήγαινα όσο πήγαιναν κ οι γύρω μου. Θα μας πει ότι εκείνη τη μέρα κάηκε η λάμπα της μηχανής από τις πολλές φώτο που έβγαλε;

Τώρα να το πληρώσω ή να το συνδέσω με Κάιρο; Σιγά μη βγάλει κ ένταλμα η Ιντερπόλ για 1 κλήση.

Αλλά από την άλλη, οι Αυστριακοί είναι οργανωμένοι, δεν είναι σκορποχώρι όπως εδώ. Όλοι λένε ότι στην Αυστρία «don’t get a fine»(*). Λες να έχω πρόβλημα αν κ όταν ξαναπάω από Αυστρία ή εάν κάνω ενοικίαση απ΄την ίδια εταιρεία;

Τείνω προς να την πληρώσω (ελπίζω να μη με γδάρει η προμήθεια της διατραπεζικής μεταφοράς), να την σκανάρω κ να τη βάλω στη συλλογή από γλυκές στιγμές του ταξιδιού…

 

(*) Κ ο Μπάμπης ο Σουγιάς, κ ο Κώστας ο Λεπίδας, ο Γκοντζίλας ο Νίκος,…

Παγκοσμιοποίηση

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Ελληναράδες στις 3:14 μμ από perissos

Ελλάδα

Σουηδία

Όλα θα τα δούμε στο πανηγυράκι που λέγεται Eurovision…

Μετά από μέρες

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 3:10 μμ από perissos

Χάθηκα για λίγες μέρες από εδώ.

Όχι ότι είχα να πω κ κάτι συγκεκριμένο, ούτε από την άλλη ότι υπάρχει κ καμία δέσμευση να γράφω εδώ τα νέα μου. Πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν νέα.

Το Σαβ που μας πέρασε, μετά από πολύ καιρό, μου έκατσαν 2 προσκλήσεις: μία για δείπνο με καλούς φίλους κ μία για πάρτυ γενεθλίων ενός γνωστού. Ως γνήσιος αφηρημένος με τις ημερομηνίες τις αποδέχτηκα κ τις 2, όντας σίγουρος ότι είναι σε διαφορετικά ΣΚ. Τελικά η συνειδητοποίηση ήρθε λίγο αργά κ αποφάσισα (εντελώς ωφελιμιστικά κ παρτάλικα) να πάω στο πάρτυ. Περισσότερος κόσμος, περισσότερο τζέρτζελο, φάνηκε ως η καλύτερη επιλογή στη φάση που είμαι.

Άργησα λίγο να βρω το σπίτι περνώντας μέσα από καρόδρομους που δε φανταζόμουν όιτ υπάρχουν ακόμα στην Αθήνα. Τελικά δεν ήταν άσχημα καθώς η bring what you drink πρόσκληση προσέλκυσε αρκετό ετερόκλητο λαό. Το σπίτι έγινε σα θάλαμος αερίων από τα τσιγάρα κ ψόφησαν μέχρι κ οι σκώροι στα πουλόβερ, αλλά τελικά θα έλεγα ότι ήταν καλά. Από την άλλη βέβαια ο φίλος που κρέμασα μπήκε σε ψιλο-περιπέτειες κ μου προκάλεσε τύψεις.

Κατά τα άλλα, σήμερα ένας συνάδελφος συζητούσε για το ταξίδι που θέλει να κάνει κάπου προς το Πάσχα. Ζητούσε ιδέες για μέρη, κόστη, πράγματα να κάνει. Έχει μάλιστα κ budget 1000ε/άτομο. Χαχα, το στοιχείο μου, 10 μέρες το άτομο σχεδόν οπουδήποτε στην Ευρώπη με όλα μέσα: αεροπορικά, αυτοκίνητο, ξενοδοχεία, φαγητά, ψώνια. Ασυναίσθητα άρχισα να κοιτάζω online για τιμές εισιτηρίων. Τον κ0λόφαρδο, τσάμπα είναι τέλη Απρίλη: Ρώμη με 110ε, Μόναχο με 220ε, Λισσαβώνα με 260ε, Παρίσι με… Τι αυτοκίνητα να υπάρχουν διαθέσιμα; Κάπου εκεί με χτύπησα στο χέρι να συνέλθω. Έκλεισα τον browser.

Τι κάνω; Αφήνω τη δουλειά μου κ κοιτάζω για ταξίδι άλλου; Φέτος δεν έχει, φίλε! Εσύ έκανες check-out. Άλλη φορά…

Μαρτίου 16, 2009

"Άθως; Πόρθος;…"

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:07 μμ από perissos

Άραγε υπάρχει πεπρωμένο; Ένας άνθρωπος που σας είναι γραφτό να είστε μαζί; Όλη σου η ζωή να είναι ένας λαβύρινθος, γεμάτος Μινώταυρους με μία κ μόνη έξοδο κ έναν παντοδύναμο μίτο να σε τραβάει προς αυτήν; Ο Οδυσσέας πάντα θα φτάνει στην Ιθάκη;

 

Spoilers από εδώ κ κάτω! Εάν δεν το έχεις δει, μην διαβάσεις…

 

Χτες είδα το Slumdog Millionaire. Μία ιστορία-ορισμός ενός Quest με μία ιδέα από Rags to Riches. Ο πλούτος τελικά ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα, η Bollywood χαρούμενη νότα, η αισιόδοξη κάθαρση. Όλη η ζωή κ η ύπαρξη του Τζαμάλ ήταν η Λατίκα. Ακόμα κ να έχανε τα χρήματα, είχε κερδίσει, την είχε βρει. Δεν είχε τπτ κ θα κέρδιζε τα πάντα. Τα πάντα για αυτόν. Αγνός κ ανόθευτος στα αισθήματα κ τα κίνητρά του, όσο οι ήρωες στους μύθους. Μέσα στα σκ@τά (κυριολεκτικά κ μεταφορικά), χωρίς αυτό να τον αγγίξει.

Μέχρι αυτό το σημείο, όμως, τι σκοτεινός λαβύρινθος. Σκεφτόμουν πόσοι άνθρωποι πέθαναν κ συνέχιζαν να πεθαίνουν σε όλη την ταινία, ακόμα κ όταν γέλαγα, σωματικά κ ψυχικά, αδύναμοι, μονάδα μέσα στα εκατομμύρια, αλλόφυλοι για εξόντωση, κορμιά για εκμετάλλευση, παιδιά για τύφλωση, κορίτσια για εκπόρνευση, «υπάλληλοι» για πήξιμο. Κάποια στιγμή ο Σαλίμ λέει ότι «η Βομβάη έγινε Μουμπάι». 4 λέξεις ενώ κοίταζε από ψηλά την παραγκούπολη που γεννήθηκε. Εξαιρετικά εύστοχη φράση: άλλαξε το όνομα, η πρόσοψη, αλλά η ζωή συνέχισε να είναι χωρίς καμιά αξία.

Τελικά, ίσως το «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος» να μην είχε πουθενά αλλού τόση σημασία ως μέσο πλοκής όσο στην Ινδία, όπου η πυραμίδα είναι τόσο αρχαία κ τόσο απρόσιτη, ώστε χρειάζεται μόνο θεϊκή παρέμβαση (η τιβι, ο σύγχρονος ναός) για να ξεφύγει κάποιος, από τίποτα να αποκτήσει αξία, «from slumdog to Rajha». 

Όταν διάβαζα τον Κοέλιο περί σύμπαντος κ συνωμοσιών υπέρ σου, γέλαγα με τις αρλούμπες που έγραφε έχοντας προφανώς πιει κάνα μπάφο. Εδώ δε γέλαγα. Καταφανέστατα το μέσο έχει τόση σημασία όση κ το μήνυμα…

Μαρτίου 14, 2009

Γλυκιά μέρα, γλυκιά τρέλα

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:56 μμ από perissos

Πάω προς το πατρικό, ακολουθώντας τη συνηθισμένη μου διαδρομή, μέσα από τα στενάκια. Έχει ψύχρα αλλά με ένα γλυκό ήλιο. Η πλάτη μου ζεσταίνεται, το στέρνο μου κρυώνει. Άνθρωποι περπατάνε ράθυμα, τους βλέπω στις αυλές κ τα μπαλκόνια να κάνουν τις δουλειές τους χωρίς βιασύνη. Ανοίγω το βήμα μου στα σκιερά σημεία της διαδρομής για να ξαναβραδύνω όταν νιώσω το ζεστό χάδι στην πλάτη. Η άνοιξη μου κλείνει το μάτι. «Θέλοντας κ μη θά χαμογελάσεις σε μια γλυκιά μέρα σαν κ αυτή»

Η διαδρομή μου περνάει μέσα από ένα παρκάκι. Εδώ κ πόσους μήνες βλέπω πάνω στις ταλαιπωρημένες πλάκες 2 μηνύματα, γραμμένα με μεγάλα κεφαλαία γράμματα, τόσο που πρέπει να κάνεις πίσω για να τα διαβάσεις
«Θέλω να σε παντρευτώ κ θα σε περιμένω όσο θέλεις»
Κ το άλλο
«Έχω τρέλα κ είμαι τρελός για ένα κορίτσι το οποίο αν με βοθήσει ο θεός θα την κάνω γυναίκα μου»
Κάτω κ από τα 2 ακολουθεί η ίδια ακατάληπτη υπογραφή.
Να κατάλαβε το αντκείμενο του πόθου του ότι μιλάει για αυτήν; Να είναι τώρα μαζί; Να τον απέρριψε; Να την άφησε; Ίσως κ να μην έχει σημασία.
Scripta manent, έστω κ ξεθωριασμένα, για να θυμίζουν μετά από καιρό, σε κάποιον περαστικό για μια γλυκιά τρέλα.

Μαρτίου 13, 2009

Κουμπάρε!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 9:33 μμ από perissos

Έπρεπε να περάσει όλος ο χειμώνας, οι χειμερινές εκπτώσεις κ 1 μήνας ακόμα για να αποφασίσω να πάω να πάρω χειμωνιάτικα παπούτσια. Τελικά, πήγα τόσο ανόρεχτα που ούτε αυτά δεν πήρα. Τέσπα…

Ήμουν στην Ερμού αλλά είχα την εντύπωση πως βρέθηκα στη Λευκωσία. Κάθε 2η φωνή γύρω μου μίλαγε αυτήν την τραγουδιστή version των ελληνικών που δεν καταλαβαίνεις λέξη. Μέσα στα μαγαζιά το ίδιο: «Πάκη, ‘εν αρέσκει μου! Μπέκη(;;), αφού λαλώ σου. Θωρείς με ζαμέ;» Έτσι όπως ήμουν σε εμπόρικο πεζόδρομο, με τόσους κουμπάρους τριγύρω, περίμενα να φτάσω από ώρα σε ώρα στο οδόφραγμα που είχα πάει κάπου στη Λευκωσία.
Πώς κ τόσοι πολλοί Κύπριοι; Η 1η μου σκέψη ήταν 5ήμερες, αλλά ήταν όλων των ηλικιών. Ποιος ξέρει…
Αυτοί καλά κάνανε κ ήρθαν, εγώ παπούτσια να δω πότε θα πάρω…

Μαρτίου 12, 2009

Η τελευταία επίθεση(;;)

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:23 μμ από perissos

Χτες βράδυ έμαθα ένα νέο το οποίο με προβλημάτισε σε πολλά επιπεδα κ προς στιγμήν με έκανε να ξεχάσω τα άλλα θέματα που μονοπωλούν δυσάρεστα τη σκέψη μου αυτόν τον καιρό. Ας τα πάρουμε από την αρχή…

Εδώ κ 5+ χρόνια έχουμε ξεκινήσει να χτίζουμε ένα σπίτι στο χωριό, καθώς δε λέει να μας φιλοξενούν μονίμως οι συγγενείς. Μετά από οικογενειακό σφίξιμο ~3 ετών μαζεύτηκε ένα ποσό μερικών χιλιάδων ευρώ για το πρώτο μεγάλο έξοδο, τα μπετά, ώστε το υπόλοιπο σπίτι να τελειώσει με iterations (σχεδόν τούβλο-τούβλο). Σκοπός ήταν στο τέλος κάθε μέλος να έχει ένα μικρό «διαμέρισμα».

Αυτό που δεν είχαμε υπολογίσει ήταν ένας συγγενής κ γείτονας. Όσο τα μπετά ήταν ακόμα στο ισόγειο όλα ήταν μέλι-γάλα. Τραπέζια, χαρές που θα γειτονέψουμε. Μόλις έπεσε ο 1ος όροφος η κατάσταση ψυχράνθηκε λίγο. Με το που έγινε κ η σκεπή, η συμπεριφορά του άλλαξε άρδην.

Ξαφνικά θυμήθηκε ένα αρχαίο deprecated μονοπατι που πέρναγε μέσα από το οικόπεδο, πήγαινε κ μέτραγε τις διαστάσεις του κτιρίου για να δει εάν είναι μέσα στα όρια της άδειας (όπως μας κοκορεύτηκε), αξίωσε κατοχή τμήματος του οικοπέδου, έβαλε φράχτη σε ένα δρόμο πρόσβασης.

Αυτό, όμως, ήταν το λιγότερο, καθώς ξεκίνησε να έχει προκλητική συμπεριφορά, φτύνοντας όποτε περνάμε από μπροστά του κ κάποιες φορές κλείνοντας το δρόμο σε μέλη της οικογένειας, απείλώντας ότι θα τα μαμήσει κ άλλα ωραία.(*) Αφού δεν αρπαχτήκαμε στα χέρια να έχουμε άλλα, προφανώς ξεκίνησαν τα αναπόφευκτα δικαστήρια, καταγγελίες στην πολεοδομία, εξώδικα, γενικά η χαρά των βδελλοδικηγόρων.

Ένα από αυτά τα δικαστήρια ήταν scheduled για τώρα πρόσφατα, με αφορμή μία μήνυση που του είχαμε κάνει για κάποια από τις φορές που απειλούσε κ έβριζε. Οι δικοί μου δνε είχαν απολύτως καμία όρεξη να αφήσουν τις δουλειές τους κ να κουβαληθούν εκεί.

Κ να που ήρθε η έκπληξη: ο δικηγόρος μάς είπε ότι ζήτησε συμβιβασμό! Να σταματήσουν τα δικαστήρια κ να μας αφήσει στην ησυχία μας. Μετά το 1ο κύμα ευχάριστης έκπληξης, ξεκίνησα να κάνω διάφορες σκέψεις.

Πώς κ αυτός ο σκυλιασμένος το γύρισε έτσι; Έχει κάτι να φοβάται; Ένα πιθανό σενάριο είναι ότι εργάζεται κάπου σε κάποιον ΟΤΑ, νομίζω, κ καθώς το δικαστήριο είναι ποινικό, πιθανή καταδίκη του θα του στοίχιζε τη δουλειά του. Να βρίσκεται σε άσχημη οικονομική κατάσταση τώρα με την κρίση από άλλες δραστηριότητες κ η αφαίμαξη των βδελλοδικηγόρων να του στοιχίζει πολύ περισσότερο από εμάς; Να ήταν όλη η ιστορία απλώς μία μπλόφα μήπως ψαρώσουμε κ δεν του έκατσε; Να τον πιέζει η οικογένειά του να σταματήσει;

Δεν ξέρω τι αποφάσισαν ή θα αποφασίσουν οι δικοί μου, αλλά ομολογώ ότι εγώ μπήκα σε πειρασμό. Πώς να εμπιστευτείς κάποιον που από εκεί που έχει φάει άπειρες φορές σπίτι σου, φτάνει να σου απειλεί την οικογένειά σου, αποκλειστικά κ μόνο από καθαρό κ ανόθευτο φθόνο; Εμπιστεύεσαι ένα φίδι ή το πατάς στο κεφάλι; Ξέρουμε ότι θέλει πραγματικά να ησυχάσει ή απλώς να ανασυνταχτεί για να επανέλθει δημήτριος;

Όταν παίζω strategy κ μου έρχεται μήνυμα για ανακωχή, είναι καλό σημάδι να μαζέψω τις δυνάμεις μου για το τελικό ντου να σαρώσω τον αντίπαλο.

Εδώ, όμως, που είναι η πραγματική ζωή κ δεν υπάρχει Alt-F4 να αλλάξεις context; Ο άλλος είναι αντίπαλος για ισοπέδωση; Τον σαρώνεις, ναι. Κ αν χάσει τη δουλειά του, διαλυθεί η οικογένειά του (η οποία έτσι κ αλλιώς δεν είναι από τις πιο σταθερές); Τι κερδίζουμε βλέποντας τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του να δυστυχούν; Τι κερδίζουμε έτσι πέρα από έναν ορκισμένο εχθρό που δεν έχει τπτ να χάσει πλέον; Θα μας δώσει χαρά το να του «δώσουμε ένα καλό μάθημα»; Άλλο το να ρίχνει αυτός γροθιά στο μαχαίρι κ άλλο να το καρφώνεις εσύ επάνω του.

 

Αλήθεια δεν ξέρω. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η απόφαση δεν είναι δική μου, γιατί τότε πραγματικά θα προβληματιζόμουν πολύ σοβαρά. Ελπίζω να μη χρειαστεί να ξανασχοληθούμε με το θέμα, γιατί τότε δε θα το αντιμετωπίζω με τόση ελαφρότητα.

 

(*) Η όλη φάση επιβεβαίωσε ένα ρητό που έχουν στην «Ουγκάντα» 😉 εν είδει μικρού διαλόγου

– Πού χτύπησες το μάτι σου;
– Πλακώθηκα με κάποιον
– Κ γιατί είναι βγαλμένο τελείως;
– Πλακώθηκα με τον αδερφό μου

Μαρτίου 11, 2009

Don’t cry for me, Argentina

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ταξίδια στις 1:06 πμ από perissos

Ένας πρώην συνάδελφος κ φίλος μάς έσκασε τη βόμβα σήμερα το πρωί: σε λίγες ώρες (Τετ ξημέρωμα) φεύγει 1 εβδομάδα Μπουένος Άιρες κ Μοντεβιδέο(*).

(5’ ειδήσεις για όσους έχουν προβλήματα ακοής, που λέει κ ο Χάρυ Κλυν)

Χτες το βράδυ, λέει, μπήκε online, έψαξε λίγο, βρήκε το εισιτήριο με 550ε πήγαινε-έλα (!!!!) κ το έκλεισε μπαμ-μπαμ.Έχει ένα συγγενή του εκεί κ θα τον φιλοξενήσει.

Εντάξει. Θα κρατήσω χαρακτήρα. Δε θα πω τπτ περί ζήλιας κ του πώς μου έκατσε ενώ ασχολιόμουν για πολλοστή φορά με @@διές. Ούτε θα θυμηθώ το πόσες φορές είχε αναφερθεί στο παρελθόν η Λατ. Αμερική σε συζητήσεις για μελλοντικά σχέδια που ποτέ δεν πραγματώθηκαν.

Το μόνο που θα πω είναι ότι, εντελώς συμπτωματικά, έβλεπα χτες ένα αργεντίνικο ντοκιμαντέρ σχετικά με την οικονομική καταστροφή του 2001 κ το πώς γονάτισε τη χώρα. Σκεφτόμουν σήμερα, ως γνήσιο καγκούρι, πως εκεί είτε θα σε κόψουν κομμάτια να σε πουλήσουν για ανταλλακτικά, είτε θα έχεις όσες γυναίκες θέλεις στην αράδα(#).

Καλό ταξίδι, φίλε.

Έτσι όπως αποφάσισες, προετοίμασες(;;) κ εκτέλεσες αυτό το ταξίδι, έχεις γίνει ο ήρωάς μου. Καλή διασκέδαση, πρόσεχε εκεί, φέρε μου μία τεράστια σταβλίsha μπριτζόλα($) κ προσπάθησε για το 2ο από τα ενδεχόμενα. 😉

(*) Πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, εάν δεν το ήξερες.

(#) Ναι, ξέρω: βαθυστόχαστη σκέψη, αντάξια ενός ακαδημαϊκού.

($) Καλοψημένη, ε!

Επόμενη Σελίδα