Σεπτεμβρίου 30, 2008

Το weekend που μας πέρασε…

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 5:58 μμ από perissos

  • πήγα στη διήμερη ναπολιτάνικη αγορά στα Βριλήσσια.
    Αυτό που βρήκα ήταν ένα παζάρι του δρόμου, σαν αυτά που βρίσκεις σε οποιοδήποτε πανηγύρι στην Αθήνα. Οι διαφορές ήταν ότι οι πωλητές μιλούσαν ναπολιτάνικα με ρυθμό πολυβόλου κ πούλαγαν πολύ καλύτερα προϊόντα από αυτά που υπάρχουν συνήθως στις λαϊκές (επώνυμα stock).

    Εμείς περιμέναμε να δούμε ιταλούς παραγωγούς (ίσως κ για χονδρική πώληση), αλλά βρήκαμε συνάδελφους πανηγυρτζίδες κ λαϊκατζήδες από την εκεί πλευρά της Αδριατικής. Δεν είναι να πιστεύεις τα δελτία τύπου κ τους αλήτες-ρουφιάνους-δημοσιογράφους. 😀
    Πολλοί οργανωμένοι, όμως, οι ιταλοί συνάδελφοι, με τις αλουμινένιες τέντες, αλουμινένιες ομπρέλες, στιβαρές τέντες. Σωστοί επαγγελματίες, καμία σχέση με τα ετοιμόρροπα κατασκευάσματα που έβλεπα τόσα χρόνια στα πανηγύρια.
    Περιττό να πω πως τα θηλυκά της παρέας έδωσαν ρέστα στο βάλε-βγάλε-δοκίμασε-ανακάτεψε σε παπούτσια, παλτά, εσώρουχα, σεντόνια. Εγώ αρκέστηκα σε 1/4 κιλού μοτσαρέλα κ μίγμα μπαχαρικών για μπρουσκέτες.
    Το κλου της όλης εκδήλωσης ήταν η δωρεάν πίτσα ναπολιτάνα από τον υπαίθριο ξυλόφουρνο. Ένα κοντέινερ-πιτσαρία με 2 ξυλόφουρνους (αλήθεια!) είχε στηθεί στο δρόμο κ 1 ομάδα πιτσαδόρων έψηνε κ ξεπέταγε 5 πίτσες το λεπτό. Τομάτα, μοτσαρέλα κ βασιλικός. Τις έπαιρνες στο χέρι διπλωμένες στα 4 σαν κρέπα με το λιωμένο τυρί να σου καίει τα χέρια.
    Πολύ καλό! Παρόλο που ο δήμος προώθησε το όλο θέμα ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι (ίσως για να μαζέψει περισσότερο κόσμο, ίσως για να μην έχει αντιδράσεις από τον εμπορικό σύλλογο), ήταν πολύ ωραίο κ διαφορετικό.
  • πήγα για ποτό στο κέντρο, στη Σκουφά.
    Η περιοχή είναι Χογκ-Κογκ. Παντού απαγορεύσεις για παρκάρισμα, στενά πεζοδρόμια, κίνηση, χάος! Από πού κ ως πού το Κολωνάκι είναι από τις ακριβές περιοχές; Μετά από πολύ καιρό που ξαναπήγα κατέληξα ότι θα κάνω πολύ καιρό να ξαναπάω.
  • πήγα στους αρχαιολογικούς χώρους γύρω από το Μοναστηράκι (βιβλιοθήκη Αδριανού, αρχαία αγορά, στοά Αττάλου), εκμεταλλευόμενος το ότι οι αρχαιολογικοί χώροι ήταν ανοιχτοί στο κοινό.
    Αλήθεια, πληρώνουν οι ξένοι για να δουν αυτήν την εγκατάλειψη, αυτό το σωρό από ερείπια; Καμία προσπάθεια αναστήλωσης, τπτ που να σε βοηθά να εκτιμήσεις αυτό που βλέπεις, μόνο κάτι σκουριασμένες σκαλωσιές. Λες κ το γεγονός ότι οι «πέτρες» είναι κάτω από την Ακρόπολη φτάνει για να πουλήσει σα ζεστή τυρόπιτα. Ούτε να ξεχορταριάσεις χρειάζεται, ούτε να μαζέψεις μπάζα κ σκουπίδια, ούτε να φτιάξεις υπόστεγα, ούτε άλλες υποδομές. Το μόνο αξιόλογο (που δε θα ντρεπόμουν δηλ. να πάω κάποιο ξένο φίλο μου) ήταν η στοά του Αττάλου, αναστηλωμένη από «την Αμερικάνικη Σχολή κλασσικών σπουδών με τη χορηγία του Rockefeller to 1960». Μάλιστα! Πάλι καλά που υπάρχει κ κάνας κουτόφραγκος να μας κάνει κάτι μία φορά τον αιώνα. Εδώ με το Ζαχόπουλο κ με κάτι άλλα δε μας μένουν πολλά.
    Ίσως είμαι αρνητικά διακείμενος απέναντι σε κάθε τι ελληνικό. Ίσως να μην τα εκτιμάω επειδή περνάω συνέχεια από εκεί. Ίσως κ όντως να είναι όλα όσο παρατημένα μου φάνηκαν κ εκ του σύνεγγυς. Ίσως.
  • έφαγα στο Pak Indian Κυρ απόγευμα.
    Είναι άξιο προσοχής το εστιατόριο, καθώς σε σχέση με το μέρος που βρίσκεται είναι σαν το γάλα μεσ’στη μύγα. Κλάσεις ανώτερο από το γύρω περιβάλλον.
    Είχα ξαναπάει πριν 3 χρόνια κ τότε είχα παρκάρει το αμάξι σχεδόν απ’έξω του, πάνω στη Μενάνδρου. Τώρα δεν πήγαινα από εκεί κοντά με το αμάξι που να με πλήρωναν. Η περιοχή κάτω από την Αθηνάς είναι πραγματικά γκέτο. Κυρ απόγευμα κ γύρω υπήρχαν 100άδες μετανάστες ανάκατοι με πρεζόνια κ 1 χούφτα μπασκίνες που απλώς υπήρχαν. Όλα αυτό το μείγμα είχε μία απίστευτη κινητικότητα, μαζευόταν κ απλωνόταν, έτρεχε όταν ένας μπάτσος έβγαζε κλομπ, καθόταν με τα χέρια στις τσέπες καραδοκώντας, έμπαινε κ έβγαινε από παμπάλαια κτίρια. Μπαίνοντας στο εστιατόριο, η αντίθεση του μέσα με το έξω ήταν τεράστια.
    Το κέντρο έχει γίνει πολυπολιτισμικό με τρόπο που σε τσιτώνει όταν περπατάς εκεί. Πρέπει να φαίνεται ελκυστικό μόνο σε όσους μένουν Μαρούσι κ επάνω. Καθίσαμε στο πατάρι του εστιατορίου κ για τους πλούσιους σοφράδες κ για το ότι ήταν πιο δυσπρόσιτο σε περίπτωση ντου. Φεύγοντας το βράδυ βλέπω μία ομάδα Πακιστανών με λευκά καλύμματα στο κεφάλι (πιστοί μουσουλμάνοι) να ακολουθάει έναν «ομαδάρχη», όπως η πάπια με τα παπάκια. Έχουν στις πλάτες τους ρούχα κ σκεπάσματα κ κοιτάνε γύρω τους το ίδιο δύσπιστα όπως εμείς. Νεοαφιχθέντες, μάλλον, που πάνε στο αποψινό τους κατάλυμμα.
  • γνωριστήκαμε με το παλικάρι που είναι αρχισερβιτόρος στο μαγαζί.
    24 χρόνων κ φαινόταν σαν 30άρης. Έχει σπουδάσει ξενοδοχειακά στην Ινδία κ, μετά από 1 διάλειμμα στη Γερμανία, ήρθε Ελλάδα για 1 μήνα κ έμεινε. Είναι Ελλάδα 1,5 χρόνο, κάνει 2 δουλειές (08.00 – 15.00 κ 16.00 – 03.00) κ είναι υπεύθυνος για 4 εστιατόρια/σουβλατζίδικα του αφεντικού του. Τα χρήματα που βγάζει είναι καλύτερα εδώ, καθώς το κόστος ζωής εδώ είναι αναλογικά χαμηλότερο από Ινδία(!). Σε 2 χρόνια (πολύ συγκεκριμένα, τον Απρίλιο του 2010 :-)) θα έχει μαζέψει αρκετά χρήματα για να ανοίξει δικό του εστιατόριο στην Ινδία, οπότε κ θα επιστρέψει για να βρει κ 1 γυναίκα. Από τα συμφραζόμενα κατάλαβα πως άντρας ανύπαντρος άνω των 27 στην Ινδία μάλλον είναι κοινωνικά νεκρός.
  • είδα το Hancock.
    Δύσκολο πράγμα να είσαι σεναριογράφος. Το έβλεπα τόσα χρόνια με τις ελληνικές σειρές (για αυτό κ δεν έχω καν συσκευή εδώ κ 3-4 χρόνια), το βλέπω κ στο σινεμά. Μία πολύ καλή πρώτη ιδέα που… δεν ξέρεις τι να την κάνεις μετά. Σα να πηγαίνεις 1 εβδομάδα στη Μάλτα ένα πράγμα. Μετά τις πρώτες 4 μέρες που τα έχεις δει όλα, πόσο περισσότερο να εμβαθύνεις;
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: