Σεπτεμβρίου 30, 2008

Το weekend που μας πέρασε…

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 5:58 μμ από perissos

  • πήγα στη διήμερη ναπολιτάνικη αγορά στα Βριλήσσια.
    Αυτό που βρήκα ήταν ένα παζάρι του δρόμου, σαν αυτά που βρίσκεις σε οποιοδήποτε πανηγύρι στην Αθήνα. Οι διαφορές ήταν ότι οι πωλητές μιλούσαν ναπολιτάνικα με ρυθμό πολυβόλου κ πούλαγαν πολύ καλύτερα προϊόντα από αυτά που υπάρχουν συνήθως στις λαϊκές (επώνυμα stock).

    Εμείς περιμέναμε να δούμε ιταλούς παραγωγούς (ίσως κ για χονδρική πώληση), αλλά βρήκαμε συνάδελφους πανηγυρτζίδες κ λαϊκατζήδες από την εκεί πλευρά της Αδριατικής. Δεν είναι να πιστεύεις τα δελτία τύπου κ τους αλήτες-ρουφιάνους-δημοσιογράφους. 😀
    Πολλοί οργανωμένοι, όμως, οι ιταλοί συνάδελφοι, με τις αλουμινένιες τέντες, αλουμινένιες ομπρέλες, στιβαρές τέντες. Σωστοί επαγγελματίες, καμία σχέση με τα ετοιμόρροπα κατασκευάσματα που έβλεπα τόσα χρόνια στα πανηγύρια.
    Περιττό να πω πως τα θηλυκά της παρέας έδωσαν ρέστα στο βάλε-βγάλε-δοκίμασε-ανακάτεψε σε παπούτσια, παλτά, εσώρουχα, σεντόνια. Εγώ αρκέστηκα σε 1/4 κιλού μοτσαρέλα κ μίγμα μπαχαρικών για μπρουσκέτες.
    Το κλου της όλης εκδήλωσης ήταν η δωρεάν πίτσα ναπολιτάνα από τον υπαίθριο ξυλόφουρνο. Ένα κοντέινερ-πιτσαρία με 2 ξυλόφουρνους (αλήθεια!) είχε στηθεί στο δρόμο κ 1 ομάδα πιτσαδόρων έψηνε κ ξεπέταγε 5 πίτσες το λεπτό. Τομάτα, μοτσαρέλα κ βασιλικός. Τις έπαιρνες στο χέρι διπλωμένες στα 4 σαν κρέπα με το λιωμένο τυρί να σου καίει τα χέρια.
    Πολύ καλό! Παρόλο που ο δήμος προώθησε το όλο θέμα ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι (ίσως για να μαζέψει περισσότερο κόσμο, ίσως για να μην έχει αντιδράσεις από τον εμπορικό σύλλογο), ήταν πολύ ωραίο κ διαφορετικό.
  • πήγα για ποτό στο κέντρο, στη Σκουφά.
    Η περιοχή είναι Χογκ-Κογκ. Παντού απαγορεύσεις για παρκάρισμα, στενά πεζοδρόμια, κίνηση, χάος! Από πού κ ως πού το Κολωνάκι είναι από τις ακριβές περιοχές; Μετά από πολύ καιρό που ξαναπήγα κατέληξα ότι θα κάνω πολύ καιρό να ξαναπάω.
  • πήγα στους αρχαιολογικούς χώρους γύρω από το Μοναστηράκι (βιβλιοθήκη Αδριανού, αρχαία αγορά, στοά Αττάλου), εκμεταλλευόμενος το ότι οι αρχαιολογικοί χώροι ήταν ανοιχτοί στο κοινό.
    Αλήθεια, πληρώνουν οι ξένοι για να δουν αυτήν την εγκατάλειψη, αυτό το σωρό από ερείπια; Καμία προσπάθεια αναστήλωσης, τπτ που να σε βοηθά να εκτιμήσεις αυτό που βλέπεις, μόνο κάτι σκουριασμένες σκαλωσιές. Λες κ το γεγονός ότι οι «πέτρες» είναι κάτω από την Ακρόπολη φτάνει για να πουλήσει σα ζεστή τυρόπιτα. Ούτε να ξεχορταριάσεις χρειάζεται, ούτε να μαζέψεις μπάζα κ σκουπίδια, ούτε να φτιάξεις υπόστεγα, ούτε άλλες υποδομές. Το μόνο αξιόλογο (που δε θα ντρεπόμουν δηλ. να πάω κάποιο ξένο φίλο μου) ήταν η στοά του Αττάλου, αναστηλωμένη από «την Αμερικάνικη Σχολή κλασσικών σπουδών με τη χορηγία του Rockefeller to 1960». Μάλιστα! Πάλι καλά που υπάρχει κ κάνας κουτόφραγκος να μας κάνει κάτι μία φορά τον αιώνα. Εδώ με το Ζαχόπουλο κ με κάτι άλλα δε μας μένουν πολλά.
    Ίσως είμαι αρνητικά διακείμενος απέναντι σε κάθε τι ελληνικό. Ίσως να μην τα εκτιμάω επειδή περνάω συνέχεια από εκεί. Ίσως κ όντως να είναι όλα όσο παρατημένα μου φάνηκαν κ εκ του σύνεγγυς. Ίσως.
  • έφαγα στο Pak Indian Κυρ απόγευμα.
    Είναι άξιο προσοχής το εστιατόριο, καθώς σε σχέση με το μέρος που βρίσκεται είναι σαν το γάλα μεσ’στη μύγα. Κλάσεις ανώτερο από το γύρω περιβάλλον.
    Είχα ξαναπάει πριν 3 χρόνια κ τότε είχα παρκάρει το αμάξι σχεδόν απ’έξω του, πάνω στη Μενάνδρου. Τώρα δεν πήγαινα από εκεί κοντά με το αμάξι που να με πλήρωναν. Η περιοχή κάτω από την Αθηνάς είναι πραγματικά γκέτο. Κυρ απόγευμα κ γύρω υπήρχαν 100άδες μετανάστες ανάκατοι με πρεζόνια κ 1 χούφτα μπασκίνες που απλώς υπήρχαν. Όλα αυτό το μείγμα είχε μία απίστευτη κινητικότητα, μαζευόταν κ απλωνόταν, έτρεχε όταν ένας μπάτσος έβγαζε κλομπ, καθόταν με τα χέρια στις τσέπες καραδοκώντας, έμπαινε κ έβγαινε από παμπάλαια κτίρια. Μπαίνοντας στο εστιατόριο, η αντίθεση του μέσα με το έξω ήταν τεράστια.
    Το κέντρο έχει γίνει πολυπολιτισμικό με τρόπο που σε τσιτώνει όταν περπατάς εκεί. Πρέπει να φαίνεται ελκυστικό μόνο σε όσους μένουν Μαρούσι κ επάνω. Καθίσαμε στο πατάρι του εστιατορίου κ για τους πλούσιους σοφράδες κ για το ότι ήταν πιο δυσπρόσιτο σε περίπτωση ντου. Φεύγοντας το βράδυ βλέπω μία ομάδα Πακιστανών με λευκά καλύμματα στο κεφάλι (πιστοί μουσουλμάνοι) να ακολουθάει έναν «ομαδάρχη», όπως η πάπια με τα παπάκια. Έχουν στις πλάτες τους ρούχα κ σκεπάσματα κ κοιτάνε γύρω τους το ίδιο δύσπιστα όπως εμείς. Νεοαφιχθέντες, μάλλον, που πάνε στο αποψινό τους κατάλυμμα.
  • γνωριστήκαμε με το παλικάρι που είναι αρχισερβιτόρος στο μαγαζί.
    24 χρόνων κ φαινόταν σαν 30άρης. Έχει σπουδάσει ξενοδοχειακά στην Ινδία κ, μετά από 1 διάλειμμα στη Γερμανία, ήρθε Ελλάδα για 1 μήνα κ έμεινε. Είναι Ελλάδα 1,5 χρόνο, κάνει 2 δουλειές (08.00 – 15.00 κ 16.00 – 03.00) κ είναι υπεύθυνος για 4 εστιατόρια/σουβλατζίδικα του αφεντικού του. Τα χρήματα που βγάζει είναι καλύτερα εδώ, καθώς το κόστος ζωής εδώ είναι αναλογικά χαμηλότερο από Ινδία(!). Σε 2 χρόνια (πολύ συγκεκριμένα, τον Απρίλιο του 2010 :-)) θα έχει μαζέψει αρκετά χρήματα για να ανοίξει δικό του εστιατόριο στην Ινδία, οπότε κ θα επιστρέψει για να βρει κ 1 γυναίκα. Από τα συμφραζόμενα κατάλαβα πως άντρας ανύπαντρος άνω των 27 στην Ινδία μάλλον είναι κοινωνικά νεκρός.
  • είδα το Hancock.
    Δύσκολο πράγμα να είσαι σεναριογράφος. Το έβλεπα τόσα χρόνια με τις ελληνικές σειρές (για αυτό κ δεν έχω καν συσκευή εδώ κ 3-4 χρόνια), το βλέπω κ στο σινεμά. Μία πολύ καλή πρώτη ιδέα που… δεν ξέρεις τι να την κάνεις μετά. Σα να πηγαίνεις 1 εβδομάδα στη Μάλτα ένα πράγμα. Μετά τις πρώτες 4 μέρες που τα έχεις δει όλα, πόσο περισσότερο να εμβαθύνεις;

Σεπτεμβρίου 26, 2008

Πορτοφολάδες κ η απαξίωση του ΗΣΑΠ

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ελληναράδες στις 9:22 πμ από perissos

Τους τελευταίους 1-2 μήνες έχω δει περισσότερους πορτοφολάδες μπροστά μου στον ηλεκτρικό από όσους είδα τα προηγούμενά μου χρόνια. Λειτουργούν με 2 τρόπους:

  • ένας μόνος «κακομοίρης». Αυτός προσπαθεί να μπει τελευταίος πριν κλείσει η πόρτα κ την πέφτει στον αμέσως μπροστινό του, ώστε να έχει καλυμμένα τα νώτα του. Ο χρόνος είναι εναντίον του, οπότε κάνει την κίνησή του γρήγορα, ει δυνατόν πριν κλείσουν οι πόρτες, οπότε κ μένει έξω από το τραίνο.
  • 3 μαζί. Πιο οργανωμένοι κ μεθοδικοί, δεν πολυμιλάνε μεταξύ τους, ενώ ένας κρατάει μπουφάν ή/κ ανοιχτή τσάντα. Τους καταλαβαίνεις γιατί μετακινούνται περίεργα κ αλλάζουν θέσεις χωρίς προφανή λόγο. Οι 2 στριμώχνουν τεχνητά το θύμα κ το αναγκάζουν να γυρίσει πλάτη στον 3ο. Η επιχείρηση μπορεί να διαρκέσει κ 2 στάσεις, μέχρι να «μανουβράρουν» το θύμα προς τον 3ο, ο οποίος όλη την ώρα αποφεύγει να κοιτάξει προς το θύμα . Η λεία καλύπτεται από το μπουφάν ή πέφτει μέσα στην τσάντα. Μπορεί να είναι 3 άντρες ή 2 άντρες κ 1 γυναίκα.

Μπαίνουν στους σταθμούς που πέφτει στρίμωγμα, δηλ. μεταξύ Κάτω Πατήσια κ Αττική ή Μοναστηράκι – Βικτώρια.

Έχοντας αυτά στο μυαλό, καθώς κ ιστορίες που έχω ακούσει από το μετρό της Ρώμης (ζούγκλα πορτοφολάδων), έχω να πω τα εξής:

  • Μπαίνοντας στο βαγόνι, βγάζε την τσάντα από τους ώμους κ κράτα την με το χέρι κάτω, αν γίνεται ανάμεσα στα πόδια. Ο άλλος δε φτάνει κ πρέπει να σκύψει.
  • Ακολούθα τη συνταγή Γκουσγκούνη κ πιάσε τοίχο. Αν δεν μπορείς, βάλε το χέρι στην τσέπη.
  • Απόφυγε τα στενά μαρκαρίσματα χωρίς προφανή λόγο, επιδίωξε να βρεθείς σε ανοιχτό χώρο.
  • Μην κάθεσαι ακίνητος για ώρα, άλλαζε στάση συχνά, π.χ. μετακινώντας το βάρος σου από το ένα πόδι στο άλλο

Κ μετά από αυτά δεν μπορώ να μην πω για την κατρακύλα του ΗΣΑΠ όσο περνάει ο καιρός. Περνάει μέσα από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας κ μαζεύει ό,τι βάζει ο νους.
Κάθε μέρα, αλλά κάθε μέρα θα υπάρχουν πρεζόνια να «περιμένουν να μπουν στην κοινότητα» κ να ζητιανεύουν τη δόση τους, μαστούρια να κάνουν το Μάικλ Τζάκσον ισορροπώντας πριν την πτώση, ζητιάνοι που τους «έχει δημοσιεύσει ο Άλτερ», σαλεμένοι που παραμιλάνε, σφυρίζουν κ χτυπιούνται.
Το μόνο που θέλω είναι να πάω στη δουλειά μου το πρωί κ να γυρίσω σπίτι μου το βράδυ. Είναι υπερβολικό να ζητάω αυτό να γίνεται χωρίς παρατράγουδα; Τι να τις κάνω τις ανακοινώσεις «προσέχετε τα αντικείμενά σας»; Θα προτιμούσα να μη χρειάζεται να γίνονται καν αυτές οι ανακοινώσεις. Σαν τις ταμπέλες στην Κορίνθου-Πατρών ότι γίνονται ατυχήματα. Δεν ντρέπεται κανένας π0ύστης που πρέπει να υπάρχουν;
Να πω για τα κάγκελα για το ποδήλατα; Μπήκαν 5 σιδεριές σε 7 σταθμούς (κόστος 700 – 1000ε) κ τυπώθηκαν δεκάδες χιλιάδες φυλλάδια για να το διαφημίσουν (κόστος αρκετές 1000άδες ε). Κατά τα άλλα εξακολουθούν να απαγορεύονται τα ποδήλατα τις ώρες που θες να πας στη δουλειά σου.
Να πω για την εξαγγελία της ημέρας περιβάλλοντος ότι θα φυτέψουν 10.000 νέα δέντρα; Είχα κάνει ένα νοερό υπολογισμό κ είχα βρει ότι πρέπει να φυτέψουν ένα δέντρο κάθε 5 – 6μ κ από τις 2 πλευρές της γραμμής σε όλο της το μήκος. Έχεις δει φυτεμένο τπτ άλλο εκτός από γόπες τσιγάρων;
Να μιλήσω για τους «σεκιουριτάδες» που μπήκαν στους σταθμούς; Μόνο γέλια μου προκαλούν.

Αυτή η κωλογραμμή δε μου ενέπνευσε ποτέ εμπιστοσύνη, πάντα δημόσιο, πάντα μίζερη.

Καιρός να κόψω τον ΗΣΑΠ, όπως έχω κόψει εδώ κ χρόνια τα λεωφορεία, κ να πηγαίνω με το αυτοκίνητο, νομίζω…

Σεπτεμβρίου 16, 2008

Ευτυχώς, υπάρχει κ η αμνησία!

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες στις 1:28 μμ από perissos

Φαντάζεσαι να καταδικαζόταν κανένα μέλος του ΔΣ του Σωκράτη;!;!
Όλα καλά, όμως!
Μάλλον η ζαρντινιέρα θα φταίει…

[ref]

Σεπτεμβρίου 15, 2008

All hands on deck!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 11:32 πμ από perissos

Αυτό το ΣΚ είχαμε πάει ιστιοπλοΐα.
Ή, για να είμαι πιο ακριβής, είχαμε νοικιάσει ένα ιστιοπλοϊκό. Το ότι θα κάναμε ιστιοπλοΐα ήταν απλώς η δικαιολογία.

Στο σκάφος είμασταν 3 με δίπλωμα κ 1 με εμπειρία από wind surf.
Ο αριθμός των διπλωμάτων, βασικά, δε λέει τπτ, καθώς το να νοικιάσεις μόνος σου σκάφος είναι θεμελιωδώς διαφορετικό από το να είσαι στο μάθημα κ να ξέρεις ότι πάντα είναι ο εκπαιδευτής δίπλα σου.
Τα (φαινομενικά) πιο απλά πράγματα μπορούν να γίνουν απίστευτα πολύπλοκα, από το να βάλεις μπροστά τη μηχανή στο outboard(*) όταν το χρειάζεσαι μέχρι το να πιάσεις αρόδου(#) σε μία παραλία.
Δε χρειάζεται καν να αναφέρω το βαθμό δυσκολίας του να δέσεις στη μαρίνα($) ή να πιάσεις αρόδου με πρυμάτσα(%) σε ένα βράχο.

Αλλά δεν περιγράφεται

  • η αίσθηση του να κλείνεις τα μάτια τη νύχτα κ το τελευταίο που ακούς να είναι το θρόισμα του νερού, το τελευταίο που βλέπεις τα αστέρια
  • η μαγεία του να στέκεσαι όρθιος στην άκρη της πλώρης με το σκάφος να σκίζει τα κύματα σηκώνοντας πίδακες στο διάβα του
  • η ικανοποίηση του να ψευτο-μαγειρεύεις στην κουζινούλα για όλη την παρέα με ό,τι βρέθηκε στα ντουλάπια κ στα γύρω βράχια
  • η χαρά του να βουτάς σε διάφανα νερά κ να χαζεύεις την άγκυρα αν έπιασε 8-10 μέτρα κάτω
  • η ανακούφιση του να επιστρέφετε (επιτέλους!) το σκάφος, κάθιδροι αλλά χωρίς 1 γρατζουνιά

Ενοικίαση σκάφους για διήμερο: 700ε
Κατανάλωση σε τρόφιμα, αλκοόλ κ πετρέλαιο: 170ε
Εικόνες στο μυαλό κ εσωτερική ηρεμία: Ανεκτίμητα
😀

(*) Το μικρό φουσκωτάκι που έχουν τα ιστιοπλοϊκά μαζί τους. Η μηχανή τους 1 παίρνει μπρος κ 10 δεν!
(#) Το να πιάνεις κοντά σε κόλπο/όρμο μόνο με την άγκυρα. Στον Β όρμο της Μονής ρίξαμε άγκυρα 3 φορές κ βγάλαμε 10 κιλά φύκια πριν φύγουμε με την ουρά στα σκέλια.
($) Σα να προσπαθείς να μανουβράρεις/παρκάρεις νταλίκα χωρίς φρένα στην Κυψέλη
(%) Μαζί με την άγκυρα δένεις ένα σκοινί από την πρύμνη σε κάποιο σημείο στην ακτή. Η σιγουριά του αρχάριου. Το να υπολογίσεις σωστά το μήκος του απαιτούμενου σκοινιού, να φτάσεις στην ακτή με το σκοινί στα δόντια σαν σκύλος, να ενώσεις δύο κομμάτια μέσα στο νερό ενώ σε παιρνουν μαζί τους είναι απίστευτο βουνό εάν δεν το έχεις ξανακάνει.

Σεπτεμβρίου 8, 2008

Ένοχη απόλαυση

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 4:31 μμ από perissos

Ναι, αυτός ο όρος που είχα διαβάσει σε μία κριτική περιγράφει επακριβώς την ταινία Wanted.
Είναι κάπως σαν το παγωτό κάστανο: ξέρεις ότι προέρχεται από αποβουτυρωμένα γάλατα, έχει ζάχαρη, συντηρητικά, ίσως το κάστανο να ήταν στο δίπλα δωμάτιο, δεν κάνει να τρως πολύ, αλλά είναι τόσο νόστιμο τα μαμίδι.

Έτσι κ η ταινία: σε αρπάζει από τα πρώτα λεπτά από τα @@ κ δε σε αφήνει να ηρεμήσεις μέχρι το τέλος.
Κανένα βαθύτερο νόημα, καμία 2η ανάγνωση, τπτ που θα σε σημαδέψει.
Απλό eye kandy, παγωτό κάστανο για το μυαλό, όπως το Viper της Jolie: μπαίνει με τις πάντες, βγαίνει με τις ζάντες.
Εάν μπορέσεις κ αποστρέψεις το βλέμμα από την οθόνη κ κοιτάξεις γύρω σου θα δεις όλους να έχουν το ίδιο χαμόγελο που αποκτάς στο λούνα παρκ.

This is me, eating my last piece of apple.
This is me, waiting for the build to finish.
This is me, closing this naive review.
What the fuck have you done lately?
Χαχαχα

ΥΓ. Να θυμηθώ να κατεβάσω τους Φύλακες της Νύχτας με την 1η ευκαιρία…

Σεπτεμβρίου 5, 2008

Επιτέλους, Free (FM)

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:33 μμ από perissos

Τον τελευταίο καιρό, από τύχη, ανακάλυψα τον Free FM στους 98MHz.

H παλιά παρέα του Life FM (πού τον θυμήθηκα πάλι;…) όλη εδώ (ή σχεδόν όλη).
Λίνα, Σταυρόπουλος, Στάικος, Γεωργακόπουλος…
Μαγικό το ραδιόφωνο! Η φωνές έμειναν ίδιες, σα να μην έχουν περάσει τόσα χρόνια, σα να είμαι κ πάλι 23 κ να ετοιμάζομαι για την απογευματινή προπόνηση.

Καιρός ήταν πια!
Τώρα που δεν έχω ακόμα internet για νετ ραδιόφωνο, είχα σιχαθεί τη ζωή μου με τον Best.
Άντε γεια!

Γουστάρω που εκτός από τη μουσική που μου αρέσει, στον Free παίζουν για τους ακροατές.
Ούτε για το χορηγό, ούτε για τη δισκογραφική.(*)
Χωρίς καφέδες Starbucks, Wind στο κινητό, Haig στα ποτήρια.
Κ το κυριότερο όλων, χωρίς τις εμετικές διαφημίσεις του Jumbo.

Ίσως κάποια στιγμή να μπει κ o Free στο τριπάκι σπόνσορας-δισκογραφική-Jumbo, ποιος ξέρει;
Προς το παρών, όμως, είμαι χαρούμενος που βρήκα ένα σταθμό που τον ακούω επειδή θέλω κ όχι επειδή μη χείρον βέλτιστον.

Καλή συνέχεια, παιδιά!
Α, ναι! Κάντε κ κάτι με την πρωινή ζώνη, πολύ υποτονική είναι! 😉

(*) Η αλήθεια είναι ότι είναι σπασαρχίδικη η συνεχής προώθηση των events/parties από τις διάφορες ομάδες. Προς το παρόν, παλεύεται…

Σεπτεμβρίου 4, 2008

Μαγκιά, κλ@νιά, χωρίστρα…

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες στις 10:05 πμ από perissos

Δηλ. εάν κανείς δεν παραιτηθεί, κανείς δεν αποπεμφθεί, κανείς δεν δικαστεί, γενικά κανείς δεν κάνει τπτ για τρισχιλιοστή φορά, εσύ ΤΙ θα κάνεις;;;

Ψιλά γράμματα!

Κ για να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας

  • Υποκλοπές
  • Πακιστανοί
  • Siemens
  • Ζαχόπουλος
  • Μονή Βατοπεδίου
  • Βουλγαράκης
  • Ζαρντινιέρες
  • Άκυρος προϋπολογισμός
  • Ομόλογα ταμείων
  • Πυρκαγιές

Ξεχνάω κάτι; Έχουν μαζευτεί τόσα πολλά πια…

[ref]

Σεπτεμβρίου 3, 2008

Αφορολόγητο των 10k κ πώς θα τον πιείτε

Posted in Επικαιρότητα, Εργασία και χαρά, Ελληναράδες στις 2:10 μμ από perissos

Ο καταλληλότερος κ ο πολυχρονεμένος μας αποφάσισαν ότι στο αφορολόγητο θα παραμείνουν οι τρίτεκνοι κ όσοι έχουν μόνο ένα εργοδότη.
Οι δεύτεροι, μάλιστα, θα πρέπει να υπογράψουν κ μία σχετική δήλωση στην εφορία ότι εκτελούν ίδιες εργασίες με τους μισθωτούς συναδέλφους τους.

Ίδιες εργασίες, ε;
Μήπως αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε σχέση εξαρτημένης εργασίας;
Μήπως η επιθεώρηση εργασίας θα έκανε πάρτυ έχοντας αυτή τη λίστα στα χέρια της ισχυριζόμενη εισφοροδιαφυγή με αποδείξεις;
Μήπως;

Τι κουτοπονηριά, ρε π0ύστη μου!

Ελπίζω, τουλάχιστον, να πιάσουν τόπο τα έσοδα: οι εταιρείες στην Κύπρο κ οι αγοραπωλησίες έχουν έξοδα, όπως κ να το κάνεις.

Σεπτεμβρίου 2, 2008

Κοτόπουλο ολονυχτία

Posted in Η καλή νοικοκυρά... στις 9:29 πμ από perissos

Λοιπόν, καταπληκτική συνταγή για το ιδανικό μεσημεριανό στο γραφείο!
Γίνεται το προηγούμενο βράδυ, πολύ εύκολα, ιδίως εάν είσαι κουρασμένος από το γραφείο.

Παίρνουμε μισό κοτόπουλο, κομμένο σε μερίδες.
Το βάζουμε σε ταψί μαζί με κομμένες πατάτες κ ένα κρεμμύδι σε ροδέλες.
Πασπαλίζουμε με μπαχαρικά (σκόρδο, πιπέρι, αλάτι), βάζουμε μερικά φύλλα δάφνη, λάδι, λεμόνι κ νερό έως το μισό ταψί.
Σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βάζουμε το ταψί σκεπασμένο με αλουμινόχαρτο.
Βάζουμε το χρονόμετρο κουζίνας να μετρήσει μισή ώρα πριν το ξανακοιτάξουμε κ καθόμαστε στον καναπέ.

Την επόμενη φορά που θα ξανανοίξουμε τα μάτια μας η ώρα είναι 07.30 το πρωί κ το σπίτι έχει μοσχοβολήσει.
Βγάζουμε το ταψί από το φούρνο κ θαυμάζουμε τα κομμάτια λιγνίτη που κάποτε ήταν κοτόπουλο με πατάτες. Αδειάζουμε προσεκτικά τους λιθάνθρακες στα σκουπίδια κ βάζουμε νερό με απορρυπαντικό στο ταψί μήπως κ μαλακώσουν κ φύγουν τα καμμένα λίπη.

Πηγαίνουμε χαρούμενοι στο γραφείο για το σπιτικό φαγητό που θα απολαύσουμε κ παραγγέλνουμε delivery.

Σεπτεμβρίου 1, 2008

Συναδελφική αλληλεγγύη

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 5:59 μμ από perissos

Ήρθα σήμερα σκοτωμένος γραφείο, απευθείας από Λευκάδα.
Πάρκαρα το αμάξι λοξά σε μία καβατζοθέση πάνω στο πεζοδρόμιο, δίπλα στην είσοδο του πάρκιγκ.

Κατά τις 12 ένας συνάδελφος, αφού κοίταξε από το παράθυρο, με ρωτάει

– Δικό σου είναι το ασημένιο στην είσοδο;
– Ναι
– (Γυρνώντας προς το δρόμο) Εε! Εεεε! Δικό μας είναι το αμάξι…

Τα ψιλοχρειάστηκα!
Πάω κ τι να δω; Η αστυνομία μόλις μου είχε κόψει κλήση για παρεμπόδιση της εισόδου στο πάρκιγκ.
Ο μπάτσος μας κοιτάει επάνω εύθυμα

– Αφού εσείς μας πήρατε τηλ!
– …
– Κ αυτά εδώ στο πεζοδρόμιο, δικά σας είναι; δείχνοντας προς τα παρκαρισμένα από την άλλη μεριά του πεζοδρομίου
– Εεεε, ναι…
– Να τα γράψω κ αυτά;; κ φεύγει σκασμένος στα γέλια

Ένας άλλος συνάδελφος, λοιπόν, πήγε να μπει στο πάρκιγκ, κάπου δυσκολεύτηκε κ τηλεφώνησε στην τροχαία.

Μισή βλακεία δική μου που δεν έστειλα ένα heads up για το αμάξι, μισή βλακεία δική του που δεν έστειλε μία ειδοποίηση προς όλους πριν καλέσει την αστυνομία, όλη η κλήση δική μου (40ε).

Ωραίο ξεκίνημα για την εβδομάδα… 😛