Ιουλίου 11, 2008

Περιμένοντας στο Μόναχο

Posted in Ταξίδια στις 11:09 πμ από perissos

Είμαι εδώ κ >2ω κ περιμένω στο αεροδρόμιο του Μονάχου.
Είμαι στην άκρη του terminal 2 του αεροδρομίου, στην πύλη G01, περιμένοντας την πτήση της Aegean.
1ο τραπέζι πίστα (κυριολεκτικά!) το κάθισμά μου, περιμένω κ εγώ τη σειρά μου να μπω σε ένα αεροπλάνο όπως τόσα που είδα τις τελευταίες ώρες.
Ίσως τότε κάποιος να καθήσει σε αυτήν εδώ την ιδια θέση κ να χαζεύει τον αεροδιάδρομο, βλέποντας το δικό μου αεροπλάνο να φεύγει κ να περιμενει κ αυτός τη σειρά του να μπει σε ένα αεροπλάνο…
Όποτε απογειώνομαι κ κοιτάω το παράθυρο σχεδόν πάντα κάνω την ίδια σκέψη: είναι ίσως κάποιος εκεί κάτω κ με κοιτάζει; Να είναι κάποιος δικός μου; Να με χαιρετάει;

Σταμάτησα λίγο κ έκανα μια νοερή σύγκριση ανάμεσα στο ταξίδι με αυτοκίνητο κ με αεροπλάνο. Προσπάθησα πάλι (κατά την προσφιλή μου τακτική) να κάνω μία παρομοίωση.
Με το αυτοκίνητο πιάνεσαι, κουράζεσαι, γελάς ενθουσιάζεσαι, βλέπεις, καταπίνεις τα χιλιόμετρα κ πίνεις τον τόπο γουλιά-γουλιά.
Σταματάς να χαζέψεις ένα κτίριο, θυμάσαι ένα γέρο που σου πούλησε τομάτες, απομνημονεύεις κ την τελευταία λεπτομέρεια από ένα ξενυχτάδικο καφέ στην άκρη του δρόμου.
Διαβάζεις το βιβλίο αργά-αργά κ λέξη-λέξη.
Με το αεροπλάνο πηγαίνεις από το ένα αποστειρωμένο αεροδρόμιο στο άλλο. Ενδιάμεσα μόνο το ατέλειωτο βουητό των μηχανών, η γη κ τα σύννεφα από κάτω σουμ οπως κανένα GoogleMaps δε θα σου τα δείξει.
Λίγες ώρες, ίσα-ίσα να κάνεις 2-3 σκέψεις, να σε πιάσει μια άβολη αποκάρωση. Ανοίγεις τα μάτια κ βρίσκεσαι σε άλλη γη, άλλοι άνθρωποι.
Τραβάς μονοκοντυλιά κ ξεκινάς από την αρχή. Όση ώρα κάνεις να κλείσεις ένα βιβλίο κ να ανοίξεις ένα άλλο.

Άσχετο, αλλά μόλις συνειδητοποίησα ότι η πτήση μου μάλλον άλλαξε πύλη. Η πύλη 1 λέει ότι στις 19.15 έχει πτήση της Cirrus Airlines (της ποιας;!) για την Ερφούρτη (για πού;!)
Η δική μου είναι στις 19.20, οπότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά.
Δε θέλω, όμως, να σηκωθώ, τώρα που βρήκα πρίζα να βάλω το λάπι (αγορασμένο 2ο χέρι κ η μπαταρία του δε διαρκεί, ούτε 3′ μετρημένα)
Θα δω αργότερα, είτε θα περιμένω να ακούσω την ανακοίνωση επιβίβασης, είτε θα πάω προς τα πίσω να βρω κάποιο σημείο με οθόνες αναχωρήσεων.
Άσε που δε με ελκύει η ιδέα του να πάω να καθήσω σε μία πύλη γεάτη φασαριόζους Έλληνες. Όχι τόσο γιατί είμαι ανθέλληνας (που είμαι), αλλά γιατί καταλαβαίνω τι λένε, ασυναίσθητα στήνω αυτί κ αποσπάται η προσοχή μου.
Εδώ τα τούρκικα, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά που ακούγονται γύρω τριγύρω περνάνε από τα αυτιά μου ως λευκός θόρυβος.
Κ η trivial πληροφορία της ημέρας: στο αεροδρόμιο του Μονάχου, έχει πρίζες είτε στις γωνίες, κοντά στα σημεία με δωρεάν καφέ, είτε καλά κρυμμένες πίσω από τις στρογγυλές κολώνες

Μία οικογένεια ισπανών είναι δίπλα μου.
Ένα μικρό κοριτσάκι, με το ζόρι μιλάει μωρουδίστικα ισπανικά, έχει πάρει το κινητό κ ακούει με προσήλωση τη γιαγιά του (ή μήπως τη θεία του;).
«Alooo! Tiaaaa! Valeee»
Δεν μπορώ να μη χαμογελάσω

Το ταξίδι αυτό δεν πήγε κ πολύ καλά.
Ήμασταν απροετοίμαστοι κ αυτό φάνηκε.
Μία μικρή παράκαμψη εδώ: με απασχολεί πραγματικά το αν θα έπρεπε να χρησιμοποιώ 1ο ενικό ή 1ο πληθυντικό.
Ήμασταν απροετοίμαστοι ή ήμουν εγώ; Είναι σωστό να χρησιμοποιώ 1ο πληθυντικό όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά; Δεν ξέρω.
Τέλος πάντων, έχει φτάσει ο κόμπος στο τένι κ όλα πρέπει να γίνουν τώρα. Ή, μάλλον, έπρεπε να έχουν γίνει από καρό πριν κ τώρα απλώς να τα βλέπουμε να παίζουν τρώγοντας ποπ-κορν.
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, όμως. Το δύσκολο είναι να κάνεις τα πράγματα σωστά κ όταν πρέπει, παρά να κουνάς το δάχτυλο δασκαλίστικα κατόπιν εορτής.
Από την άλλη, όπως λέει κ ένας συνάδελφος, στο σύνηθες σε τέτοιες περιπτώσεις uplifting pep talk, «είμαστε επαγγελματίες, αν ήταν εύκολα τα πράγματα, τότε θα ήμασταν άνεργοι ή θα βόσκαμε βοβάλες αμέριμνοι».
Ναι, σωστά, αλλά συνέχεια αναρωτιέμαι κατά πόσο αξίζει τον κόπο. Ή, μάλλον, όχι τον κόπο, αλλά πόση ικανοποίηση να σου δώσει το γεγονός ότι λύνεις τα ίδια προβλήματα ξανά κ ξανά κ ξανά.
Δεν το απολαμβάνω πια, έχει περάσει καιρός που έχω σταματήσει να απολαμβάνω τη δουλειά μου. Δε λέω, έχει τα καλά της, ίσως κ τα πολύ καλά της (αποδοχές, ταξίδια), αλλά βλέπω τη ζυγαριά να γέρνει προς την αντίθετη μεριά όσο περνάει ο καιρός όσον αφορά του τι δίνω κ τι παίρνω.
Ίσως κ να είμαι υπερβολικός, ή να τα βλέπω όλα μαύρα επειδή δεν επιστρέφω «νικητής».
Ίσως απλά να μεγαλώνω, ξέρω γω; Έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ότι δεν έχω κ πολύ μεγάλο επαγγελματικό χρόνο ζωής, κάπως σαν τους μπαλαδόρους ένα πράγμα.
Όταν δεν μπορούν πια να κάνουν τα παπούτσια να πάρουν φωτιά, τα κρεμάνε κ αρχίζουν να κουβαλάνε πετσέτες, να βαφτιζονται «παράγοντες», προπονητές κ γενικά να βρίσκονται γύρω από το χόρτο, αλλά ποτέ ξανά μέσα σε αυτό.

Αργά, ένα από τα απογεύματα εδώ, έκανα restart για πολλοστή φορά τους servers κ καθόμασταν να παρακολουθούμε την ατέλειωτη σειρά από χαρακτήρες να πετάνε στο μαύρο φόντο.
Ένα περίεργο μάτριξ που κάποιος μας είχε ρίξει, μακριά από το σπίτι. Άσπροι χαρακτήρες σε μαύρο φόντο να πετάνε στην οθόνη, ακατάληπτο σε κάποιον άσχετο.
Αντίθετα όμως από την ταινία, δε «βλέπαμε» μελαχρινές κ ξανθές, αλλά μόνο άσπρους χαρακτήρες σε μαύρο φόντο να πετάνε στην οθόνη.
Ενας από τους υπαλλήλους εκεί καθόταν μαζί μου. Ίσως να έκανε τις ίδιες σκέψεις με μένα βλέποντας τον άσπρο ποταμό στην οθόνη.
Πάντα μαζεμένος κ λιγομίλητος, έσπασε τη σιωπή κ είπε «Ήμουν προγραμματιστής για 8 χρόνια. Τελείωσε ένα project που είχε κρατήσει 3 χρόνια, βγήκα από αυτό κ συνειδητοποίησα ότι είχα μείνει για πάντα πίσω. Θα έπρεπε να τρέξω να μάθω 10.000 νέες τεχνολογίες που είχαν βγει εν τω μεταξύ. Απλά δεν μπορούσα! Έτσι ήρθα εδώ, να κάνω συντήρηση συστημάτων»
Δεν τα είπε ούτε μελοδραματικά, ούτε με λυγμούς, ούτε τπτ. Απλά, αποφάσισε να ανοιχτεί κοιτώντας τις μαύρες οθόνες, σα να έκανε εσωτερική ανασκόπηση.
Σχεδόν ανατρίχιασα όσο άκουγα το λιγομίλητο Φλαμανδό να μιλάει διστακτικά.
Αυτή η σκηνή μου έχει εντυπωθεί

Μόλις έκαναν κ ανακοίνωση για τήν αλλαγή της πύλης. Είμαι στη 14 κ πρέπει να έχει ξεκινήσει η επιβίβαση.
Κλείνω κ τα λέμε αργότερα 🙂

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: