Ιουλίου 26, 2008

Τι είναι η Βιέννη;

Posted in Αυστρία στις 10:09 πμ από perissos

Τι είναι η Βιέννη;
Μην είναι οι κάμποι;
Τα ψηλά βουνά;
😀

Ούτε κάμποι, ούτε ψηλά βουνά.
Περίεργο πώς διαβάζεις 1002 πράγματα για ένα μέρος κ φαντάζεσαι άλλα 10000.
Ο Κάιζερ Φρανγκίσκος-Ιωσήφ, η Σίσυ, κλασσική μουσική, πάρκα κ κρινολίνα.
«Αυτοκρατορική Βιέννη» την περιγράφουν τα ταξιδιωτικά γραφεία στις διαφημίσεις τους.

Τι είναι, όμως, για εμένα η Βιέννη;

Η γραμμή 3 του μετρό, η πορτοκαλί. Τη λιώσαμε πήγαινε-έλα.
Το γράμμα U, σημάδι στις γωνίες των δρόμων για τις στάσεις του μετρό, βεβαίωση ότι το περπάτημα τελείωσε.
Οι ατέλειωτες σκάλες, διάδρομοι, ασανσέρ κ ξανά σκάλες κατά τη μεταφορά από γραμμή σε γραμμή του μετρό.
Η γραμμή 5 του μετρό που δεν υπάρχει; (υπάρχει η 4, η 6, αλλά όχι η 5 🙂
Τα κτίρια που μοιάζουν με μουσεία;
Τα μουσεία που μοιάζουν με παλάτια;
Τα παλάτια που μοιάζουν… χμμ, με τεράστια παλάτια;
Οι κήποι κ τα πάρκα με τους καλοκουρεμένους θάμνους κ τα τεράστια δέντρα;
Ο τεράστιος Δούναβης που δεν είναι γαλάζιος όπως ισχυρίζεται το ομώνυμο βαλς, αλλά καφεκίτρινος;
Τα εξοχικά σπιτάκια στην όχθη του ποταμού με τις μόνιμες απόχες για ψάρεμα;
Η βροχή που ξεκίναει στις 18.00 κάθε μέρα με γερμανική ακρίβεια;
Η πιπινοθύελλα στα μπαράκια κ τους πεζοδρόμους της Zwedenplatz;
Η μεθυσμένη Bernadette που ψάχνει τον Mr. Right;
Tα οργασμικά ουρλιαχτά για τη near-death experience στο Turbo Boost στο Πράτερ; http://www.wien-event.at/prater/plan.html

Θα μπορούσα να γράφω για ώρα ακόμα, αλλά χάνω χρόνο από τη σημερινή βόλτα (είμαι στο λόμπυ του ξενοδοχείου τώρα).
Θα τα ξαναπούμε σύντομα, όμως, αυτή τη φορά με φώτορεπορτάζ.

Advertisements

Ιουλίου 23, 2008

Την κάνω κ μην τον είδατε!

Posted in Ταξίδια στις 10:53 πμ από perissos

Ως εδώ ήταν!
Την κάνω κ μην προσπαθείς να με συγκρατήσεις!
Το αεροπλάνο φεύγει σε 3 κ κάτι ώρες κ θα με πάει στον (όχι κ τόσο μακρινό) βορρά.

4 μέρες Βιέννη, τραίνο, 4 μέρες Πράγα, τραίνο, Ζάγκρεμπ, Δαλματικές ακτές με αυτοκίνητο, πίσω Ζάγκρεμπ, τραίνο, Βιέννη, επιστροφή.
Ελληναράδικη επιδρομή στην κεντρική Ευρώπη.
Σκότωμα, αλλά στα @@ μου 😀
Για να φορτίσει καλά η μπαταρία, πρέπει να την αδειάσεις τελείως 😉
Θα προσπαθήσω να σε κρατήσω ενήμερο, εάν τα ξενοδοχεία έχουν ασύρματο δίκτυο, όπως λένε.

Λελέεεεεεεεε!

Ιουλίου 15, 2008

Crazy about Krk

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 6:11 μμ από perissos

Α! Καλοκαίρι!
Μας περιμένον οι χαρές της θάλασσας. Της καθαρής θάλασσας!
Ωραία τα έλεγε ο γλάρος με τη φωνή του Ντάνου Λυγίζου.

Καλοκαίριασε.
Το κατάλαβα από το καφέ στρώμα που βλέπω κάθε πρωί πάνω από την Αθήνα.
Από την αίσθηση ότι άνοιξα την πόρτα του φούρνου όποτε βγαίνω από το κλιματιζόμενο βαγόνι στην καυτή αποβάθρα του τραίνου.
Από το μόνιμα ιδρωμένο πρόσωπό μου.
Από τα κεράκια που έσβησα τις προάλλες καθώς έλιωναν πάνω στο παγωτό.
Από το τεράστιο καρπούζι που περιμένει στο ψυγείο πότε θα βρω το κουράγιο να του την πέσω.
Από τη θάλασσα που μπήκα μόλις χτες.
Άργησα να το καταλάβω.

Απογειωνόταν την προηγούμενη Κυρ το αεροπλάνο για το Ελσίνκι κ χάζευα κάτω από το παράθυρο.
Κατά ευτυχή σύμπτωση το αεροπλάνο το αεροπλάνο πέρασε πρώτα επάνω από την αγαπημένη μου παραλία στην Αττική(*) κ μετά πάνω από τις Δαλματικές ακτές(#).
Περίεργος που είμαι!
Από τη μία να έχω τέτοια όμορφη παραλία δίπλα μου κ να πηγαίνω 1-2 φορές το χρόνο.
Από την άλλη να ψάχνω κάθε φορά κ ένα άλλο ταξίδι σε γνωστά κ άγνωστα μέρη, μακριά.

Τα θυμήθηκα αυτά σήμερα που είδα μία θείτσα στην Αλεξάνδρας να φοράει μία μπλούζα «Crazy about Krk«.

(*) Παλιά, ένα καλά κρυμμένο μυστικό, αλλά κάποιος το μαρτύρησε φέτος, γμτ!
Τα αυτοκίνητα έφταναν πάνω από 1 χλμ μακριά εκεί που παλιά ήμουν σχεδόν μόνος.
(#) Η φετινή καλοκαιρινή περιήγηση με αυτοκίνητο.

Ιουλίου 11, 2008

Περιμένοντας στο Μόναχο

Posted in Ταξίδια στις 11:09 πμ από perissos

Είμαι εδώ κ >2ω κ περιμένω στο αεροδρόμιο του Μονάχου.
Είμαι στην άκρη του terminal 2 του αεροδρομίου, στην πύλη G01, περιμένοντας την πτήση της Aegean.
1ο τραπέζι πίστα (κυριολεκτικά!) το κάθισμά μου, περιμένω κ εγώ τη σειρά μου να μπω σε ένα αεροπλάνο όπως τόσα που είδα τις τελευταίες ώρες.
Ίσως τότε κάποιος να καθήσει σε αυτήν εδώ την ιδια θέση κ να χαζεύει τον αεροδιάδρομο, βλέποντας το δικό μου αεροπλάνο να φεύγει κ να περιμενει κ αυτός τη σειρά του να μπει σε ένα αεροπλάνο…
Όποτε απογειώνομαι κ κοιτάω το παράθυρο σχεδόν πάντα κάνω την ίδια σκέψη: είναι ίσως κάποιος εκεί κάτω κ με κοιτάζει; Να είναι κάποιος δικός μου; Να με χαιρετάει;

Σταμάτησα λίγο κ έκανα μια νοερή σύγκριση ανάμεσα στο ταξίδι με αυτοκίνητο κ με αεροπλάνο. Προσπάθησα πάλι (κατά την προσφιλή μου τακτική) να κάνω μία παρομοίωση.
Με το αυτοκίνητο πιάνεσαι, κουράζεσαι, γελάς ενθουσιάζεσαι, βλέπεις, καταπίνεις τα χιλιόμετρα κ πίνεις τον τόπο γουλιά-γουλιά.
Σταματάς να χαζέψεις ένα κτίριο, θυμάσαι ένα γέρο που σου πούλησε τομάτες, απομνημονεύεις κ την τελευταία λεπτομέρεια από ένα ξενυχτάδικο καφέ στην άκρη του δρόμου.
Διαβάζεις το βιβλίο αργά-αργά κ λέξη-λέξη.
Με το αεροπλάνο πηγαίνεις από το ένα αποστειρωμένο αεροδρόμιο στο άλλο. Ενδιάμεσα μόνο το ατέλειωτο βουητό των μηχανών, η γη κ τα σύννεφα από κάτω σουμ οπως κανένα GoogleMaps δε θα σου τα δείξει.
Λίγες ώρες, ίσα-ίσα να κάνεις 2-3 σκέψεις, να σε πιάσει μια άβολη αποκάρωση. Ανοίγεις τα μάτια κ βρίσκεσαι σε άλλη γη, άλλοι άνθρωποι.
Τραβάς μονοκοντυλιά κ ξεκινάς από την αρχή. Όση ώρα κάνεις να κλείσεις ένα βιβλίο κ να ανοίξεις ένα άλλο.

Άσχετο, αλλά μόλις συνειδητοποίησα ότι η πτήση μου μάλλον άλλαξε πύλη. Η πύλη 1 λέει ότι στις 19.15 έχει πτήση της Cirrus Airlines (της ποιας;!) για την Ερφούρτη (για πού;!)
Η δική μου είναι στις 19.20, οπότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά.
Δε θέλω, όμως, να σηκωθώ, τώρα που βρήκα πρίζα να βάλω το λάπι (αγορασμένο 2ο χέρι κ η μπαταρία του δε διαρκεί, ούτε 3′ μετρημένα)
Θα δω αργότερα, είτε θα περιμένω να ακούσω την ανακοίνωση επιβίβασης, είτε θα πάω προς τα πίσω να βρω κάποιο σημείο με οθόνες αναχωρήσεων.
Άσε που δε με ελκύει η ιδέα του να πάω να καθήσω σε μία πύλη γεάτη φασαριόζους Έλληνες. Όχι τόσο γιατί είμαι ανθέλληνας (που είμαι), αλλά γιατί καταλαβαίνω τι λένε, ασυναίσθητα στήνω αυτί κ αποσπάται η προσοχή μου.
Εδώ τα τούρκικα, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά που ακούγονται γύρω τριγύρω περνάνε από τα αυτιά μου ως λευκός θόρυβος.
Κ η trivial πληροφορία της ημέρας: στο αεροδρόμιο του Μονάχου, έχει πρίζες είτε στις γωνίες, κοντά στα σημεία με δωρεάν καφέ, είτε καλά κρυμμένες πίσω από τις στρογγυλές κολώνες

Μία οικογένεια ισπανών είναι δίπλα μου.
Ένα μικρό κοριτσάκι, με το ζόρι μιλάει μωρουδίστικα ισπανικά, έχει πάρει το κινητό κ ακούει με προσήλωση τη γιαγιά του (ή μήπως τη θεία του;).
«Alooo! Tiaaaa! Valeee»
Δεν μπορώ να μη χαμογελάσω

Το ταξίδι αυτό δεν πήγε κ πολύ καλά.
Ήμασταν απροετοίμαστοι κ αυτό φάνηκε.
Μία μικρή παράκαμψη εδώ: με απασχολεί πραγματικά το αν θα έπρεπε να χρησιμοποιώ 1ο ενικό ή 1ο πληθυντικό.
Ήμασταν απροετοίμαστοι ή ήμουν εγώ; Είναι σωστό να χρησιμοποιώ 1ο πληθυντικό όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά; Δεν ξέρω.
Τέλος πάντων, έχει φτάσει ο κόμπος στο τένι κ όλα πρέπει να γίνουν τώρα. Ή, μάλλον, έπρεπε να έχουν γίνει από καρό πριν κ τώρα απλώς να τα βλέπουμε να παίζουν τρώγοντας ποπ-κορν.
Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, όμως. Το δύσκολο είναι να κάνεις τα πράγματα σωστά κ όταν πρέπει, παρά να κουνάς το δάχτυλο δασκαλίστικα κατόπιν εορτής.
Από την άλλη, όπως λέει κ ένας συνάδελφος, στο σύνηθες σε τέτοιες περιπτώσεις uplifting pep talk, «είμαστε επαγγελματίες, αν ήταν εύκολα τα πράγματα, τότε θα ήμασταν άνεργοι ή θα βόσκαμε βοβάλες αμέριμνοι».
Ναι, σωστά, αλλά συνέχεια αναρωτιέμαι κατά πόσο αξίζει τον κόπο. Ή, μάλλον, όχι τον κόπο, αλλά πόση ικανοποίηση να σου δώσει το γεγονός ότι λύνεις τα ίδια προβλήματα ξανά κ ξανά κ ξανά.
Δεν το απολαμβάνω πια, έχει περάσει καιρός που έχω σταματήσει να απολαμβάνω τη δουλειά μου. Δε λέω, έχει τα καλά της, ίσως κ τα πολύ καλά της (αποδοχές, ταξίδια), αλλά βλέπω τη ζυγαριά να γέρνει προς την αντίθετη μεριά όσο περνάει ο καιρός όσον αφορά του τι δίνω κ τι παίρνω.
Ίσως κ να είμαι υπερβολικός, ή να τα βλέπω όλα μαύρα επειδή δεν επιστρέφω «νικητής».
Ίσως απλά να μεγαλώνω, ξέρω γω; Έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ότι δεν έχω κ πολύ μεγάλο επαγγελματικό χρόνο ζωής, κάπως σαν τους μπαλαδόρους ένα πράγμα.
Όταν δεν μπορούν πια να κάνουν τα παπούτσια να πάρουν φωτιά, τα κρεμάνε κ αρχίζουν να κουβαλάνε πετσέτες, να βαφτιζονται «παράγοντες», προπονητές κ γενικά να βρίσκονται γύρω από το χόρτο, αλλά ποτέ ξανά μέσα σε αυτό.

Αργά, ένα από τα απογεύματα εδώ, έκανα restart για πολλοστή φορά τους servers κ καθόμασταν να παρακολουθούμε την ατέλειωτη σειρά από χαρακτήρες να πετάνε στο μαύρο φόντο.
Ένα περίεργο μάτριξ που κάποιος μας είχε ρίξει, μακριά από το σπίτι. Άσπροι χαρακτήρες σε μαύρο φόντο να πετάνε στην οθόνη, ακατάληπτο σε κάποιον άσχετο.
Αντίθετα όμως από την ταινία, δε «βλέπαμε» μελαχρινές κ ξανθές, αλλά μόνο άσπρους χαρακτήρες σε μαύρο φόντο να πετάνε στην οθόνη.
Ενας από τους υπαλλήλους εκεί καθόταν μαζί μου. Ίσως να έκανε τις ίδιες σκέψεις με μένα βλέποντας τον άσπρο ποταμό στην οθόνη.
Πάντα μαζεμένος κ λιγομίλητος, έσπασε τη σιωπή κ είπε «Ήμουν προγραμματιστής για 8 χρόνια. Τελείωσε ένα project που είχε κρατήσει 3 χρόνια, βγήκα από αυτό κ συνειδητοποίησα ότι είχα μείνει για πάντα πίσω. Θα έπρεπε να τρέξω να μάθω 10.000 νέες τεχνολογίες που είχαν βγει εν τω μεταξύ. Απλά δεν μπορούσα! Έτσι ήρθα εδώ, να κάνω συντήρηση συστημάτων»
Δεν τα είπε ούτε μελοδραματικά, ούτε με λυγμούς, ούτε τπτ. Απλά, αποφάσισε να ανοιχτεί κοιτώντας τις μαύρες οθόνες, σα να έκανε εσωτερική ανασκόπηση.
Σχεδόν ανατρίχιασα όσο άκουγα το λιγομίλητο Φλαμανδό να μιλάει διστακτικά.
Αυτή η σκηνή μου έχει εντυπωθεί

Μόλις έκαναν κ ανακοίνωση για τήν αλλαγή της πύλης. Είμαι στη 14 κ πρέπει να έχει ξεκινήσει η επιβίβαση.
Κλείνω κ τα λέμε αργότερα 🙂

Ιουλίου 9, 2008

MεSσαιωNικοί διάλογοι

Posted in Εργασία και χαρά στις 10:35 μμ από perissos

Μετά τη χθεσινή θύελλα, σήμερα το μεσημέρι στο MSN

  • Τι έγινε; Ηρέμησαν τα πράγματα;
  • Άσε, σήμερα έχουν εξαφανιστεί όλοι. Είτε είναι κάπου κ το ξύνουν, είτε έχουν πέσει με τα μούτρα στο testing της εφαρμογής.
  • Ναι, παίζει. Μόνο που οι δημόσιοι πέφτουν με τα μούτρα μόνο στο φαΐ κ το μ@υνί.

Τς, τς, τς!

Ιουλίου 7, 2008

2 μπάλες παγωτό

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:27 πμ από perissos

Μέχρι πριν 15′ όλα μου φαίνονταν μαύρα κ άραχνα.
Έπρεπε να φύγω στα καπάκια ξανά για Ελσίνκι (γύρισα Παρ βράδυ, έφυγα Κυρ μεσημέρι)
Στο Ελ.Βενιζελ η πτήση είχε κοντά 1,5ω καθυστέρηση λόγω «καταιγίδας στο Μόναχο».
Στο Μόναχο έφτασα για να ανακαλύψω ότι η ανταπόκρισή μου για Ελσίνκι την είχε ήδη κάνει.
Περίμενα πάνω από 1,5ω με το ρολόι στην ουρά του σέρβις της Lufthansa μαζί με τους 100άδες άλλους για να δούμε πώς θα τη βγάλουμε απόψε.
Αφού έβγαλα το νέο εισιτήριο συνειδητοποίησα ότι αύριο πρέπει να ξυπνήσω τουλάχιστον 05.45 για να προλάβω την πτήση.
Έφτασα στο ξενοδοχείο που μου έκλεισε η εταιρεία για να ανακαλύψω ότι έχω δωμάτιο στο ισόγειο κ κάνει 10ε η ώρα το ασύρματο ίντερνετ (αυτό θα πει χλιδή! Κλικ κ δίευρο).
Στο δωρεάν δείπνο τα νιόκι μου φανηκαν κατεψυγμένα κ τα τοματίνια από μικροκύματα.

Ώσπου…
Μου έφεραν το επιδόρπιο που παράγγειλα, 2 μπάλες παγωτό.
Κ μαζί με κάθε παγωμένη, γλυκιά μπουκιά, μαζί με τα καραμελωμένα καρύδια, το σουσάμι, το maple syrup κ τη σαντυγί, έφυγε κάθε μαύρη σκέψη κ όρεξη για γκρίνια.
Σαν τον τύπο στη διαφήμιση για το διακοποδάνειο.

Όλα καλά θα πάνε!
Ice cream speaking…

Ιουλίου 2, 2008

Τσαντισμένοι δημόσιοι

Posted in Εργασία και χαρά στις 8:03 μμ από perissos

  • …Κ τι κάνεις στην υπηρεσία;
  • Εργάζομαι στο helpdesk
  • Α, ωραία! Ώστε έχει στηθεί ήδη. Κ λαμβάνετε πολλά αιτήματα;
  • Εεε, μόνο το management έχει overview αυτών των αριθμών
  • Ναι, αλλά δε συζητάς με άλλους συναδέλφους τι φόρτο έχει ο καθένας; «Εγώ έχω τόσα, αυτός τόσα, άρα όλοι μαζί πρέπει να παίζουμε κάπου εκεί»
  • Ναι, οκ, με τέτοια λογική τα υπολογίζω γύρω στα 400 ανοιχτά θέματα
  • Κ πόσα έρχονται τη μέρα;
  • Έχει τύχει να έρθουν κ 40, αλλά τώρα είναι κάπου στα 10
  • Κ πόσον καιρό κάνει να απαντηθεί ένα αίτημα;
  • Επίσημα 15 μέρες, αλλά τα κανονίζουμε ανάλογα με το θέμα
  • Χμμ, κ πόσοι είστε στο τμήμα;
  • Περίπου 10
  • Αλλά δεν είναι δυνατόν να μπορείτε οι ίδιοι 10 να μπορείτε να απαντήσετε κ σε νομικά κ σε θέματα πληροφορικής κ δεν ξέρω εγώ τι άλλο, ε;
  • Όχι, αναλογα το θέμα το στέλνουμε στους αντίστοιχους experts.
  • Χμμ, 10 άτομα με περίπου 20 αιτήματα τη μέρα κ χρόνο απόκρισης έως 15 μέρες μας κάνει… μούμπλε, μούμπλε…
  • Δεν κατάλαβα! Θες να γράψεις άρθρο; Κάνεις κάνα εσωτερικό auditing; Τι ερωτήσεις είναι αυτές;
  • Ε, να, προσπαθώ να δω πόσος φόρτος εργασίας υπάρχει στο τμήμα σου. Κάθεστε, πήζετε;
  • Κ βέβαια δεν κάθομαι!!! Ξέρεις πόση ώρα παίρνει να καταγράψεις το κάθε αίτημα κλικ-κλικ-κλικ;;;

Κ κάπου εκεί πάει περίπατο η ευρωπαϊκή ευγένεια κ το χαμόγελο.
Για να φτάσεις ένα δημόσιο (ασχέτως εθνικότητας) στα όρια της έκρηξης, απλά κάνε του μερικές quantitative ερωτήσεις για το αντικείμενό του.
😀

Ευτυχώς!

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 10:37 πμ από perissos

Μ@λάκα μου, ευτυχώς!
Η δικαιοσύνη λειτούργησε κ έδιωξε κάθε σκιά.
Φαντάζεσαι να γινόμαστε Νιγηρία, ίσα κ όμοια με τους κάφρους;;
Όλα βαίνουν καλώς, είναι μόνο μία ιδιοτελής πλεκτάνη των ΜΜΕ.
Μπορώ τώρα να αλλάξω πλευρό ήσυχος.

Ιουλίου 1, 2008

Τα κουτάκια

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 11:41 πμ από perissos

Ένα κακό (από τα πολλά) των μεγάλων οργανισμών είναι τα πολλά, μικρά κουτάκια.
Κ δεν αναφέρομαι σε κασόνια, αλλά στην υπερβολική κατάτμηση αρμοδιοτήτων. Ο κάθε ένας αναλαμβάνει να κάνει ένα-δύο συγκεκριμένα πράγματα κ μετά από αυτά τπτ. Είτε δεν ξέρει, είτε δε θέλει, είτε δεν μπορεί. Εννίοτε κ όλα μαζί.
Έτσι για μία απλή δουλειά που back home θα έπαιρνε μισή ώρα το πολύ από 1,5 άνθρωπο, εδώ θα πρέπει να συνεννοηθούν/συμφωνήσουν/συντονιστούν/συνεργαστούν/κλπ τουλάχιστον 4. Πραγματικά, είναι σπάνιο να βρεις σε τέτοια μέρη τον go-to guy, είτε γιατί του την πέφτουν όλοι κ τον λιώνουν, είτε γιατί απλά δεν προβλέπεται τέτοια θέση.
Ο καθένας έχει το κουτάκι του, λοιπόν. Καλά θα κάνεις να μην το κουνήσεις πάρα πολύ…