Ιουνίου 30, 2008

Suomi turbo charge

Posted in Φινλανδία στις 11:52 μμ από perissos

Πριν λίγο γύρισα στο δωμάτιο με τη μόνιμη επωδό: πού πάμε για ύπνο απογευματιάτικα;
Κ ας είναι 12 τη νύχτα.

Σήμερα η μέρα είχε πρακτικά τπτ από θέμα δουλειάς έως τις 8+ το βράδυ (παίρνει ώρα να καταλάβεις ότι δεν έχει νόημα), γρήγορη επιστροφή στο ξενοδοχείο κ έξοδο για βραδινό φαγητό.
Η καλοκαιρινή έξοδος σε αυτά τα βόρεια πλάτη μπορεί να αποδειχτεί παγίδα, καθώς οι σεροτονίνες σε κάνουν να νομίζεις ότι είναι απόγευμα, ενώ στην πράξη κινδυνεύει να βρεις όλα τα εστιατόρια κλειστά.
H γρήγορη κ εύκολη λύση ήταν ένα κινέζικο, όχι ιδιαίτερων αξιώσεων. Ό,τι πρέπει για να φάει κάποιος του σκασμού χωρίς να συγκεντρώσει επιτιμητικά βλέμματα.

Είπα να δώσω ένα πιο εξωτικό τόνο στο φαγητό κ έβαζα πάστα τσίλι (αυτό το κόκκινο πράγμα πάνω στο τραπέζι που κανείς εν το αγγίζει) σχεδόν στο κάθε τι. Δεν άργησε να πάρει φωτιά ο λαιμός μου, να καθαρίσει η μύτη κ να ιδρώσω στην κορυφή του κεφαλιού (μόνο όταν τρώω καυτερά κ μόνο σε εκείνο το σημείο :-D).
Με ένα γεμάτο στομάχι που τα τοιχώματά του πήραν φωτιά ήτνα ώρα για κάτι δροσιστικό. Τι καλύτερο από το ice bar;

Περίεργη φάση αυτό το μπαρ. Η πινακίδα στο δρόμο το διαφημίζει, αλλά κατεβαίνοντας τη σκάλα βρίσκεσαι μέσα σε ένα ισπανικό εστατόριο. Ο τουρίστας κάνει μπαμ από μακριά σε όλα τα μέρη του κόσμου, οπότε δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για το λόγο επίσκεψεις: το σαστισμένο βλέμμα αρκεί για τη σερβιτόρα να σε πάει στα ενδότερα μετά από το 10ευρω του εισιτηρίου. Πριν μπεις μέσα παίρνεις κ μία τσοπανοειδή κάπα για το κρύο. Το ice bar δεν είναι τπτ άλλο παρά ένα ψυγείο με τοίχους από κομματια πάγου. Ο δαιμόνιος επιχειρηματίας μάλλον βρήκε τον καλύτερο τρόπο να εκμεταλλευτεί το αχρείαστο τεράστιο ψυγείο. Λίγο κλειστοφοβικό, αλλά έχει το γούστο του. Μία βότκα με raspberries καταναλώθηκε σε χρόνο dt, καθώς το μπουγατσόκρυο δεν άφηνε χρόνο για πολλά-πολλά.

Βγαίνοντας πάλι στον αέρα έγινε το θαύμα. Αφενός, μετά το ψυγείο, από εκεί που κρύωνα ο καιρός μου φάνηκε ζεστός, σχεδόν πνιγηρός. Από την άλλη, ένιωσα μία απίστευτη ενέργεια να με κατακλύζει. Δε με κρατούσαν τα πόδια μου, ήθελα να βρω μία δικαιολογία, να ξεκινήσω να τρέχω γύρω-γύρω την πλατεία του Kamppi. Από την άλλη, η φωτιά στο στομάχι με τους ατμούς του αλκοόλ στο λαιμό με προετοίμαζαν για ρέψιμο-fireball. 😀

Εάν έχω έστω κ τη μισή από την αποψινή όρεξη αύριο, θα σαρώσουμε.
Καληνύχτα

Advertisements

Κωλοβάρα ή το νόημα της ζωής;

Posted in Εργασία και χαρά στις 6:22 μμ από perissos

Είμαι, λοιπόν, στον πελάτη. Το πολύ σημαντικό ταξίδι, όπου «if this does not work, we are really finished» για να δανειστώ την κουρασμένη, γαλλική φράση του ΡΜ.
Θα περίμενε κανείς ότι όλοι θα ήταν επί ποδός πολέμου, θα μας την έπεφταν από όλες τις μεριές, ζητώντας μας το λόγο γιατί η εφαρμογή δεν είνι ακόμα έτοιμη, τι σκ@τά κάνουμε τόσον καιρό, δεν υπάρχει κράτος, θα σας τρελάνουμε στη μήνυση ρε κλπ κλπ

Τπτ από όλα αυτά! Ησυχία!
Κάναμε ένα meeting να οργανωθούμε κατά τις 10 κ από τότε μέχρι τώρα που κοντεύει 5 κάνουν 2-3 άτομα ένα DB backup/restore.
Ο υπέυθυνος του έργου έφυγε την Παρ για 2-3 βδομάδες διακοπές, ο κόσμος συνεχίζει να κάνει ~1 ώρα διάλειμμα για φαγητό, όλοι περπατάνε ήσυχοι στους διαδρόμους, σχολάνε κανονικά κατά τις 5.30, φεύγουν όπως ήρθαν, χαμογελαστοί, χαλαροί.
Οι 1η μου σκέψη είναι «τι γιωτάδες είναι αυτοί; Δεν τους νοιάζει καθόλου;»
Από την άλλη, όμως, μήπως εμείς τα αγχωμένα, εργατικά μυρμήγκια έχουμε πάρει τη ζωή μας λάθος; Ποια είναι η μαγική εικόνα; Πού είναι το λάθος;
Στο αγχωμένο γραφείο με τα νεύρα, το άγχος κ την αλαφιασμένη φασαρία, κάτω από την αποπνικτική λαύρα της ασφάλτου;
Ή εδώ, στο με-ησυχία-βιβλιθήκης γραφείο, με τον κόσμο που περπατάει αργά κ χαμογελαστός στους διαδρόμος, 5 βήματα από το πάρκο, με τη δροσιά του γρανίτη γύρω σου;
Ποιος ζει μέσα στη σαπουνόφουσκά του; Ο «παραγωγικός» ελληνικός ιδιωτικός τομέας ή ο «χαραμοφάης» ευρωπαϊκός δημόσιος;

777

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Φινλανδία στις 7:42 πμ από perissos

Κ πάλι στη Φινλανδία, στο γνωστό ξενοδοχείο, στο δωμάτιο 777.
Ταξίδι τς τελευταίας στιγμής πραγματικά.
Παρ απόγευμα, ο κόσμος γύρω να πακετάρει κ εγώ «Θες να πας Ελσίνκι; Είναι ανάγκη…»
Ακόμα δεν είμαι σίγουρος αν θέλω ή δε θέλω να είμαι εδώ, αυτή τη στιγμή.
Από τη μία σκέφτομαι ότι έχω ένα σπίτι σωρό από τη μετακόμιση να τακτοποιήσω, ακόμα δεν έχω αξιωθεί να πάω σε μία παραλία να κάνω ένα μπάνιο, ο πελάτης εδώ είναι ψιλο-γιωτάς.
Από την άλλη, είναι το Ταξίδι. Να μπάινεις σε ένα αεροπλάνο/πλοίο/αυτοκίνητο/γαϊδούρι/ο,τινάναι κ να βρίσκεσαι κάπου αλλού. Εκεί που 12 παρά τη νύχτα κ μοιάζει με απόγευμα κ καλοκαίρι σημαίνει απλώς ελαφρύτερο μπουφάν. Κάπου που δεν καταλαβαίνεις 1 συλλαβή, όλα τα κτίρια σου φαίνονται γουστόζικα κ όλες οι γυναίκες μανούλια.
Κάπου που όλα είναι διαφορετικά…
Δεν ξέρω.

ΟΚ, πάω να ετοιμαστώ, σε 20′ πρέπει να είμαι κάτω.
Τις επόμενες 3 μέρες που θα είμαι εδώ θα προσπαθήσω να πω επί τροχάδην τα νέα των τελευταίων ημερών. Με τη μετακόμιση, τη δουλειά κ τη γενικότερη ραθυμία μου, το είχα παρατήσει πάλι το μπογκάκι ετούτο. Για να δούμε μήπως τώρα τα καταφέρω κ γράψω 3 μέρες σερί.