Μαρτίου 17, 2008

Καμιά πατρίδα για…

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Κοινωνία στις 1:34 πμ από perissos

anton.jpg

Έφυγα από την αίθουσα με ένα πλάκωμα στο στήθος, ένα πνίξιμο.
Δεν ήταν τόσο για το κρεσέντο θανάτων.
Ούτε για την αδυσώπητη μεθοδικότητα κ το παγωμένο βλέμμα του Μπαρδέμ (που υποσυνείδητα περίμενα να δω πίσω μου στην αντανάκλαση στο σκοτεινό τζάμι).
Θυμήθηκα μία φράση από την ταινία Grand Canyon, λίγο αφότου ο Danny Glover έχει σώσει τον Kevin Klein από βέβαιο θάνατο, ποντίκι στα χέρια έφηβων γάτων.
Πάνω-κάτω έλεγε

Κολυμπάς στη θάλασσα κάθε μέρα κ σου αρέσει. Ώσπου μία μέρα συναντάς ένα λευκό καρχαρία κ σε σκοτώνει. Δε φταις ούτε εσύ, ούτε ο καρχαρίας. Αυτή είναι η φύση του, απλά συνέβη.

Αυτό είναι το πνίξιμο που νιώθω· ο ωκεανός γύρω μου.

Αλήθεια: η «ασήμαντη αφορμή» είναι που με κάνει Homo sapiens sapiens;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: