Φεβρουαρίου 23, 2008

Πάλι κάτι υφέρπει

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:42 πμ από perissos

Ξανά-μανά τα ίδια.
Κώδικας που δε δουλεύει, υποχρεώσεις κ tasks που συσσωρεύονται με ρυθμό γρηγορότερο από όσο προλαβαίνω να τα γράψω, κενό βλέμμα στην οθόνη, νυχτερινά δρομολόγια επιστροφής σπίτι, νεύρα τεντωμένα σα χορδές μπαγλαμά.
Κ από κοντά κ ο έρπης για δεν-ξέρω-κ-εγώ-ποια-φορά φέτος.

Ανάθεμα τα ψυχοσωματικά μου!!!
Πότε θα γίνομαι αραχτοί κ λάιτ εισοδηματίες, επιτέλους;
Τι θα γίνει με αυτή τη δουλειά, ναούμ;;;

Advertisements

Φεβρουαρίου 19, 2008

Fusili με φέτα κ μπέικον

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά, Συνταγές του εργένη στις 11:49 μμ από perissos

Μία γρήγορη, stripped-down παραλλαγή αυτής της συνταγής (χωρίς ελιές, μελιτζάνες κ κάπαρη) et voila!
Όχι μόνο γουργουρίζει ευχαριστημένη η κοιίshα μου από το τέλειο al dente, αλλά έχω κ ένα μπωλ για το αυριανό lunch.
…κ ας παραγγέλνουν οι άλλοι πίπα γύρο το μεσημέρι.

Πλάκα-πλάκα, έχω αρχίσει να ξεφεύγω λίγο στο θέμα φαγητό κ δη στο γραφείο.
Σήμερα το μεσημέρι έψησα 2 μπριζόλες για μεσημεριανό.
Οκ, δε λιάνισα τα γραφεία να ανάψω θράκα στα ξύλα· τις έβαλα στο φουρνάκι, ένα τέταρτο από τη μία κ 10′ από την άλλη. Είχαν αρχίσει να χρονίζουν στη μαρινάδα στο ψυγείο κ είπα καλύτερα μεσημέρι παρά βράδυ.

Μπερεκέτια, αλλά με το σκεμπέ τι θα κάνουμε;;; 😉

Φεβρουαρίου 18, 2008

Κ εγένετο χιόνι

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ελληναράδες στις 2:09 πμ από perissos

Κάθομαι στο κρεβάτι μου κ χαζεύω το χιόνι να πέφτει πυκνό έξω από το παράθυρο.
Η γλυκιά ζέστη της πατατόσουπας έχει ήδη χαθεί κ χώνομαι κάτω από τα σκεπάσματα.

Τι υπέροχα που είναι έξω!
Έχεις παρατηρήσει πόσο πεντακάθαρη είναι η ατμόσφαιρα της Αθήνας αυτές τις σπάνιες μέρες που χιονίζει; Τα περισσότερα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα κ ένας αναζωογοννητικά παγωμένος αέρας στα πνευμόνια σου να σου θυμίζει πώς είναι η ζωή πραγματικά. Ή, έστω, πώς ήταν κάποτε…

Πήρα το αμάξι κ οδήγησα ως την Παιανία.
Για το 1 χλμ από την πλατεία της Αγίας έως την ανηφόρα μετά την ΕΡΤ κόντεψα να μείνω από βενζίνη. Κάποιος φωστήρας έστειλε πισωκούνες λεωφορεία σε χιονισμένο δρόμο χωρίς αλυσίδες. Δηλ. αφού έπρεπε σώνει κ καλά να βγουν στους δρόμους γιατί να μην είναι με αλυσίδες ή autosock; Είναι καλύτερα να κλείνει η Μεσογείων με 20 μόνο οχήματα;

Οδήγηση σε πάγο κ χιόνι. Μου είχε λείψει!
Κ τώρα δε χρειαζόταν να πάω ούτε στο Λιβάδι, ούτε στα Καλάβρυτα, είναι εδώ, δίπλα μου.
Αργές, νωχελικές κινήσεις, το φρένο γίνεται θανάσιμος εχθρός σου, η 2α κ ο συμπλέκτης επιστήθιοι φίλοι. Γέλαγα βλέποντας τα απελπισμένα σπιναρίσματα κ τις ταρζανιές των ΕΛ.
Λογικό είναι να πιστεύεις κ να καταπίνεις αμάσητη ό,τι τρομολαγνεία κ απειλή σου σερβίρει η τιβι. Μία ζωή έχεις μάθει να λειτουργείς μόνο σε ιδανικές συνθήκες πίεσης κ θερμοκρασίας.
Μία χώρα των Κ.Σ.

Έφτασα Άνω Παιανία χωρίς να σκεφτώ να βάλω αλυσίδες.
Αυτοί είναι οι αποκλεισμένοι δρόμοι; Καλύτερα! Λιγότεροι μλκ στους δρόμους, καθήστε να δείτε Αυτιά!

Γρήγορη αλλαγή μέσα στο αυτοκίνητο να βάλω τη σαλοπέτα κ βόλτα πάνω στο βουνό.
Χιόνι, χιόνι, χιόνι.
Αέρας κ χιόνι, κρύο κ χιόνι, ουρανός κ χιόνι.
Γιατί μου ασκούν τέτοια επίδραση αυτοί οι κρύσταλλοι παγωμένου ύδατος; Γιατί με ξετρελαίνει κ με ηρεμεί μαζί αυτό το καιρικό φαινόμενο;
Να είναι η σπανιότητά του για εμένα το Χαμουτζή;
Να είναι η σκέψη ότι ίσως να είμαι η τελευτάια γενιά που βλέπει άσπρο τοπίο; Να αισθανθώ τυχερός ή άτυχος για αυτήν την τιμή;

Δύσκολα βήματα μέσα σε μία χιονοθύελλα που δυναμώνει.
Χιόνι μέχρι τον αστράγαλο, χιόνι μέχρι το γόνατο.
Κάνω βουτιά με το κεφάλι σε ένα χιονόλακκο. Το κορμί μου παγώνει, αλλά η καρδιά μου τραγουδάει. Χιόνιιιι, όπως έλεγα 7χρονο παιδάκι. Jedzeme do snieeeeg, όπως έλεγε χαρούμενη η Α. Sneeuwk, όπως ξέφευγε από τη φλαμανδική ψυχρότητα του Adriaan.
Βασανιστικό ανέβασμα στο βουνό. Ο χωματόδρομος συντήρησης για τις κεραίες έχει γίνει μία καταπληκτική, ολόισια πράσινη/μπλε πίστα. 500+μ απίστευτης πούδρας. Πού είναι τα σκι όταν τα χρειάζεσαι;;;
Κ κάπου εκεί συνειδητοποιήσαμε πόσο κρύο κάνει, πόση καταχνιά κ ανεμοζάλη.
Τα ίχνη στο χιόνι να σβήνουν μετά από λίγα λεπτά.
1χλμ από τον πολιτισμό κ νιώθεις τόσο ευάλλωτος κ απομονωμένος.
Υπέροχη ψευδαίσθηση.

Nαι! Κρύο! Π0υτσό-κρυο! Χιόνι, κατάλευκες εκτάσεις! Αέρας, να σου παγώνει το κεφάλι! Θύελλα να σε τυφλώνει κ να σε φοβίζει.
Δεν είναι «κύμα κακοκαιρίας», δεν είναι «ακραία καιρικά φαινόμενα», χειμώνας λέγεται!
Κουραδόμυαλοι δημοσιογράφοι, βαποράκια του φόβου, σκατοκέφαλη κοινωνία! Έχουμε καταλήξει να φοβόμαστε τις ίδιες τις εποχές του χρόνου. Μόνο κ μόνο γιατί μας θυμίζουν πόσο ασήματοι είμαστε…

Ας είναι!
Μην ακούσετε τον ήχο της φρέσκιας πούδρας κάτω από το πέλμα.
Μη νιώσετε 2 παγωμένα χείλη να ψάχνουν ζεστασιά.
Μην τυφλωθείτε από το λευκό στρόβιλο.

Μείνετε μέσα να τρέμετε, αγκαλιά με τον Καμπουράκη.

Φεβρουαρίου 13, 2008

Ύπνε, που παίρνεις τα παιδιά

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 7:12 μμ από perissos

Τα κατάφερα κ μου έκλεισαν τα μάτια εδώ που κάθομαι από τη γνωστή, post-lunch υπνηλία.
Καλά που έχει αραιώσει ο κόσμος κ δε με πήρε χαμπάρι κανείς, με γυρισμένα μάτια.

Πώς λαχταράω έστω μισής ώρα απογευματινό ύπνο!…
Θα έρθει άραγε τέτοια στιγμή στη ζωή μου να μπορώ να γυρνάω στο σπίτι απόγευμα κ να την πέφτω για 1 ώρα;
…κ χωρίς να περιλαμβάνει Δημόσιο κ τσιμπούκια σε μπουχέσες;;;

Το έχω πάρει προ πολλού απόφαση πως στην εταιρεία που θα ανοίξω (κάποτε!), θα έχει ένα δωμάτιο με ντιβάνια να την πέφτει όποιος θέλει το μεσημέρι.
Αυτό που δε σκέφτομαι, βέβαια, είναι ότι για να έρθει η ώρα να κάνω εγώ κουμάντο, δε θα πρέπει να κοιμάμαι όρθιος (ή, μάλλον, καθιστός), όπως τώρα 😦

Αρκούμαι να θυμάμαι τα μεσημέρια που είχα υπηρεσία μέσα στο Πεντάγωνο.
Σε ένα γραφειάκι μία σταλιά, στα υπόγεια. Ολομόναχος, με μία πόρτα ασφαλείας ανάμεσα σε μένα κ τον όποιο ενοχλητικό.
Υπήρχαν 2 γραφεία κολλητά, χωρίς τπτ επάνω, ακριβώς για αυτό το λόγο: για να ξαπλώνει επάνω τους το παλιωμένο του κορμί ο φαντάρος υπηρεσίας.
Πόσο απίστευτα αναπαυτικό ήταν το σκέτο κόντρα πλακέ, χωρίς μαξιλάρι, χωρίς τπτ!
Αυτά θυμάμαι κ λιμπίζομαι τα άδεια γραφεία των συναδέλφων που έχουν λακίσει προ πολλού.

ΟΚ, η «άσκηση» να γράψω αυτό το ποστ με ξύπνησε από το λήθαργο, αλλά δεν την παλεύω!
Την κάνω κ εγώ!

Ψυχικό βάθος

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 1:09 πμ από perissos

Πριν κάποιες μέρες ήρθε ο (ας τον πούμε) D. από το γραφείο για συνέντευξη.
Με τον D. ήμασταν για ~1 χρόνο στην ίδια εταιρεία.
Ήταν ο ας πούμε προϊστάμενος της τότε κοπέλας μου.

Σα να μην της έφταναν τα προβλήματα που της προκαλούσα εγώ :-(, είχε κ τον D. με το γλοιώδες του ύφος, να καρπώνεται λαμογικά το credit για τη δουλειά της, γλείφοντας το διευθυντή. Ήταν ένας από τους κύριους λόγους που έφυγε από μία θέση που μέχρι τότε της άρεσε.

Έχω να της μιλήσω χρόνια πλέον, αλλά κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται.
Φρόντισα να πω 2-3 κουβέντες εκεί που έπρεπε για να κλείσει η πόρτα: ας πάει να γλύψει αλλού.

Εκείνες τις μέρες στριφογυρνούσαν 2 πράγματα στο μυαλό μου.
Μία παροιμία: Κατουράς στη θάλασσα; Θα το βρεις στο αλάτι!
Κ μία κουβέντα που μου είχε πει πριν χρόνια, ένας μάγειρας στο ξενοδοχείο: Δεν πειράζει να είσαι πούστης στο σώμα, αρκεί να μην είσαι πούστης στην ψυχή.

Τελικά, είχα-δεν-είχα, μιμήθηκα τον D. στο 2ο.
Ας είναι…

Φεβρουαρίου 12, 2008

Αργόσχολοι

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 10:42 πμ από perissos

Κάτι τέτοιες μέρες που κάνει μπουγατσόκρυο/βρυξελλόβροχο/χαλκιδοζέστη κ βλέπω τα πρωινά βαγόνια του μετρό μισοάδεια, σιγουρεύομαι ότι το 50+% της επιβατικής κίνησης στην Αθήνα αποτελείται από ανθρώπους που κάλλιστα θα μπορούσαν να καθήσουν σπίτι τους το πρωί.

Φεβρουαρίου 11, 2008

Σιωπή

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:20 πμ από perissos

Πριν λίγο έκλεισα τη μουσική.

Το 1ο πράγμα που ακούω το πρωί όταν ξυπνήσω, το τελευταίο το βράδυ πριν κοιμηθώ.
Ανοίγω τη μουσική με το που μπαίνω στο σπίτι, την κλείνω λίγο πριν βγω.

Δεν είμαι μουσικόφιλος.
Η σιωπή του σπιτιού είναι που μου τρυπάει το κεφάλι.

Ή, μάλλον, οι εκκωφαντικοί ήχοι που σπάνε αυτή τη σιωπή.
Ο ήχος του διακόπτη. Τα βήματά μου. Τα πλήκτρα στο λάπι. Το χράτσα-χρούτσα της οδοντόβουρτσας. Το νερό στο νιπτήρα.
Χωρίς απόκριση.

Να κάτι να με σπρώξει, θέλω-δε-θέλω, τρομαγμένο κάτω απο τα σκεπάσματα…

Φεβρουαρίου 8, 2008

Googloμαγειρέματα

Posted in Συνταγές του εργένη στις 12:33 πμ από perissos

Έχω ένα ψυγείο με περισσευούμενα καρότα, πιπεριές που ετοιμάζονται να μας αφήσουν χρόνους, τυριά που το σκέφτονται να ντυθούν στο άσπρο της πολυκαιρίας, κοτόπουλο που έχει ξεχάσει πότε μπήκε στην κατάψυξη, περίσσεια καπνιστής γαλοπούλας στο ψυγείο.

Τι κάνω τότε;

Ας είναι καλά το Google!

Ιδανική συνταγή (ευχαριστώ, φίλεφίλη!) κ μετά από 1ω από το άτακτο «τίποτα» του ψυγείου, έχω έτοιμο νοστιμότατο βραδινό, το αυριανό μεσημεριανό κ μία πολύ ωραία συνοδεία στο μπασμάτι που είχε περισσέψει από χτες.

Δικές μου μετατροπές, λόγω διαθέσιμων υλικών:

  • συμπλήρωσα το λειψό κοτόπουλο με φέτες καπνιστή γαλοπούλα σε λωρίδες
  • αντί για τυρί κρέμα έβαλα ένα μείγμα από τρίγωνα τυράκια, ψιλοκομμένο γκούντα, λίγο καπνιστό ρεγκάτο (κόλαση υ μυρωδιά του φαγητού!) κ γάλα
  • μια ιδέα εστραγκόν

Φεβρουαρίου 7, 2008

Αριθμοί

Posted in Σχέσεις στις 1:28 πμ από perissos

29€, 10 τ.μ., 3,5 ώρες, 2 τσιγάρα, 1 κρασί, 1 σοκολάτα.

Απαύγασμα γνώσης

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ελληναράδες στις 1:23 πμ από perissos

Είπα στην τράπεζα Χ ότι έχω ήδη ξεκινήσει διαδικασίες για δάνειο με την Ψ, γιατί είχε καλύτερους όρους.
Την επόμενη μέρα η διευθύντρια του καταστήματος της Χ με είχε πάρει τηλ κ με μπουρμπούριζε για 20′ στο κιν για τις βελτιωμένες προσφορές που έγιναν ξαφνικά από τα κεντρικά κ για το ότι αν δεν έχω υπογράψει ακόμα μπορώ να το ακυρώσω στην άλλη.

Ας πω, λοιπόν, κ εγώ μία κρυάδα, αντάξια των ρητών του φον Βίσμαρκ:

Οι τράπεζες είναι σαν τις γυναίκες: πρέπει να σε δουν δεμένο με μία άλλη για να τσιμπήσουν κ να σε προσέξουν.

Λίγο αργά βρέθηκαν «ξαφνικά» οι βελτιωμένες προσφορές. Ή όταν ρώταγα 1002 λεπτομέρειες ήμουν απλώς ο περίεργος που περνάει την ώρα του; Better luck next time.

Επόμενη Σελίδα