Οκτώβριος 31, 2007

Ο θεός των μυρμηγκιών

Posted in Vignettes σε μαύρο καμβά στις 12:57 πμ από perissos

Αργή εισπνοή. Αργή εκπνοή.

Μετακινήθηκε ανεπαίσθητα κ η μακρινή μορφή ήρθε κ πάλι μπροστά του. Κάτι κοίταζε σκεπτική, έκανε 2 βήματα κ χάθηκε σε μία πόρτα.

Δεν πειράζει, θα περίμενε.

Πάντα αντιμετώπιζε τη δουλειά του με ενδιαφέρον. Όχι ενθουσιασμό, όχι, όχι, πόσο μάλλον ηδονή. Ενδιαφέρον. Μάλλον ενδιαφέρον.

Όπως όταν ήταν μικρός κ έβρισκε μία φωλιά μυρμηγκιών στο χώμα, τα καλοκαίρια, ξαπλωμένος στο ντιβάνι. Καθόταν μπρούμυτα με τα χέρια κ το κεφάλι να κρέμονται μπροστά. Έπαιρνε ένα ξυλαράκι κ πείραζε ένα μυρμήγκι στην τύχη. Παρατηρούσε πώς έπαιζαν ανά ζεύγη τις κεραίες τους για 1 στιγμή κ το κύμα φόβου σάρωνε τη φωλιά στο λεπτό. Άρχιζαν να κινούνται πιο νευρικά με τις δαγκάνες έτοιμες, ώσπου να ηρεμήσουν πάλι μετά από λίγο. Διάλεγε άλλο ένα κ του έστηνε διάφορα εμπόδια στο δρόμο του, έτσι όπως έσερνε την τροφή του. Του έκανε εντύπωση πόσο απορροφημένο ήταν ώστε να μην προσέχει ότι περπατάει πάνω σε ένα ξυλάκι, σε ένα στυλό, σε μία πετρούλα. Αν κινιόταν πολύ προσεκτικά, το μυρμηγκάκι συνέχιζε τον κάματό του ανέμελο περπατώντας σε φυλλαράκια, σε σεντόνια, ακόμα κ στο χέρι του. Μία απότομη κίνηση κ το μυρμήγκι παράταγε την τροφή του κ έτρεχε πανικόβλητο. Άλλες φορές διάλεγε ένα μυρμήγκι που ξεχώριζε, από αυτά με μεγάλο κεφάλι κ διαγκάνες κ το σήκωνε προσεκτικά στα δάκτυλα του. Το μυρμήγκι πάσχιζε να απελευθερωθεί κ ανοιγόκλεινε τα σαγόνια του απειλητικά. Του έδινε την άκρη του δακτύλου του κ αυτό τη δάγκωνε με όλη του τη δύναμη. Παρατηρούσε με ενδιαφέρον τον αγώνα του, τη δύναμη που είχαν τα σαγόνια του, πώς την ένιωθε πάνω στο δέρμα του. Το χαμήλωνε τότε πάνω από τη φωλιά, πάνω από ένα άλλο μυρμήγκι. Το παγιδευμένο έντομο πάνω στη λύσσα του άρπαζε ό,τι έβρισκε μπροστά του κ μετά από ελάχιστες στιγμές τα 2 πρώην ξαδελφάκια ήταν σφιχταγκαλιασμένα σε ένα λυσσασμένο χορό θανάτου. Ένα χέρι ερχόταν από ψηλά κ καθόριζε το μέλλον τους. Το δικό του χέρι. Πολύ ενδιαφέρον.

Έτσι κάπως ένιωθε κ τώρα. Η ίδια στάση σώματος, οι ίδιες μικρές, σκούρες, ανέμελες φιγούρες. Μπαίνουν κ βγαίνουν σε μικρές, μαύρες τρύπες. Άλλες μικρές, άλλες μεγάλες. Άλλες ήσυχες, άλλες νευρικές. Ακόμα κ από τόσο μακριά μπορεί κ πάλι να καθορίσει το μέλλον τους. Το σύντομο μέλλον τους.
Αρκεί να διαλέξει μία φιγούρα κ να εστιάσει. Νά’την. Παρατηρεί τις κινήσεις της, το σχήμα της. Τι να σκέφτεται; Τι θα κάνει τώρα; Έχει όνομα; Πώς θα μπορούσε να την κάνει να τσακωθεί με μία άλλη φιγούρα; Ένας μακρινός αχός το μέλλον του, ούτε που θα προλάβει να τον ακούσει. Πόσο γρήγορα να ταξιδεύει ο ήχος; Θα είναι ακόμα ζωντανός όταν τον φτάσει;

Το χέρι του κινήθηκε ανεπαίσθητα, προσεκτικά. Απαλές κινήσεις.

Αργή εισπνοή. Αργή εκπνοή.

Ένας μακρινός αχός έφτασε μετά από λίγο στο άψυχο, μπρουμυτισμένο σώμα. Τα μυρμήγκια στις διπλανές πέτρες ενοχλήθηκαν για τελευταία φορά από τα σκόρπια μυαλά του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: