Οκτώβριος 9, 2007

Μοναξιά, κάθε φορά

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 10:26 μμ από perissos

Απόψε, καθώς διέσχιζα την Αχαρνών με τα ψώνια ανά χείρας, με κυρίευσε πάλι η ίδια μαυρίλα, η ίδια απαισιοδοξία, η ίδια μοναξιά. Όπως κάθε φορά που κάνω αυτή τη διαδρομή, τη διαδρομή της επιστροφής στο σπίτι, έτσι κ τώρα.

Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Ίσως είναι το παρακμιακό περιβάλλον, ίσως η κούραση της ημέρας, ίσως να είναι το αιώνιο μποτιλιάρισμα κ το σλάλομ ανάμεσα στα σταματημένα αυτοκίνητα. Όποτε διασχίζω αυτό το δρόμο πάντα αισθάνομαι ότι κάπου πήρα τη ζωή μου λάθος, ότι δε βλέπω το τώρα, αλλά 20 χρόνια μετά, να κρατάω πάλι σακούλες από το σούπερ-μάρκετ κ να διασχίζω την Αχαρνών με τα φώτα να με τυφλώνουν κ τα καυσαέριο στα ρουθούνια. Μόνος.

Ξέρω τι θα πεις. Αυτό που θα σου έλεγα κ εγώ. Να αλλάξω σούπερ-μάρκετ…

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. Christos said,

    File den eisai o monos, monos.
    Το έχω και εγώ αυτό το πρόβλημα. Τελικά όπου και να είσαι μόνος σου θα είσαι. Τι είναι αυτό που μας κάνει να λέμε ότι είμαι μόνος.
    Και γιατί θεωρούμε ότι οι άλλοι δεν είναι μόνοι; Μια ιδέα είναι. Η αντίληψη μας είναι. Και άστα να πάνε στο… Είμαστε μια μάζα που περπατά και ζητάει να προσδιοριστεί μέσα απο την συναναστροφή. Η πορεία μας έχει αρχή και τέλος. Μακάρι να μη είχαμε τέλος. Τότε δεν θα μας απασχολούσε η μοναξιά η συντροφιά τα χρόνια που περνάνε.

  2. perissos said,

    Πάντα θέλουμε αυτό που δεν έχουμε, μάλλον…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: