Οκτώβριος 7, 2007

Μαγειρεύοντας φάλαινα

Posted in Η καλή νοικοκυρά..., Trivial Pursuit στις 9:46 πμ από perissos

Ναι, καλά διάβασες!

2 βδομάδες πριν ήμουν Νορβηγία (ακόμα να γράψω εντυπώσεις) κ ανάμεσα στα άλλα καλά που έφερα ήταν κ ένα κομμάτι φάλαινα. Hval, που λένε κ οι Νορβηγοί. Ο κλασσικός κοιλιόδουλος…

Η φάλαινα υπάρχει στα σούπερ-μάρκετ στα κατεψυγμένα. Είναι σε χάρτινα πακέτα, σε κομμάτια των ~250γρ κ κάνει κάπου 30-40νοκ, δηλ. 4-5ε. Για κάποιον λόγο, από έξω δεν έχει καμία εικόνα που να παραπέμπει σε φάλαινα, οπότε αν δε ρωτήσεις, δε θα το βρεις.

Σύμφωνα με τη Wikipedia, μόνο 3 χώρες στον κόσμο έχουν νομιμοποιήσει τη φαλαινοθηρία τη σύγχρονη εποχή: η Ιαπωνία, η Ισλανδία κ η Νορβηγία. Καθώς τα περισσότερα είδη φαλαινών είναι είδη προς εξαφάνιση, σε αρκετές περιπτώσεις βαφτίζουν τους λόγους «επιστημονικούς». Η Νορβηγία, λέει, περιορίζεται στο ψάρεμα μόνο φαλαινών Minke.

Το να φέρω πίσω αυτό το κομμάτι κρέας στη βαλίτσα αποδείχτηκε από μόνο του περίπλοκο, καθώς άρχισε να ξεπαγώνει ήδη από το δωμάτιο του ξενοδοχείου κ ας το είχα βάλει στο ψυγειάκι του μίνι-μπαρ. Ε, λοιπόν, δε σταμάτησε να βγάζει αίμα ακόμα κ μετά από αρκετές μέρες. Το τεμαχίζουν, το συσκευάζουν κ το καταψύχουν μέσα στα φαλαινοθηρικά (ολόκληρα πλωτά εργοστάσια), οπότε μόλις ξεπαγώσει επανέρχεται σχεδόν στην αρχική του μορφή. Εντελώς διαφορετικό από το «περιποιημένο» κρέας θηλαστικών που βρίσκεις στην αγορά (που κάθε άλλο παρά κρέας θυμίζει).

Με το που ξεπαγώσει η φάλαινα, κ παρατήρησα πιο προσεκτικά το κρέας της, μου έκανε εντύπωση η όψη του. Πολύ σκούρο κόκκινο, μαλακό στην υφή, με διάσπαρτα άσπρα σημάδια ανάμεσα στις ίνες, είτε θύλακες λίπους, είτε «νεύρα». Με το που ξεπαγώσει, όμως, κ ο πιο αφηρημένος παριστάμενος αρχίζει κ προσέχει κάτι άλλο: τη μυρωδιά που κατακλύζει το χώρο. Μία βαριά μυρωδιά, μίγμα ψαρίλας κ κρεατίλας. Στη δική μου την περίπτωση, αυτό ήταν πιο έντονο, καθώς είχε ήδη ξεπαγώσει σχεδόν με το που ήρθε Ελλάδα κ την είχα στη συντήρηση από τότε. Ενδεχομένως αυτό να ξετρελαίνει Νορβηγούς κ γιαπωνέζους, αλλά εγώ δεν ενθουσιάστηκα. Κάπως έπρεπε να ελαφρύνω τη μυρωδιά, αλλιώς θα έκανα εμετό με την 1η μπουκιά.

Βάζοντας στην πράξη την πρακτική μαγειρική, το έκοψε σε φέτες 1εκ, αφού το ξέπλυνα καλά από όλο το αίμα κ το έβαλα σε μία κατσαρόλα με βραστό νερό για κάνα 15′. Με αυτόν τον τρόπο κ θα έφευγε ό,τι ξεραμένο αίμα είχε μέσα, πιθανές βρωμιές καθώς κ θα σιγουρευόμουν ότι δε θα έτρωγα κάνα μικρόβιο από τη μακρά περίοδο απόψυξης. Πράγματι, το κρέας έβγαλε αρκετή αφριά την οποία κ απομάκρυνα.

Το βράσιμο φάλαινας, μάλλον, δεν είναι κάτι που γίνεται το χειμώνα. Μη διανοηθείς να το κάνεις με κλειστά παράθυρα, γιατί θα πέσεις κάτω από τη μυρωδιά, στα όρια της μπόχας. Πραγματικά, δεν μπορούσα να σταθώ πάνω από την κατσαρόλα. Όλο το σπίτι μύρισε σα βρώμικη ψαρο-καλύβα κ φοβήθηκα ότι σύντομα οι γείτονες θα έρθουν να δουν τι βρωμάει έτσι. Ευτυχώς, κανείς δεν ήρθε.

Έβγαλα το κρέας από τη φωτιά, πέταξα το νερό κ το ξέπλυνα πάλι. Όντως η μυρωδιά του είχε γίνει πιο υποφερτή. Μέσα στο νερό δεν παρατήρησα κηλίδες λαδιού, οπότε τα άσπαρα σημάδια, τα οποία είχαν εξαφανιστεί, μάλλον ήταν ίνες. Το κρέας δεν πρέπει να είναι καθόλου λιπαρό κ είχε φυράνει αρκετά.

Ψάχνοντας στο νετ για συνταγές φάλαινας, είδα μόνο 2 κατηγορίες: είτε στο τηγάνι με βούτυρο κ αλατοπίπερο, είτε στο ταψί αφού μαριναριστεί με κρασί για αρκετό χρόνο. Αναγκαστικά, πήγα προς την «σπαρτιάτικη» κατεύθυνση κ αποφάσισα να το κάνω στο φούρνο με αλατοπίπερο κ λίγα μυρωδικά.

Καθώς δεν έχει λίπος, είναι κακή ιδέα να μπει στο γκριλ, καθώς θα καεί σχεδόν αμέσως. Από την άλλη, η υφή του είναι περίεργη κατά το ψήσιμο, καθώς το λάδι δεν το «πιάνει» κ μετά από λίγο φαίνεται στεγνό. Άρχισε να μου θυμίζει συκώτι.

Στο πιάτο, τελικά, μαζί με μία απλή σαλάτα. Οι πρώτες μπουκιές δεν ήταν καθόλου ευχάριστες. Όσο κα να είχε απαλύνει η μυρωδιά, δεν είχε φύγει τελείως. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα είχε φύγει σούμπιτο, αλλά τώρα έκανα την καρδιά μου πέτρα να το δοκιμάσω με όσο γίνεται περισσότερους συνδυασμούς. Τόσα χλμ είχε ταξιδέψει. Πότε θα είχα την ευκαιρία να το ξαναβρω μπροστά μου;

Περίεργο κρέας, μα την αλήθεια! Πολύ λεπτόϊνο, σαν ψάρι, συμπαγές στην όψη, σα φέτα ξιφία ή τόνου, να κόβεται δύσκολα, σαν κρύο ψητό χοιρινό. Η πρώτη εντύπωση στο στόμα ήταν είτε αυτή του μεγάλου ψαριού, είτε του συκωτιού. Ναι, όντως, θα έλεγα ότι θυμίζει αρκετά συκώτι, αλλά στο πιο έντονο. Το συκώτι, όμως, δε μου άρεσε ποτέ, οπότε άρχισα να δοκιμάζω συνοδευτικά. Η μουστάρδα πάει αρκετά, αλλά μόνο επειδή μουδιάζει τη γλώσσα σχεδόν μέχρι να καταπιείς. Η γλυκοκαυτερή κινέζικη σάλτσα απαλύνει την 1η εντύπωση, αλλά μετά εμφανίζεται πάλι πιο δυσάρεστη η γεύση. Η σάλτσα σόγιας, πάλι, δεν πάει με τπτ.

Τελικά, δεν το τελείωσα το πιάτο. Oι οικολογικές οργανώσεις, πάλι, βρήκαν άλλον έναν ένθερμο υποστηρικτή κατά της φαλαινοθηρίας. 😀

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. Christos said,

    Ρε σύ, δεν επρεπε να την μεταφερεις θα χάλασε μεχρι να έρθει στην Ελλάδα. Για αυτό και μύριζε έντονα.
    Δεν βαριέσαι να μαγειρεύεις;

  2. perissos said,

    Η συντήρησή της δεν πρέπει να ήταν η καλύτερη μέσα στη βαλίτσα, αλλά δεν είχε σαπίσει. Η μυρωδιά ήταν καθαρά αυτή της ψαρίλας, αλλά σε νέο level.

    Όχι, δε βαριέμαι καθόλου. Κάθε άλλο, μακάρι να είχα χρόνο να μαγείρευα πιο συχνά (κ κόσμο να τα τρώει, βέβαια ;-)).
    Με ξεκουράζει, θα έλεγα. Ας πούμε, η χαρά της δημιουργίας…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: