Οκτώβριος 31, 2007

Ο θεός των μυρμηγκιών

Posted in Vignettes σε μαύρο καμβά στις 12:57 πμ από perissos

Αργή εισπνοή. Αργή εκπνοή.

Μετακινήθηκε ανεπαίσθητα κ η μακρινή μορφή ήρθε κ πάλι μπροστά του. Κάτι κοίταζε σκεπτική, έκανε 2 βήματα κ χάθηκε σε μία πόρτα.

Δεν πειράζει, θα περίμενε.

Πάντα αντιμετώπιζε τη δουλειά του με ενδιαφέρον. Όχι ενθουσιασμό, όχι, όχι, πόσο μάλλον ηδονή. Ενδιαφέρον. Μάλλον ενδιαφέρον.

Όπως όταν ήταν μικρός κ έβρισκε μία φωλιά μυρμηγκιών στο χώμα, τα καλοκαίρια, ξαπλωμένος στο ντιβάνι. Καθόταν μπρούμυτα με τα χέρια κ το κεφάλι να κρέμονται μπροστά. Έπαιρνε ένα ξυλαράκι κ πείραζε ένα μυρμήγκι στην τύχη. Παρατηρούσε πώς έπαιζαν ανά ζεύγη τις κεραίες τους για 1 στιγμή κ το κύμα φόβου σάρωνε τη φωλιά στο λεπτό. Άρχιζαν να κινούνται πιο νευρικά με τις δαγκάνες έτοιμες, ώσπου να ηρεμήσουν πάλι μετά από λίγο. Διάλεγε άλλο ένα κ του έστηνε διάφορα εμπόδια στο δρόμο του, έτσι όπως έσερνε την τροφή του. Του έκανε εντύπωση πόσο απορροφημένο ήταν ώστε να μην προσέχει ότι περπατάει πάνω σε ένα ξυλάκι, σε ένα στυλό, σε μία πετρούλα. Αν κινιόταν πολύ προσεκτικά, το μυρμηγκάκι συνέχιζε τον κάματό του ανέμελο περπατώντας σε φυλλαράκια, σε σεντόνια, ακόμα κ στο χέρι του. Μία απότομη κίνηση κ το μυρμήγκι παράταγε την τροφή του κ έτρεχε πανικόβλητο. Άλλες φορές διάλεγε ένα μυρμήγκι που ξεχώριζε, από αυτά με μεγάλο κεφάλι κ διαγκάνες κ το σήκωνε προσεκτικά στα δάκτυλα του. Το μυρμήγκι πάσχιζε να απελευθερωθεί κ ανοιγόκλεινε τα σαγόνια του απειλητικά. Του έδινε την άκρη του δακτύλου του κ αυτό τη δάγκωνε με όλη του τη δύναμη. Παρατηρούσε με ενδιαφέρον τον αγώνα του, τη δύναμη που είχαν τα σαγόνια του, πώς την ένιωθε πάνω στο δέρμα του. Το χαμήλωνε τότε πάνω από τη φωλιά, πάνω από ένα άλλο μυρμήγκι. Το παγιδευμένο έντομο πάνω στη λύσσα του άρπαζε ό,τι έβρισκε μπροστά του κ μετά από ελάχιστες στιγμές τα 2 πρώην ξαδελφάκια ήταν σφιχταγκαλιασμένα σε ένα λυσσασμένο χορό θανάτου. Ένα χέρι ερχόταν από ψηλά κ καθόριζε το μέλλον τους. Το δικό του χέρι. Πολύ ενδιαφέρον.

Έτσι κάπως ένιωθε κ τώρα. Η ίδια στάση σώματος, οι ίδιες μικρές, σκούρες, ανέμελες φιγούρες. Μπαίνουν κ βγαίνουν σε μικρές, μαύρες τρύπες. Άλλες μικρές, άλλες μεγάλες. Άλλες ήσυχες, άλλες νευρικές. Ακόμα κ από τόσο μακριά μπορεί κ πάλι να καθορίσει το μέλλον τους. Το σύντομο μέλλον τους.
Αρκεί να διαλέξει μία φιγούρα κ να εστιάσει. Νά’την. Παρατηρεί τις κινήσεις της, το σχήμα της. Τι να σκέφτεται; Τι θα κάνει τώρα; Έχει όνομα; Πώς θα μπορούσε να την κάνει να τσακωθεί με μία άλλη φιγούρα; Ένας μακρινός αχός το μέλλον του, ούτε που θα προλάβει να τον ακούσει. Πόσο γρήγορα να ταξιδεύει ο ήχος; Θα είναι ακόμα ζωντανός όταν τον φτάσει;

Το χέρι του κινήθηκε ανεπαίσθητα, προσεκτικά. Απαλές κινήσεις.

Αργή εισπνοή. Αργή εκπνοή.

Ένας μακρινός αχός έφτασε μετά από λίγο στο άψυχο, μπρουμυτισμένο σώμα. Τα μυρμήγκια στις διπλανές πέτρες ενοχλήθηκαν για τελευταία φορά από τα σκόρπια μυαλά του.

Advertisements

Οκτώβριος 30, 2007

Debugging

Posted in Vignettes σε μαύρο καμβά στις 1:20 πμ από perissos

Άργησε να πάει σήμερα στο γραφείο.

Σκατά, πότε θα έβαζε τη ζωή του σε μία σειρά να μην τρέχει συνέχεια; Κάποτε ανάμεσα στο δουλειά-σπίτι-δουλειά θα έπρεπε να βάλει κ άλλα εκτός από τις παύλες. 28άρης, λέει, η ζωή δική του κ π0ύτσες μπλε.

Φαρδύ-πλατύ τον περίμενε ένα issue. Bugάρα, OutOfMemory. Ποιος το κάνει repro κ verify τώρα; Δεν ξεκινήσαμε καλά. Έβαλε μουσική στα ακουστικά να απομονώσει το θόρυβο κ να συγκεντρωθεί.

Μούμπλε…junit…μούμπλε, μούμπλε…βάση…μούμπλε…

Το κινητό του χτύπησε. Το σήκωσε αφηρημένα κ άρχισε να απαντάει μηχανικά, απορροφημένος με τον κώδικά του. Το έκλεισε χωρίς να είναι απόλυτα σίγουρος αν κανόνισε με την γκόμενα για το βράδυ ή θα πήγαινε στη μάνα του το Σαβ. Καλά, το έβλεπε μετά αυτό.

Μούμπλε…INSERT INTO…μούμπλε, μούμπλε…iterate…μούμπλε…

Το MSN έκανε το εκνευριστικό του γκλιγκ στα αυτιά του. «Όχι, τώρα, ρε Γκρεγκ». Status, Appear Offline. Α’σιχτίρ, άντε βρες πού ήμασταν τώρα!

Μούμπλε…annotation…μούμπλε, μούμπλε…Ctr+D…μούμπλε…

Οι διπλανοί του μαζεύτηκαν να πάνε στο σαντουϊτσάδικο στη γωνία, να χαζέψουν κ κάνα κώλο. Αρνήθηκε με ένα ανεπαίσθητο κούνημα του χεριού.

Μούμπλε…compile…μούμπλε, μούμπλε…NullPointerException…μούμπλε…

Ένα πιάτο με φρεσοκομμένα φρούτα του απογεύματος απλώθηκε προς το μέρος του. Χαμογέλασε αφηρημένα κ αρνήθηκε κοιτώντας το mouse του.

Μούμπλε…WHERE…μούμπλε, μούμπλε…for…μούμπλε…

Τα μάτια του άρχισαν να πεταρίζουν. Τον πόναγαν. Οι κλάσεις άρχισαν να χορεύουν μπροστά στα κοκκινισμένα μάτια του, σχηματίζοντας μαγικά σχήματα σαν ascii art.

Μούμπλε…class…μούμπλε, μούμπλε…refactor…μούμπλε…

Τεντώθηκε ασυναίσθητα κ οι κλειδώσεις του έτριξαν λες κ θα διαλυόταν. Να θυμηθεί να ζητήσει νέα καρέκλα, δεν πάει άλλο.

Μούμπλε…remote debug…μούμπλε, μούμπλε…κλικ…μούμπλε…

Άρχισε να σκοτεινιάζει έξω κ το γραφείο άδειαζε σιγά-σιγά. Οι τυχερές καληνύχτες των συναδέλφων έπαιρναν ένα μμ. Οι υπόλοιπες δεν διαπερνούσαν το φράγμα των ακουστικών.

Μούμπλε…open socket…μούμπλε, μούμπλε…evaluate…μούμπλε…

Ναι!
ΝΑΙ!
Y E A H, B A B Y! ! !

Τα χέρια στον ουρανό, το αίμα να ρέει στις φλέβες, η ίδια ικανοποίηση.

Ο driver ήταν! Κοίτα να δεις, ρε τους μογγόλους, με τι μας ταλαιπωρούν.
10 ώρες να το βρει, 10 λεπτά να το φτιάξει.
Το δοκίμασε κ το ξαναδοκίμασε, όλα jet!
Θα το έκανε commit αύριο, τέλος για σήμερα, πάλι τελευταίος έμεινε, πάλι αυτός θα το έκλεινε το μαγαζάκι.

Σηκώθηκε αργά, με σουβλιές στην πλάτη από το πιάσιμο. Πήγε αργά, σκυφτός προς την έξοδο, κλείνοντας τα φώτα στο πέρασμά του. Σκέφτηκε μουδιασμένα τη σκυθρωπή διαδρομή ως το σιωπηλό σπίτι.

Ίσως είχε γίνει too old for this shit, 50άρης άνθρωπος.

Για 1η φορά

Posted in Vignettes σε μαύρο καμβά στις 12:09 πμ από perissos

Για 1η φορά από όσο θυμόταν τον εαυτό του ξύπνησε με τη μία. Χωρίς χουζούρι, χωρίς το παιδιάστικο γλάρωμα κάτω από τα σκεπάσματα. Σήμερα θα πήγαινε στην ώρα του.

Στην ώρα του;
Όχι! Λες κ το είχε αποφασίσει στον ύπνο του, πήρε σχεδόν αμέσως τηλστο γραφείο κ για πρώτη φορά το έπαιξε άρρωστος. Η βαριά φωνή του αμέσως μετά το ξύπνημα θα έπειθε τον οποιονδήποτε.
Για πρώτη φορά μία εργάσιμη δική του.

Πήγε να νίψει τα μούτρα του, να διώξει τις τσίμπλες κ να σκεφτεί τι θα κάνει. Στον καθρέφτη τον υποδέχτηκε ένα πρόσωπο γεμάτο εξανθήματα. Απόμεινε να το κοιτάει

Τι είναι αυτό πάλι; Αλλεργία; Δεν είχε ποτέ! Ώρες είναι να κόλλησε ανεμοβλογιά. Παιδικές αρρώστιες στα μεγάλα του; Πόσα χρόνια είχε να αρρωστήσει; Είχε ξεχάσει πια.

Μήπως να ξάπλωνε; Δεν ένιωθε άρρωστος, κάθε άλλο. Αλλά μήπως;

Ξάπλωσε κ για πρώτη φορά η καρδιά του σταμάτησε να χτ

Οκτώβριος 29, 2007

Έξοδος

Posted in Vignettes σε μαύρο καμβά στις 9:05 πμ από perissos

Ξάπλωσε γεμάτος έννοιες. Απλώθηκε λοξά στο κρεβάτι να έχει ευρυχωρία.
Ακόμα κ έτσι, όμως, αισθανόταν στενοχώρια.
Κουκουλώθηκε όπως πάντα κ έκλεισε τα μάτια. Περισσότερο έπρεπε παρά ήθελε να κοιμηθεί.
Είχε αρχίσει να γλαρώνει όταν θυμήθηκε κάτι αόριστο σκετικά με την κουζίνα.
Πετάχτηκε επάνω. Βγήκε από το κρεβάτι χωρίς να κουνήσει το πάπλωμα αλλά δεν το πρόσεξε.
Πήγε να ανοίξει το ψυγείο, αλλά δεν μπόρεσε. Το χέρι του γλυστρούσε, απλά δεν μπορούσε να τυλιχτεί στη λαβή.
Έμεινε να το κοιτάει μπερδεμένος, μετέωρος μεταξύ ύπνου κ ξύπνιου.
Γύρισε μηχανικά στο κρεβάτι κ τον είδε. Τον εαυτό του ξαπλωμενο.
Ξέχασε να πάρει ανάσα. Πανικοβλήθηκε.
Πήγε να ουρλιάξει αλλά το βλέμμα του έπεσε στο πρόσωπό του κ μεμιάς σώπασε.

Ώστε αυτός ήταν;;
Αυτό έβλεπαν οι άλλοι τόσα χρόνια;
Γιατί αυτός δεν το έβλεπε;
Πόσα πράγματα σου κρύβει ο καθρέφτης;
Για πρώτη φορά είδε κ τις 2 του παρίες χωρίς να πρέπει να γυρίσει το κεφάλι.
Είδε πώς στρώνουν τα μαλλιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού χωρίς 2ο καθρέφτη.
Είδε, επιτέλους, το προφίλ του.
Του άρεσε!
Ήταν αυστηρός μαζί του τόσα χρόνια. Πολύ!
Σίγουρα θα άρεσε κ στους άλλους. Σίγουρα!

Τον χάιδεψε στο μάγουλο ανάλαφρα, αχνογελώντας με τρυφερότητα.
Από αύριο, ναι!
Το πρόσωπό του γαλήνεψε.
Πήγε να ξαπλώσει στη θέση του.
Όσο κ να προσπάθησε, δεν μπόρεσε.
Το σώμα του είχε από ώρα παγώσει.

Οκτώβριος 27, 2007

Χαρά κ λύπη την ίδια στιγμή

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 9:36 μμ από perissos

Σήμερα το πρωί χάρηκα κ λυπήθηκα την ίδια στιγμή.

Πήγαμε μαζί με τον πατέρα μου να δούμε ένα σπίτι στα μπετά, το οποίο, άγνωστο πώς, ξετρύπωσε.

Με το που βγήκα στο αχανές μπαλκόνι, έμεινα με το στόμα ανοιχτό.

Είχα πλάσει στο μυαλό μου αρκετές φορές την εικόνα του σπιτιού που ψάχνω να αγοράσω. Με κάθε ένα που έβλεπα, πρόσθετα ή αφαιρούσα ένα κομματάκι στο παζλ. Μέχρι τώρα λειτουργούσα είτε επαγωγικά, είτε απαγωγικά, προσπαθώντας να συλλέξω θετικά στοιχεία κ να εντοπίσω αδυναμίες.

Σήμερα το πρωί δε χρειάστηκε τπτ από αυτά. Είχα μπροστά μου την εικόνα που τόσον καιρό προσπαθούσα να συνθέσω, τη λύση του προβλήματος με όλους τους συντελεστές στη θέση τους.

Όλο το τσιμεντένιο χαλί μπροστά στα μάτια μου, ένα τεράστιο μπαλκόνι, ένα αχανές φωτεινό σαλόνι. Με είδα να αράζω νωχελικά στο αίθριο αγκαλιά με τη γυναίκα, να παίρνω έναν υπνάκο στο μπαλκόνι με τον αέρα να λικνίζει την αιώρα. Είδα φίλους να μαζεύονται για να ψήσουμε το βράδυ με ένα γαλαξία από φώτα μπροστά μας, εμένα να τηγανίζω κάτι στην κουζίνα κ να ρίχνω κλεφτές ματιές στο αναμμένο τζάκι. Να βάζω δέντρα στη βεράντα, να με τυφλώνει ο ήλιος από το ανοιχτό παράθυρο, να κοιμάμαι το βράδυ στη ζεστή κρεβατοκάμαρα χαμογελαστός που όλα ήρθαν όπως τα ήθελα.

Όλοι οι τελεστές της εξίσωσης είπα; Όχι όλοι! Ένας δεν ήταν σωστός, αυτός με τα περισσότερα μηδενικά. Αυτή η συνειδητοποίηση έσβησε μεμιάς το Μάτριξ που έπλασα στιγμιαία για να με προσγειώσει στην πραγματικότητα.

Ζεις τη ζωή σου στηριγμένος στην πεποίθηση ότι το τέλειο δεν υπάρχει. Το υποψιάζεσαι, το φαντάζεσαι, αλλά δεν το έχεις δει κ ποτέ, δνε έχεις φανταστεί τον εαυτό σου να το γεύεται, να το κατέχει. Μόνο προσεγγίσεις, συμβιβασμοί. Ποιος ξέρει  ίσως κ να μην υπάρχει, τελικά… Αλλά όταν το δεις; Όταν δεις τι υπάρχει εκεί, σχεδόν δίπλα σου; Κάτι αλλάζει. Ο άχρωμος κ άγνωστος δρόμος σημαδεύεται αλάθητα στο χάρτη του μυαλού. Εκεί που βρίσκεται αυτό που νόμιζες ότι δεν υπάρχει κ ξέρεις ότι δε θα αποκτήσεις.

Στενοχωρήθηκα. Τράβηξα τον εαυτό μου να γυρίσει την πλάτη κ να φύγει.

Ο πατέρας μου έχει δίκιο: απλώνεις τα πόδια μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα.

Να ‘ξερες πόσο σε ζηλεύω, ρε π0ύστη, εσένα που θα έχεις τα περισσευούμενα μηδενικά. Στην επόμενη ζωή, ίσως εγώ. Τώρα, εσύ. Ζήσε το κ για εμένα, αν μπορείς…

Οκτώβριος 23, 2007

Ένα σαγανάκι στον 6ο!

Posted in Συνταγές του εργένη στις 11:03 μμ από perissos

Μιαμ, μιαμ, τσομπ!

Έχω βαλθεί να με παχύνω, μάλλον θα με σφάξω τα Χριστούγεννα.

Ένα κομμάτι μισόκιλο φέτα στο ψυγείο (αγορασμένο με στοργή κ προδέρμ από τη μαμά) με είχε βάλει σε σκέψη για το πώς θα προλάβω να το φάω πριν μουχλιάσει.
Γιατί όχι ένα σαγανάκι;

Λίγο αλεύρι ανακατεμένο με πιπέρια κ μυρωδικά κ βουρ στο τηγάνι.
Σε λιγότερο από 20′ είχα ένα πολύ ωραίο μεζέ για τη λιγούρα, παρέα με μία δροσερή σαλάτα (ντομάτα, αγγούρι, πιπεριά, ρίγανη, βασιλικό, μια ιδέα μπαλσάμικο, μια ιδέα εστραγκόν, μια ιδέα είναι όλα σε αυτή τη ζωή).
Άσε που το σπίτι μύρισε «Σάββατο μεσημέρι στο οικογενειακό τραπέζι».

Εσύ ακόμα παραγγέλνεις βρώμικα απ’έξω;…

Οκτώβριος 22, 2007

28 χρόνων

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 7:47 μμ από perissos

Όλο όνειρα, ομορφιά, έρωτα, ενεργητικότητα, ζήλια, πάθος, νεύρα, τεμπελιά, βαρεμάρα, κ@ύλα, γνώσεις, περιέργεια,…
Αυτά όλα κ τον καρκίνο να τα συνοδέψει.

Όλα θα πάνε καλά, ναι!
Έχεις την πλέον ελαφρά κ ιάσιμη μορφή.
Τα survival rates, λέει, είναι πάρα πολύ υψηλά.
Σίγουρα θα ζήσεις ώστε να το ξεχάσεις στα βαθιά σου γεράματα.

Απόψε, όμως, αν υπάρχει θεός, σίγουρα δίνει κ@λο.

Τι διαφορά θα σου κάνουν τα περαστικά κ οι παραινέσεις μου για θάρρος, ακόμα κ αν τις λάβεις;

Οκτώβριος 20, 2007

Έπειτα

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:47 πμ από perissos

Έγραφα πριν για την αποκοιμηshα που μεταδίδω στο γραφείο, αλλά ο πρώτος κ καλύτερος υπνωτιζόμενος από τη φωνή των άλλων είμαι εγώ.
Δε σου έχω μιλήσει ποτέ για αυτό, ε;

Είναι πολύ περίεργο συναίσθημα ή, καλύτερα, αίσθηση.
Πρώτη φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να «βιώνει» κάτι τέτοιο ήταν στην τρυφερή ηλικία των 5-6.
Στην παλιά μας γειτονιά, δίπλα από την πολυκατοικία μας, υπήρχε μία μονοκατοικία, όπου έμενε ο κύριος Σωτήρης κ η κυρία Τούλα.
Η μόνη οπτική ανάμνηση που έχω από τον κυριο Σωτήρη είναι μία θολή φιγούρα, ένα κάτασπρο κεφάλι πάνω από ένα γκρίζο κοστούμι.
Αυτό, όμως, που έχει χαραχτεί μέσα μου είναι η φωνή του. Ειλικρινά, δε θυμάμαι τη χροιά της, ούτε τον τόνο της.
Μπορώ να τη φανταστώ «λογικά» πώς μπορεί να ήταν, αλλά δεν τη θυμάμαι, δεν μπορώ να την κάνω replay στο μυαλό μου.

Δεν έχει σημασία, όμως. Αυτό που δε θα ξεχάσω ποτέ είναι το πώς ένιωθα όταν τον άκουγα να μιλάει.
Δεν ήταν αυτά που έλεγε, δεν ήταν αυτός που τα έλεγε, ήταν απλά η φωνή, η αίσθηση που προκαλούσε στο μικρό μου μυαλό.
Ένα απίστευτο συναίσθημα, ένα μούδιασμα σε όλο το σώμα, όπως ο σκύλος που παγώνει με τη σφυρίχτρα υπερήχων. Σε εμένα, όμως, δεν ήταν δυσάρεστο, κάθε άλλο.
Μούδιασμα, χαλάρωμα, όχι στο σώμα, αλλά στο νευρικό σύστημα. Σα να γινόταν η φωνή ένα αόρατο χέρι κ να έμπαινε μέσα μου, μαλάζοντας κ χαλαρώνοντας ένα-ένα τα νεύρα στο πέρασμά της.
Κ 1 λέξη: έπειτα.
Αυτή η λέξη μου έκανε τρομερή εντύπωση. Θυμάμαι να περίμενω παγωμένος κ μουδιασμένος στη θέση μου να ακούσω πότε θα την ξαναπεί.
Έπειτα.
Έπειτα.
Έπειτα.
Να ήταν η λέξη; Να ήταν η λέξη ειπωμένη από τη φωνή; Δεν ξέρω.
Να μπορούσα να άκουγα κ τώρα μια φράση με τη φωνή του κυρ-Σωτήρη κ τη λέξη έπειτα…
Για 1 φορά.

Θυμάμαι λίγο μεγαλύτερος, μέσα δεκαετίας ’80, να καθόμαστε μπροστά στην τηλεόραση.
Τότε δε μου άρεσε να βλέπω ειδήσεις, το σήμα των ειδήσεων της ΕΡΤ1 με το τουρουτουρουτουρου (ακόμα αυτό έχει;) με εκνεύριζε, βαρετοί άνθρωποι έλεγαν βαρετά πράγματα, σε λίγο θα έπρεπε να πάω για ύπνο.
Κ μετά (κάθε Δευ ή Τετ) είχε πολιτική εκπομπή με συζήτηση. Να υπάρχουν κ άλλοι που τους ξυπνάνε αντίστοιχα αισθήματα καταπίεσης στο άκουσμα του ονόματος Μάκης Γιομπαζολιάς όπως κ εμένα;
Ο πατέρας μου άκουγε προσηλωμένος, τον ενδιέφερε, αλλά παίζει να αφομοίωνε όσα κ εγώ από τη συζήτηση. Αν τύχαινε κ γκρίνιαζα ή έκανα φασαρία, έβαζε το δάχτυλο μπροστά στο στόμα του κ μου έλεγε σουτ!, παίρνοντας τη σοβαρή έκφραση που με εκνεύριζε κ με πάγωνε μαζί.
Το δάχτυλο άνηκε σε ένα ροζιασμένο κ βαρύ χέρι. Τα σπάνια ξεσπάσματα οργής του πατέρα μου (1 τη δεκαετία, κυριολεκτικά) ήταν αρκετά να σε κρατήσουν πειθήνιο για 20 χρόνια.

Μόνη εξαίρεση στην αφόρητη έλλειψη της βραδινής ταινίας ήταν όταν είχε πολιτική εκπομπή με το Λ. Κύρκο. Όλη η οικογένεια καθόταν αμίλητη, ρουφώντας άπληστα κάθε λέξη. Κάποιος, όμως, καθόταν προσηλωμένος για πολύ διαφορετικούς λόγους.
Όσο οι γονείς μου σχεδόν κράταγαν αναμμένο κερί λες κ άκουγαν κατανυκτική ακολουθία, εγώ ένιωθα το γνώριμο, ζεστό χέρι να κυριεύει το είναι μου. Αδιάφορο για τι μιλούσε, αδιάφορο τι τον ρωτούσαν, αρκεί να άκουγα αυτή τη φωνή, να μιλάει ήρεμα κ να συντονίζεται με το διαπασών στο μυαλό μου.
Τι ζεστή κ χαλαρωτική αίσθηση η φωνή αυτού του ανθρώπου!

Από τότε μου συμβαίνει κάποιες φορές (δυστυχώς, όχι όλο κ πιο σπάνια) να βιώνω αυτό το συναίσθημα.
Μία συζήτηση στο μετρό, μία φευγαλέα πρόταση, 2 λέξεις στην τηλεόραση.
Δεν έχει σημασία τι, ποιος, πού, πότε. Το χέρι είναι διαφορετικό, πότε γυναικείο, πότε ανδρικό, πότε γηγενές, πότε αλλοδαπό, η αίσθηση, όμως, η χαλάρωση, το μούδιασμα, είναι πάντα τα ίδια.
Όπως τότε.

Έπειτα.

Ο υπνωτιστής

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:00 πμ από perissos

Είναι κάποια πράγματα που πριν τα συνειδητοποιήσεις, απλώς συμβαίνουν μπροστά στα μάτια σου.
Μόλις, όμως, σου έρθει η επιφοίτηση κ τα προσέξεις, εκπλήσσεσαι το λιγότερο.

Μία τέτοια έκλαμψη μου ήρθε σήμερα εκεί που μίλαγα με ένα συνάδελφο το βράδυ λίγο πριν φύγουμε.
Χασμουρήθηκε πάνω στο πιο «ενδιαφέρον» κομμάτι της συζήτησης. Ξανά. Κ ξανά. Κ ξανά.
Κ υποτίθεται ότι δε λέγαμε για δουλειά, αλλά μιλάγαμε για σπίτια, μετακομίσεις, υποτίθεται θέμα που τον ενδιαφέρει.
Κ τότε θυμήθηκα ότι ήταν ο 4ος ή ο 5ος που μίλησα στην εταιρεία σήμερα (είτε περί δουλειάς, είτε περί ανέμων κ υδάτων) κ χασμουρήθηκε.
Κ τώρα συνειδητοποιώ πως όποτε μιλάω π.χ. με το Β. ή έρχεται αυτός να μου μιλήσει, αν η συζήτηση κρατήσει πάνω από 2′, μιλάμε του φεύγουν τα σαγόνια. Βάζει τα κλάμματα από το χασμουρητό.

ΟΚ, τώρα που τον θυμάμαι με δακρυσμένα μάτια να προσπαθεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό κ να μιλήσει, γελάω.
Αλλά την ώρα που το σκέφτηκα, σε πληροφορώ δε γέλασα καθόλου! Η εντύπωση της νύστας αποτυπώνεται υποσυνείδητα κ στο τέλος θα καταλήξω να με αποφεύγουν όλοι, χωρίς κ αυτοί να ξέρουν γιατί. Απλά θα με έχουν συνδέσει με τη βαρεμάρα, σα σκυλιά του Παυλώφ.

Τι σκ@τά συμβαίνει;
Είμαι τόσο βαρετός κ άθλιος συνομιλητής, για ό,τι θέμα κ να μιλάω;
Μεταδίσω αποκοιμηστικά vibes;
Όπου πάω φυσάει νυστιάς;
Ματιάζω τον κόσμο, λες κ του ρίχνω φάσκελα; (κ να πεις ότι πιστεύω σε αυτές τις π@παριές…)
Είναι ο τόνος της φωνής μου μονότονος;
Μήπως η χροιά μου είναι τόσο κατευναστική κ ηρεμιστική; Πώς λέμε deep, profound and soothing voice;

Άραγε να έχω κ ιαματικές ιδιότητες κατά της αϋπνίας κ των τεντωμένων νεύρων;
Να το εκμεταλλευτώ; «Τηλεφώνησε τώρα, κύριος perissos κ συνεργάτες. Κληρονομικό χάρισμα, εγγυημένο αποτέλεσμα»

Οπότε εάν πάσχεις κ εσύ από υπερβολική ένταση ή/κ αϋπνίες, φίλε αναγνώστη, πες μου να σου στείλω ένα 5λεπτο ηχητικό κλιπ όπου θα σου μιλάω για ό,τι θέμα θες.
29 χασμουρητά συνιστούν εμένα. Αυτά ξέρουν.

Το πήρα απόφαση! Θα κάνω τη φωνή μου open source

(OK, το κόβω εδώ, γιατί το παράχ€σα πάλι :-))

Οκτώβριος 19, 2007

Το πίνεις ή σε πίνει;

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:10 πμ από perissos

Ένα πράγμα που μονίμως δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι το ότι επειδή δεν πρέπει να πληρώσω ένα ποτό (γενέθλια, εκδήλωση) δε συνεπάγεται ότι οι αλκοολικοί βαθμοί τείνουν στο 0.

Ένα άλλο πράγμα που επιλέγω να παραβλέπω είναι το ότι επειδή η βότκα μυρίζει λεμόνι δε γίνεται αυτομάτως κ λεμονάδα.

Τέλος, μονίμως ξεχνάω ότι ένα γεμάτο στομάχι δεν αναιρεί, απλώς καθυστερεί την είσοδο του αλκοόλ στο αίμα κ, το πιο κρίσιμο, όπως αποδείχτηκε, στην ουροδόχο κύστη.

Τα σημειώνω όλα αυτά εδώ επειδή έχω πολύ επιλεκτική μνήμη (ακόμα κ για χρυσόψαρο), προς μελλοντική γνώση,  συμμόρφωση κ αποφυγή των χτεσινών, ευτυχώς ιδιωτικών, ρεζιλικιών. Ας είναι άλλος ο μεθυσμένος που τον βλέπουν οι τρελοί κ αλλάζουν δρόμο.

Ιδίως αν την άλλη μέρα έχω να κάνω σοβαρή δουλειά…

Επόμενη Σελίδα