Αύγουστος 29, 2007

Κυριακή 26/08/07. Εθελοντής στο Πλάτανο Ηλείας

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία, Viral mail στις 5:14 μμ από perissos

Το έλαβα πριν λίγη ώρα όπως κ πολλοί άλλοι πιστεύω. Χωρίς σχόλια…

Υπάρχει κ εδώ.

———————————

από Ανδρέας Σταύρακας 2:40μμ, Τετάρτη 29 Αυγούστου 2007

e-mail: andeass@in.gr

Ξαναγυρνώντας προς το χωριό, λιγοστά αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα κοντά στις
γραμμές του τραίνου. Η φωτιά πλέον είχε φτάσει και εκεί υπερπηδώντας τα
μερικές εκατοντάδες μέτρα που τη χώριζαν από το λόφο. Εστίες διάσπαρτες
υπήρχαν και από τις δύο πλευρές του ανηφορικού δρόμου που οδηγούσε προς το
κέντρο του χωριού. Ήταν εφιαλτικό σκηνικό. Παρκάραμε το αυτοκίνητο με φορά
προς την οδό διαφυγής μας, πήραμε το εξοπλισμό μας και ξεκινήσαμε.

Από την Παρασκευή πνιγόμουνα που έβλεπα τα δάση, τους ανθρώπους και τα ζώα
να καταστρέφονται. Το Σάββατο το απόγευμα μίλησα με τον Ιωάννη και
αποφασίσαμε να κοιτάξουμε που μπορούμε να πάμε να βοηθήσουμε. Οι
περισσότεροι γνωστοί και φίλοι με αποθάρρυναν. Λέγανε, δε λείπουν τα χέρια,
λείπουν τα μέσα. Ωστόσο εγώ πίστευα ότι κάπου θα μπορούσαμε να είμαστε
χρήσιμοι, σίγουρα θα υπήρχαν πράγματα να κάνεις, μικρά ή μεγάλα.

Την ίδια στιγμή η φωτιά στα Συχαινά που φαινόταν πανοραμικά από το σπίτι μου
στην Έξω Αγυιά της Πάτρας με όργιζε ακόμη περισσότερο. Ευτυχώς κατασβέστηκε
άμεσα και έτσι δε προλάβαμε να πάμε. Ανέλαβα να αποτυπώσω τα μέτωπα της
φωτιάς σε χάρτη για λόγους ασφάλειας αλλά και για να στοχεύσουμε που θα
κατευθυνόμασταν. Πήρα το χάρτη της Ανάβασης και άνοιξα τηλεόραση και
ραδιόφωνο. Κάθε τηλεοπτικό κανάλι μετέδιδε τις δικές του πληροφορίες, σε
βομβάρδιζε με ονόματα χωριών, αποκλεισμένα, καμένα, σε κίνδυνο, με τις
συνήθεις υπερβολές. Άνθρωποι έβγαιναν και εκλιπαρούσαν για βοήθεια, οι
Κοινοτάρχες, οι Δήμαρχοι και οι Νομάρχες πανικόβλητοι ζητούσαν πυροσβεστικά.
Από την άλλη μεριά το ραδιόφωνο προσέφερε καλύτερη πληροφόρηση, χωρίς τις
συνήθεις τηλε- υπερβολές. Ωστόσο δεν υπήρχε επίσημη αναλυτική ενημέρωση. Δεν
έπρεπε κάποιος να είχε αποτυπώσει την κατάσταση σε ένα χάρτη; Τότε
κατάλαβα.. Δεν υπήρχε κανένας υπεύθυνος που σε οποιοδήποτε κλίμακα,
κοινότητας, δήμου, Νομού ή όλης της χώρας να είχε ανοίξει ένα χάρτη, να είχε
αποτυπώσει τα μέτωπα της φωτιάς, τη διεύθυνση του ανέμου, τις επικίνδυνες
περιοχές. Δεν υπήρχε κανένας που να αναλάβει να συντονίσει εκκενώσεις
περιοχών από τις ομάδες πληθυσμών που δεν μπορούσαν να βοηθήσουν:
ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. Κανένας δεν ήταν σε θέση, σε επίπεδο
τοπικής έστω κοινωνίας, να οργανώσει εθελοντικές ομάδες πυρόσβεσης, να τις
προμηθεύσει με τα απαραίτητα υλικά πυρόσβεσης όπως αντλίες,
ηλεκτρογεννήτριες, οχήματα, φτυάρια και μάσκες και να συντονίσει τις
προσπάθειες κατάσβεσης. Την ίδια στιγμή οι πυροσβεστικές δυνάμεις ήταν
κατατμημένες σε όλη την επικράτεια, χωρίς ισχύ πυρός και ανίκανες να
συνδράμουν. Κάποιοι είχαν σκεφτεί βλέπετε, ότι αν ο καθένας είχε το
πυροσβεστικό του όλα θα ήταν μια χαρά.

Την Κυριακή το πρωί δεν αντέξαμε άλλο. Πήραμε κράνη, μάσκες, φτυάρια,
αντιπυρικές κουβέρτες και ξεκινήσαμε για Ολυμπία. Πήραμε και τα βασικά
σύνεργα αναρρίχησης. Ποτέ δε ξέρεις. Στο δρόμο ακούγαμε ΕΡΑ. Έπρέπε να
επιλέξουμε που θα πάμε. Ξέραμε ότι αν ρωτάγαμε τους αρμοδίους, αστυνομικούς,
πυροσβέστες και πολιτικούς θα μας απέτρεπαν. Δεν είμαστε βλέπετε
επαγγελματίες. Στο μυαλό μου ήρθε το ειρωνικό χαμόγελο του αξιωματικού πριν
από κάνα χρόνο περίπου όταν έψαχνα για να γίνω εθελοντής πυροσβέστης.
«Θέλεις να πάρεις μόρια για το διαγωνισμό; Άστο καλύτερα χρειάζονται και 3
υπηρεσίες το μήνα » μου είχε πει αποθαρρύνοντας με.

Στο δρόμο προς Πύργο, Ανατολικά προς τα βουνά φάνηκαν οι πρώτοι καπνοί. Όλα
όμως φάνταζαν μακρινά. Ο ουρανός ήταν καθαρός και γαλανός. Περνώντας την
Αμαλιάδα και πλησιάζοντας τον Πύργο το τοπίο άλλαξε. Έγινε πολεμικό.
Ανατολικά του Πύργου μαίνονταν ανεξέλεγκτες πυρκαγιές. Ο ήλιος είχε κρυφτεί
πίσω από τον καπνό που μου θύμιζε το νέφος της Αθήνας. Επιχειρούσαν συνεχώς
αεροσκάφη CANADAIR, PEZETEL και ελικόπτερα. Νομίζω είναι τα ΜΙ8. Πήραμε το
δρόμο προς Κυπαρισσία. Πλέον βρεθήκαμε μέσα στη μάχη. Σκεφτόμασταν να
κατευθυνθούμε προς Ζαχάρω. Ακούσαμε όμως στην ΕΡΑ ότι η κατάσταση στα χωριά
Πελόπιο και Πουρνάρι, κοντά στην Ολυμπία ήταν επικίνδυνη και ότι δεν υπήρχε
ούτε ένα πυροσβεστικό όχημα.. Δε χρειάστηκε να το συζητήσουμε. Εκεί θα
πηγαίναμε.

Από το δρόμο προς Κρέστενα κατευθυνθήκαμε προς Αρχαία Ολυμπία. Αν και ο
ήλιος ήταν κρυμμένος πίσω από τον καπνό, η φωτιά ήταν ακόμη μακριά, δεν είχε
περάσει το ποτάμι (τον Αλφειό). Στην Ολυμπία τα πράγματα ήταν πολύ ήρεμα,
και τίποτε δε προμήνυε τα όσα θα ακολουθούσαν τρεις ώρες πιο μετά. Την
ηρεμία βοηθούσε και το γεγονός ότι δεν πιάναμε κανένα σταθμό στο ραδιόφωνο
του αυτοκινήτου. Η ΕΡΑ είχε σιγήσει και μαζί με αυτή η μοναδική πηγή
πληροφόρησης μας. Μετά την στροφή προς τα χωριά που είχαμε στοχεύσει και
περνώντας τις γραμμές του τραίνου βλέπουμε τις πρώτες φλόγες. Έκαιγαν το
δάσος βόρεια του Πλάτανου, του χωριού που έπρεπε να διασχίσουμε για να
προσεγγίσουμε το Πελόπιο και το Πουρνάρι. Φτάνοντας στο σταυροδρόμι που ήταν
στο κέντρο του χωριού στρίψαμε αριστερά. Στα πενήντα μέτρα ήταν αραγμένο ένα
λεωφορείο της πολεμικής αεροπορίας. Μέσα στην αφέλεια μου σκέφτηκα ότι ήταν
εκεί για να συνδράμει στην εκκένωση του χωριού. Τότε είδα τους φαντάρους με
τα φτυάρια στα χέρια να κοιτάνε ανήμποροι τις φλόγες που κατέβαιναν το λόφο
σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων. Τελικά το λεωφορείο ήταν για αυτούς…

Μου φώναξαν ότι ο δρόμος είναι κλειστός, και ότι δεν μπορώ να προσεγγίσω τα
επόμενα χωριά. Παρκάραμε το αυτοκίνητο λίγο πιο κάτω και κατεβήκαμε για να
πάρουμε περισσότερες πληροφορίες. Επιτέλους είχαμε δει κάποιον που είχε
σταλεί από το κράτος για τη φωτιά. Συνειδητοποιήσαμε ότι σε ολόκληρη τη
διαδρομή που είχαμε ακολουθήσει μετά τον Πύργο δεν συναντήσαμε ούτε ένα
πυροσβεστικό όχημα. Που να ήταν; Βλέποντας τις τεράστιες φλόγες, με πάνω από
10 μέτρα ύψος, να καταπίνουν το δάσος με βουλιμία, αισθάνθηκα λίγο την
ανημποριά των φαντάρων με τα φτυάρια. Πριν περάσουν δύο λεπτά οι φλόγες
άγγιζαν το δρόμο ενώ με εκπληκτικό τρόπο η φωτιά έκανε άλματα πάνω από εκατό
μέτρα ανάβοντας εστίες σε τελείως αντιδιαμετρικά σημεία. Οι φαντάροι άρχισαν
να φωνάζουν: «εκκένωση!». Έστριψα επί τόπου το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε να
βοηθήσουμε. Μια ηλικιωμένη ξεπρόβαλε από ένα σπίτι. Την βάλαμε στο
αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για να βρούμε κι άλλους. Ένα αντρόγυνο με ένα
κοριτσάκι κατέβαινε τις σκάλες του σπιτιού του, από την μεριά του δρόμου
προς το φλεγόμενο λόφο. Η φωτιά ήδη έκαιγε την αυλή τους. Τους καλέσαμε να
έρθουν μαζί μας. Ο άντρας έμεινε και πήραμε τη μάνα και τη κόρη. Κράταγε στα
χέρια της ένα.. ζωντανό κουνελάκι. Η φωτιά πλέον είχε αρχίσει να ζυγώνει
απειλητικά το αυτοκίνητο. Ξεκινήσαμε με σκοπό να τις κατεβάσουμε σε ασφαλές
σημείο για να ξαναγυρίσουμε. Τις αφήσαμε στη διασταύρωση με τον κεντρικό
δρόμο Ολυμπίας Πύργου όπου είχαν συγκεντρωθεί οι περισσότεροι κάτοικοι του
χωριού. Α! Υπήρχε και ένα περιπολικό. Και άλλος αρμόδιος επιτέλους,
σκέφτηκα. Ηρεμήσαμε τις δύο γυναίκες και το κορίτσι και επικοινωνήσαμε με
τους δικούς τους για να τους διαβεβαιώσουμε ότι είναι καλά. Δεν είχαν
βλέπετε τηλέφωνα μαζί τους, στον πανικό δεν τα είχαν πάρει μαζί. Τους δώσαμε
ένα μπουκάλι νερό και φύγαμε.

Ξαναγυρνώντας προς το χωριό, λιγοστά αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα κοντά στις
γραμμές του τραίνου. Η φωτιά πλέον είχε φτάσει και εκεί υπερπηδώντας τα
μερικές εκατοντάδες μέτρα που τη χώριζαν από το λόφο. Εστίες διάσπαρτες
υπήρχαν και από τις δύο πλευρές του ανηφορικού δρόμου που οδηγούσε προς το
κέντρο του χωριού. Ήταν εφιαλτικό σκηνικό. Παρκάραμε το αυτοκίνητο με φορά
προς την οδό διαφυγής μας, πήραμε το εξοπλισμό μας και ξεκινήσαμε. Πρώτη μας
στάση ένα σπίτι αριστερά του δρόμου αμέσως μετά τις γραμμές. Υπήρχαν πολλές
εστίες που έκαιγαν ξερόχορτα στο γεμάτο ελιές περιβόλι. Καταλάβαμε ότι ακόμη
μπορούσαμε να σβήσουμε τη φωτιά, πριν ανάψουνε τα δέντρα. Μπήκαμε μέσα και
αρχίσαμε να χτυπάμε τις φλόγες με τα φτυάρια. Μετά από κάμποση ώρα, ήταν
βλέπετε μεγάλο το χωράφι, σχεδόν τα είχαμε καταφέρει. Υπήρχε όμως πρόβλημα
με την αποθήκη του σπιτιού, έξω από την οποία ήταν στοιβαγμένα τα ξύλα για
το τζάκι. Τη λύση έδωσε μια μεγάλης ηλικίας κυρία που ξεπρόβαλε από το
σπίτι. Μας έφερε ένα κουβά με νερό. Τελικά η κυρία είχε μαζέψει κάμποσους
κουβάδες και καταφέραμε λίγο με το νερό και λίγο με τα φτυάρια να σβήσει η
φωτιά κοντά στην αποθήκη πριν επεκταθεί. Ζήτησα από την κυρία επιτακτικά να
με ακολουθήσει στο αυτοκίνητο αλλά αρνήθηκε. Ειδοποίησε κάποιον δικό της να
έρθει μπας και ξαναπιάσει φωτιά. Έτσι την αφήσαμε και πήγαμε παραπάνω. Στο
πιο πάνω σπίτι ένας κύριος γύρω στα πενήντα πάλευε με ένα λαστιχάκι που
πιτσίλαγε λίγο νερό, προφανώς τροφοδοτούμενο από κάποια δεξαμενή από αυτές
που έχουν στις ταράτσες τα σπίτια στα χωριά, να σβήσει τη φωτιά στα δέντρα
που αγκάλιαζαν το σπίτι. Με τα φτυάρια και μια αξίνα που μου είχε δώσει η
προηγούμενη κυρία τον βοηθήσαμε. Η φωτιά έπειτα από πολλές προσπάθειες
περιορίστηκε. Είδα και μια μπουλντόζα να ρίχνει χώμα σε διπλανό οικόπεδο που
είχε πάρει φωτιά. Να είχα και εγώ μια σκέφτηκα. Δυστυχώς το αμέσως παραπάνω
σπίτι δεν είχε την ίδια καλή τύχη. Η φωτιά είχε ήδη περάσει από τα δέντρα
στα πορτοπαράθυρα. Επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο για να βεβαιωθούμε ότι είχαμε
διέξοδο διαφυγής. Ανασηκώνοντας το βλέμμα είδα την εκκλησία του χωριού να
καίγεται. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως εξελισσόταν η φωτιά με αυτό τον
αλλόκοτο τρόπο. Το μέτωπο της φωτιάς δεν ήταν συνεχές. Το χωριό έμοιαζε λες
και πολλές εμπρηστικές βόμβες είχαν αναφλέγει σε τελείως διαφορετικά σημεία.

Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι η κατάσταση, ως αφορά το χωριό δεν είχε
χειροτερέψει δραματικά. Αναθαρρήσαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο με
κατεύθυνση το κέντρο του χωριού. Παρκάραμε το αυτοκίνητο προς την φορά
διαφυγής και ξεκινήσαμε. Πλέον είχανε έρθει και δύο τρακτέρ με μικρό βυτίο
και κομπλαρισμένη αντλία. Επιτέλους νερό.. Στο δρόμο αριστερά η φωτιά είχε
περιοριστεί. Οι φαντάροι ήταν άφαντοι. Πρέπει να κάνανε καλή δουλειά σε
εκείνο το δρόμο. Τότε είδα ένα τύπο που μας είχε πάρει από πίσω, με πλήρη
εξάρτηση εκτός από κράνος και όπλο να ανοίγει μια τσέπη και να βγάζει ένα
μακρόστενο πράγμα, ενα.. μικρόφωνο. Πήραμε τα φτυαράκια μας και βιαστικά
ανεβήκαμε προς τα σπίτια κοντά στο λόφο, σβήνοντας δεξιά και αριστερά
μικροεστίες. Πλέον η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, η ορατότητα περιορισμένη.
Ένας άνεμος περίεργα δυνατός φύσαγε, χωρίς συγκεκριμένη διεύθυνση, με
διαρκούς στροβιλισμούς. Αποφασίσαμε κάθε 15 λεπτά κάποιος να πηγαίνει στο
αυτοκίνητο για να ελέγχει την οδό διαφυγής μας. Είδαμε και 2-3 άλλους
νεαρούς που είχαν φυλαγμένη μια γούρνα με νερό και παλεύανε να σβήσουν
μικροεστίες με κουβάδες. Όσες βρύσες και αν δοκιμάσαμε ήταν στεγνές. Σε ένα
σπίτι ένας άντρας με το γνωστό λάστιχο- πιτσιλιστίρι πάλευε να σβήσει τη
φωτιά στα εφαπτόμενα δέντρα. Περιέργως φαίνεται ότι τα κατάφερνε. Μου ζήτησε
αυτός και η γυναίκα του βοήθεια. Κρίνοντας όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα
τον ηρέμησα λέγοντας του ότι δεν είναι ιδιαίτερη επικίνδυνη η κατάσταση για
το σπίτι του και ότι τα πήγαινε καλά.

Στο ίδιο μοτίβο ανεβαίνοντας φτάσαμε σε ένα σπίτι που δύο βαρέλια με
εύφλεκτο περιεχόμενο είχαν αρπάξει απειλώντας το. Τα χώσαμε με χώμα, το ένα
το τουμπάραμε κι όλας. Και τότε σε ένα γειτονικό λοφίσκο είδαμε δύο σπίτια
και ανάμεσα τους μια αποθήκη που είχε λαμπαδιάσει. Πρέπει να σημειώσω ότι
πέρα από την έλλειψη νερού τρία ήταν τα μεγάλα προβλήματα που συναντήσαμε.
Οι φιάλες υγραερίου που σχεδόν όλα τα σπίτια διέθεταν, και μάλιστα 2-3 το
καθένα, οι σωροί με ξύλα για το χειμώνα και οι τενεκέδες με το λάδι. Δίπλα
από την αποθήκη είδαμε μια φιγούρα τραγική, έναν ηλικιωμένο να κρατά ένα
λάστιχο και να παλεύει με τις φλόγες. Ο Γιάννης πήρε ένα κουβά με νερό και
ανέβηκε το λοφίσκο. Εγώ έτρεξα να ελέγξω το αυτοκίνητο, είχε περάσει αρκετή
ώρα από την τελευταία φορά. Στο σταυροδρόμι πέτυχα έναν ηλικιωμένο να
ξαποσταίνει. Αφού με διαβεβαίωσε ότι ήταν καλά, μου είπε: «Δυστυχώς ένας δε
πρόλαβε να φύγει και έσκασε». Πάγωσα. Είχαμε αφήσει κάποιον πίσω. Τον ρώτησα
που και μου απάντησε στο πρώτο στενό δεξιά, όλο επάνω. Έτρεξα αλλά δεν είδα
τίποτα. Πιο πάνω οι φλόγες δε σε άφηναν να πλησιάσεις. Γέμισα θυμό. Γιατί
δεν είχε γίνει εκκένωση μια ώρα πριν; Που ήταν η Πυροσβεστική; Που ήταν η
Αστυνομία και ο Στρατός; Που ήταν οποιοσδήποτε πέρα από τους απλούς πολίτες;
Γιατί δεν είχαμε νερό;

Φτάνοντας στο λοφίσκο οι νεαροί μου έδωσαν ένα κουβά με νερό και με αυτόν
ξεκίνησα να ανεβαίνω. Η πλαγιά όμως ήταν απότομη και τα δέντρα σιγόκαιγαν
και έτσι αναγκάστηκα να χύσω το νερό για να μην καώ. Φτάνοντας πάνω είδα το
Γιάννη με ένα λάστιχο που έσταζε νερό να προσπαθεί να περιορίσει τη φωτιά
στην αποθήκη, που σχεδόν εφάπτονταν στα δύο σπίτια. Οι τοίχοι των σπιτιών
είχαν ήδη καπνίσει. Η οροφή της αποθήκης είχε καταρρεύσει την ώρα που εγώ
ανέβαινα το λόφο. Τα πορτοπαράθυρα είχαν καεί. Στράφηκα στο γέρο.
Καψαλισμένος ολόκληρος, με αίματα στο πρόσωπο με κοίταγε με βλέμμα απλανές.
Τον πήρα από την αποθήκη και του έδωσα νερό να βραχεί και να πιει. Εναλλάξ
με τον Γιάννη κρατάγαμε το λάστιχο πιτσιλώντας μια την αποθήκη, μια το σωρό
με τα ξύλα που ήταν κολλητά σε αυτή και μία τους τοίχους των σπιτιών. Μέσα
από το καπνό φάνηκε ένα ελικόπτερο. Από τα καλά, τα ρώσικα. Ευτυχώς ήρθε και
ένα τρακτέρ έπειτα από λίγο. Τελικά από την πίσω μεριά του υψώματος υπήρχε
δρόμος. Βοηθήσαμε τον τύπο με το τρακτέρ να στρώσει το λάστιχο και άρχισε
και αυτός να καταβρέχει την αποθήκη.

Ξέχασα να σας πω ότι κατεβαίνοντας τακτικά στο αυτοκίνητο είδαμε και τους
δημοσιογράφους.. Οι Έλληνες κάθονταν στο σταυροδρόμι, στο κέντρο του χωριού.
Τελικά εκείνος με την στρατιωτική στολή που είχα δει πιο πριν ήταν Γερμανός
και ήταν παρέα με έναν που κράταγε μια κάμερα. Μας είχαν πάρει από πίσω και
όταν κάποιος από εμάς πήγαινε στο αυτοκίνητο με αγωνία μας ρωτούσαν αν
φεύγαμε. Ευτυχώς όταν ανεβήκαμε το λοφίσκο μας έχασαν.

Η φωτιά στην αποθήκη μας έφαγε πολλή ώρα. Κάποιοι τενεκέδες και ένα βαρέλι
με λάδι δεν έλεγαν να σβήσουν με τίποτα. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν οι φίλοι
μας οι Γερμανοί, με έναν Έλληνα λίγο πιο μεγάλο σε ηλικία από εμάς. Εμφανώς
του έπαιρναν συνέντευξη. Τελικά ήταν από το RTL. Επειδή η φωτιά είχε
περιοριστεί στο βαρέλι με το λάδι, και ο κίνδυνος για τα δύο σπίτια είχε
μειωθεί, φωνάξαμε στον Έλληνα που μόλις είχε έρθει να κρατήσει αυτός το
λάστιχο ώστε να πάμε και αλλού. Με μπλαζέ ύφος μας απάντησε ότι θα έφευγε.
Καθίσαμε λίγη ώρα ακόμη, στερεώσαμε το λάστιχο ώστε να καταβρέχει το σωρό με
τα ξύλα, χαιρετήσαμε το γέρο λέγοντας του ότι μόνος του είχε σβήσει τη
φωτιά, και πραγματικά έτσι ήταν, και φύγαμε.

Κατεβαίνοντας προς το αυτοκίνη πήγα να σωριαστώ δύο φορές. Είχα βγάλει τη
μάσκα αρκετές φορές και η αναπνοή μου είχε επηρεαστεί.

Περπατώντας καταλάβαμε ότι το χωριό είχε σωθεί. Λίγο η φορά της φωτιάς που
το πήρε λίγο ξώφαλτσα, λίγο οι προσπάθειες των λιγοστών που έκατσαν να
πολεμήσουν, είχαν φέρει αποτέλεσμα. Τελικά η φωτιά δεν είναι ανίκητη.

Πήραμε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε στον κεντρικό δρόμο προς Ολυμπία. Είχαν
έρθει δύο ασθενοφόρα εκεί που ακόμη ήταν συγκεντρωμένοι οι κάτοικοι. Είχαν
πλακώσει και οι πυροτουρίστες. Ο μέσος πυροτουρίστας είναι χοντρός
πενηντάρης με πουκάμισο και βερμούδα, οδηγεί CHEROKEE και συνοδεύεται
απαραίτητα από παχουλή, αφράτη και ασπρουλιάρα κυρία με σορτσάκι και
αξεσουάρ ένα ζευγάρι κιάλια. Ο καπνός τώρα πια είχε καλύψει και την περιοχή
πάνω από την Ολυμπία. Το δρόμο προς τα εκεί έφραζε ένα περιπολικό. Κι άλλος
αρμόδιος. Το βράδυ μάθαμε ότι η Ολυμπία είχε καεί και αυτή, όσο και αν ο
Βουλγαράκης είδε μόνο δύο δέντρα καμένα.

Ήταν πλέον αργά το απόγευμα και ήμασταν κατάκοποι. Έτσι πήραμε την απόφαση
απλώς να πάμε μέχρι τη Ζαχάρω να δούμε την κατάσταση πριν πάρουμε το δρόμο
της επιστροφής. Όσοι θυμούνται την οδήγηση μέσα από το δάσος του Καϊάφα σαν
μία από τις ωραιότερες διαδρομές που έχουν κάνει ας την κρατήσουν έτσι στη
μνήμη τους. Εμείς για να περάσουμε τις στάχτες και τα αποκαΐδια βάλαμε τις
μάσκες…

Γυρνώντας στον Πύργο πλυθήκαμε στην παραλία του Επιταλίου. Πέντε CANADAIR
και δύο ελικόπτερα μας επισκέφτηκαν δύο φορές για να γεμίσουν.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής πικραμένοι που οι αντοχές μας είχανε προδώσει
και δεν μπορούσαμε να βοηθήσουμε άλλο. Περισσότερο όμως οργισμένοι γιατί:

1.      Δεν υπήρχε πουθενά Πυροσβεστική.

2.      Δεν υπήρχε πουθενά στρατός πέρα από τα φανταράκια. Που είναι τα
μηχανήματα του στρατού; Λειτουργούν;

3.      Άνθρωποι κάηκαν γιατί κάποιοι δεν φιλοτιμήθηκαν να ανοίξουν ένα
χάρτη και να οργανώσουν έγκαιρα τις εκκενώσεις των απειλούμενων χωριών.
Έγκλημα.

4.      Οι τοπικοί φορείς ήταν ανύπαρκτοι. Αντί να οργανώνουν εθελοντικές
ομάδες, παρέχοντας τα μέσα πυρόσβεσης που χρειάζονταν είχαν εξαφανιστεί.

5.      Τα χωριά κάηκαν γιατί δεν είχαν νερό. Και πως να είχαν αφού δεν
είχαν ρεύμα για τις αντλίες. Εκείνες οι περιβόητες γεννήτριες του στρατού
που ήταν; Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούσαν να βρουν μερικές γεννήτριες για
να δουλέψουν τα αντλιοστάσια;

6.      Γιατί δεν πολέμησαν όλοι οι κάτοικοι; Γιατί αυτοί που συνέδραμαν
ήταν κυρίως οι μεγαλύτερης ηλικίας;

7.      Γιατί δεν δέχονται οι αρμόδιοι τους εθελοντές; Μήπως οι αρμόδιοι
είναι καλύτερα καταρτισμένοι; Μήπως έχουν περισσότερα μέσα;

Τελικά η ασύμμετρη απειλή είμαστε εμείς και έχουμε στραφεί με όλες μας τις
δυνάμεις ενάντια στη φύση.

Εμείς φταίμε που όλοι οι εκλεγμένοι είναι επιεικώς ανίκανοι, ιδιοτελείς και
φαφλατάδες. Μας πουλάνε μια θέση στο δημόσιο και τους αφήνουμε να μας
εξουσιάζουν. Αυτούς που διέλυσαν την πυροσβεστική, κατήργησαν τους
δασοπυροσβέστες, βολέψανε τους αγροφύλακες. Αυτούς που δεν έχουν το σθένος
να διαχειριστούν οποιαδήποτε κρίση. Τους εγκληματίες που η ασχετοσύνη και η
επιπολαιότητα τους έφαγε περισσότερες από εξήντα ψυχές. Και τώρα κραδαίνουν
ευρώ αποζημιώσεων για να μαζέψουν ψήφους. Ενώ οι άλλοι, λες και είναι
καλύτεροι, σουλατσάρουν θλιμμένοι δήθεν στα καμένα.

Αν η πολιτική δε ξαναγυρίσει στη γειτονιά και στις παρέες, αν δεν
απεξαρτηθεί από τα μεγάλα κόμματα, προκοπή δε θα δούμε. Πρέπει να αρχίσουμε
όλοι πάλι να συζητάμε από τα απλά καθημερινά προβλήματα μέχρι τα πιο μεγάλα,
και από τέτοιες διαδικασίες να βγαίνουν θέσεις, στόχοι και άνθρωποι να τους
υλοποιούν.

Εγώ πάντως δε ψηφίζω. Θα περάσω πάλι έξω από το εκλογικό μου τμήμα στη
Λευκάδα και θα ρίξω μια βουτιά στη θάλασσα να ξεχαστώ. Γιατί αυτού του
είδους η πολιτική, αυτές οι εκλογές, εμένα δε με εκφράζουν.

Πως καταντήσαμε έτσι ρε πατριώτες;

Εκλογές 2007 (συλλεκτικόν)

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία, Viral mail στις 2:58 πμ από perissos

Αν κ βλέπω το βίντεο από τους τελευταίους μάλλον, αξίζει τον κόπο να διαδωθεί όσο γίνετια περισσότερο.

Η Έφη Σαρρή τραγουδάει «Σταυρώστε Με»

Ιδέα μου είναι ή δείχνει να τρέμει από ενθουσιασμό; Για φαντάσου καμάρια που θα κάνει η μανούλα της αν γίνει η καλή…

Αύγουστος 28, 2007

Διάβασε καλά αυτή τη φράση

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 2:27 μμ από perissos

Από έναν άγνωστό μου κ εν πολλοίς αδιάφορο επαγγελματία της ελληνικής πολιτικής

O πολιτικός που αφουγκράζεται, ακούει και «ψηλαφίζει» την πραγματικότητα δεν αεροβατεί, αλλά εύχεται και προσεύχεται να μην ξαναδούμε όμοιες εικόνες.(*)

«Αφουγκράζεται», «ακούει», «πραγματικότητα», αλλά κατά τα άλλα εύχεται.
Ποτέ δεν κάνει!

Η επιτομή της αερολογίας κ το συμπύκνωμα της πολιτικής στην Ελλάδα από καταβολής νεοελληνικού κράτους.

Φίλε, εσύ κ εγώ που τη ζούμε την πραγματικότητα, τι κάνουμε; Μη μείνεις κ εσύ σε ευχές!…

(*) Τίτλος στη συνέντευξή του στη CityPress, στο τμήμα των «πληρωμένων συνεντεύξεων»

Αύγουστος 27, 2007

Όταν ακούς…

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 8:32 μμ από perissos

νέους ανθρώπους, υποτίθεται μορφωμένους κ με κριτική σκέψη να σου λένε σοβαρολογώντας ότι «έχουμε πόλεμο με τις φωτιές», «συνωμοσίες» κ δεν ξέρω κ ‘γω τι άλλο, τότε κάτι βρωμάει.

Μάλλον θα είναι τα σκατά μέσα στο κεφάλι μας…

Αδυνατεί να χωνέψει ο μέσος ελληνάρας ότι ζει σε ένα κωλοχανείο κ όχι «στην ομορφότερη χώρα του κόσμου».

Αποκλείεται να φταίει αυτός κ ο πολιτικάντης που ψήφισε για να τον χώσει στο δημόσιο.

Σίγουρα είναι οι Αμερικάνοι.
Ή οι μετανάστες.
Ή οι ΠΑΣΟΚΟΙ.
Ή οι αναρχικοί.
Ή η Τουρκοκρατία.
Ή τα κελεύσματα των Βρυξελλών.

Ποτέ, όμως, αυτός! Ποτέ!

Αύγουστος 26, 2007

Ψήφισε, μαλάκα!!!

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 10:29 μμ από perissos

Όχι, δεν είναι ειρωνικός ο τίτλος. Κυριολεκτώ!

Ψήφισε, μαλάκα!

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες σε διάφορα ποστ από τη μια εκλογικές αναλύσεις/αρνήσεις/ειρωνίες κ από την άλλη την οργή να ξεχειλίζει για τη νέα (κ όχι τελευταία), αναμενόμενη καταστροφή.

Οργισμένοι/απελπισμένοι σχολιαστές μιλάνε για στάχτη αντί για ψηφοδέλτιο, σαλάμι στο φάκελο, τη δύναμη του 40% λευκό. Άλλοι πάλι, διατυμπανίζουν τη διαφορετικότητά τους, ότι όλοι είναι ίδιοι, δε θα συμμετάσχουν στο πανηγυράκι της δημοκρατίας, δε θα μπουν στο ίδιο μαντρί με όλο το κοπάδι.

Αλήθεια;!;! Έτσι σας είπαν να λέτε στο νηπιαγωγείο;;;

Έτσι ορίζεις τη διαφορετικότητα; Έτσι νομίζεις ότι ξεχωρίζεις από τη μάζα; Αλλά δε λένε ότι η μάζα είναι άβουλη; Εσύ τότε τι είσαι; Πού είναι η βούλησή σου; Πού είναι η σκέψη σου;

Σε αυτό το φιλοσοφικό «όλοι ίδιοι είναι» πώς κατέληξες; Ποιοι είναι όλοι; Όλα τα κόμματα; Πανελλαδικά; Στην περιφέρειά σου; Όλοι οι πολιτικοί; Ποιοι; Αυτοί που βλέπεις; Κ αυτοί που δεν βλέπεις; Έψαξες να τους βρεις; Αλήθεια, ξέρεις μήπως πόσα κόμματα υπήρξαν στις προηγούμενες εκλογές(*); Τα έψαξες όλα βασανιστικά κ κατέληξες ότι είναι όλοι ίδιοι; Ή μήπως αρκέστηκες στους 2-3 «μεγάλους»; Ξέρεις, η όλη φάση μου θυμίζει λίγο τη χαζή ερώτηση που κάναμε μικροί όταν κάποιο παιδί μας έλεγε ότι υποστήριζε κάνα Απόλλωνα ή Καστοριά: «κ από τις μεγάλες ποια υποστηρίζεις;»

Νομίζεις πραγματικά ότι υπάρχει χαμένη ψήφος; Ε, θα σου πω ένα μυστικό: χαμένη είναι αυτή που δε μετράει! Κ δε θα μετρήσει όταν αποφασίσεις να καθήσεις σπίτι να κλωσήσεις τα διανοουμενίστικά σου αυγά σε 3 Κυριακές, αν επιλέξεις να ζωγραφίσεις 1 μούτζα ή την εύκολη λύση του λευκού. Σου τη δίνει ο εκλογικός νόμος που είναι ληστρικός, το όριο του 3%; Κ λοιπόν; Πώς νομίζεις ότι είναι πιο πιθανό να αλλάξει; Με μία φέτα μορταδέλα ή με το ψηφοδέλτιο ενός κόμματος; Νομίζεις ότι μόνο σε εσένα τη σπάει που δεν υπάρχει απλή αναλογική;

Είσαι διατεθειμένος να πηγαίνεις κάθε Κυρ γήπεδο, να βλέπεις στην τιβι μέτρια μπάλα, αλλά μία στα 4 χρόνια βαριέσαι να πας μέχρι το δημοτικό σχολίο να περιμένεις 10′ στην ουρά; Η ομάδα όσο σε πληγώνει τόσο σε πορώνει, ενώ οι πολιτικοί σε αηδιάζουν, ε;

Κάθε φορά που λιώνεις μέσα στα ρούχα σου από τη ζέστη στο κέντρο, κάθε φορά που βρίσκεις το μπαλκόνι μαύρο από τις στάχτες κ το καυσαέριο, κάθε φορά που βλαστημάς πηγαίνοντας στο βενζινάδικο, κάθε φορά που γαμωσταυρίζεις με τους λογαριασμούς, κάθε φορά που περισσεύει πολύς μήνας στο τέλους του μισθού, κάθε φορά που λαμπαδιάζει ένα πεύκο, αναρωτιέσαι ποτέ γιατί είναι έτσι; Γιατί πρέπει να είναι έτσι; Έτσι το θέλει ο Πατισάχ; Υπάρχιε κάποιος που σου το επιβάλλει; Είναι ελέω θεού ή μήπως (λέω, μήπως) είναι αιρετός; Έχεις τη σπάνια ευκαρία (μία φορά στα 4 χρόνια) να επιλέξεις κάποιον να σε βοηθήσει να κάνεις τη ζωή σου λίγο καλύτερη κ εσύ θα επιλέξεις… τι; Το σαλάμι; Τα αυγά στον καναπέ σου;

Μόνο να διαμαρτύρεσαι ξέρεις; Να σκέφτεσαι δε σε έχουν μάθει;

Γουστάρεις τον τρόπο που λειτουργεί η κυβέρνηση; Μπράβο σου! Ψήφισε κ άσε την να συνεχίσει!

Κάνεις εμετό στη θέα του Πολύδωρα, του Γιακουμάτου κ του Καραμανλή; Μπράβο σου! Ψήφισε κ στείλ’τους στο διάολο!

Πιστεύεις ότι ο Γιωργάκης έχει φτιάξει το νέο ΠΑΣΟΚ μ νέες ιδέες; Μπράβο σου! Ψήφισε κ φέρε τους στην εξουσία!

Βλέπεις την ίδια πράσινη κλίκα να λέει τις ίδιες πίπες κ να ακονίζει τα μαχαίρια της; Μπράβο σου! Ψήφισε κ στείλ’τους αδιάβαστους!

Γουστάρεις το ΚΚΕ να είναι μπροστάρης στους κοινωνικούς αγώνες; Μπράβο σου! Ψήφισέ το κ πάρε θέση δίπλα του!

Θα κόψεις τις φλέβες σου αν ακούσεις ακόμη 1 φορά τη φράση «νεοταξικά κελεύσματα των Βρυξελλών»; Μπράβο σου! Ψήφισε κ άσε τη Λιάνα να κουρεύεται!

Σε βρίσκει σύμφωνο σε πολλά πράγματα ο λόγος του ΣυΡιζΑ; Μπράβο σου! Ψήφισε κ δυνάμωσέ τον όσο μπορείς!

Σου τη δίνουν οι αριστεροί του σαλονιού που συνεχώς μεταπηδάνε στο ΠΑΣΟΚ; Μπράβο σου! Ψήφισε κ άφησέ τους να διασπαστούν κ πάλι.

Πιστεύεις ότι η κατάσταση με τους ξένους κ την απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας δεν πάει άλλο; Μπράβο σου! Ψήφισε κ δυνάμωσε τις πατριωτικές φωνές!

Αν μπορούσες θα έκανες λοβοτομή σε όλους τους φασιστοεθνικιστές; Μπράβο σου! Ψήφισε κ κάνε το πρώτο βήμα αφήνοντάς τους στη γωνιά τους να γαυγίζουν ανήμποροι;

Συμφωνείς με του Φιλελεύθερους ότι δεν πάει άλλο με τον κρατισμό κ ότι πρέπει να απελευθερωθεί η υγιής ιδιωτική πρωτοβουλία; Μπράβο σου! Να η μοναδική ευκαιρία να μπει νέο αίμα στη βουλή!

Σου τη δίνουν οι εκ του ασφαλούς μαλακίες των μπεμπέδων του e-roosters; Μπράβο σου! Ψήφισε κ άσε τους να παραμείνουν αυτό που ήταν: πολίτες που λένε μαλακίες.

Πιστεύεις ότι χρειάζεται ένας τύπος σαν το Βασίλη Λεβέντη στη βουλή να τα λέει έξω από τα δόντια; Μπράβο σου! Ψήφισε κ δώσε του την ευκαιρία!

Είσαι σίγουρος ότι ο Λεβέντης είναι για το τσίρκο αν όχι για τα σίδερα; Μπράβο σου! Ψήφισε κ σιγουρέψου ότι το ποσοστό του θα είναι κ αυτήν τη φορά 0,000000000001%.

Βάζεις πάνω από όλα το περιβάλλον; Μπράβο σου! Ψήφισε κ δώσε στους οικολόγους επιτέλους ένα ευρωπαϊκό ποσστό κ στην Ελλάδα.

Σου τη δίνουν όλοι οι ντεμέκ οικολόγοι των ΒΠ; Μπράβο σου! Ψήφισε κ στείλε τους άπατους

.

.

.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, αλλά you get the point.

Πάρε θέση. Ψάξε το, βασάνισέ το, μην προσπερνάς αυτή τη διαδικασία έτσι αγόγγυστα! Η ψήφος δεν είναι κληρονομική. Επειδή ο πατέρας σου ψηφίζει Χ κ εσύ δεν το γουστάρεις, δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να πας κ όλας.

Δεν είσαι μόνο ένας απλός ψήφος. Είσαι ένας από τους >9,8Μ ψηφοφόρους(#). Σκέψου πόσοι ακόμη σκέφτονται σαν εσένα. Σκέψου όλους τους γύρω σου, φίλους, συγγενείς, συναδέλφους. Νομίζεις είσαι ο μόνος που ζορίζεται/γουστάρει/σιχαίνεται/εγκρίνει/οργίζεται/you-name-it;!;!; Τι είναι αυτό που σε εμποδίζει να τους πείσεις, να τους ξυπνήσεις από τον ύπνο τους κ να ψηφίσετε μαζί το ίδιο; Ίσως κ να μην είσαι τόσο αδύναμος όσο νομίζεις, ε;
Για αυτό σου λέω: ψήφισε, μαλάκα (κ πάψε να είσαι μαλάκας!!!)

Μόνο μη σε ακούσω να λες ότι δεν υπάρχει κανένας καλός κ όλοι ίδιοι είναι κ ότι θα κάτσεις σπίτι. Έτσι αποδέχεσαι σιωπηρά ότι θα είσαι βουτηγμένος στα σκατά μια ζωή. Μη σε συναντήσω στο δρόμο μετά από αυτό να διαδηλώνεις για το ο,τιδήποτε, γιατί η 1η ντομάτα θα έρθει στα μούτρα σου, καραγκιόζη!

(*) Δεν το παίζω έξυπνος, ούτε εγώ ξέρω.

(#) Λίγο μούφα μου φαίνεται το νούμερο, αλλά τόσοι ήταν, λέει, οι εγγεγραμμένοι το 2004.

Εθνική υπερηφάνεια

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 2:23 μμ από perissos

600ε προσωρινό επίδομα, 6000ε για κάθε σπίτι, 6000ε για κάθε νεκρό.

Το γεγονός ότι θα μπορούσε εδώ κ χρόνια να έχει δημιουργηθεί δασολόγιο, κρατικός μηχανισμός που λειτουργεί κ δεν ψάχνει να δικαιολογήσει την ανικανότητά του, πραγματική δασοφυλακή κ όχι ντεμέκ αγροφύλακες κ μαλακίες(#), προφανώς δεν απασχολεί κανένα. Γιατί, άλλωστε;

Άνθρωποι είναι, μια ζωή αυτή τη δουλειά κάνουν: πεθαίνουν, γ@μάνε κ ξαναγεννιούνται. Ο προϋπολογισμός είναι που δύσκολα συμμαζεύεται, το ντεπόζιτο της Καγιέν αδειάζει εν ριπή οφθαλμού, το κότερο συνεχώς ζητάει, τα σπίτια έχουν φτάσει στα ύψη…

Εξάλλου, 6000ε το κεφάλι είναι καλή τιμή! Πόσο να έρχεται το κιλό, άραγε; Ψημένο ή άψητο;

Τι υπερήφανος που νιώθω να ζω σε μία χώρα των Κ.Σ.(*)!!!

Πατρίς, θρησκεία, κάρβουνο!

Αλλά δε βαριέσαι;!;…

(#) Ενδεχομένως με συγκρίσιμο κόστος

(*) Κ.Σ. Μην τυχόν κ θερμοκρασία/υγρασία/άνεμος/τουρισμός/χιόνι/κίνηση/ταχύτητα/ξέρω-γω-τι ξεφύγουν από το κανονικό, την π0υτσίσαμε!

Αύγουστος 15, 2007

Sicily (quickie)

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Ιταλία, Ταξίδια στις 12:50 μμ από perissos

A quickie from the internet access point of Hotel Villa Mater (no Greek input locale :-))

Man, how quicklythese pas few days have passed!!!

Costiera Amalfitana and Taormina have sceneries you only see in photos and think are the result of photoshop.

In fact, this was exactly whatI have been thinking yesterday whil overlooking the lacy coast from Teatro Greco of Taormina: I am in the picture!

Mille baci, ciao! Go to book our hotel for the next days…

Αύγουστος 10, 2007

Ένα λεπτό έμεινε!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 4:03 μμ από perissos

Λελε ο νέος!

Ήρθαν τα λελεδόνια κ έστησαν φωλιά στο γραφείο μου!

Τιγκανά!

Μην τον είδατε τον Κίτσο το λεβέντη!

Πες μου ότι πας διακοπές, ΤΕΛΟΣ!

Αύγουστος 9, 2007

Μία κ νύχτωσε!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:34 πμ από perissos

Μετράω ανάποδα, λες κ είμαι ξανά στη Γκάντζα.

Υπομονή ως την Παρ το απόγευμα…

Άλλη μία εκκρεμότητα μπήκε στη θέση της σήμερα, έστω κ με αρκετό άγχος της τελευταίας στιγμής: το θέμα του GPS.

Τα χιλιόμετρα που έχουμε να καλύψουμε είναι πάρα πολλά κ θα πρέπει να πηγαίνουμε καρφί στα ξενοδοχεία που έχουμε κλείσει χωρίς χρονοτριβές κ «από ‘δω καλά πάμε, πατριώτη;»

Οπότε ένα GPS με χάρτες της Ιταλίας είναι εκ των ουκ άνευ.

Το κόστος, όμως, ενοικίασης (αν είναι καν διαθέσιμο) είναι γύρω στα 10-11ε τη μέρα, δηλ. >90ε στη δική μου περίπτωση. Χμμ, να υπάρχει άραγε εναλλακτική;

Τελικά, υπήρχε! Η καλή μας η TomTom διαθέτει ιδιαίτερα λεπτομερείς χάρτες της Ευρώπης κ μία εξαιρετική εφαρμογή για κινητά Symbian Series 60. Μία βόλτα από τα γνωστά torrent spies κ το Mobile 5 μαζί με τους χάρτες της Ιταλίας βρίσκονταν στο σκληρό μου. Αυτό που έλειπε ήταν ένα Bluetooth GPS receiver κ ένα συμβατό κινητό.

Για το πρώτο ξηγήθηκε φυστίκι το play247, το οποίο διαθέτει μία ασυνήθιστη μεγάλη γκάμα από αντίστοιχα μαντζαφλάρια. Προτίμησα ένα που δίνει δυνατότητα κ ενσύρματης σύνδεσης, καθώς το έρμο λάπι μου δεν έχει bluetooth 😦

Σε μία εργάσιμη ήρθε με αντικαταβολή στο μπαμ-μπαμ. Τώρα που το σκέφτομαι, πλάκα-πλάκα, είναι η πρώτη μου online αγορά.

Η εύρεση συμβατού κινητού αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολη. Το παλαίμαχο 3650 δυστυχώς δε συμπεριλαμβάνεται στις συσκευές που τρέχει η Mobile 5. Κ τώρα; Στην αρχή σκέφτηκα να έπαιρνα ένα μεταχειρισμένο κ να το πουλήσω πίσω μετά το 10ήμερο, αλλά διάφορες γνώμες σε φόρουμ συνέκριναν τους μεταχειρισμενοκινητάδες με τους αυτοκινητομαντράδες σε λαμογιά. Τελικά, τη λύση έδωσε η Μ. με ένα παλιό Ν70, οικογενειακό κειμήλιο από ό,τι κατάλαβα.

Η συσκευή βρέθηκε κ 40ε αργότερα βρέθηκε κ multimedia card με ικανό χώρο να φιλοξενήσει τους χάρτες. Από εδώ κ πέρα όλα φαίνονταν κατηφόρα.

Δυστυχώς, δεν ήταν έτσι. Χτες το βράδυ έφαγα πόσες ώρες να πασχίζω να περάσω τα αρχεία στην κάρτα με το παλιό card reader μου (λάφυρο από τους 3,5 αξέχαστους μήνες στα σύνορα). Αντιγράφονταν καλά, έβαζα την κάρτα στο κινητό κ πάπαλα. Την έβαζα πάλι πίσω στο reader κ μου την έβγαζε κατεστραμμένη, με ονόματα αρχείων κινέζικα. Έκανα τον κύκλο αντιγραφή-δοκιμή-φορμάτ-καντήλια πόσες φορές. Έφτασα στη βρύση κ δε θα πιω νερό;

Την άλλη μέρα πήγα την κάρτα στο Γερμανό που την αγόρασα μαζί με τα αρχεία σε ένα stick: είτε το reader μου πάει για απόσυρση, είτε η κάρτα για ανακύκλωση. Σε κάθε περίπτωση τα αρχεία έπρεπε να αντιγραφούν γιατί οι μέρες τελείωναν! Ο υπάλληλος ήταν εξυπηρετικός. Για την ακρίβεια, του κέντρισα το ενδιαφέρον. Αρκετοί υπάλληλοι σε αντίστοιχα τα καταστήματα είναι «γκατζετάκηδες» κ έχει πλάκα να τους βλέπεις να βαριούνται να εξυπηρετήσουν την πληρωμή λογαριασμών, αλλά να σκύβουν με ενδιαφέρον πάνω από μία χαλασμένη κάρτα ή ένα προβληματικό κινητό.
Άφησα την κάρτα κ το stick ελπίζοντας να γίνει κάτι κ να με πάρουν τηλ.

Την επόμενη φορά που θυμήθηκα το θέμα κ τους πήρα εγώ τηλ ήταν 14.50. «Γεια σας, ΟΚ η κάρτα; Α, ωραία! Τι ώρα κλείνετε σήμερα; Σε 10′;!;! Μισό κ έρχομαι…» Τρεχάλα μέσα στο λιοπύρι. Ο υπάλληλος με διαβεβαίωσε ότι τα αρχεία είχαν αντιγραφεί σωστά. Όντως, έβλεπα στις εφαρμογές την TomTom εγκατεστημένη, αλλά πουθενά τους χάρτες. Χμμ, να έγινε πάλι μισή η δουλειά;

Στο γραφείο, σε πιο δροσερό περιβάλλον, είδα ότι όντως είχε αντιγράψει τα αρχεία, αλλά μαζί με όλο το φάκελο, αντί μόνο τα περιεχόμενά του. Γκρρρ! Ο file manager που δίνει το Ν70 μπορεί να αντιγράψει μόνο από φάκελο σε φάκελο κ όχι στο root της κάρτας όπως ήθελα (με τι μ@λάκες! Κανείς δεν το πρόσεξε; Χώρια που δεν έδειχνε κρυφά αρχεία…) Χρειαζόμουν το FExplore να κάνω μία σωστή δουλειά στο κινητό.

Αλλά πώς να το περάσω από το λάπι όταν το Ν70 δεν έχει υπέρυθρες;;; (Μα ποιος μ@λάκας έβγαλε specs για αυτό το τηλ;!;) Ο μόνος τρόπος ήταν να περάσω με υπέρυθρες το SIS στο πιστό μου 3650 κ από εκεί με bluetooth στο Ν70. Μέσω Λαρίσης, δηλ.

Τελικά, με τα πολλά, η εφαρμογή εγκαταστάθηκε κ πήρε στίγμα από το GPS!!!

Ο-Ε-Ο!

Άλλος ένας θρίαμβος του ανθρωπίνου πνεύματος απέναντι… στα κατασκευάσματα του ανθρωπίνου πνεύματος.

Ιταλία, ετοιμάσου!

Οι ΕΛ έρχονται κ έχουν GPS 😉

Αύγουστος 6, 2007

Καταπάτηση στην Πάρνηθα σε 8 απλά βήματα

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 2:11 μμ από perissos

Ένας μίνι οδηγός για επίδοξους καταπατητές σε 8 απλά βήματα
Οι επαγγελματίες τους είδους είναι ελεύθεροι να διορθώσουν τυχόν ελλείψεις.

  1. Περιφράσουμε την έκταση της αρεσκείας μας λιγότερο ή περισσότερο εμφανώς.
  2. Βρίσκουμε έναν καλόβολο γείτονα κ τα συμφωνούμε μαζί τοy. To παν στη ζωή είναι η συνεννόηση.
  3. Ο καλός γείτονας μας τραβάει μία μήνυση για καταπάτηση ή ο,τιδήποτε άλλο αμφισβητεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς της έκτασης.
  4. Η μήνυση εκδικάζεται με το καλό, αλλά είναι λίγο άβαβα. Είτε ο πρόεδρος τα έχει πάρει, είτε ο σαμαρίτης-μηνυτής έρχεται χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, είτε εμείς παρουσιάζουμε περισσότερους μάρτυρες, είτε όλα τα παραπάνω.
  5. Η απόφαση προφανώς κ βγαίνει υπέρ μας. Πλέον η έκταση είναι στην κατοχή μας με δικαστική απόφαση!
  6. Χτίζουμε ένα εκκλησάκι. Τα εκκλησάκια, ως γνωστόν, είναι του θεού, οπότε οι πολεοδομικές άδειες είναι περιττές μπροστά στη σωτηρία των ψυχών υμών. Βάσει νόμου, παίρνουμε χωρίς κανένα πρόβλημα άμεσα φως, νερό, τηλέφωνο, γκάζι, ADSL κ ό,τι άλλο υπάρχει από παροχές στην περιοχή.
  7. Για ένα εκκλησάκι ~6τ.μ. χτίζουμε «βοηθητικούς χώρους» μερικών εκατοντάδων τετραγωνικών. Το γεγονός ότι μοιάζουν με πολυτελές σπίτι ή συγκρότημα κατοικιών είναι τυχαίο: ο νεωκόρος απλώς χρειάζεται χώρους χαλάρωσης.
  8. Απολαμβάνουμε τη νέα μας κατοικία κ κάνουμε το σταυρό μας στο εκκλησάκι όσο τα ελατάκια μεγαλώνουν.

Ακούω κ διαβάζω ότι στα πέριξ της μπλογκόσφαιρας υπάρχουν αρκετοί θεράποντες της δικαιοσύνης (δικηγορίσκοι, προεδρίσκοι κ λοιπές συνομοταξίες ασπόνδυλων).
Ίσως να μπορούν να πιστοποιήσουν ότι τα βήματα 1 ως 3 ήδη εφαρμόζονται χαρωπά στην Πάρνηθα.

Τι σου είναι, όμως, ο Έλληνας, ε;
Αθάνατε, πολυμήχανε Οδυσσέα, ζεις! Εσύ μας οδηγείς!
😀

Επόμενη Σελίδα