Ιουλίου 6, 2007

10 με 10

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Εργασία και χαρά στις 12:51 πμ από perissos

Μια φορά κ έναν καιρό, στο ξενοδοχείο, λέγαμε για τις ατέλειωτες νύχτες σετάπ, σερβιρίσματος κ ξανά σετάπ

μέρα μπαίνουμε, μέρα βγαίνουμε

Τώρα, εγώ, τι μπορώ να πω;
Μέρα μπαίνω, μέρα βγαίνω;
10 μπαίνω, 10 βγαίνω;
Περισσεύουν λίγες ώρες ανάμεσα στη δουλειά;
Τι ευφυολόγημα να βρω;

Ναι, ξέρω, αυτό είναι το τίμημα για να μπορώ να βλέπω τις μακρινές πόλεις του βορρά μία στο τόσο με έξοδα του ευρωπαίου φορολογούμενου.
Αλλά τότε γιατί το σκέφτομαι πάλι κ πάλι;
Φτάνω σπίτι 21.30, 22.00, 23.00.
Τι με πειράζει περισσότερο;
Το ότι αν δε βάλω τέρμα το trance κανάλι του di.fm θα πέσουν οι τοίχοι να με πλακώσουν;
Το ότι για άλλη μία μέρα ο ήλιος έκανε τον κύκλο του χωρίς να του ρίξω μία ματιά;
Το ότι δε βρίσκω το χρόνο κ τη διάθεση να καθήσω να κάνω κ τα πιο απλά, από το να ασχοληθώ με τη 2η δουλειά, μέχρι να γράψω για την 5η γαμ@#$νη μέρα στο Ελσίνκι πριν το ξεχάσω τελείως;Το ότι η ζωή μου συρρικνώνεται στις μικρές ώρες της ημέρας;

Χα! Βρήκα το ευφυολόγημα που έψαχνα: μικρές ώρες, μικρή ζωή. Shωστόsh;; Περιμένω προτάσεις από διαφημιστικές για ατακαδόρος.

Κάποτε, τον καιρό που μάθαινα ακόμα τα αγγλίτσινα, ήμουν συνδρομητής στο Newsweek για εξάσκηση. Μου έχει μείνει ένα αφιέρωμα που είχα διαβάσει σχετικά με τη λειτουργία του μυαλού. Το μυαλό είναι, λέει, σα 2 μυλόπετρες που γυρίζουν ασταμάτητα: θέλουν πάντα να έχουν κάτι να αλέθουν, δεν μπορούν να σταματήσουν. Όταν δεν έχει κάτι άλλο να κάνει, ανασύρει κάτι από το παρελθόν κ το αναμασά, σε δουλειά να βρίσκεται.

Πώς γίνεται σε μένα ο διάολος να ασχολείται μονίμως με δυσάρεστες σκέψεις κ γεγονότα;
Ποιος είναι ακριβώς ο λόγος που τρώγομαι με τα ρούχα μου;
Δε γνωρίζω, αλλά μου τη δίνει απίστευτα όταν συμβαίνει αυτό. Όταν παίρνω τον κατήφορο (χωρίς καν τη Ζωή Λάσκαρη! Χαχαχούχαν!) χωρίς σταματημό.

Ξεκινάω τότε τις αναδρομές από το κοντινό στο μακρινότατο παρελθόν.
Κ αν δεν είχα αλλάξει δουλειά;
Κ αν είχα μείνει στο εξωτερικό κ άλλο;
Κ αν είχε απαντήσει;
Κ αν δεν τα είχαμε χαλάσει;
Κ αν είχα χαθεί με τους φίλους κ τους «φίλους»;

Φυσικά, δε θα μπορούσε να μείνει έξω από το χορό της αισιοδοξίας κ το μέλλον μου.
Δε θα το πάρω απόφαση να πάρω αμάξι.
Δε θα καταφέρω να πάρω σπίτι.
Θα μείνω μπακούρης στη ζωή, ένας καλοκάγαθος γερο-geek.
Ακόμα χειρότερα, θα καταλήξω χωρίς διέξοδο, δεμένος από κουτσούβελα με μία σαβούρα, για μία ζωή.
Δε θα καταφέρω να κάνω κάτι δικό μου, μια ζωή θα είμαι υπάλληλος, καταδικασμένος στη «δια βίου επιμόρφωση», να καλύπτει τον τρόμο τη απόλυσης στα 50.
Ακόαμ χειρότερα, θα καταλήξω δημόσιος υπάλληλος σε κάνα υπουργείο, να κοιτάω πότε θα είναι η επόμενη απεργία.

Ναι, όλοι έχουμε στιγμές αδυναμίας, αλλά οι στιγμές δύναμής μου πού είναι;
Τι άλλο ψάχνω από τη ζωή;
Γιατί δεν αντλώ χαρά από τα καθημερινά, αλλά αντίθετα τα θεωρώ δεδομένα κ πεζά;
Ψάχνω το τέλειο, ενώ δεν παλεύω ούτε για το απλό.

Δε βρίσκω άλλες πεσιμιστικές βλακείες να γράψω, το παραδέχομαι, στέρεψα.

Ίσως είναι για καλό, ίσως αύριο η μέρα να ξημερώσει με χαμόγελο, γέλιο, κέφι κ ζωντάνια, μουσική, χορό, τραγούδι.
Ίσως πάλι απλώς να ξυπνήσω στις 9.30 βλαστημώντας που πάλι δεν άκουσα το πισι που έπαιζε 1,5 ώρα.
Ίσως πάλι να φύγω νύχτα, με σκυφτό κεφάλι από τη ζαλάδα, την ώρα που γύρω ζουν τη ζωή τους στα μπαράκια.

Ίσως…

Ίσως…

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. Γεια χαρά συνάδελφε,

    σε ανακάλυψα μέσα απ’την τετραλογία σου περι ΙΤ αλα Ελληνικά καθώς ψάχνω τελευταία σχετικές πληροφορίες.. τα posts σου ήταν από τα ελάχιστα που βρήκα πάνω σ’αυτό και με έκαναν να ξανασκεφτώ το θέμα «επιστροφή στα πάτρια».. τεσπά, προηγείται η μαμά-πατρίδα πρώτα και μετά βλέπουμε.

    Οσο για το γενικότερο πεσιμισμό και τη μιζέρια που βγαίνει από κάποια posts σου που διάβασα, μακάρι να μπορούσα να σου πω «ξεκόλλα, μ@λακίες λες». Έχοντας όμως χρόνιες μηδενιστικές τάσεις, φοβάμαι πως δε μπορώ να βοηθήσω ιδιαίτερα. Π.χ. το ερώτημα σου «Γιατί δεν αντλώ χαρά από τα καθημερινά, αλλά αντίθετα τα θεωρώ δεδομένα κ πεζά;» για μένα είναι αντεστραμμένο: «Πως γίνεται και οι περισσότεροι άνθρωποι αντλούν χαρά και νόημα από τη σχεδόν δεδομένη και πεζή καθημερινότητα;»

    Τεσπά, μεγάλο θέμα, πολύ μεγαλύτερο απ’το «Ελληνικό ΙΤ» ανεκδοτάκι. Αν έχεις χρόνο, όρεξη και msn, τα λέμε κι από εκεί.

  2. perissos said,

    Καλημέρα,

    Καλά κάνεις κ ξανασκέφτεσαι την επιστροφή στα πάτρια. Θα σου πρότεινα να το σκεφτείς για ακόμη μία φορά κ αφού σιγουρευτείς ότι το είδες από όλες τις πλευρές, ανάβαλε την απόφαση. Σε όλο αυτό το διάστημα, όμως, βεβαιώσου ότι μένεις εκτός συνόρων γιατί this is Sparta.

    Όσο για τη μαμά-πατρίδα δεν προηγείται καθόλου! Αν θες,πήγαινε σε κάποιο στρατόκαβλο camp των γιάγκηδων «φίλων των όπλων» ή πώς τους λένε. Κ το χρόνο σου δε θα χάσεις, κ πιο μάχιμος θα νιώσεις κ στην τελική, αν γίνει κάνα μπραφ κ θες σώνει κ καλά να βοηθήσεις θα είσαι ο μόνος που θα ξέρει να χειρίζεται όπλο.

    Όσο για το άλλο θέμα, η λέξη «μιζέρια» ήταν to-the-point. Πίστεψέ με, κ εγώ μου τη σπάω, αλλά άντε να τραβήξεις τον εαυτό σου από τα μαλλιά. Μόνο ο βαρώνος Μυνχάουζεν τα έκανε αυτά 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: