Ιουνίου 26, 2007

Φινλανδία – Ημέρα 0.5

Posted in Φινλανδία στις 2:09 πμ από perissos

Είμαι στα δροσερά χώματα του βορρά εδώ κ σχεδόν 2,5 ώρες.

Τι διαφορά από τη βραστή χαβούζα των 40+!…

Μετά από λίγα βήματα στην πόλη συνειδητοπ[οίησα ότι ήμουν από τους λίγους που δε φορούσαν κάποιο μακρύ μανίκι. Την έκανε την ψυχρούλα του κ ναι! αποφάσισα να βάλω ένα μπουφανάκι από το σταθμό στο ξενοδοχείο.

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

Η πτήση από Αθήνα-Μόναχο πέρασε χωρίς πολλά-πολλά, λίγο τσιμπολογώντας τα καλά που μας έδωσαν να φάμε, λίγο λαγοκοιμώμενος.

Τώρα που είπα «φάγαμε», θυμήθηκα: ενόσω μασούλαγα τα χάλια σουτζουκάκια της Aegean με το αιώνιο πιλάφι δεν κρατήθηκα να μη χαμογελάσω. Όσες φορές έχω πάει με κάποιο συνάδελφο ταξίδι, δεν μπορεί τη στιγμή του φαγητού να μη σχολιάσει πως η Ο.Α. «έχει με διαφορά το καλύτερο φαγητό» κ «τι είναι αυτά; δε μετράνε μία μπροστά της». Το οποίο ΟΚ, δεν απέχει κ πολύ από την αλήθεια, αλλά το θέμα μου εδώ είναι άλλο. Αρχίζω να καταλήγω πως ο Έλλην που έχει πάρει το αεροπλάνο 4-5 φορές (κατα προτίμηση όταν του το πληρώνουν άλλοι ;-)) οφείλει να το δείξει εκθειάζοντας το φαγητό της Ο.Α. «εμένα που με βλέπεις, έχω γυρίσει κ σαν την Ο.Α. πουθενά». Θα ακούσεις όλο ιστορίες για την άθλια εξυπηρέτηση της Swiss, για τις χάλια προσγειώσεις της Β.Α., τις γκομενάρες αεροσυνοδούς της Aegean κ εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Αυτό που ξεχνάει να πει ο Ελληναράκος είναι πως αυτά τα θυμάται κ τα λέει όταν πληρώνει η εταιρεία. Όταν ψάχνει αυτός εισιτήριο για το 3ήμερο χαλάρωσης τα κάνει όλα γαργάρα. Πάει πολύ, γλέπεις, να πληρώνει την καλοψημένη κρέπα κ το χαμογελαστό γκομενάκι +50ε στο εισιτήριο. 😉

Ξέφυγα, όμως, από το θέμα (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοιο…)

Το transit στο Μόναχο ήταν υπολογισμένο με γερμανική ακρίβεια. Όσο ακριβώς χρειάστηκε να περπατήσω από την πύλη άφιξης στην πύλη αναχώρησης. Λίγο μελαγχολικό το αεροδρόμιο ή μάλλον ο τρόπος που το έβλεπα. Εδώ κ χρόνια έχω αρχίσει να μην απολαμβάνω κ τόσο τα ταξίδια όσο τον πρώτο καιρό: αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ την εμπειρία, να πω μία μλκ τέσπα. Κάτι τέτοιοι νεκροί χρόνοι αναμονής μου το θυμίζουν: το μόνο που μπορεί ν α σταματήσει τη σκέψη, είναι να ανοίγω τα μάτια διάπλατα κ να τα περνάω όλα ανεπεξέργαστα.

Δεύτερη πτήση, Μόναχο-Ελσίνκι. Όλο κ πιο βόρεια. Άραγε έχω ξαναπάει τόσο βόρεια; (Μόλις είδα ένα παγκόσμιο άτλαντα κ η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι!) Το πιο βόρειο που είχα πάει ήταν στο Εδιμβούργο, μια φορά κ έναν καιρό την ένδοξη εποχή των ISTs.

DSCN0002

Η θέα από το παράθυρο του αεροπλάνου είναι υπέροχη. Ένα ατέλειωτο στρώμα από σύννεφα από κάτω μας. Μια αχανής έκταση σε όλες τις αποχρώσεις του λευκού κ του γκρίζου. Κάνω συνειρμούς με το βόρειο γεωγραφικό πλάτος κ φαντάζομαι ότι είμαι ήδη πάνω από τους πόλους κ την ατέλειωτες χιονισμένες πεδιάδες. Εξαιρετικό φόντο για ονειροπόληση.

Το αεροπλάνο αρχίζει να βυθίζεται. Το νιώθεις ότι φτάνεις κ η φωνή του φροντιστή το επιβεβαιώνει. Φτάνουμε, λοιπόν, στη χώρα της Νόκια. Χαρές που θα κάνει το κινητό μου μόλις το ανοίξω. Ήρθε στην πατρίδα το Νοκιάκι…

 

Πλησιάζουμε την ακτή ενώ ο ήλιος βασιλεύει! Ακόμα βασιλεύει! Κ η ώρα είναι σχεδόν 22.30! Είμαστε βόρεια, δεν υπάρχει αμφιβολία επί τούτου!

DSCN0003

Κάτω φαίνεται ένα νησάκι. Κ 2ο. Κ 3ο. Κ άλλο, κ άλλο, κ άλλο. 10άδες μικρά νησάκια όπου κ να κοιτάξεις. Άλλα καταπράσινα, με το σκούρο πράσινο του βορρά, άλλα γυμνά με το ανοιχτό καφέ της άμμου. Κάποιο έχει ένα σπιτάκι επάνω. Όλο πυκνώνουν. Κάποια στιγμή είμαστε πάνω από τη στεριά, αλλά αργώ να το καταλάβω ότι η θάλασσα τελείωσε. Η γη κ το νερό συνεχίζουν να αναμειγνύονται, νησάκια από τη μία, λίμνες από την άλλη. Βλέποντας αυτή την ανταλλαγή στην ακτογραμμή, μου ήρθε συνειρμικά η εικόνα του γιν κ του γιαγκ: το ένα απωθεί το άλλο, το ένα μέσα στο άλλο.

Όσο χαμηλώνει το αεροπλάνο, τόσο φαίνετια πιο καθαρά η ξηρά. Δάση, δάση, δάση. Έχω την εντύπωση πως θα κατέβουμε στη Σιβηρία, σχεδόν δε φαίνεται ίχνος πολιτισμού αμέσως με τά την ακτή. Μόνο λιβάδια κ λίμνες διακόπτουν το βαθύ πράσινο των κωνοφόρων.

Κ να ένας αυτκινητόδρομος, σπίτια, πολιτισμός. Το αεροπλάνο έχει κατέβει κ άλλο κ μπορώ να δω με ακόμα περισσότερη λεπτομέρεια. Θα περίμενε κάποιος πως το δάσος θα σταμάταγε στα όρια των οικισμών, αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι καθόλου έτσι. 6όροφες κ 7 όροφες εργατικές πολυκατοικίες, τακτοποιημένες η μία δίπλα στην άλλη είναι σχεδόν πνιγμένες στα δέντρα. Νομίζω ότι κάποια δέντρα φτάνουν πιο ψηλά κ από τον 7ο. Τι σόι εργατικές πολυκατοικίες είναι αυτές με τα κλαδιά του έλατου να σου ξύνουν το τζάμι; Δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν οι άνθρωποι έβγαλαν όσα ακριβώς δέντρα χρειαζόταν για να χτίσουν ή αν η φύση γκρέμισε όσα ακριβώς σπίτια χρειαζόταν για να απλωθεί. Η μόνη επίπεδη, μη πράσινη έκταση είναι το αεροδρόμιο. Αλλά ακόμα κ εκεί στην άκρη του διαδρόμου συστάδες από μικρά ελατάκια φουντώνουν.

Προσγειωνόμαστε (ή, μάλλον, σκάμε σαν καρπούζια) στο διάδρομο. Η αναμονή για τη βαλίτσα πλησιάζει επίπεδα ΕλΒενιζελ: ~30′. Είναι 23.00 κ ακόμα να νυχτώσει τελείως έξω.

Από το αεροδρόμιο προς την πόλη υπάρχουν 3 επιλογές: είτε ταξί, είτε αστικό λεωφορείο, είτε το εξπρές λεωφορείο της Finair με κόστος 5,20ε. Επέλεξα το 3ο. Το πούλμαν είναι άνετο, αλλά η ονομασία εξπρές είναι οverstatement. Η ταχύτητά του ήταν λες κ έψαχνε θέση να παρκάρει. Δηλ. για να θέλει με αυτήν την ταχύτητα μισή ώρα να φτάσει στην πόλη, παίζει το αεροδρόμιο να βρίσκεται σε walking distance από το κέντρο. Ήταν, όμως, άνετο, δεν μπορώ να πω.

Το μόνο που με χτύπησε άσχημα ήταν η μυρωδιά με το που μπήκα μέσα στο πούλμαν. Η αποφορά που αναδίδει το κορμί του μεθυσμένου. Αυτή την ίδια μυρωδιά τη συνάντησα κ στα λίγα μέτρα που περπάτησα στο κέντρο, μέχρι να βρω το ξενοδοχείο. Ο κόσμος εδώ πίνει κ δεν το κρύβει.

Λοιπόν, αρκετά!

Κλείνω την κουρτίνα να σκοτεινιάσει τελείως το λιλιπούτειο(*) δωμάτιό μου($) με την αστεία εξώπορτα(#).

DSCN0005 DSCN0006

Αύριο έχουμε ξύπνημα νωρίς. Με περιμένει ο πελάτης με τις μαλαπέρδες απλωμένες πάνω στο γραφείο. 😀

* Απίστευτο πόσα γουστόζικα πράγματα χώρεσαν σε 12τ.μ.

$ Έχει θερμαινόμενη κρεμάστρα για τις πετσέτες μπάνιου!!! Δηλ. αυτό είναι στο στάνταρ εξοπλισμό των σπιτιών εδώ, μαζί με τη σάουνα;;;

# Η πόρτες των δωματίων ανοίγουν προς τα έξω! Να δω ποιος άτυχος θα τη φάει στα μούτρα αύριο το πρωί! Χεχεχε

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. Alkisti said,

    Καλη διαμονη. Εμεις θα καουμε εδω περα 😦

  2. papo said,

    ωραίο post φίλε,…I envy you!

  3. perissos said,

    Αγάντα στο Αθήνα κ μη νομίζετε: τον έχω ψιλο-δαγκώσει εδώ με τα ανοιξιάτικα που έφερα…
    😀


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: