Ιουνίου 16, 2007

Γεύση από πορτοκάλι

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 11:50 μμ από perissos

Είμαι σπίτι κ περιμένω, μασουλώντας ένα πορτοκάλι.

Μεγάλη δουλειά να περιμένεις. Έτσι ποτέ δεν είσαι αργοπορημένος εσύ, πάντα φταίει κάποιος άλλος που δεν είσαι στην ώρα σου, που σου ξέφυγε η ζωή.

Τέσπα, ξέφυγε η ζωή, ξεφεύγω κ εγώ από το θέμα (δεν υπάρχει, αλλά θα το βρω)

Ήμουν σήμερα στο πατρικό, στο παλιό μου δωμάτιο. Είχαμε τελειώσει το μεσημεριανό, προσπαθήσαμε φιλότιμα να κάνουμε catch-up τα νέα 2 εβδομάδων σε 3 ώρες κ οι υπόλοιποι χώνευαν αποκοιμισμένοι. Εγώ είχα να ξεκαθαρίσω το σωρό από τα πράγματα (δικά μου κ άλλων) που είχε συσσωρευτεί εδώ κ ένα χρόνο στο δωμάτιό μου.

Ένιωσα περίεργα.

30-τόσα χρόνια ζωής περνούσαν από τα χέρια μου κ ταξινομούνταν σε σακούλες. Σκουπίδια, ανακύκλωση, χρήσιμα.

Φωτογραφίες μου από όταν ακόμα είχα μαλλιά

πιστοποιήσεις που σχεδόν είχα ξεχάσει ότι έχω

απολυτήρια, πτυχία κ βεβαιώσεις από ΣΕΛΕΤΕ, ΤΕΙ, Πανεμπιστήμιο, μεταπτυχιακό

η καταμασημένη μασέλα κ γάζες πυγμαχίας

μοντέλα Italeri κ χρώματα Humbrol

μπλοκ ζωγραφικής με κηρογραφίες κ τα αγαπημένα μου μιλιταριστικά θέματα

όλα μα όλα τα αδειόχαρτα από το στρατό μαζί με τα 2 μπλοκάκια όπου κρατούσα ένα κ καλά blog (ή μάλλον μπλοκ)

παλιά κινητά κ φορτιστές

άπειρες δισκέττες των 3,5»

τα γραμμάτια αποπληρωμής του αυτοκινήτου

αποδείξεις αγοράς μετοχών από την τραυματική περίοδο του 1999 (ήμουν κ εγώ εκεί)

φοιτητικά πάσα του ΟΑΣΑ με ένα χλωμό ανέκφραστο τύπο στις φωτο

mouse κ adaptorες για υποδοχές που δεν υπάρχουν πια

γράμματα από φίλους που κάνω πως δεν ξέρω

μικρο-δωράκια στυλούς κ μπρελόκ από άγνωστους δωρητές

σκονάκια σε πάσης φύσεως κόλλες κ χαρτιά

σημειώσεις χειρόγραφες κ φωτοτυπημένες

τετράδια κ μπλοκ σημειώσεων

πλαστικά στρατιωτάκια κ αποκριάτικο πιστόλι

αερογράφο δίπλα-δίπλα με μία κάποτε ακονισμένη πεταλούδα

περιοδικά μοντελισμού μαζί με καταχωνιασμένα Max κ Colt

το ταμπελάκι με το όνομά μου κ ένα αυτόγραφο του Μίκρου Μαλτίδη τότε που ο Καλύτερος Κέρδιζε

εισιτήρια κ boarding passes, αποδεικτικά ταξιδίων για μίλια που δεν πρόκειται να κάνω claim ποτέ

χάρτες από πόλεις κ πλάνα μετρό που σχεδόν δε θυμάμαι πια

ένα δερμάτινο λιοντάρι για το λαιμό που είχα βάψει εγώ κ το έβγαζα μόνο στο ντους κ την προπόνηση

Όλα χωρισμένα σε σακούλες: σκουπίδια, ανακύκλωση, χρήσιμα.

Κοίταξα έξω από τη μπαλκονόπορτα. Πάντοτε τα μεσημέρια όταν κοιμόμουν (ναι, υπήρχε κ τέτοια εποχή στη ζωή μου, όσο κ αν δεν το πιστεύω τώρα) ξάπλωνα ανάποδα, με το κεφάλι στα πόδια του κρεβατιού. Ήθελα να βλέπω έξω από το παράθυρο, αυτό το τετράγωνο γαλάζιου ουρανού που μου αντιστοιχούσε. Όταν είχαμε πρωτομετακομίσει ως εκεί, θυμάμαι, έβλεπα ως το ΟΑΚΑ. Μετά χτίστηκε μία πολυκατοικία κ αρκέστηκα να κοιτάω πάνω από αυτήν το απέραντο γαλάζιο, μέχρι να με πάρει ο γλυκός μεσημεριανός ύπνος ή να ξυπνήσω το απόγευμα να πάω προπόνηση.

Το ραδιόφωνο άνοιγε αυτόματα στις 18.00 κ με ξύπναγε πάντα το σήμα της εμπομπής του Life εκείνη την ώρα. Δε θυμάμαι, ούτε το όνομα του melodic trance κομματιού, ούτε της εκπομπής, ούτε της παραγωγού με τη γλυκιά φωνή. Θυμάμαι μόνο πως κάθε φορά, κάθε φορά, άνοιγα τα μάτια κ οι πρώτοι ήχοι με ταξίδευαν πάνω από την μακρινή απέναντι πολυκατοικία, κ την επόμενη, κ την επόμενη, πάνω από τις ταράτσες, πάνω από την πόλη, μακριά, στο Αιγαίο. Φανταζόμουν πως δεν είχα κοπεί από την Ικάρων, ήμουν μέσα στο μαχητικό μου κ πέρναγα ανάμεσα στα νησιά του αρχιπελάγους, μέσα στο ηλιοβασίλεμα, κυνηγώντας τον ήλιο. Κάποιες φορές απλά καθόμουν ξαπλωμένος κ κοίταζα το λευκό τοίχο της διαγώνιας πολυκατοικίας να παίρνει απίστευτα παστέλ χρώματα από το ηλιοβασίλεμα, ώρα κ ώρα μέχρι να δύσει ο ήλιος. Χαρά για την τόση ομορφιά, λύπη για το επακόλουθο βράδυ όταν δεν κανόνιζα.

Σηκωνόμουν, καθάριζα καρότα, πορτοκάλια κ ό,τι άλλο φρούτο υπήρχε κ πήγαινα από ένα μπολάκι σε όλους. Ο πατέρας μου μου έλεγε «δίνε μου, δίνε μου» κ έτρωγε αχόρταγα το ανέλπιστο δροσιστικό πεσκέσι, η μητέρα μου κάθε φορά στενοχωριόταν που κάθομαι κ ασχολούμαι με τους άλλους κ τους κακομαθαίνω. Μάζευα τα στεγνωμένα ρούχα, κάλτσες, παπούτσια, μασέλες, γάντια κ όλα τα συμπράγκαλα κ μασούλαγα τα φρούτα μου χαζεύοντας τις περιπέτειες του Στάθη Θεοχάρη μέχρι να πάω να «χτυπηθώ».

Σήμερα το παλιό μου δωμάτιο έχει γίνει η αποθήκη του σπιτιού, το κρεβάτι μου ήταν γεμάτο με ρούχα κ σακούλες. Δεν υπάρχει πια κ το κομμάτι ουρανού μου. Μια πολυκατοικία χτίζεται εκεί που ήταν η μονοκατοικία με τις 2 χελώνες. Το μπαλκόνι της θα είναι στα 4 μ. από το δικό μας.

Η τέντα στο μπακόνι κατέβηκε κ δε θα ξανανέβει ποτέ.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Alkisti said,

    Πολυ βαρυ ποστ για Σ.Κ. Ιουνίου…:)
    Εμενα παντως το δωματιο στο πατρικο ειναι ακομα οπως ηταν, με τα βιβλια του πανεπιστημιου αφημενα εκει, τα ιδια καδρα στον τοιχο, τα ρουχα μου στα συρταρια. Ισως θελουν να εχουν την αισθηση οτι θα γυρναω πιο συχνα ετσι. 🙂
    Οσο για τα πλάνα του μελλοντος που δεν βγηκαν, απορω με το τι σκεφτομουν τοτε (οπως το λενε και οι φιλοι μας οι Αγγλοι «what was I thinking!!!»)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: