Ιουνίου 29, 2007

Φινλανδία – Ημέρα 3.8

Posted in Φινλανδία στις 11:58 μμ από perissos

Μάλλον ο τίτλος του ποστ είναι λίγο υπερβολικός, καθώς μέχρι τούδε το μόνο που έχω δει από Φινλανδία είναι 2-3 kortelli από το Ελσίνκι κ τπτ παραπάνω. Ελπίζω από αύριο να έχουμε περισσότερα.Πάμε, λοιπόν, με τα της ημέρας μην τα ξεχάσουμε κ όλας…

Το χθεσινοβραδινό «ξεφάντωμα» στη ροκ βραδιά κόντεψε να με μαμήσει σήμερα το πρωί. Δεν ξέρω αν ήταν το υπερβολικό βραδινό φαγητό ή αυτή η βλακεία βότκα με Red Bull που με πότισε ο μπάρμαν, αλλά σήμερα το πρωί το λάπι έπαιζε στη διαπασών για 1,5 ώρα μέχρι να το ακούσω. Ξύπνησα 08.30 αλαφιασμένος, ενώ η συνάντηση ήταν 09.00 κ ήμουν τουλάχιστον 20′ απόσταση με τραίνο κ περπάτημα. Για πρωινό ούτε λόγος, το 1ο κακό σημάδι ότι αυτή δεν ήταν η μέρα μου. Βιαστικό πρωινό φαξ κ ντους, επιμελές βούρτσισμα των δοντιών, μήπως εξαφανιστεί το dragon-breath, συμάζεμμα των πραγμάτωνε κ δρόμο. Ευτυχώς από το Τίκουρλα περνάει τραίνο για Ελσίνκι σχεδόν κάθε 10′ τις ώρες αιχμής, οπότε κατάφερα να είμαι με την ψυχή στο στόμα κ τη βαλίτσα σκυλάκι στα γραφεία κατά τις 09.20.

Η εκκρεμότητα που είχε μείνει από χτες, να στήσουμε το N.Μ. να τρέχει, παρέμεινε εκκρεμότητα μετά από ώρες ψαξίματος. Κρίμα, γιατί αν είχε γίνει κ αυτό θα μπορούσα να γυρίσω τρέχοντας Αθήνα φωνάζοντας «Νενικήκαμεν» σαν τον Φειδιπείδη. Τώρα τι να πω; «Σχεδόν νενικήκαμεν»;; Για άλλη μία φορά συφιλιάστηκα με τις μεγάλες εταιρείες λογισμικού που πασάρουν τεχνολογίες/εργαλεία που κάνουν παπάδες. Σελίδες επί σελίδων με διαγράμματα, επεξηγήσεις κ τι μαμάτα που τα έχουμε φτιάξει κ ξεχνάνε να βάλουν έναν απλό οδηγό, βήμα 1, 2, 3 να το κάνεις το @#$@ να δουλέψει. Η κυριούλα senior consultant έκανε πραγματικά φιλότιμες προσπάθειες να ψάξει να βρει τι πάει στραβά, αλλά περισσότερη η ζημιά παρά το καλό της: στο google ξέρω να ψάχνω κ εγώ κ μάλιστα με πολύ λιγότερο από 700ε τη μέρα κόστος. Τέσπα, τη συμπάθησα, είναι η αλήθεια, για αυτό κ δεν είπα τπτ που θα μπορούσε να τη φέρει σε δύσκολη θέση.

Κατά τις 16.00 είπαμε να το διαλύσουμε. Άλλο που δεν ήθελα! Yiiihaaa, επιτέλους να αρχίσει η wakacya. Γοργά-γοργά βρήκα το Presidentti κ αφού ζάλισα την ιδιαίτερα εξυπηρετική ρεσεψιονίστα με ερωτήσεις πάσης φύσεως, πήρα το δωμάτιο.

DSCN0041 DSCN0042 DSCN0043

Επόμενη βιαστική στάση το προ-προηγούμενο ξενοδοχείο που είχα μείνει, μήπως καταφέρω κ βρω το καλώδιο της φωτογραφικής μηχανής. Η αλήθεια είναι πως το είχα σχεδόν ξεγραμμένο: μίνι usb που ταιριάζει σχεδόν σε όλες τις μηχανές, σιγά μην το αφήσει ο άλλος. Ήδη στη διαδρομή πρόσεχα γύρω μου να σταμπάρω κανένα μαγαζί με ηλεκτρονικά να πάρω ανταλλακτικό.

DSCN0045 DSCN0047

Στη διαδρομή με σταμάτησε ένα χαμογελαστό πιπινάκι, εθελόντρια της Διεθνούς Αμνηστίας: έψαχνε για ντόπιους εθελοντές κ δωρητές χρημάτων. Κατά την πάγια τακτική μου, στο pointless chit-chat που ακολούθησε έκανα τον ηλίθιο δικηγόρο του διαβόλου «κ πώς θα μάθουμε την αλήθεια αν δεν τους βασανίσουμε;», «μήπως να σαπίζαμε ένα γιάγκη τουρίστα ως εκδίκηση για το Γκουαντανάμο;» έμαθα τα εξής σημαντικά

  • το κακό γεννά κ άλλο κακό
  • στη Φινλανδία μέχρι πρόσφατα υπήρχε νόμος που απαγόρευε τα βασανιστήρια αλλά αποσύρθηκε
  • αγωνίζονται κ κατά της domestic violence
  • στο μέλλον θα κοιτάξουν να βοηθήσουν κ τους δύστυχους άντρες που τρώνε παντόφλα, προς το παρόν επικεντρώνονται σε γυναίκες κ παιδιά

Γρήγορα βαρέθηκε την ξυσαρχίδικη τροπή που πήρε η κουβέντα κ με ξαπόστειλε. Στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου η υπάλληλος είχε ένα μπλαβό μάτι, κοιτώντας με ένοχα που το πρόσεξα παρ’όλο το μακιγιάζ. Εδώ είναι που λένε χωρίς σχόλια. Ρώτησα για το καλώδιο κ η υπάλληλος χάθηκε για κάνα 3λεπτο. Επέστρεψε κρατώντας το καλώδιο! Άντε να το περιμένεις…

Μη βιαστείς να πεις ότι 2 τίμιους έχει το Ελσίνκι κ έπεσα στον ένα; Λάθος! Μέγα λάθος! Αρχίζω να καταλήγω πως μεταξύ του μέσου Έλληνα κ του μέσου Φινλανδού δεν υπάρχουν μόνο κάποιες χιλιάδες χλμ, αλλά ολόκληρη άβυσσος. Άλλο σημερινό παράδειγμα: ήθελα να ρωτήσω/κλείσω εισιτήριο για Τάλλιν, αλλά όχι μέσω ίντερνετ, δεν έχω πιστωτική. Πάω σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο, σκεπτόμενος ότι εκεί θα μπορούν να μου πουν μαζεμένες τις εναλλακτικές, χωρίς να ψάχνω σε 10 site.

  • Γεια σας. Ενδιαφέρομαι για ένα ακτοπλοϊκό για Τάλλιν; Μπορείτε εσείς να μου πείτε τιμές κ να μου κλείσετε ένα;
  • Ναι, μπορούμε, αλλά γιατί να το πάρεις εδώ; Θα σου έρθει πιο ακριβό.

Ακολουθεί δελτίο ειδήσεων για όσους έχουν προβλήματα ακοής.

Άλλο παράδειγμα: μιλάγαμε στο μεσημεριανό για σπίτια κ τιμές. Στη Φινλανδία, λοιπόν, εκτός από κάποια ειδική κατηγορία σπιτιών (κάτι σαν του ΟΕΚ, αν κατάλαβα), όλα τα άλλα σπίτια μπορούν να πουληθούν χωρίς να πουληθούν χωρίς ούτε ένα σεντς φόρο! Μπορεί να το έχεις πάρει 10ε κ να το πουλήσεις 10 μύρια: αν ζεις μέσα πάνω από 2 χρόνια, θεωρείται 1η κατοικία κ δεν έχει φόρο.

  • Δηλαδή, ρωτάει ο ελληνάρας, κάποιος θα μπορούσε να βάλει τη γυναίκα του κ τα παιδιά του από έναν σε κάθε σπίτι κ να ξεκινήσει να κάνει αφορολόγητο εμπόριο;
  • Ναι, αν είχε παιδιά πάνω από 18 κ έμεναν μέσα πάνω από 2 χρόνια. Αλλά γιατί να το κάνεις αυτό; Επειδή έχει ο νόμος μία τρύπα δε σημαίνει ότι πρέπει να την εκμεταλλευτούμε κ όλας.

Η Φινλανδία είναι, λέει, η λιγότερο διεφθαρμένη χώρα στον κόσμο. Για να ξέρουμε τι σημαίνει ένας στατιστικός αριθμός…

Μετά από αυτό το ανέλπιστο εύρημα πήρα τους δρόμοι κ τσι ρούγες να ανακαλύψω την πόλη. Πολύ κοντά στο ξενοδοχείο που ξέχασα το καλώδιο, είναι ο καθεδρικός ναός, χτισμένος πάνω σε λοφάκι με ωραία θέα.

DSCN0051 DSCN0050

Αποφάσισα να δοκιμάσω κ τις δυνατότητες της μηχανής, οπότε πάρε κ ένα χειροποίητο πανόραμα από αυτό το σημείο. Με μεράκι κ κανάκι… Αν το θες, υπάρχει κ σε Quicktime: εκεί πραγματικά νιώθεις ότι είσαι στο μέρος 😉

Στη συνέχεια πήρα το δρόμο προς τα δυτικά στο νησάκι Katajanokka.

DSCN0052 DSCN0053

Με την ευκαιρία θα πέρναγα από τα τέρμιναλ των ακτοπολοϊκών να ρωτήσω για εισιτήρια κ τιμές. Στη διαδρομή ήταν η ορθόδοξη εκκλησία του Ελσίνκι (της οποίας μου διαφεύγει το όνομα).

DSCN0054 DSCN0057 DSCN0058

Κ αυτή είναι χτισμένη πάνω σε ένα βράχο στην άκρη της θάλασσας. Από εκεί έχεις ωραία θέα των λιμανιών από τις 2 πλευρές. Είπα βράχο κ θα κάνω μία παρένθεση να μην ξεχάσω κάτι που μου έκανε εντύπωση από την ώρα που ήμουν στο πούλμαν από το αεροδρόμιο. Το Ελσίνκι έχει γρανίτη. Πολύ γρανίτη! Στο έδαφος ή θα υπάρχει άσφαλτος/πλάκες, είτε χορταριασμένο χώμα, είτε γρανιτένιοι βράχοι. Υποψιάζομαι πως όσο χώμα φαίνεται είναι εντελώς επιφανειακό κ πως από κάτω θα βρεις γρανίτες φαγωμένους από τους παγετώνες. Σε πολλά σημεία που έχει ανοιχτωshά (sic), βλέπεις γρανιτένιους όγκους να ξεπροβάλουν. Ας μη μιλήσω για το σπίτια: ελάχιστα είναι που δεν έχουν γρανιτένια διακόσμηση.
Θα μου πεις κ τι έγινε; Ε, τπτ, βασικά! Απλά για κάποιον που έρχεται από τα μέρη των ιζηματογενών πετρωμάτων κ του πωρόλιθου είναι αντικείμενο προσοχής.

Περνώντας τη γέφυρα μπαίνεις στο νησάκι. Πραγματικά, έπρεπε να το δω στο χάρτη για να βεβαιωθώ ότι είναι νησί-νησί. Είναι άλλη μία ωραία ρυμοτομημένη συνοικία της πόλης με πολλά όμορφα σπίτια, που φαντάζουν αρχοντικά στα γκριζαρισμένα από την κωλο-Αθήνα μάτια μου. Όλα τους βαμμένα με ωραία μπλε, σωμόν κ άλλα παστέλ χρώματα. Ωραία περιοχή εκεί κ δε χρειαζόταν να προσπαθήσει πολύ να το δείξει. Απέπνεε έναν αέρα… χμμ… σιγουριάς, ηρεμίας, ασφάλειας.

DSCN0056 DSCN0059 DSCN0060 DSCN0061 DSCN0062

Το ψιλόβροχο που δεν είχε σταματήσει να πέφτει από την ώρα που ξεκίνησα με είχε μουσκέψει σχεδόν, αλλά δε με πολυ-ένοιαζε. Είχα άλλα, πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα να ασχοληθώ (άσε που έχω πάρει κ το βάπτισμα του νερού στο Βέλγιο! Μουαχα!). Προς το νοτιο-ανατολικό μέρος του νησιού υπάρχουν νεόκτιστα συγκροτήματα διαμερισμάτων. Ένα πράγμα που σίγουρα θα σου τραβήξει την προσοχή είναι τα μπαλκόνια. Δεν είναι μόνο το ότι είναι μικρούλικα. Το ίδιο τα κάνουν τώρα κ στην Αθήνα για να γλυτώνουν κυβικά κ τετραγωνικά οι κατασκευαστές. Είναι το ότι έχουν τζάμι από πάνω μέχρι κάτω. Πριν απορήσεις θυμήσου πόσο βόρεια βρισκόμαστε: ζήτημα είναι αν υπάρχουν 20 μέρες το χρόνο όπου μπορείς πραγματικά να κάτσεις στο μπαλκόνι χωρίς να το δαγκώσεις.

DSCN0063 DSCN0064

Σε εκείνο το σημείο είναι κ το ντόκο της NordicJetLines, μίας από της εταιρείες με καταμαράν για Τάλλιν.

Τα βήματα με έφεραν στο τέλος της Esplanadi, την ώρα που οι πλανόδιοι μάζευαν τους πάγκους τους. Να πάρει! Μου είχαν πει για αυτή την αγορά, αλλά για Σάββατο, όχι κ για καθημερινές. Πέρασα κ χαιρέτησα μία κ το φρουρό του… χμμ, ξέρω γω; Του προέδρου/πρωθυπουργού/βασιλιά; Αλήθεια, έχει βασιλιά η Φινλανδία; Ξέχασα να ρωτήσω κ βαριέμαι να κοιτάξω. Πάρε το ως τασκ για το σπίτι 🙂 Σε εκείνο το σημείο φεύγει κ το πέραμα για Σουομενλίνα.
Στο χάρτη που έχω στο κινητό μου, φαίνεται ότι υπάρχει ένας υπόγειος δρόμος ως το νησί. Ναι, λέει, αλήθεια υπάρχει αλλά είναι μόνο για έκτακτα περιστατικά. Αν θέλω, πάντως, το χειμώνα που παγώνει η θάλασσα μπορώ να πάω με τα πόδια στο νησί. Χα! Μετά το Χριστό στη λίμνη Γενησαρέτ, τον Γκουζγκούνη που πήγε με τα πόδια στην Αίγινα, τώρα κ εγώ έχω τη δυνατότητα να κάνω το θαύμα. Δε θα ξεχάσω, έχω κλείσει ήδη εισιτήριο…

DSCN0055 DSCN0066

Στην άλλη μεριά του λιμανιού πιάνουν ντόκο οι άλλες 2 υποψήφιες εταιρείες, η SuperSeaCat κ η Linda.

DSCN0067 DSCN0068

Φτάνοντας στο τέρμιναλ είδα ότι τα 2 βραδινά δρομολόγια της Linda είχαν ακυρωθεί, οπότε κ πήγα μονοκούκι στη SuperSeaCat. Τελικά, αυτό αποδείχτηκε σοφή επιλογή. Έχουν προσφορά day cruises προς Τάλλιν με 39ε, τη στιγμή που η NJL τα έδινε 59ε κ μόνο μέσω νετ. Σα να μη φτάνει αυτό, μπορείς να κάνεις κράτηση από πριν κ να πας εκεί επί τόπου κ να πληρώσεις τη μέρα του ταξιδιού. Αργείς να ξυπνήσεις; Δε σου κοστίζει τπτ 😉
Αν, βέβαια, σε πειράζει η θάλασσα, ο χρόνος είναι χρήμα ή είσαι απλά ο Μήτσος Χαϊχλίδογλου, τότε σου προτείνω την CopterLine. Για 20′ κ 80ε θα νιώσεις λες κ παίζεις σε βίντεο κλιπ της Τζίνας Βαρώνη. Μουαχα! Στο to-do list για το επόμενο ταξίδι (αν υπάρξει ;-))

Ακριβώς πάνω από το Olympiaterminali, βρίσκεται το πάρκο Tahtitorninmaki (σιγά μην το ήξερα, στο χάρτη το είδα!). Θα έχεις ήδη καταλάβει τι καταπράσινο μέρος είναι το Ελσίνκι. Αυτό που δε φαίνεται από τις φωτο είναι το πόσο καλόγουστα κ αρμονικά είναι τοποθετημένη αυτή η πρασινάδα. Σαν τα δέντρα στην Αχαρνών…

DSCN0069 DSCN0070 DSCN0071 DSCN0072

Στην περιοχή Kaivopuisto. Δυστυχώς, κανένας χάρτης, καμία αεροφωτογραφία, κανένα πανόραμα δεν μπορεί να σου μεταδώσει την ηρεμία ενός μέρους…

DSCN0073 DSCN0074 DSCN0075 DSCN0077

Δεν ξέρω αν το Ελσίνκι έχει ήδη μασκώτ. Αν δεν έχει, όμως, ψηφίζω το γλάρο. Οι γλάροι είναι σχεδόν παντού στην πόλη κ κράζουν με κάθε ευκαιρία. Έχουν συνηθίσει τους ανθρώπους κ τους βλέπεις στα πεζοδρόμια μέσα στην πόλη πατ, πατ, πατ να τσιμπολογάνε ό,τι βρουν.

DSCN0076

Μου κόλλησε να κάνω το γύρω του ακρωτηρίου πάνω στο οποίο βρίσκεται το Ελσίνκι κ σχεδόν τα κατάφερα. Στο νότιο μέρος του έχει ναυπηγεία κ ακριβώς δίπλα τους ολοκαίνουριες παραθαλλάσιες κατοικίες. Οι φώτο είναι από λίγο πιο πάνω, όταν άρχισα να παίρνω το δρόμο της επιστροφής (δε βάσταγα άλλο τόσες ώρες τη βροχή πλίτσι-πλίτσι)

DSCN0079 DSCN0080 DSCN0081

Στο τέλος, έκανα κ μία στάση στο εμπορικό κέντρο Kampi. Στο υπόγειό του βρίσκεται ο σταθμός των υπεραστικών λεωφορείων. Έχει κ καλοκαιρινές εκπτώσεις αυτήν την περίοδο, οπότε καταλαβαίνεις τι γίνεται εκεί μέσα.

DSCN0082

Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο, την προσοχή μου τράβηξε το ομώνυμο club στο υπόγειό του. Πήγα στη ρεσεψιόν να ρωτήσω περισσότερες πληροφορίες: είναι με είσοδο, όπως, λέει, σχεδόν όλα στη Φινλανδία; Έχει ποτό; Ως ένοικος του ξενοδοχείου, έχω καμία έκπτωση; Ο (όχι κ τόσο φανατικός άντρας) ρεσεψιονίστας έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. «Θέλετε απόψε να πάτε στο κλαμπ; Να σας δώσω μία κάρτα για δωρεάν ποτό; Ε; Ε;» με ρώτησε τσαχπίνογαργιαλιάρικα, κάνοντάς μου ματάκια. Μπα, π’ανάθεμά σε, κακορίζικε! Για αυτό πέταξα τόσες χιλιάδες χλμ; Από τόσες ζουμερές Φινλανδές εσύ μου έτυχες; Δεν είπα τπτ, καθώς την επόμενη μέρα πάλι μπροστά μου θα τον έβρισκα κ ήθελα να ρωτήσω 1 σωρό πράγματα. Πήρα το χαρτάκι αμίλητος.

Το βράδυ είχε πάλι φαγητό στο εστιατόριο Sevilla του ξενοδοχείου: φαίνεται έχω αναπτύξει σχέση εξάρτησης με το ψητό φιλέτο κ τις σούπες τους (ιδίως αυτή με σολωμό). Μετά το χορταστικό γεύμα σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω το δωρεάν ποτό στο κλαμπ. Η πινακίδα στην είσοδό του το έλεγε ξεκάθαρα: Party like the Finns do. Χτύπησα την κοιλιά να κατέβει το φαγητό, φόρεσα ένα αστραφτερό χαμόγελο κ κατέβηκα τις σκάλες. Μέσα στο κλαμπ ήταν με το ζόρι 7 άτομα κ έπαιζε ένα ξεχασμένο ντίσκο από το ’80. Άφησα το χαμόγελο σε ένα τραπέζι κ ανέβηκα πάλι τις σκάλες. Ώρα για νάνι, αύριο έχει πρωινό ξύπνημα για Τάλλιν.

Α, ναι, μην το ξεχάσω: οι φώτο από χτες

DSCN0030 DSCN0031 DSCN0032 DSCN0033 DSCN0034 DSCN0035 DSCN0036 DSCN0037 DSCN0038 DSCN0040

Advertisements

Ιουνίου 28, 2007

Φινλανδία – Ημέρα 2.9beta

Posted in Φινλανδία στις 2:09 πμ από perissos

Πάλι την έκανα την ελληναριά μου!

«Τι να’ν’αυτό που ξάφνου μέσα μου φουντώωωωωνεειιιι» κ όποτε πάω ταξίδι τρώω σα να μην υπάρχει αύριο;

Το πρωί το γνωστό ξεκοίλιασμα των 45′ στο μπουφέ, το μεσημέρι επιδρομή στο εστιατόριο του πελάτη, το βράδυ τώρα μενού 4 πιάτων στο εστιατόριο. Θα σκάσω…

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή! Είχαμε μείνει εκεί που ο Ρολάνδος ετοιμαζόταν να να αντιμετωπίσει τις ορδές του βασιλιά Μαρζίλ… 🙂

Το πρωινό ξύπνημα επεφύλασσε μία ευχάριστη έκπληξη: με υποδέχτηκε ένας υπέροχος, ολόλαμπρος, καλοκαιρινός μπουγατσόβροχος. Από τις 07.00 που σηκώθηκα, δε σταμάτησε να ρίχνει βροχή. Μέρα που βρήκε, σήμερα που έσερνα τη βαλίτσα. Άνοιξα την ομπρέλα, αλλά δεν έκανε κ πολλά πράγματα. Η βαλίτσα μούσκεψε, θυμίζοντάς μου τη σημασία μιας αδιάβροχης επένδυσης στις αποσκευές. Όση ώρα την έβλεπα ανήμπορος να παπαριάζει, έβαλα ένα νοητικό Post-it να πάω να πάρω μία βαλίτσα της προκοπής χωρίς άλλη καθυστέρηση. Προφανώς κ θα έχει την τύχη των πραγματικών Post-it: στον κουβά!

Η σημερινή ημέρα, εκτός από την καλοκαιρινή χαρά θεού, επεφύλασσε (ευτυχώς!) κ τη λύση της χτεσινής σπαζοκεφαλιάς με τους σέρβερ που δεν έτρεχαν. Όπως όλα τα ωραία πράγματα στη ζωή, η λύση ήταν απλή. Τόσο απλή που θα μπορούσαν να είχαν περάσει μήνες μέχρι να το πάρουμε πρέφα. Ευτυχώς που βρισκόταν εκεί ο Tario(*), ένας βετεράνος του (p)Solaris κ της Oracle να κατεβάσει καμία ιδέα να δοκιμάσουμε. Τελικά, οι εταιρείες θα πρέπει να έχουν εσωτερικά έναν άνθρωπο να κάνει αυτήν ακριβώς τη δουλειά: να ακούει το πρόβλημά σου κ μέσα από την πείρα του να σου δίνει φρέσκιες προτάσεις κ λύσεις. Πράγματα που το κολημμένο κ θολωμένο σου μυαλό αποκλείεται να σκεφτεί.

Μετά από αυτό το Φινλανδικό ζμπρώξιμο, η εγκατάσταση προχώρησε γρήγορα. Πριν το καταλάβω, η εφαρμογή είχε εγκατασταθεί στο cluster κ ο πελάτης είχε τη χαρά να απλώσει τα χέρια του επάνω της. Τι το θέλαμε;!; Από την πρώτη οθόνη άρχισε να έχει σχόλια: γιατί το κουμπί δεν είναι δεξιά όπως παντού, γιατί δεν μπορώ να βάλω το url έτσι, γιατί δε λειτουργεί το μενού,… Οι αιώνιες 1002 μικρές παπαρίτσες που σπάνε τα νεύρα των προγραμματιστών κ παίρνουν πίσω απαντήσεις του στυλ «αφού δουλεύει, τι ψάχνεται τώρα;» Το κακό είναι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Όχι γιατι πληρώνει, αλλά γιατί ξέρει καλύτερα από τον καθένα πόσο μ@λάκας κ ανεπίδεκτος μαθήσεως είναι. Οπότε οι παπαρίτσες θα διορθωθούν θέλοντας κ μη.

Πέρα από αυτά, κάτι άλλο ιδιαίτερο δεν υπήρξε. Κατά τις 18.30 το σχολάσαμε κ τράβηξα για το νέο ξενοδοχείο μου. Στην αρχή νόμιζα πως το Sokos Vantaa θα είναι κοντά στο αεροδρόμιο (κάτι σαν το Sofitel στο ΕλΒενιζελ), αλλά έπεσα έξω. Είναι 7 χλμ από το αεροδρόμιο κ ο πιο πρακτικός τρόπος να έρθει κανείς εδώ είναι με το τραίνο. Να η ευκαιρία μου να δω από κοντά κ τους σιδηροδρόμους των Ούνωνε.

Προορισμός μου ήταν η στάση Tikkurilla. Αυτό διαβάζεται Τίκουρ’λα. Κατά κανόνα, λέει, στα Φινλανδικά ο τόνος μπαίνει στην 1η συλλαβή. Όλο το δρόμο μέχρι το σταθμό το έλεγα κ το ξανάλεγα να πετύχω την προφορά, μην τυχόν κ βρεθώ στην Καπερναούμ. Τα τραίνα εκτός από προορισμό χαρακτηρίζονται κ από ένα γράμμα (Ζ, Κ, Η,…) το οποίο δείχνει τι τύπου είναι το τραίνο (τοπικό, intercity,…) κ πόσες στάσεις κάνει ως τον προορισμό του, άρα κ πόσο γρήγορα φτάνει. Το ειστήριο για Τίκουρλα κάνει 3,6ε. Το τραίνο που έφευγε εκείνη την ώρα ήταν ένα απλό τοπικό τραίνο (Κ) που σταμάταγε σε σχεδόν όλες τις στάσεις. Μέσα ήταν πεντακάθαρο κ τα καθίσματα πολύ άνετα. Εδώ, μαζί με τα κανονικά χάρτινα εισιτήρια έχουν κ μαγνητικά εισιτήρια σαν το e-pass των διοδίων. Πλησιάζειςτην κάρτα στο μηχάνημα, πατάς τον αριθμό των διαδρομών που πρέπει να αφαιρέσει κ αυτό ήταν.

Στη σύντομη διαδρομή του ενός τετάρτου είχα κ ένα κακό συναπάντημα: ένας μεθυσμένος, από τους πάμπολλους που θα δεις να κυκλοφορούν αδέσποτοι, ήρθε κ κάθησε δίπλα μου. Δε φτάνει που βρώμαγε κ έζεχνε ο Ορέστης Μακρής είχε όρεξη κ για χειραψίες($). Παρ’όλο το μεθύσι του, κατάλαβε τη σιχαμάρα με την οποία τον κοίταξα κ άρχισε να με ψάλλει ενοχλημένος μιλώντας ανάποδα(#).

– I don’t speak Finnish.

– Finish? …it is Lapland.

Άχου το γ@μιόλικο! Του έμειναν ζωντανά 2 εγκεφαλικά κύτταρα… Αποφάσισα να τον αγνοήσω, αλλά αυτός συνέχισε το μπαγλαμαδάκι του. Μία φινλανδικά, μία γαλλικά κ στο τέλος αγγλικά. Κάπου εκεί τα πήρα κ έπεσε το βλέμμα πίσω κ σας έφαγα. Αποφάσισε επιτέλους να με αφήσει ήσυχο μην έχουμε άλλα κ άρχισε να ασχολείται με μία γκόμενα λίγο πιο πέρα. Μετά από λίγο κατέβηκε κ πήρε μαζί κ το ποτισμένο του χνώτο.

Μέσα στο τραίνο έχει φωνητικές αναγγελίες των επόμενω σταθμών, αλλά θα πρέπει να έχει πραγματικά ησυχία για να βγάλεις τι λέει. Καλύτερα να ρίχνεις μία ματιά στα ονόματα των σταθμών για καλό κ για κακό. Το ξενοδοχείο είναι 2 βήματα από το σταθμό.

Ο σκατένιος καιρός με έκανε να βαρυγκομήσω στη σκέψη του ταξιδιού μέχρι το Ελσίνκι. Κατέβηκα μέχρι το εστιατόριο Sevilla στο ισόγειο του ξενοδοχείου. Το μέρος είνια πολύ καλά διακοσμημένο κ τα πιάτα πολύ νόστιμα. Γέμισα το χρόνο μου χαζεύοντας την ανοικτή κουζίνα: κάθε τι που έπιαναν οι μαγείρισσες στα καπάκια πήγαιναν κ έπλεναν τα χέρια τους με σαπούνι! Πολύ καθαριότητα. Όπως είπα κ στην αρχή, σαβούριασα πολύ καλά: σούπα μανιτάρια, πλατώ τυριών, χοιρινό φιλέτο γκριλ κ ζεστό κεικ σοκολάτα με παγωτό. Όλα αυτά με 38ε. Το στομάχι μου έκανε πρρρ, πρρρ ευτυχισμένο που θα έχει να ασχολείται.

Στη συνέχεια ανέβηκα στον ημιόροφο του ξενοδοχείου, σε ένα από τα μπαρ όπου είχε live συγκρότημα ροκ. Καμία 200ριά κόσμος έκαναν τρελό κέφι, αποδεικνύοντας ότι οι Φινλανδοί είναι μονοκούκι φαν της ροκιάς. Παράγγειλα μία βότκα λεμόνι, πήρα μία βότκα με ένα κάτουρο μέσα (μάλλον RedBull) κ άρχισα να κόβω βόλτες παρατηρώντας τα βόρεια πιπινάκια κ τον κόσμο. Έχεις λάβει ποτέ μέιλ από αυτά με τα τρελά γκομενάκια σε clubs από δανία, σουηδία κ αλλού; Ε, κ εδώ έπαιζαν τέτοια μουτράκια. ΟK, ίσως όχι κ σε συντριπτική αναλογία, αλλά το γεγονός ήταν ότι υπήρχαν αρκετές head-turners. Καλή φάση. Για κακή μου τύχη, δεν πρόλαβα να παραγγείλω το ποτό μου κ το live τελείωσε. Ο κόσμος έφευγε σχεδόν σαν κοπάδι είτε για να καπνίσει στο μπαλκόνι είτε να την κάνει. Κάπου εκεί βαρέθηκα να τριγυρίζω τσεποχέρης ανάμεσα στον κόσμο κ πήρα την απόφαση να έρθω εδώ να μοιραστώ μαζί σου τις περιπέτειές μου (τις ποιες;!;)

Δύστυχώς, φώτο σήμερα δεν έχει, πρέπει να ξέχασα το καλώδιο USB στο αλλο ξενοδοχείο το πρωί. Για να δούμε αν θα βρεθεί… Πάω για ύπνο, κουτουλάω από νύστα!

* Κ όχι Πάριο!

$ Επειδή όταν είσαι μεθυσμένος, αγαπάς όλο τον κόσμο γιατι είσαι εσύ μαζί…

# Έτσι ακούγονται τα φινλανδικά

Ιουνίου 27, 2007

Φινλανδία – Ημέρα 1.3

Posted in Φινλανδία στις 1:29 πμ από perissos

Χτες έλεγα κάτι ιστορίες για γιν κ γιαγκ, ε;!;

Π@πάρια μάντολες, φίλε/η αναγνώστη/ρια, κ μάλιστα πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις. Κυριολεκτικά!

Μόλις είχα αρχίσει να γλαρώνω κατά τις 02.30+ όταν φωνές ήρθαν να ταράξουν τον ύπνο μου. Σπάσιμο, τη στιγμή ακριβώς που πας να τον ψιλοπάρεις (τον ύπνο!). Στην αρχή νόμισα ότι είναι από τα μπαράκια στον πεζόδρομο Yliopistonkatu κάτω από το παράθυρό μου κ βυθίστηκα περίσσότερο κάτω από το πάπλωμα. Αυτές, όμως, όχι μόνο δε μειώθηκαν, αλλά δυνάμωσαν. Χτυπήματα άρχισαν να παρεμβάλλονται στις φωνές, μαζί με ποδοβολητά. Ήταν από το διάδρομο;;;

Σηκώθηκα με την τσίμπλα στο μάτι. Ναι, ήταν φωνές από το διάδρομο. Κάποιοι τα είχαν πιει κ έκαναν φασαρία στο δίπλα ή το παραδίπλα δωμάτιο κ το διάδρομο. Ετοιμάστηκα να βγω στο διάδρομο να τους πω να κάνουν λίγο ησυχία, ξεχνώντας ότι σχεδόν ήμουν με τη μαλαπέρδα έξω. Την ώρα που έλεγα να ανοίξω την πόρτα άρχισα να ακούω χτυπήματα. Σε κορμί. Μαζί με οιμωγές. Κάποιος τις άρπαζε κ μάλιστα χοντρά! Δεν πρόλαβα να συνέλθω κ άρχισα να ακούω κ σπασίματα από τασάκια κ άλλα πράγματα. Φινλανδικές βρισιές, φινλανδικές κλωτσιές, φινλανδικά ποδοβολητά στο διάδρομο. Από το ματάκι έβλεπα έναν τύπο να πηγαινοέρχεται κ να κλωτσάει το τζάμι της εξόδου κινδύνου. Πάπαλα η νύστα…

Να ανοίξω την πόρτα ούτε λόγος. Ως γνωστόν ανοίγει προς τα έξω, οπότε άντε να κλείσει μετά αν χρειαστεί. Σκέφτηκα να πάρω τηλ τη ρεσεψιόν, αλλά δε θα το είχαν κάνει ήδη άλλοι; Μην τους ζαλίζω κ εγώ με τα προφανή(*) Δεν παίρνω τα μπατσόσκυλα να πλακώσουν τώρα στη βράση; Το 112 στο κινητό δούλεψε στο πιτς φυτίλι. Ο ευγενέστατος μπάτσος αφού άκουσε την εισαγωγή που του έκανα, με παρέπεμψε κανονικά «Χμμ, δεν παίρνετε τηλ τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου σας να μας ειδοποιήσουν αυτοί;» Ωραίος, μεγάλε! Αρκετά ασχολήθηκα! Οι οιμωγές κ τα χτυπήματα από το δίπλα δωμάτιο έπαψαν (ίσως κ να τον ξέκαναν), οπότε ώρα να κοιμηθεί πάλι ο φιλήσυχος πολίτης σα να μην έγινε τπτ.

Σήμερα το πρωί σηκώθηκα κατά τις 07.00 για να προλάβω να σαβουρώσω κ να είμαι στον πελάτη εγκαίρως. Οι παπουτσιές στην πόρτα κ τον τοίχο του δωματίου 626 ήταν η απόδειξη ότι δεν είχα άλλο ένα ζωντανό όνειρο.

Ο μπουφές του ξενοδοχείου ήταν υπερπλήρης. Εκεί, μάλιστα, κατάλαβα τι εννοούν κάποια ξενοδοχεία όταν λένε στο σite τους scandinavian buffet. Καπνιστή ρέγγα κ σκουμπρί έχεις φάει για πρωινό; Ούτε κ εγώ κ δε σκόπευα να αρχίσω τώρα. Περιορίστηκα σε μία πολύ ωραία ποικιλία από ζαμπονοειδή με πολύ ωραία ψωμάκια ολικής άλεσης κ γιαούρτι με δημητριακά κ lingoberries. Να κ κάτι που δεν τρώω κάθε πρωί.

Το κτίριο του πελάτη ήταν ιδιαίτερα εύκολο να το βρω, ουσιαστικά 2 βήματα απο το ξενοδοχείο. Αυτό, όμως, που βρήκα μέσα δεν ήταν κ ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη. Τους είχαμε ρωτήσει τι θα βρούμε εκεί, αν θα τα στήσουμε όλα εκ του μηδενός ή θα μας περιμένουν οι server στημένοι έτοιμοι. «Ναι, ναι, μην ανησυχείτε! Είναι ο Frederick εκεί κ στήνει τα μηχανήματα» ήταν η στάνταρ απάντησή τους. Φτάνοντας εκεί ειδα ότι όποιος είχε στοιχηματίσει στο «καμμένη γη» είχε κερδίσει! Ένας τεράστιος όροφος, ατέλειωτοι διάδρομοι, άδειοι από τη μία άκρη μέχρι την άλλη. Οι 5-6 υπάλληλοι που ήταν σκόρπιοι τον έκαναν να φαίνεται ακόμα πιο έρημος. Για δίκτυο κ μηχανήματα ούτε λόγος: DNS δεν υπήρχε, από τα 3 μηχανήματα το ένα ήταν έτοιμο κ τα υπόγεια ήταν, λέει, γεμάτα με πισια κ οθόνες που ήθελαν ξεπακετάρισμα. Δεν έμενε παρά να περιμένουμε τους senior consultants από τους contractors του πελάτη.

Σε λίγο ήρθε ο πρώτος ή μάλλον η πρώτη. Ε, λοιπόν, αυτό το σκηνικό μάλλον θα μου μείνει χαραγμένο στην επαγγελματική μου μνήμη. Μια σεβάσμια κυρία, μπορεί κ κοντά στα 60, σκάει μύτη με σανδάλια κ ένα back-pack για το λάπι (#). Αυτή είναι η senior consultant; Πραγματικά, ο τίτλος είναι απόλυτα ταιριαστός. Η γυναίκα μπορεί να είναι κ μάνα μου κ ήρθε να μας βοηθήσει να στήσουμε; Δεν το χωράει το μυαλό μου. Μιλάει με τον πελάτη κ δεν μπορώ να σταματήσω να την παρατηρώ, όσο μπορώ πιο διακριτικά. Ο χαρακτηρισμός «θείτσα»($) αναβοσβήνει στο μυαλό μου. «Χαλάρωσε, ρε κολλημένε! Είναι μία γενιά μπροστά από μας, σε 20 χρόνια κ εσύ έτσι θα είσαι!». Ναι, αλλά δεν μπορώ να το χωνέψω. Περιστοιχιζόμαστε όλη μέρα από πιτσιρικαρία στην εταιρεία κ νομίζουμε ότι είμαστε ακόμη τζόβενα, 30+ χρονών μ@λάκες. Τέσπα…

Μέχρι να ξεκινήσει η εγκατάσταση, γνωριζόμαστε με τη senior κ ανταλάσσουμε ταξιδιωτικές πληροφορίες για Κρήτη κ Ελσίνκι: πάει μία εβδομάδα τον Ιούλιο στα Χανιά, έχω μπροστά μου το ΣΚ να εκμεταλλευτώ. ΟΚ, δεν αισθάνομαι καλά που ξύνουμε τα @@ μας, αλλά τι άλλο να κάνω όταν ακόμα στήνεται το δίκτυο;;;

Η εγκατάσταση προχωράει με αργό ρυθμό, πολύ αργό ρυθμό, αντίστοιχο της ταχύτητας του πούλμαν του αεροδρομίου. Καταλαβαίνω ότι η κυριούλα, παρόλο που είναι συμπαθητική, είναι expert μόνο κατ’όνομα(^): αν τύχει καμία στραβή, είμαι μόνος μου!

Διάλειμμα για φαγητό. Εδώ, λέει, το lunch break ξεκινά για κάποιους από τις 11.00 ενώ το εστατόριο του κτιρίου κλείνει στις 13.00, ίσα-ίσα που το προλαβαίνουμε. Ακόμα πιο νωρίς κ από το Βέλγιο, δηλ… Στο εστατόριο του κτιρίου μπορείς να φας κ να πιεις ουσιαστικά απεριόριστα με 8ε. Χαρά σε αυτούς που γεννήθηκαν πεινασμένοι… Ένα πιάτο japaneze rainbow trout με δικαιώνει για την επιλογή μου.

Η εγκατάσταση συνεχίζεται μετά το φαγητό. Ο Myrphy χτυπάει κ πάλι. Η επικοινωνία με τη βάση παίρνει τα @@ μου. Τρέχα γύρευε τώρα σε Solaris μηχανήματα πίσω από firewall χωρίς DMZ με καρφωμένο αρχείο hosts. Η ώρα έχει πάει 18.00, οι του πελάτη θέλουν φύγουν, είναι εκεί από τις 08.00. Άσχετο, αλλά η εργάσιμη μέρα εκεί, λέει, είναι από τις 08.00 ως τις 16.00. Υποτάσσομαι στη μοίρα μου κ αποδέχομαι την ήττα της πρώτης μέρας. Δίνουμε ραντεβού για φαγητό στο Eatz.

DSCN0007 DSCN0008 DSCN0009DSCN0014

Ο κεντρικός σιδ.σταθμός.

DSCN0010 DSCN0011 DSCN0012

Άπλες κ πάλι άπλες…

To Eatz είναι ένας πουλυχώρος, με διάφορα εστιατόρια κ κουζίνες μαζί. Η χαρά του αναποφάσιστου, κλασσικό meeting point για τουρίστες από ό,τι βλέπω. Παραγγέλνουμε ένα Giant μενού για 4, Rovaniemi meets Asia. Συνδυασμός ασιατικού με φινλανδικό φαγητό το οποίο μεταφράζεται σε αρκετά καλό σούσι, λαχταριστά chow mein κοτόπουλο κ τάρανδο με πουρέ κ μαρμελάδα lingonberries. Περιττό να σου πω πως θα μου μείνει το τελευταίο. Ο τάρανδος, τουλάχιστον αυτό που φάγαμε, έχει μία μυρωδιά κ γεύση που φέρνει λίγο από αρνί κ μαγειρίτσα. Από μόνο του δε θα έλεγε κ πολλά, αλλά με τον πουρέ κ τη μαρμελάδα το βρήκα εξαιρετικό. Όλα αυτά με 25ε το άτομο.

Είχαμε ήδη κατεβάσει από 3-4 Lapin kulta ο καθένας κ είπαμε να πάμε στο Torni να πιούμε κ τπτ 🙂 Όπως το έθεσε εύστοχα ένας Φινλανδός: being sobber is not an option. Το bar του Torni παίζει να είναι ένα από τα ψηλότερα σημεία του επίπεδου Ελσίνκι. Ο χώρος είναι μικρός κ δε σταματάει στιγμή να υποδέχεται τουρίστες κ ντόπιους που ψάχνουν το «πίνε ψηλά κ αγνάντευε». Δεν τους αδικώ…

DSCN0016 DSCN0018 DSCN0019 DSCN0020 DSCN0021 DSCN0023 DSCN0024 DSCN0025 DSCN0026 DSCN0027 DSCN0029

Όλες οι φώτο έχουν τραβηχτεί μετά τις 23.00 το βράδυ.

Επόμενο ήταν να υπάρξει η ακόλουθη στιχομυθία στο τέλος της ημέρας

– Good night!

– Is this a joke?

* Ακόμα κ εδώ διακριτικός, τρομάρα μου!

# Για να έχει back-pack θα πει ότι το κουβαλάει συνέχεια.

$ Δωσμένος από συνάδελφο σε αντίστοιχο σκηνικό πριν λίγο καιρό.

^ Της λέω έναν προφανή τρόπο να εκταλεστούν κάποια script κ δε σταματάει να λέει μετά κ να μονολογεί «ναι, ναι! Έχεις δίκιο! Μπορεί να γίνει κ έτσι». Σχεδόν μου μαύρισε την ψυχή αυτή η προσπάθεια να δικαιολογήσει τη χρησιμότητά της κ το rate της.

Ιουνίου 26, 2007

Φινλανδία – Ημέρα 0.5

Posted in Φινλανδία στις 2:09 πμ από perissos

Είμαι στα δροσερά χώματα του βορρά εδώ κ σχεδόν 2,5 ώρες.

Τι διαφορά από τη βραστή χαβούζα των 40+!…

Μετά από λίγα βήματα στην πόλη συνειδητοπ[οίησα ότι ήμουν από τους λίγους που δε φορούσαν κάποιο μακρύ μανίκι. Την έκανε την ψυχρούλα του κ ναι! αποφάσισα να βάλω ένα μπουφανάκι από το σταθμό στο ξενοδοχείο.

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

Η πτήση από Αθήνα-Μόναχο πέρασε χωρίς πολλά-πολλά, λίγο τσιμπολογώντας τα καλά που μας έδωσαν να φάμε, λίγο λαγοκοιμώμενος.

Τώρα που είπα «φάγαμε», θυμήθηκα: ενόσω μασούλαγα τα χάλια σουτζουκάκια της Aegean με το αιώνιο πιλάφι δεν κρατήθηκα να μη χαμογελάσω. Όσες φορές έχω πάει με κάποιο συνάδελφο ταξίδι, δεν μπορεί τη στιγμή του φαγητού να μη σχολιάσει πως η Ο.Α. «έχει με διαφορά το καλύτερο φαγητό» κ «τι είναι αυτά; δε μετράνε μία μπροστά της». Το οποίο ΟΚ, δεν απέχει κ πολύ από την αλήθεια, αλλά το θέμα μου εδώ είναι άλλο. Αρχίζω να καταλήγω πως ο Έλλην που έχει πάρει το αεροπλάνο 4-5 φορές (κατα προτίμηση όταν του το πληρώνουν άλλοι ;-)) οφείλει να το δείξει εκθειάζοντας το φαγητό της Ο.Α. «εμένα που με βλέπεις, έχω γυρίσει κ σαν την Ο.Α. πουθενά». Θα ακούσεις όλο ιστορίες για την άθλια εξυπηρέτηση της Swiss, για τις χάλια προσγειώσεις της Β.Α., τις γκομενάρες αεροσυνοδούς της Aegean κ εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Αυτό που ξεχνάει να πει ο Ελληναράκος είναι πως αυτά τα θυμάται κ τα λέει όταν πληρώνει η εταιρεία. Όταν ψάχνει αυτός εισιτήριο για το 3ήμερο χαλάρωσης τα κάνει όλα γαργάρα. Πάει πολύ, γλέπεις, να πληρώνει την καλοψημένη κρέπα κ το χαμογελαστό γκομενάκι +50ε στο εισιτήριο. 😉

Ξέφυγα, όμως, από το θέμα (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοιο…)

Το transit στο Μόναχο ήταν υπολογισμένο με γερμανική ακρίβεια. Όσο ακριβώς χρειάστηκε να περπατήσω από την πύλη άφιξης στην πύλη αναχώρησης. Λίγο μελαγχολικό το αεροδρόμιο ή μάλλον ο τρόπος που το έβλεπα. Εδώ κ χρόνια έχω αρχίσει να μην απολαμβάνω κ τόσο τα ταξίδια όσο τον πρώτο καιρό: αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ την εμπειρία, να πω μία μλκ τέσπα. Κάτι τέτοιοι νεκροί χρόνοι αναμονής μου το θυμίζουν: το μόνο που μπορεί ν α σταματήσει τη σκέψη, είναι να ανοίγω τα μάτια διάπλατα κ να τα περνάω όλα ανεπεξέργαστα.

Δεύτερη πτήση, Μόναχο-Ελσίνκι. Όλο κ πιο βόρεια. Άραγε έχω ξαναπάει τόσο βόρεια; (Μόλις είδα ένα παγκόσμιο άτλαντα κ η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι!) Το πιο βόρειο που είχα πάει ήταν στο Εδιμβούργο, μια φορά κ έναν καιρό την ένδοξη εποχή των ISTs.

DSCN0002

Η θέα από το παράθυρο του αεροπλάνου είναι υπέροχη. Ένα ατέλειωτο στρώμα από σύννεφα από κάτω μας. Μια αχανής έκταση σε όλες τις αποχρώσεις του λευκού κ του γκρίζου. Κάνω συνειρμούς με το βόρειο γεωγραφικό πλάτος κ φαντάζομαι ότι είμαι ήδη πάνω από τους πόλους κ την ατέλειωτες χιονισμένες πεδιάδες. Εξαιρετικό φόντο για ονειροπόληση.

Το αεροπλάνο αρχίζει να βυθίζεται. Το νιώθεις ότι φτάνεις κ η φωνή του φροντιστή το επιβεβαιώνει. Φτάνουμε, λοιπόν, στη χώρα της Νόκια. Χαρές που θα κάνει το κινητό μου μόλις το ανοίξω. Ήρθε στην πατρίδα το Νοκιάκι…

 

Πλησιάζουμε την ακτή ενώ ο ήλιος βασιλεύει! Ακόμα βασιλεύει! Κ η ώρα είναι σχεδόν 22.30! Είμαστε βόρεια, δεν υπάρχει αμφιβολία επί τούτου!

DSCN0003

Κάτω φαίνεται ένα νησάκι. Κ 2ο. Κ 3ο. Κ άλλο, κ άλλο, κ άλλο. 10άδες μικρά νησάκια όπου κ να κοιτάξεις. Άλλα καταπράσινα, με το σκούρο πράσινο του βορρά, άλλα γυμνά με το ανοιχτό καφέ της άμμου. Κάποιο έχει ένα σπιτάκι επάνω. Όλο πυκνώνουν. Κάποια στιγμή είμαστε πάνω από τη στεριά, αλλά αργώ να το καταλάβω ότι η θάλασσα τελείωσε. Η γη κ το νερό συνεχίζουν να αναμειγνύονται, νησάκια από τη μία, λίμνες από την άλλη. Βλέποντας αυτή την ανταλλαγή στην ακτογραμμή, μου ήρθε συνειρμικά η εικόνα του γιν κ του γιαγκ: το ένα απωθεί το άλλο, το ένα μέσα στο άλλο.

Όσο χαμηλώνει το αεροπλάνο, τόσο φαίνετια πιο καθαρά η ξηρά. Δάση, δάση, δάση. Έχω την εντύπωση πως θα κατέβουμε στη Σιβηρία, σχεδόν δε φαίνεται ίχνος πολιτισμού αμέσως με τά την ακτή. Μόνο λιβάδια κ λίμνες διακόπτουν το βαθύ πράσινο των κωνοφόρων.

Κ να ένας αυτκινητόδρομος, σπίτια, πολιτισμός. Το αεροπλάνο έχει κατέβει κ άλλο κ μπορώ να δω με ακόμα περισσότερη λεπτομέρεια. Θα περίμενε κάποιος πως το δάσος θα σταμάταγε στα όρια των οικισμών, αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι καθόλου έτσι. 6όροφες κ 7 όροφες εργατικές πολυκατοικίες, τακτοποιημένες η μία δίπλα στην άλλη είναι σχεδόν πνιγμένες στα δέντρα. Νομίζω ότι κάποια δέντρα φτάνουν πιο ψηλά κ από τον 7ο. Τι σόι εργατικές πολυκατοικίες είναι αυτές με τα κλαδιά του έλατου να σου ξύνουν το τζάμι; Δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν οι άνθρωποι έβγαλαν όσα ακριβώς δέντρα χρειαζόταν για να χτίσουν ή αν η φύση γκρέμισε όσα ακριβώς σπίτια χρειαζόταν για να απλωθεί. Η μόνη επίπεδη, μη πράσινη έκταση είναι το αεροδρόμιο. Αλλά ακόμα κ εκεί στην άκρη του διαδρόμου συστάδες από μικρά ελατάκια φουντώνουν.

Προσγειωνόμαστε (ή, μάλλον, σκάμε σαν καρπούζια) στο διάδρομο. Η αναμονή για τη βαλίτσα πλησιάζει επίπεδα ΕλΒενιζελ: ~30′. Είναι 23.00 κ ακόμα να νυχτώσει τελείως έξω.

Από το αεροδρόμιο προς την πόλη υπάρχουν 3 επιλογές: είτε ταξί, είτε αστικό λεωφορείο, είτε το εξπρές λεωφορείο της Finair με κόστος 5,20ε. Επέλεξα το 3ο. Το πούλμαν είναι άνετο, αλλά η ονομασία εξπρές είναι οverstatement. Η ταχύτητά του ήταν λες κ έψαχνε θέση να παρκάρει. Δηλ. για να θέλει με αυτήν την ταχύτητα μισή ώρα να φτάσει στην πόλη, παίζει το αεροδρόμιο να βρίσκεται σε walking distance από το κέντρο. Ήταν, όμως, άνετο, δεν μπορώ να πω.

Το μόνο που με χτύπησε άσχημα ήταν η μυρωδιά με το που μπήκα μέσα στο πούλμαν. Η αποφορά που αναδίδει το κορμί του μεθυσμένου. Αυτή την ίδια μυρωδιά τη συνάντησα κ στα λίγα μέτρα που περπάτησα στο κέντρο, μέχρι να βρω το ξενοδοχείο. Ο κόσμος εδώ πίνει κ δεν το κρύβει.

Λοιπόν, αρκετά!

Κλείνω την κουρτίνα να σκοτεινιάσει τελείως το λιλιπούτειο(*) δωμάτιό μου($) με την αστεία εξώπορτα(#).

DSCN0005 DSCN0006

Αύριο έχουμε ξύπνημα νωρίς. Με περιμένει ο πελάτης με τις μαλαπέρδες απλωμένες πάνω στο γραφείο. 😀

* Απίστευτο πόσα γουστόζικα πράγματα χώρεσαν σε 12τ.μ.

$ Έχει θερμαινόμενη κρεμάστρα για τις πετσέτες μπάνιου!!! Δηλ. αυτό είναι στο στάνταρ εξοπλισμό των σπιτιών εδώ, μαζί με τη σάουνα;;;

# Η πόρτες των δωματίων ανοίγουν προς τα έξω! Να δω ποιος άτυχος θα τη φάει στα μούτρα αύριο το πρωί! Χεχεχε

Ιουνίου 25, 2007

Sweat

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 3:16 πμ από perissos

Αρχές ’90. Το eurobeat, οι 2Unlimited κ τα συναφή είναι στα πάνω τους.

Στη σχολή του kick box ένα παλικάρι (δυστυχώς, δε θυμάμαι το όνομά του) είχε φέρει από καιρό ένα κασετόφωνο κ έβαζε κασέτες με hits της εποχής για να λιώνουμε με ρυθμό.

Τεράστια επιτυχία, ιδίως όταν έβαζε το Give it Up των Good Men. Ο δάσκαλος αφιονιζόταν, έβαζε τις φωνές να ανέβουμε κ μας έβαζε να κάνουμε «μπολσεβίκους»(*) όσο κράταγε το κομμάτι.

Αμέσως ή λίγο μετά έμπαινε το Sweat (δυστυχώς, αγνώστων λοιπών στοιχείων), ταιριαστή υπόκρουση για τον ιδρώτα που έτρεχε ποτάμι από το κορμί μου ολόκληρο. Πάντα μετά την προπόνηση πήγαινα σπίτι κ πριν βάλω τα ρούχα για πλύσιμο τα έστυβα να φύγουν φλυτζάνια ιδρώτα. Κανένα t-shirt δεν άντεξε πάνω από μία σαιζόν τόσα άλατα χωρίς να παραδώσει το πνεύμα.

Αυτό το κομμάτι από τα νιάτα(#) μου θα ταίριαζε γάντι στο ΣΚ που μόλις πέρασε. Δε σταμάτησα να ιδρώνω ούτε μία στιγμή. Όσο απολάμβανα να λιώνω στο ιδρώτα κ να αφήνω ίχνη σαν το σαλιγκάρι πίσω μου, τόσο σιχαίνομαι τώρα να μη στεγνώνει το δέρμα μου ούτε στιγμή.

Υπομονή, όμως.

Η βαλίτσα είναι σχεδόν έτοιμη, το ίδιο κ εγώ.

Πάντα σχεδόν έτοιμος, πάντα το προηγούμενο βράδυ, ο άνθρωπος του κ πέντε.

Χεχεχε!

Όλα καλά θα πάνε! Από τη στιγμή που δε θα ιδρώνω άνευ λόγου κ αιτίας στο καμίνι της χαβούζας, αποκλείεται να μην πάνε καλύτερα τα πράγματα.

😀

* Ρυθμικά τινάγματα των τεντωμένων ποδιών ψηλά μπροστά, σαν το περπάτημα του ρώσικου στρατού αλλά στο πιο κεφάτο κ χοροπηδηχτό του. Κάτι που δε θες να το κάνεις για πάνω από μισό λεπτό…

# Όπως μας λέει η μητέρα μου που της έλεγε η μητέρα της που της έλεγε η μητέρα της που της έλεγε… : Αααχχχ! Νιάτα! Να τα φας στην πινιάτα!…

Ιουνίου 24, 2007

Η χώρα της Καίτης Φίνου

Posted in Ταξίδια, Trivial Pursuit στις 5:42 πμ από perissos

Είναι 5 το πρωί κ δε μου κολλάει ύπνος.
Κάθομαι στο κρεβάτι.
Ακούω το trance channel του di.fm.
Το λάπι μου καίει τα πόδια επιτείνοντας την κουφόβραση.
Η Μ. αργοσαλεύει δίπλα μου, πληκτρολογώ σιγά, χαϊδεύω τα πλήκτρα να μην την ξυπνήσω.

Υπάρχει, λέει, μία μακρινή χώρα της οποίας το όνομα σημαίνει η χώρα των νομάδων.
Αυτοί οι νομάδες έχουν τώρα από τις πιο δυναμικές κ εύρωστες οικονομίες στην Ευρώπη.
Έχουν επίσης, λέει, κ ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αυτοκτονιών στην Ευρώπη αν όχι στον κόσμο.
Φαντάζομαι η ζωή του high-tech νομάδα θα είναι απάλευτη.
Είναι, λέει, επίσης η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό ξανθών κατοίκων επί του πληθυσμού. Λαμβάνοντας υπόψη μας το γεγονός ότι το ποσοστό των ξανθών επί του παγκόσμιου πληθυσμού μειώνεται, αναμένεται να γεννηθεί εκεί το τελευταίο ξανθό παιδάκι σε Χ χρόνια από σήμερα.

Για εκεί, λοιπόν, τιγκανά, τη Δευ.

Έχω αρχίσει να πίνω βότκα Finlandia, να βλέπω ταινίες της Φίνος Φιλμ, να βλέπω κλιπάκια με την Καίτη Φίνου κ να ξεθάβω παλιά live του DJ Phynn από τη συλλογή CD.
Ψάχνω πληροφορίες για το μέρος, από την ιστορία των κατακτητών της μέχρι τον εμφύλιο που πέρασε.
Διαβάζω ταξιδιωτικές περιγραφές από άλλους που προηγήθηκαν, να πάρω ιδέες.
Προβλέπω να σχηματίσω μία σφαιρική άποψη για το επίπεδο των τουριστικών υποδομών του Χέλσινγκφορς: η άχρηστη AmEx φρόντισε να μου κλείσει 3 διαφορετικά ξενοδοχεία για 4 διανυκτερεύσεις. 😦 Φταίω βέβαια κ εγώ που το καθυστέρησα για να δω μήπως ερχόταν κ η Μ. μαζί μου

Θα έχω Παρ κ Σαβ στη διάθεσή μου να κάνω κ να δω.
Είμαι ο κλασσικός Έλληνας, ακόμα δεν έχω κλείσει δωμάτιο για τις ημέρες που θα πάρω άδεια μετά το μίτιγκ. Τα νέα από το ίντερνετ δεν είναι καθόλου ευχάριστα, η διαθεσιμότητα είναι ελάχιστη. Δεν μπορώ να φανταστώ τι συμβαίνει αυτή την εβδομάδα εκεί πέρα κ είναι πιασμένα όλα τα ξενοδοχεία. Παρόλα αυτά για κάποιο λόγο είμαι αισιόδοξος ότι θα βρω κ μάλιστα φτηνό. Για να δούμε… 😀

Μου πέρασε η ιδέα να πάω ως το Ροβανιέμι, ακολούθωντας την πεπατημένη των προαναφερθέντων ταξιδιωτών, για να τυπώσω μπλουζάκια «Ήμουν στον Αρκτικό Κύκλο». Το τραίνο, όμως, είναι 9+ ώρες πήγαινε κ άλλες τόσες έλα. Να πάω, να κατέβω από το τραίνο κ να ανέβω στης επιστροφής, απλώς να πω ότι έφτασα σε τόσο βόρειο γεωγραφικό πλάτος; Πού να προλάβεις;
Από την άλλη, το αεροπορικό ως το χωριό του Άι Βασίλη έχει φτάσει αισίως τα 380ε. Καλά που έχει τους ταράνδοι ο άγιος γιατί θα φαλήριζε από τη Finnair.

Κοιτάω τιμές για το καράβι για Εσθονία κ σχεδιάζω μία ημερήσια. Μήπως να έμενα εκεί το βράδυ; Θα δούμε, όλα την τελευταία στιγμή. Όταν πάω μόνος μου, είμαι σχεδόν πάντα αισιόδοξος, όταν ταξιδεύω με άλλους με τρώει το άγχος.

Μήπως να πήγαινα Πετρούπολη; Το λεωφορείο από Τάλιν κάνει 9 ώρες, το τραίνο για Ελσίνκι 4 κ φτάνει κατά τις 12.10. Αποκλείεται να προλάβω την πτήση της επιστροφής. Κρίμα.

Δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Για την τσαπου που θα φάω στο μίτιγκ.
Για τα καινούρια μέρη που θα δω.
Για το ταξίδι.

Ξημερώνει…

Ιουνίου 20, 2007

Κακό πράγμα η ονειροπόληση!

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 10:14 πμ από perissos

Εννίοτε σε κάνει να μη βλέπεις ότι υπάρχει τροχονόμος κ να διασχίζεις στην ψύχρα την Κηφισίας μέσα από τα αυτοκίνητα.

ΥΓ1. Πάλι καλά που είμαι εδώ τώρα. ..

ΥΓ2. Φωναχτή ατάκα του τροχονόμου, σφυρίζοντας κλέφτικα: Εεεεεεεεε! Πρρρρρ! Κοιμάσαι όρθιος, ρεεεεεε!

Δύσκολες δουλειές

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 12:19 πμ από perissos

Το άκουσα τις προάλλες στην κουζίνα της εταιρείας, το διάβασα κάπου κ σήμερα.

Μία άποψη που συμπυκνώνεται πάνω-κάτω στο εξής

Νομίζεις ότι είναι παίξε-γέλασε να είσαι στο αστυνομικό τμήμα Ομόνοιας;*

Μάλιστα!

Δηλ. όσοι δουλεύουν αμμοβολή, ανθρακωρύχοι, σοβατζήδες ή στο ΤΕΝΞ τι θα έπρεπε να κάνουν για να ξεδώσουν μία στάλα; Ανθρωποθυσίες μία φορά την εβδομάδα;

(*) Προφανώς κ η παραίτηση είναι μία σπάνια πολυτέλεια, διαθέσιμη μόνο στους προνομιούχους του ιδιωτικού τομέα. Οι άμοιροι δημόσιοι θα πρέπει να υπομείνουν αγόγγυστα τον ατέλειωτο Γολγοθά τους…

Ιουνίου 18, 2007

Πάνω από την Αθήνα

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 11:42 μμ από perissos

Χάραμα στην Ακρόπολη.

Τα βράχια γεμάτα κουτιά μπύρας, αποτσίγαρα κ σουβλακόχαρτα από τους ΕΛ.
Η χαβούζα να απλώνεται μπροστά σου ήσυχη, κουρασμένη από τις 6 μέρες που τρώει αγγούρι κ το Σάββατο να είναι μούρη. Σχεδόν όμορφη.
Ο ήλιος βγαίνει πίσω από το Λυκαβητό κ διώχνει την πάχνη, τα βάφει όλα πορτοκαλί παστέλ.
Είναι δυνατόν από ολόκληρη πόλη μόνο μια παρέα Ιταλών να χαίρεται τόση ομορφιά;

Κατηφόρα μέσα από την αρχαία αγορά.
Συνθήματα πάνω στα μάρμαρα από τους ΕΛ.
Μια παρέα τζάνκια προσπαθούν να συνέλθουν ξερνώντας πάνω στις πέτρες από το Σαββατιάτικο χαπάκιασμα/βελόνιασμα.
Ζωντανά ερείπια μέσα στα άψυχα ερείπια.

Η ζωή ήταν λίγα μέτρα πιο πάνω αλλά επέλεξαν να μην τη δουν.

Image(25) Image(23) Image(22) Image(21) Image(20)

Τώρα που βρήκα λίγο χρόνο…

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 7:53 μμ από perissos

μπορώ να σου πω ένα μεγάλο

 

ΜΠΡΑΒΟ

κ ένα ακόμα μεγαλύτερο

 

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ

Άξιζε τον κόπο κ την αναμονή, θα δεις…

😀

Επόμενη Σελίδα