Απρίλιος 9, 2007

Ευτυχισμένος ο Νέος Πάσχας

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:16 μμ από perissos

Χιόνια Πολλά, λοιπόν!

Καλές σόδες κ καλά ρεψίματα για το χτεσινό αρνί 🙂


Όση ώρα ξερογλειφόμουν χτες βλέποντας το δύσμοιρο βουλγάρικο αρνί να σιγοψήνεται κ να ροδίζει, θυμήθηκα τον Adriaan. Μου έλεγε ότι κοντά στο σπίτι του, κοντά στο Asse, έχει μία μονάδα εκτροφής αμνοεριφίων, ονόματι Islameat. Με το τέλος του Ραμαζανιού, στο εκτροφείο έπεσε τρελό θανατικό με τα αρνιά κ τα κατσίκια να σφάζονται κατά 100άδες. Δεν ξέρω αν ήταν τόσο κοντά το σπίτι του στο εκτροφείο να τον στοιχειώνει η Σιωπή των Αμνών σαν την πράκτορα Clarisse Stirling. Είμαι σίγουρος πως αν ήμασταν πιο κοντά στο Βέλγιο, κ αυτές τις μέρες θα ερήμωνε πάλι το Islameat.

Ή, όπως είδα μία γελοιογραφία κάπου, μιλάνε ένα γουρούνι με ένα αρνί

Γουρούνι: Καλό Πάσχα!
Αρνί: Άμε στο διάολο!

Χτες το πασχαλινό τραπέζι τελέστηκε σε γιορτινή, οικογενειακή ατμόσφαιρα με όλα τα μέλη της οικογενείας να έχουν συμμαζευτεί επιτέλους μέσα στα ίδια 100 τ.μ από τις γωνιές της Ελλάδας/Ευρώπης. Το ψήσιμο έγινε στα κάρβουνα κατά τον πατροπαράδοτο τρότο, στο ιδιαίτερα βουκολικό κ καταπράσινο περιβάλλον του μπαλκονιού μας. Ελληνικό κρασί, βελγική μπύρα κ πραλίνες συνόδευσαν το βουλγάρικο αρνί, στο γιορτινό τραπέζι της ευρωπαϊκής διεύρυνσης.

Image(21) Image(20) Image(19) Image(18) Image(17) Image(16) Image(14)

Στη συνέχεια, η ράθυμη οικογένεια φορτώθηκε στο καραβοτσακισμένο της γερμανικό αυτοκίνητο να πάει μία εκδρομή στο Σούνιο, να δει κ να θυμηθεί κ να χωνέψει με μία φράπα.

Τελικά, όπως κ με κάθε ωραίο ταξίδι ΙΜΗΟ, το Σούνιο ήταν απλώς η αφορμή, η Ιθάκη. Η διαδρομή ήτνα που άξιζε περισσότερο, το γεγονός ότι μαζευτήκαμε όλοι μέσα στον ίδο χώρο να μιλήσουμε, να γελάσουμε, να αραπαχτούμε για ψύλλου πήδημα.

Στην Ανάβυσσο, στην παραλία που πηγαίναμε κ στήναμε το γιατάκι μας πριν πολλάααααα-πολλά καλοκαίρια, είχε ένα «σκεπαστό παζάρι», προφανώς ιδιωτικό(*). Δεν το σκεφτήκαμε πολύ κ με πρωτόγνωρη ομοφωνία αποφασίσαμε να κάνουμε μία στάση, να περπατήσουμε στη memory lane. Ανήμερα του Πάσχα κ οι περισσότεροι παζαριώτες ήταν εκεί. Απόρησα. Όχι με αυτούς, αλλά με εμάς, με τους γονείς μου που το έκαναν αυτό για χρόνια, Χριστούγεννα στη Χίο, στη Λήμνο, 15αύγουστο στην Τεγέα, να ανοίγουν τα σχολεία κ πάντα να χάνω τις πρώτες μέρες γιατί ήμασταν στο Μυστρά. Ξύλο κ τσίγκος. Τα Π με τις κακοκαρφωμένες κλάπες, τα μάτια, πάντοτε να πληρώνεις χρυσάφι για 3 μέτρα κ πάντα να είναι σκάρτα 2.80. Πάντα οι τσίγκοι βαλμένοι από ατζαμήδες παραγκάδες με τις τρύπες από τις πρόκες στα λούκια κ όχι στα βουναλάκια. Εγώ, πάνω σε μία σκάλα να δένω τους ασήκωτους μουσαμάδες, να μπαλώνω τις τρύπες στους τσίγκους με ταινία, όλοι μας με ρούχα λερά από σκόνη κ ιδρώτα, σιχάματα του εαυτού μας. Το ντους με το ποτιστήρι να είναι το υπέρτατο αγαθό, το χ€σιμο η υπέρτατη κατάρα. Πήραμε 2-3 φανελάκια από κάποιον, όχι τόσο γιατί τα χρειαζόμασταν, αλλά γιατί είναι θάνατος να κάθεσαι πίσω από τον πάγκο κ να μην περνάει κανείς, να μην ψωνίζει κανείς κ να είναι Πάσχα, Χριστούγεννα, καλοκαίρι κ εσύ το μόνο που να σκέφτεσαι να είναι το πού θα πλύνεις την κατσαρόλα.

Image(23) Image(22)

Σχεδόν κανείς από την παλιά φρουρά που ξέραμε. Πολλοί ινδοί κ μαύροι, αλάνθαστο σημάδι ότι η νέα γενιά παζαριωτών θα είναι διαφορετικού χρώματος από την προηγούμενη. Ίσως έτσι να φτιάξουν τα παζάρια, γιατί τόσα χρόνια εμείς που στήναμε παράγκα ανάμεσα σε Έλληνες βλαστημήσαμε!

Τελικά, φτάσαμε στην Ιθάκη μας. Εμείς μαζί με άλλες πόσες 100άδες Έλληνες κ ξένους να θαυμάσουν τον θαυμάσια περιφραγμένο κ κλειστό ναό. Δηλ. ρε π0ύστη μου, γιατί πρέπει να είναι κλειστός τις αργίες; Γιατί πρέπει να είναι καν περιφραγμένος; Υπάρχουν δηλ. λεφτά να πληρωθεί κάποιος σεκιουριτάς να φυλάει το σταθμό Βικτώρια νύχτα-μέρα, αλλά όχι το ναό του Ποσειδώνα; Βάλτε τον σε μία γυάλα στην τελική, αλλά βγάλτε τους φράχτες!!!

Πέρα από την νεοελληνική γκρίνια κ μιζέρια (δική μου βασικά που κάθομαι κ ασχολούμαι :-)) το ηλιοβασίλεμα στο Σούνιο ήταν υπέροχο κ ας υπήρχε γύρω μας οχλοβοή από το λαό. Όλοι έχουν δικαίωμα σε τόση ομορφιά, ε;

Image(26) Image(25) Image(24)

Τέλος, δεν μπορώ να μην προσθέσω κ τη σημερινή εικόνα από κάποιο δρόμο της Αθήνας. Μια παρέα Ινδών γυρνάνε σκονισμένοι, ιδρωμένοι κ ευτυχισμένοι από έναν αγώνα κρίκετ σε κάποια αλάνα. Τουλάχιστον, κάποιος χαίρεται αυτήν την πόλη κ μαθαίνει να την αγαπάει όταν είναι άδεια

Image(27)

(*) Κάποια φορά να θυμηθώ να γράψω για το σκοτεινό παρελθόν κ τα πέτρινα χρόνια μας στα παζάρια της Ελλάδας 🙂

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. despina said,

    Ωραίο το μεταπασχαλινό σχόλιο, γεμάτο υποσχέσεις το παρελθόν στο παζάρι..να σαι καλά..

  2. rougi said,

    Ωραίες αναμνήσεις μας έφερες, ειδικά σε κάποιον σαν εμένα που τα τελευταία 9 απο τα 10 Πάσχα τα έχω περάσει μακρυά από την οικογένεια στην Πάτρα. 2 στο στρατό και 7 στο εξωτερικό.
    Να ‘σαι καλά!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: