Απρίλιος 30, 2007

Ελπίζω να είναι πρωτομαγιάτικη πλάκα!…

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα στις 1:56 μμ από perissos

…γιατί αλλιώς ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!

Advertisements

Απρίλιος 26, 2007

Re-usability

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 7:35 μμ από perissos

Μόλις έκανα re-use το ίδιο mail κ το έστειλα σε 3 φίλους κ γνωστούς στο Βέλγιο.
Άλλαξα ελάχιστα μέσα στο κείμενο, ενώ ο κορμός έμεινε ο ίδιος.

Τώρα τι να κάνω;

Να χαρώ που τα ξεπέταξα σε μισή ώρα κ τα 3 κ θα μείνει ο δίαυλος επικοινωνίας ανοικτός;
Να στενοχωρηθώ που τα ξεπέταξα σε μισή ώρα κ τα 3, σημάδι ότι αντιμετωπίζω τις σχέσεις με νοοτροπία fast-food;

Ψάχνοντας την 8η μέρα

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 10:38 πμ από perissos

Τα πράγματα δεν πάνε κ πολύ καλά.
Όχι οικονομικά/προσωπικά/υγεία, αλλά χρονικά.
Έχω μπει σε φάση moonlighting κ δεν έχω χρόνο, δεν προλαβαίνω.
Σαν τους πάλιουρες φαντάρους: «θα σε γ@μούσα, ρε πουστ0νεο, αλλά έχε χάρη που δεν προλαβαίνω»
Κ καλά ο παλιός που απολύεται κ δεν προλαβαίνει: εγώ;
Πότε είναι η μέρα που θα μαζέψω υπογραφές κ θα πάρω το χαρτί να ξεκουράσω το πολύμηνο κορμί μου;
Όπως λέει κ ένας ξάδερφός μου, όποτε τον βλέπουμε να τρέχει αλαφιασμένος από δουλειά σε δουλειά

  • Ωπ! Καλός τον, Γ.! Τι κάνεις;
  • Τι να κάνω;!; Ψάχνω την 8η μέρα!

Συνειδητοποιώ ότι μάλλον η ξενιτιά μου άρεσε όχι επειδή ήταν ξενιτιά, αλλά επειδή δεν ήταν πατρίδα: με όλα τα άγχη/υποχρεώσεις/τρέξιμο που υπάρχουν εδώ.

Πήγα κ είδα 3 σπίτια τις προάλλες, τα πρώτα μου ως πουστ0νεο στο χώρο της αγοράς ακινήτων.
Το ένα σχεδόν το ερωτεύτηκα, σε σημείο το παρανοϊκό ποσό (κάπου 3k€ το τ.μ.) να ακουστεί γλυκό.
Μία 2η (κ 3η κ 4η) σκέψη με έκανε να πισοπατήσω τρομαγμένος κ να βυθιστώ σε μαύρη απελπισία. 100 εκατομμύρια, 15 χρόνια, 20 χρόνια: όλα αυτά για να μπορείς να κάθεσαι 3 ώρες την εβδομάδα να ρεμβάσεις. 20 χρόνια τρως αγγούρι μα το Σάββατο είσαι μούρη λέει η παροιμία;

Έχεις προσπαθήσει να κρατήσεις νερό στις χούφτες σου; Όσο κ να σφίξεις τα χέρια πάλι θα τρέξει, θα το νιώσεις να φεύγει.
Ώρες-ώρες έτσι νιώθω τη ζωή να κυλάει, περιμένοντας σε αποβάθρες του μετρό, διαβάζοντας τις ίδιες κ τις ίδιες τζάμπα πίπες στην τζάμπα εφημερίδα, κάνοντας τις ίδιες μηχανικές κινήσεις για να ετοιμάσω το αυριανό κολατσιό, μένοντας προσηλωμένος σε μία οθόνη όσο ο ήλιος έξω κινείται.

Ψάχνω στο νετ για τεχνικές καταπολέμησης της υπνηλίας.
Η νύστα στην καρέκλα του γραφείου στο σπίτι είναι ο χειρότερος εχθρός μου.
Βάσει τεχνικών βελονισμού, λέει, αρκεί να ασκήσεις πίεση σε συγκεκριμένα σημεία του κεφαλιού, της παλάμης κ του ποδιού. Κ να’μαι να χτυπάω το κεφάλι μου, να μαλάζω το χέρι μου κ το καλάμι μου κάθε που βαραίνουν τα βλέφαρα.
Άλλη συμβουλή είναι να μην βγάζεις τα ρούχα της δουλειάς για να μένεις σε office mode. Εξαιρετική συμβουλή κ ιδιαίτερα αποτελεσματική: χτες το βράδυ (ή, μάλλον, σήμερα το πρωί) έπεσα για ύπνο χωρίς να έχω κάνει ντους. Πού να γδύνεσαι κ να ξαναντύνεσαι για να πλυθείς;
Ίσως κ να έπιασαν τόπο αυτές οι συμβουλές: τις 2 τελευταίες μέρες δεν έχω αποκοιμηθεί πάνω στο γραφείο, όπως συνήθως.

Αλήθεια, σε life mode πώς μπαίνεις;
Ο βελονισμός τι λέει;

Αρκετά το μάλακισα, όμως!
Μόλις ήρθε mail από τους αναλυτές: ο πελάτης για 1000στή φορά άλλαξε γνώμη.
Το deadline παραμένει το ίδιο, αλλά τα requirements μπορούν να αλλάζουν μέχρι τέλους.
Εξάλλου, κ σπίτι όταν χτίζεις έτσι δε γίνεται;
Μέχρι να βάλεις τους πίνακες μπορείς να αλλάζεις τη θέση στις κολώνες…

Απρίλιος 23, 2007

Ατελείωτο respect

Posted in Ελληναράδες, Κοινωνία στις 9:43 πμ από perissos

Δεν μπορώ να πω πόσο to-the-point βρίσκω αυτό το editorial.

Πράγματα που μπορούν να γραφτούν μόνο σε μία εφημερίδα αθηναϊκής εμβέλειας κ δε θα ακουστούν ποτέ σε κανένα prime-time τηλεθέασης.

Respect!

Απρίλιος 21, 2007

Λόγια της λαϊκής

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 1:33 μμ από perissos

Τα άκουσα σήμερα, διασχίζοντας βιαστικός τη λαϊκή της Γκράβας

…η τυρόπιτα δεν έχει μέσα τυρί! Καμία τυρόπιτα δεν έχει τυρί! Όλες έχουν μέσα τεχνητά πράματα…

Μία παρέα μεσηλίκων

…ναι, σεμνά κ ταπεινά, να’ούμε! Εδώ δεν πήγανε φυλακή τους προηγούμενους κλέφτες, θα πάνε
τους εαυτούς τους;…

Λαϊκατζής στο διπλανό του, ρουφώντας 1 γουλιά φραπέ

1 ευρώ 4 αγούρια, παιδάκια!

Τα τσαγαλάκια, τα τσαγαλάκια!

Λαϊκατζής, τακτοποιώντας τον πάγκο του

…οι σκάλες είναι μπ0υρδέλο! Κάθε μέρα τις καθαρίζουμε κ πάλι έτσι!…

Απηυδισμένος ένοικος προς τη (μάλλον) γειτόνισσά του

Απρίλιος 20, 2007

Παρόν κ μέλλον

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 9:49 πμ από perissos

Προχτές διάβαζα στη Metropolis(*) σχετικά με μία έρευνα:
το 2030 το 40% του πληθυσμού αυτής της υπέροχης χώρας θα είναι άνω των 65(#).
Αυθόρμητη σκέψη: Μ@λάκα, αυτό ήταν! Η χώρα δεν έχει μέλλον. Κρουαζιερόδουλοι κ Φασιστοφέρηδες έχουν εξασφαλισμένη πελατεία.

Χτες βράδυ, περιμένοντας υπομονετικά στο σαλονάκι του Hotel Marousi, είχα την ατυχία να δω ειδήσεις στην τιβι μετά από πολύ καιρό($). Θέμα η επικείμενη απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου σχετικά με τα πτυχία.
Ένας «φοιτητής Φυσικού» δήλωνε με πάθος πως «θα αγωνιστούμε για τη διαφύλαξη των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων. Δεν θα περάσει η προσπάθεια της κυβέρνησης για δημιουργία φτηνού εργατικού δυναμικού κάτω από τα κελεύσματα της Ε.Ε.»
Αυθόρμητη σκέψη: Μ@λάκα, αυτό ήταν! Η χώρα δεν έχει παρόν. Παπιαρήγα, διαδηλώσεις κ ΑΣΕΠ έχουν εξασφαλισμένη πελατεία.

Ας απολαύσουμε, λοιπόν, τη ζωή σα να μην υπάρχει αύριο.
Για την ακρίβεια, σα να μην υπάρχει ούτε σήμερα…

(*) Θαύμασε πλούσιο site! Φίλε, πώς μου ξέφυγε τόσον καιρό;;; Από εκεί θα ενημερώνομαι πλέον!
(#) Ας μην προσθέσουμε κ όσους θα κοντεύουν τα 60, ε;
($) Ένα μεγάλο μπράβο στον ιδιοκτήτη για την ιδέα του. Όπως κ να το κάνεις, ο σωστά ενημερωμένος πολίτης αποδίδει καλύτερα.

Απρίλιος 16, 2007

Ήλιος κ σκιές

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 5:42 μμ από perissos

Στις Βρυξέλλες μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση πόσο πολύ (αλλά πάρα πολύ, όμως) μπορούσε ένα ηλιοφώτιστο απόγευμα να μου φτιάξει το κέφι, να με κάνει να τρελαθώ από τη χαρά μου που είμαι ζωντανός.
Σήμερα, στη χώρα της ηλιοφάνειας των 300 ημερών έχει αραιή νέφωση. Άραγε για αυτό έχω μελαγχολική διάθεση;

Πριν λίγο ο ήλιος έπεφτε στον ακάλυπτο της απέναντι πολυκατοικίας, ο σοβάς έπαιρνε γλυκά παστέλ χρώματα, πρόσκληση να δεις τον ουρανό.
Εγώ έβλεπα μόνο τις σκιές.

Στο μίτιγκ όλοι ήταν απασχολημένοι να αθροίσουμε τις μέρες, πόσο μπορεί να μας πάρει το deployment, τι κίνδυνοι υπάρχουν.
Το μόνο που σκεφτόμουν είναι να βυθίζω τα δόντια μου σε μυρωδάτη σάρκα, τρομάζοντας από τη μοναξιά της θέας μιας πόλης 4 εκατομμυρίων.

Παλιά με κοίταζα στον καθρέφτη.
Τώρα πια με βλέπω κ όλας.

Τι με πιάνει κ μιλάω στον εαυτό μου;
Τι είναι;

Το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού με τρομάζει;…

4160

3640

3120

Ζε σέλω!
Άσε με, σου λέω!

Ένα ping από τους Αμπελόκηπους

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:53 μμ από perissos

Είμαι στο meeting room της εταιρείας.
Έχει έρθει ο Ph. μαζί με άλλον ένα από το Βέλγιο, να πούμε για τα επόμενα βήματα.

Είμαστε 4 άτομα κ πληκτρολογούμε σιωπηλοί στα πισι μας.

Τόσα χλμ από την άλλη άκρη της Ευρώπης για να ακούσουμε ο ένας το τσουκ-τσουκ του πληκτρολογίου του άλλου κ τα κορναρίσματα από την Κηφισίας.

Κάποια στιγμή ίσως καταφέρουμε να ακούσουμε τη σκέψη του άλλου.

Απρίλιος 9, 2007

Ευτυχισμένος ο Νέος Πάσχας

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 2:16 μμ από perissos

Χιόνια Πολλά, λοιπόν!

Καλές σόδες κ καλά ρεψίματα για το χτεσινό αρνί 🙂


Όση ώρα ξερογλειφόμουν χτες βλέποντας το δύσμοιρο βουλγάρικο αρνί να σιγοψήνεται κ να ροδίζει, θυμήθηκα τον Adriaan. Μου έλεγε ότι κοντά στο σπίτι του, κοντά στο Asse, έχει μία μονάδα εκτροφής αμνοεριφίων, ονόματι Islameat. Με το τέλος του Ραμαζανιού, στο εκτροφείο έπεσε τρελό θανατικό με τα αρνιά κ τα κατσίκια να σφάζονται κατά 100άδες. Δεν ξέρω αν ήταν τόσο κοντά το σπίτι του στο εκτροφείο να τον στοιχειώνει η Σιωπή των Αμνών σαν την πράκτορα Clarisse Stirling. Είμαι σίγουρος πως αν ήμασταν πιο κοντά στο Βέλγιο, κ αυτές τις μέρες θα ερήμωνε πάλι το Islameat.

Ή, όπως είδα μία γελοιογραφία κάπου, μιλάνε ένα γουρούνι με ένα αρνί

Γουρούνι: Καλό Πάσχα!
Αρνί: Άμε στο διάολο!

Χτες το πασχαλινό τραπέζι τελέστηκε σε γιορτινή, οικογενειακή ατμόσφαιρα με όλα τα μέλη της οικογενείας να έχουν συμμαζευτεί επιτέλους μέσα στα ίδια 100 τ.μ από τις γωνιές της Ελλάδας/Ευρώπης. Το ψήσιμο έγινε στα κάρβουνα κατά τον πατροπαράδοτο τρότο, στο ιδιαίτερα βουκολικό κ καταπράσινο περιβάλλον του μπαλκονιού μας. Ελληνικό κρασί, βελγική μπύρα κ πραλίνες συνόδευσαν το βουλγάρικο αρνί, στο γιορτινό τραπέζι της ευρωπαϊκής διεύρυνσης.

Image(21) Image(20) Image(19) Image(18) Image(17) Image(16) Image(14)

Στη συνέχεια, η ράθυμη οικογένεια φορτώθηκε στο καραβοτσακισμένο της γερμανικό αυτοκίνητο να πάει μία εκδρομή στο Σούνιο, να δει κ να θυμηθεί κ να χωνέψει με μία φράπα.

Τελικά, όπως κ με κάθε ωραίο ταξίδι ΙΜΗΟ, το Σούνιο ήταν απλώς η αφορμή, η Ιθάκη. Η διαδρομή ήτνα που άξιζε περισσότερο, το γεγονός ότι μαζευτήκαμε όλοι μέσα στον ίδο χώρο να μιλήσουμε, να γελάσουμε, να αραπαχτούμε για ψύλλου πήδημα.

Στην Ανάβυσσο, στην παραλία που πηγαίναμε κ στήναμε το γιατάκι μας πριν πολλάααααα-πολλά καλοκαίρια, είχε ένα «σκεπαστό παζάρι», προφανώς ιδιωτικό(*). Δεν το σκεφτήκαμε πολύ κ με πρωτόγνωρη ομοφωνία αποφασίσαμε να κάνουμε μία στάση, να περπατήσουμε στη memory lane. Ανήμερα του Πάσχα κ οι περισσότεροι παζαριώτες ήταν εκεί. Απόρησα. Όχι με αυτούς, αλλά με εμάς, με τους γονείς μου που το έκαναν αυτό για χρόνια, Χριστούγεννα στη Χίο, στη Λήμνο, 15αύγουστο στην Τεγέα, να ανοίγουν τα σχολεία κ πάντα να χάνω τις πρώτες μέρες γιατί ήμασταν στο Μυστρά. Ξύλο κ τσίγκος. Τα Π με τις κακοκαρφωμένες κλάπες, τα μάτια, πάντοτε να πληρώνεις χρυσάφι για 3 μέτρα κ πάντα να είναι σκάρτα 2.80. Πάντα οι τσίγκοι βαλμένοι από ατζαμήδες παραγκάδες με τις τρύπες από τις πρόκες στα λούκια κ όχι στα βουναλάκια. Εγώ, πάνω σε μία σκάλα να δένω τους ασήκωτους μουσαμάδες, να μπαλώνω τις τρύπες στους τσίγκους με ταινία, όλοι μας με ρούχα λερά από σκόνη κ ιδρώτα, σιχάματα του εαυτού μας. Το ντους με το ποτιστήρι να είναι το υπέρτατο αγαθό, το χ€σιμο η υπέρτατη κατάρα. Πήραμε 2-3 φανελάκια από κάποιον, όχι τόσο γιατί τα χρειαζόμασταν, αλλά γιατί είναι θάνατος να κάθεσαι πίσω από τον πάγκο κ να μην περνάει κανείς, να μην ψωνίζει κανείς κ να είναι Πάσχα, Χριστούγεννα, καλοκαίρι κ εσύ το μόνο που να σκέφτεσαι να είναι το πού θα πλύνεις την κατσαρόλα.

Image(23) Image(22)

Σχεδόν κανείς από την παλιά φρουρά που ξέραμε. Πολλοί ινδοί κ μαύροι, αλάνθαστο σημάδι ότι η νέα γενιά παζαριωτών θα είναι διαφορετικού χρώματος από την προηγούμενη. Ίσως έτσι να φτιάξουν τα παζάρια, γιατί τόσα χρόνια εμείς που στήναμε παράγκα ανάμεσα σε Έλληνες βλαστημήσαμε!

Τελικά, φτάσαμε στην Ιθάκη μας. Εμείς μαζί με άλλες πόσες 100άδες Έλληνες κ ξένους να θαυμάσουν τον θαυμάσια περιφραγμένο κ κλειστό ναό. Δηλ. ρε π0ύστη μου, γιατί πρέπει να είναι κλειστός τις αργίες; Γιατί πρέπει να είναι καν περιφραγμένος; Υπάρχουν δηλ. λεφτά να πληρωθεί κάποιος σεκιουριτάς να φυλάει το σταθμό Βικτώρια νύχτα-μέρα, αλλά όχι το ναό του Ποσειδώνα; Βάλτε τον σε μία γυάλα στην τελική, αλλά βγάλτε τους φράχτες!!!

Πέρα από την νεοελληνική γκρίνια κ μιζέρια (δική μου βασικά που κάθομαι κ ασχολούμαι :-)) το ηλιοβασίλεμα στο Σούνιο ήταν υπέροχο κ ας υπήρχε γύρω μας οχλοβοή από το λαό. Όλοι έχουν δικαίωμα σε τόση ομορφιά, ε;

Image(26) Image(25) Image(24)

Τέλος, δεν μπορώ να μην προσθέσω κ τη σημερινή εικόνα από κάποιο δρόμο της Αθήνας. Μια παρέα Ινδών γυρνάνε σκονισμένοι, ιδρωμένοι κ ευτυχισμένοι από έναν αγώνα κρίκετ σε κάποια αλάνα. Τουλάχιστον, κάποιος χαίρεται αυτήν την πόλη κ μαθαίνει να την αγαπάει όταν είναι άδεια

Image(27)

(*) Κάποια φορά να θυμηθώ να γράψω για το σκοτεινό παρελθόν κ τα πέτρινα χρόνια μας στα παζάρια της Ελλάδας 🙂

Απρίλιος 5, 2007

Εν πτήσει

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 10:51 μμ από perissos

Βρισκόμαστε κάπου ψηλά, κάπου όπου έξω κάνει κρύο, σκοτάδι. Το μόνο που ακούγεται είναι ο βόμβος των μηχανών.

ΟΚ, ακούγεται κ ο ήχος από το λάπτοπ που έχουν 2 Άραβες (;;) παραδίπλα κ βλέπουν ταινίες. Α, ναι, κ το μουρ-μουρ με το σποραδικό χαχανητό από ένα ζευγάρι κάπου πίσω μου.

Θέση 11D: «Is there a window seat at the emergency exit?» «There is a seat, but it is on the isle» “I’ll take it! Sold!” Αυτός ο κεφάτος διάλογος, βέβαια, πριν από τη στιγμή που μου είπε ότι ήμουν 22 κιλά υπέρβαρος (στις αποσκευές, ντε!). Πάλι καλά που είχα κάρτα Icarus κ τη γλύτωσα στο έτσι, με τη φιλική παραίνεση να «μην το ξανακάνω». Διαφορετικά, χρυσάθα πλήρωνα τα σοκολατάκια στη βαλίτσα…

Τεντώνω τα πόδια μου όσο με παίρνει τώρα στο διαθέσιμο χώρο κ προσπαθώ να κάνω την υπόλοιπη 1,5 ώρα να περάσει γράφοντας σκόρπια στο Word.

Κάνω περίεργες παρατηρήσεις κάτι τέτοιες στιγμές, όταν δεν έχω με τι άλλο να απασχολήσω το μυαλό μου.

Ο φροντιστής (*) είναι αξιοπερίεργος. Επιμελώς ατημέλητος, με μαλλί αλά Φέιμ Στόρυ (#), αξύριστος αλλά με ένα περίτεχνο περίγραμμα όλο καμπύλες στη γραμμή από τα γένια του. Κοιτάζωντάς τον κατάφατσα θα ορκιζόμουν ότι έχει βάλει eyeliner ή κάτι συναφές: τα μάτια του κάνουν περίεργες σκιές. Φοράει κοντομάνικο κ φαίνεται ένα γυμνασμένο μπράτσο με τρίχες που τις ξύρισε τελευταία φορά πριν 2 βδομάδες. Πόσες ώρες καθόταν αυτός ο άνθρωπος εμπρός στον καθρέφτη πριν έρθει για δουλειά σήμερα; Θα ήταν εύκολο να τον κατατάξω στην κατηγορία λούγκρα, αλλά δεν του φαίνεται. Το ανησυχητικό για το αρσενικό φύλο θα ήταν όντως να μην είναι.

Δίπλα μου κάθεται ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, γυναίκα ελληνίδα κ ο σύζυγος ξένος. Τους είχα ξαναδεί στην ουρά του τσεκιν τα Χριστούγεννα που επέστρεφα, ίσως κ το καλοκαίρι. Μου είχαν τραβήξει την προσοχή. Πώς να γνωρίστηκαν; Τι δουλειά να κάνει η γυναίκα; Είναι κοινοτική functionnaire ή κάτι άλλο; Μένουν μόνιμα στο Βέλγιο; Είδα όση ώρα καθόμαστε δίπλα-δίπλα ότι ο τύπος μιλάει ελληνικά, κουτσά-στραβά; Γιατί, όμως, μιλάνε μεταξύ τους αγγλικά; Βλέπω με την άκρη του ματιού μου ότι κοιτάνε κλεφτά προς την οθόνη μου, αυτή τη στιγμή. Έχω μικρύνει το παράθυρο του Word κ έχω κατεβάσει το ζουμ κ τη γραμματοσειρά. Να μπορούν να διαβάσουν αυτά που γράφω; Ποιος ξέρει;

Τώρα που το σκέφτομαι, αυτό κ αν θα ήταν η επιτομή του μπλόγκιγκ! Πιο λάιβ κ διαδραστικό δε θα γινόταν! Χαχαχαχα ($)

Ωπ! Κενό! Άδεια σκέψη!

Τι άλλο γράφουμε τώρα;…

Χμμμμ… μούμπλε…μούμπλε…

Έλα, τώρα! Κάτι πρέπει να βρω να φλυαρήσω, να συνεχίσουν να κινούνται τα δάκτυλα πάνω στο πληκτρολόγιο, να συνεχίσω να αφήνω ένα λευκό ίχνος στον ουρανό μέχρι να φυσήξει κ να το διαλύσει, να συνεχίσουν να με κατηγορούν απαξιωτικά για μόλυνση της ατμόσφαιρας κ ατέλειωτη φλυαρία, μαζί με όλους τους ομοίους-ανομοίους μου. 🙂

Βασικά, δε βρίσκω τπτ. ΟΚ, ας δοκιμάσω να το παίξω πολυάσχολο νιάτο τότε. Για να δούμε μήπως κάνουμε καμία δουλειά από τις τόσες που εκρεμμούν.

(*) γιατί, αλήθεια, φροντιστής κ όχι ο αεροσυνοδός;

(#) πού την έχω δει αυτήν την έκφραση; Στη Λίλη;

($) γελάω, ξέροντας όμως πως «those who can, do. those who cannot, write» 😉

Επόμενη Σελίδα