Φεβρουαρίου 16, 2007

Αρέβαρε ο Ελληνάρας

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Βέλγιο, Ελληναράδες στις 3:40 πμ από perissos

Σήμερα είχα αφίξεις στο residence. Ήρθε άλλος ένας Έλληνας από την εταιρεία, ο Κ., intra-muros στην Κομισιόν.
Τον είχα συναντήσει άλλη μία φορά πριν κάτι μήνες, όταν είχε έρθει για συνέντευξη. Ήδη πάλιουρας εγώ εδώ, νιούφης αυτός, 40+ χρόνων, όμως.

Δε μου είχε κάνει κ πολύ καλή εντύπωση τότενες.
Δεν ήταν τόσο το γεγονός ότι μάλλον είχε φάει τον δίδυμο αδερφό του στην κοιλιά της μάνας του (αυτά συμβαίνουν). Ήταν το ελληναράδικο ύφος του, το γεγονός ότι έπρεπε κάθε κύτταρό του να φωνάζει ότι είμαι καπάτσος, «ένας αλλά λέων κ όλοι εσείς τυριά». Από ό,τι έμαθα η ατσιδοσύνη του είχε κρατήσει μέχρι την ώρα που μπήκε στο γραφείο των κοινοτικών για τη συνέντευξη. Εκεί ξέχασε κ την καπατσοσύνη, κ την προϋπηρεσία, κ τα αγγλικά του. Μπήκε στη μέση ο J., πανταχού παρών, για να σώσει την κατάσταση, μη ρεζιλευτούμε για αυτόν που τους κουβαλήσαμε.
Τελικά την πήρε τη θέση(1).

Άρέβαρε στο διαμέρισμά του χτες. Ο Benoît, μην τυχόν κ έχει να απασχολείται με κάτι μετά το παρκάρισμα στην εταιρεία, μου ζήτησε να ανταλλάξω τηλ με τον Κ. «μήπως χρειαστεί κάτι, να βρει τις στάσεις του μετρό κλπ κλπ». Στους υπότιτλους διάβαζα «την ίδια γλώσσα μιλάτε, τόσον καιρό είσαι εδώ, πάρ’τον επ’ώμου, αρμ. Άιντε πια, μου’χετε φάει τη ζωή!».
Δε βαριέσαι; Γιατί να μη βοηθήσω τον άλλο; Εμένα δεν ήταν κανείς εδώ να μου δείξει τι κ πώς, ας είναι για τους άλλους λίγο πιο εύκολα. Του έστειλα ένα εσεμες πως ό,τι χρειαστείς κλπ κλπ, με ρώτησε πού ειναι το σ/μ, του είπα πώς πάνε στο Grande GB στο Bourse κ είπα πως έκανα την καλή μου πράξη για εκείνη τη μέρα.

Είχα ήδη βάλει να ψήσω στο γκριλ κάτι μπουτάκια κοτόπουλο με σάλτσα μουστάρδας, όταν θυμήθηκα ότι δεν είχα ψωμί για τη σάλτσα. Έφυγα σφαίρα για το πιο κοντινό GB Express, ήταν 19.30 κ σε μισή ώρα έκλειναν. Κ τσουπ! να σου μπροστά μου ο Κ. φορτωμένος σακούλες με τρόφιμα. «Ωπ, μεγάλε, τι γίνεται, πώς απο’δω, γυρνάς από σ/μ, πάω να πάρω ψωμί, δεν έρχεσαι να φάμε μαζί, έχω πάρει πίτσα να ψήσω, έλα να τα πούμε κ όλας».
Δε βαριέσαι; Γιατί να μη βοηθήσω κλπ κλπ
«Μισό λεπτό, τότε, να πάρω λίγο ψωμί»
«Ε, αν είναι να έρθεις, να πάρε αγοράσεις ένα μπουκάλι κρασί να πιούμε με την πίτσα». Βγάζει από την τσέπη ένα χαρτονόμισμα κ κάνει να μου το δώσει. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Μάλλον είμαι πολύ περίεργος, αλλά αυτή η χειρονομία «πάρε να πας να αγοράσεις» με συφιλιάζει αφάνταστα να μου την κάνουν ακόμα κ οι γονείς μου. Πόσο μάλλον ένας άγνωστος…

Το άφησα στην άκρη, μπήκα στο GB, ενώ το μυαλό μου πήρε 1-2 στροφές. Προφανώς από τα χοντρά του δαχτυλάκια δεν είχα σκοπό να φάω ούτε αέρα κοπανιστό(2), οπότε έπρεπε να κάνω τα 4-5 μπουτάκια να αυγατίσουν. Χμμ, είχα ήδη βγάλει το παραπανίσιο λάδι που έβγαζε η σάλτσα σε ένα πιάτο. Κανονικά θα το πέταγα, αλλά γιατί να μην το χρησιμοποιήσω να κάνω καμία μακαρονάδα; Ευκαιρία να σο(υ)τάρω κ κάμποσα μανιτάρια κ κάνα πράσο από το ψυγείο. Πήρα, λοιπόν, το ψωμί, 1 κρέμα γάλακτος κ 1 μικρό κρασί να πιεί το παλικάρι.

Στην επιστροφή στο σπίτι δε σταμάτησε να λέει πως τους ζήτησε να του φέρουν ένα κανονικό φούρνο, δε γίνεται να μαγειρέψεις στα μικροκύματα.
«Μα, αυτά τα διαμερισματάκια είναι για 1, το πολύ 2 άτομα. Λογικό είναι. Εξάλου, τι θα βάλεις να μαγειρέψεις; Ένα ταψί γεμιστά;»
«Ε, αυτή τη δουλειά θα κάνω κάθε βράδυ;»
Τέσπα, τον άφησα να πάει στο διαμέρισμά του, ενώ ο νους μου έτρεχε στα μπουτάκια που τα είχα ξεχάσει μόνα κ έρημα στο γκριλ. Σχεδόν ολέθριο λάθος. Πλησιάζοντας στην πόρτα μου μία δυσοίωνη εσάνς καρβουνίλας με περίμενε: είχαν αρπάξει λίγο από επάνω, αλλά ευτυχώς δεν είχα βάλει το χρονόμετρο σε παραπάνω λεπτά. Τα γύρισα από την άλλη, έβαλα κ μικροκύματα κ ευτυχώς κάπως το έσωσα. Το πράσο, οι μανίτες κ η τελευταία φέτα ζαμπόν του ψυγείου κόπηκαν σε χρόνο dt όσο ζέσταινε το λάδι στο τηγάνι κ το νερό στην κατσαρόλα. Σε 15′ είχα 2 αξιοπρεπή πιάτα, ψητό κοτόπουλο με φρέσκια τομάτα κ τρικολόρε με λευκή σάλτσα. Η ποσότητα ήτνα να φάνε 2,5 άτομα. Ίσα-ίσα, δηλ.

Το σπίτι του ακόμα ψιλο-κώλος, δεν είχε ανοίξει τη βαλίτσα να ξεπακετάρει. Τι τα΄θελε τα τραπεζώματα μέσα στο χάρβαλο;
Μόλις είχε πλύνει 2-3 πιάτα κ ποτήρια. Κάποιο από αυτά είχε μέσα λίγο νερό στον πάτο. Αντί να σηκωθεί από την καρέκλα του να το χύσει, τίναξε το χέρι του προσπαθώντας να κεντράρει τη ριπή του νερού στο νεροχύτη. Μια υγρή γραμμή σχηματίστηκε στο πάτωμα. Τι μογγόλος! Αυτά δεν τα κάναμε καλά-καλά στα πανηγύρια που τρώγαμε μέσα στο χώμα, αυτός τα κάνει σπίτι του; Χαχαχα

Όση ώρα ξεκοκκάλιζα το μπούτι με μαχαίρι κ πηρούνι, το πάλευε κ αυτός. Μόλις το έπιασα λίγο με το χέρι, δόθηκε το σύνθημα κ μπήχτηκε με τα μούτρα 🙂 Το φαγητό του άρεσε ιδιαίτερα κ δεν μπορώ να πω ότι δεν κολακεύτηκα.

«Ωραίο το κοτόπουλο; Έβαλες κορν φλάουρ;»
«Όχι είναι σάλτσα της πείνας με μουστάρδα. Όπως κάνουν στο στρατό»(3)
«Κ τα ζυμαρικά ωραία. Πώς τα έκανες χρωματιστά;»
«Ε, στο Grande GB, είναι στο υπόγειο δίπλα στα κανονικά»
«Α, κ η σάλτσα; Ήταν έτοιμη με τα μακαρόνια;»
«Ποια έτοιμη;! Τώρα την έφτιαξα. Αποφεύγω τα ετοιματζίδικα»
«…ναι, καλά κάνεις! Ήσουν μάγειρας στο στρατό;»
«Όχι, προγραμματιστής»
«…»
Τι κλασική ατάκα το «καλά κάνεις»! Σαν το «ας μείνουμε φίλοι», διαβάζεις το «εντελώς διαφορετικό νόημα» στους υπότιτλους 🙂

Δεν είχε αγόρασει κάνα λαχανικό ή μακαρόνια, αλλά είχε ήδη 2 πίτσες κ λογιών-λογιών γαλλικά τυριά σε μία πιατέλα. Ανοικοκύρευτος, θα έλεγε η μάνα μου. Λιχούδης, θα συμπλήρωνα εγώ. Στο τέλος, έβαλε την πιατέλα με τα μπρι κ τα καμαμπέρ στο ψυγείο, όπως ήταν, με τα τυριά ξεσκέπαστα. Καλά, μεγάλε! Θα τα πούμε σε 1-2 μέρες που δε θα ξέρεις από πού έρχεται αυτή η μυρωδιά ποδαρίλας 🙂

Μετά το φαγητό, η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από, τι άλλο, τις γκόμενες. Υπάρχουν δεσποινίδες; Το δίνουν; Είναι διαθέσιμες; Πού συχνάζουν; Κατέπνιξα το σχόλιο «το πλήγμα που θα κάνεις στον τουρισμό μας, το σκέφτηκες;» κ το έφερα πλάγια «Δηλ. επί πληρωμή;» Δεν το έπιασε κ συνέχισε ακάθεκτος «Ναι, γιατί όχι;»
Ε, τι να κάνω; Γιατί να μη βοηθήσω κλπ κλπ;
Του είπα για το red light district πίσω από το Gare du Nord μαζί με το απαραίτητο disclaimer να μην τριγυρίζει άσκοπα εκεί τη νύχτα, για το λαό που μαζεύεται όταν έχει καλό καιρό στο Ralph’s στην Place Luxembourg, για τα μπαράκια της St. Gery, για το Conways Τετ κ Σαβ κ δήλωσα την άγνοιά μου για την τιμή τον κατ’οίκον αβάδιστα-αβίαστα.

Ρίξαμε κ μία ματιά στα προβλήματα που έχει με τη σύνδεσή του. Είχε σκάσει το 30άρι για το δίκτυο κ το πριζάκι του ήταν εντελώς ψόφιο, ούτε το λαμπάκι της κάρτας δεν άναβε. Αντίθετα, μπόρεσε να μπει χωρίς πρόβλημα σε ένα ξεκλειδωτο γειτονικό ασύρματο δίκτυο. Από μέσα μου σκεφτόμουν το περίεργο της υπόθεσης: ο τζαμαπτζής να μπαίνει από το καλώδιο κ αυτός που έχει πληρώσει από το τζάμπα του γείτονα. Μετάνιωσα, όμως, που του είπα ότι έχω δίκτυο στο δωμάτιο. Είναι αποφασισμένος να κάνει φασαρία το Σαβ. Αν του ξεφύγει ότι εγώ έχω δίκτυο κ αυτός όχι, την κάτσαμε τη βάρκα.

Έσκασε κ 3-4 στριφτά (τσιγάρα) πάνω στην κουβέντα. Ακόμα να ξεβρωμίσει το φούτερ τώρα που πάω να πέσω για ύπνο 😦 Finishing touch η στάχτη μέσα στο φλυτζάνι, ελλείψει τάσου.

Είχε όρεξη κ για άλλο μπίρι-μπίρι, αλλά κατά τις 22.00 ήταν ώρα να το σχολάσω σιγά-σιγά. Προφασίστηκα ότι έχω ραντεβού για τσατ σε λίγη ώρα για να μάθω, ομολογουμένως με έκπληξη, ότι κ αυτός κάνει τσατ. Ο σύλλογός τους (sic) κόβει την πίτα του σε λίγες μέρες. Πρόσφατα, μάλιστα, είχε βγει κ με μία κοπέλα από το τσατ. Δεν του άρεσε, όμως. «Πολύ περίεργη, ρε παιδί μου, μου έλεγε κάτι τρελά» κ της έριξε άκυρο. Χμμ, αν υπάρχει ψήγμα αλήθειας σε αυτά, μόνο μία τολμηρή φαντασία μπορεί να απεικονίσει τη λεγάμενη.

Ξαναήρθα στο δωμάτιό μου σκεπτόμενος ότι ο Κ. είναι η επιβεβαίωση του (απροκάλυπτα ρατσιστικού) rule-of-thumb που έχω: χοντρός Έλληνας, χοντρός άνθρωπος.
Τον είδα πολύ ενθουσιώδη να βγούμε, να γυρίσουμε, να κάνουμε, να ράνουμε.
Χμμ, είπαμε: γιατί να μη βοηθήσω κλπ κλπ, αλλά…
Πώς του λες με τρόπο ότι το δικαστήριο έβγαλε την ετυμηγορία του κ ήταν καταδικαστική;
?

(1) Γεγονός το οποίο με βάζει σε ποικίλλες σκέψεις για την αυστηρότητα επιλογής στην Κομισιόν. Χμμμ…
(2) Ε, ναι, λοιπόν, είμαι περίεργος κ ακατάδεκτος. Με 2 χρόνια εγγύηση αντιπροσωπείας. Χαχαχα
(3) Όποιος δεν έχει φάει πατάτες στο φούρνο με σάλτσα μουστάρδας στα μαγειρεία της μονάδας, δεν ξέρει τι θα πει υψηλή κουζίνα. Χαχαχα

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. papo said,

    red light district πίσω από το Gare du Nord …. 😀


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: