Νοέμβριος 17, 2006

17 Νοέμβρη του ’73

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Επικαιρότητα, Κοινωνία στις 1:58 μμ από perissos

– Σαν σήμερα, πολλά χρόνια πίσω: Κάθε που πλησίαζε η επέτειος του Πολυτεχνείου, η μητέρα μου μού έλεγε ιστορίες από εκείνη την εποχή.
Πώς στο χωριό της οι μπασκίνες έδιναν έτοιμο το φάκελο με το ΝΑΙ στα πρόβατα τους χωρικούς, στο δημοψήφισμα του Παπαδόπουλου.
Πώς στις διαδηλώσεις έξω από το Πολυτεχνείο στα μέσα Νοε του ’73, η λαοθάλασσα άνοιγε σαν τα νερά τις Ερυθράς για να περάσουν ασθενοφόρα κ μέσα από αυτά πέταγαν δακρυγόνα.
Πώς 3 καπελάδες(*) είχαν πιάσει τον πατέρα μου κ τον κλώτσαγαν όπου έβρισκαν.

– Κ άλλα χρόνια, πιο μετά: Οι λέξεις 17 Νοέ θα αλλάξουν νόημα κ το πρώτο πράγμα που θα φέρνουν στο μυαλό θα είναι τρομοκρατία, κουκουλοφόρους με πιστόλια, δολοφονίες, παρακράτος.

– Σαν σήμερα, πριν 12-13 χρόνια πίσω: Η ημέρα του Πολυτεχνείου ήταν πάντα ευκαιρία να χάσουμε μάθημα στο γυμνάσιο κ το λύκειο. Να μαζευτούμε στην αίθουσα τελετών, να ακούσουμε τους ίδιους λόγους, τα ίδια τραγούδια, τα ίδια ποιήματα, όσο η γαλαρία (όσοι δεν την είχαν ήδη κάνει) δυσανασχετούσε χλευάζοντας.
Μια φορά, όμως, στη Β’ ή Γ’ λυκείου, ήταν διαφορετικά. Η χορωδία άρχισε να τραγουδάει ένα εξαιρετικά πένθιμο τραγούδι της εποχής για τους νεκρούς (δυστυχώς, δεν ξέρω ποιο). Ο φυσικός μας, ο Δ., που ήταν φοιτητής τότε, βούρκωσε. Έτσι όπως ήταν όρθιος για να επιτηρεί, άρχισε να μας τραβάει από τα μανίκια. «Σηκωθείτε, ρε! ΟΡΘΙΟΙ, ΡΕ!». Όλοι μας σηκωθήκαμε όρθιοι, αμήχανα, κ ο χαβαλές κόπηκε για όσο κράτησε το τραγούδι. Κατάλαβα τότε ότι κάποια πράγματα σε σημαδεύουν για μια ζωή, όσο τα σκέφτεσαι τόσο ποιο βαθιά προχωράει το σημάδι.

– Σαν σήμερα, τα τελευταία Ν χρόνια: Η επέτειος είναι αφορμή για να αρχίσουν να σπρώχνονται οι αστέρες της πολιτικής στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, να αφήσουν ταπεινά στεφάνι ή λουλούδι όσο οι μπράβοι κ οι λακέδες σχηματίζουν κύκλο γύρω τους, να κάνουν μία κονσέρβα δήλωση του αέρα στις κάμερες, προσαρμοσμένη στ πνεύμα των ημερών.
Αφορμή για τηλεοπτικά πάνελ, με καλεσμένους-μαϊντανούς που θα μιλήσουν κ θα αναλύσουν γεγονότα του παρελθόντος, που ούτε καν έζησαν κ προβληματίστηκαν, αλλά με απίστευτη ευκολία καπηλεύονται κ οικειοποιούνται.

– Σαν σήμερα, λίγα χρόνια πίσω: Συνειδητοποιώ το προφανές: όλος αυτός ο κόσμος που υπέφερε κ πέθανε τόσα χρόνια στη χούντα, ήταν απλώς ασήμαντα πιόνια σε ένα τοπικό, γεωπολιτικό παιχνίδι. Η χούντα του Παπαδόπουλου ξεκίνησε με τον πόλεμο των 6 Ημερών κ τέλειωσε με τον πόλεμο του Yom Kipur. Η χούντα Ιωαννίδη τελείωσε με την πτώση του φιλοσοβιετικού Μακάριου κ την εισβολή στην Κύπρο.
Ίσως, τελικά, το Πολυτεχνείο να ήταν κερασάκι στην τούρτα. Αν δεν υπήρχε αυτό, ίσως η αφορμή να βρισκόταν στη σχολή νοσοκόμων, ή στο σύλλογο χασάπηδων.

– Σαν σήμερα 2 χρόνια πίσω: Κάνω τη θητεία μου στο στρατηγείο μηχανοκίνητης ταξιαρχίας, στην Γκατζολία. Κατεβαίνει ο επιλοχίας από το 3ο γραφείο κ καλεί όλο το προσωπικό, αξκους κ ψαράδες, στην αίθουσα συσκέψεων. Ο επιτελάρχης της ταξιαρχίας(#) διαβάζει την ημερήσια διαταγή ενός μαλάκα υπουργού, μιας δεξιάς κυβέρνησης, σε μία συμμάζωξη ντάκων, στα σύνορα, μιλώντας για το «μάθημα ελευθερίας», «ιδανικά», «εθνική κυριαρχία», «δημοκρατία» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ακολουθεί προβολή του original ολλανδικού ντοκυμαντέρ της εποχής για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου($). Κάθομαι στα πίσω καθίσματα κ αισθάνομαι να παίζω σε ένα θέατρο του παραλόγου.

– Κάθε χρόνο: Αφορμή για να ξεσπάσουν κάποιοι την οργή τους, να κάψουν κ να λεηλατήσουν ξένες περιουσίες, να κάνουν τη μικρή τους, ολιγόωρη επανάσταση κόντρα στους βρωμόμπατσους, πριν επιστρέψουν στο σπιτικό τραπέζι της μαμάς. Αφορμή για τους ΜΑΤάδες να δικαιολογήσουν το μισθουλάκο τους κ τις ατέλειωτες ώρες εκπαίδευσης κ πλύσης εγκεφάλου, μένοντας σε απόσταση ασφαλείας από τις μολότωφ.
Ευκαιρία για τα δημοσιογραφάκια της πούτσας να μιλήσουν για «πεδίο μάχης», «γυαλιά-καρφιά», δείχνοντας αποκλειστικά πλάνα από πέρσι κ πρόπερσι. Ευκαιρία για όλους τους υπόλοιπους να μάθουμε ότι υπάρχουν γύρω μας «γνωστοί-άγνωστοι», να σιχτιρίσουμε που υπάρχει η επέτειος για να μας σπάσει κάποιος το αυτοκίνητο.

Κάντε τις εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης κ φέτος.
Αφήστε να καταθέσει ταπεινά, για τελευταία φορά, ένα λουλούδι η Γιάννα Αγγελοπούλου, ο Χριστόδουλος, η Μαριάνα Βαρδινογιάννη, ο Νταλάρας μαζί με τον Πανούση, ο Μητσοτάκης μαζί με τον Γιωργάκη, ο Κωστέτσος, ο Μαστοράκης κ όποιος άλλος δεν έχει προλάβει τόσα χρόνια.
Αφήστε τους να κάνουν όσες δηλώσεις θέλουν, να συμμετάσχουν σε πάνελ, να αναλύσουν τον ενεργό τους ρόλο στην εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στον τόπο μας.
Αφήστε τους να μας δείξουν στα στοπ καρέ του βίντεο του άρματος που γκρεμίζει την πύλη πού ακριβώς ήταν κ πρότασσαν τα στήθη τους για την ελευθερία.
Δείξτε ξανά κ ξανά το άρμα να γκρεμίζει την πύλη με την ελληνική σημαία να κυματίζει.
Αλλάξτε το πλάνο με ζωντανές εικόνες από τα φετινά επεισόδια, με την ίδια σημαία να καίγεται στην ίδια πύλη.
Αφήστε το Γιώγο Σαγαντάκο να κάνει τη ζωντανή ανταπόκγισή του από το κέντγο, στην οδό Στουγνάγη.

Κ μετά…
ΚΑΨΤΕ ΤΟ! ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΟ! ΙΣΟΠΕΔΩΣΤΕ ΤΟ! ΣΚΑΨΤΕ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ! ΕΞΑΫΛΩΣΤΕ ΤΟ!
Τόσα χρόνια το γ*μ*με αυτό το πτώμα της επετείου!
Με πείσατε! Βρώμισε πια!

Αρκούν οι μνήμες κ τα σημάδια των ανθρώπων που το έζησαν…

* Τότε δεν υπήρχαν ΜΑΤάδες, αλλά όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουνε.

# Παίζει σοβαρά η συγκεκριμένη ταξχία, μέχρι τη δεκαετία του ’80, να είχε στο υλικό της το Μ47 που έριξε την πύλη.

$ Βγάζω το καπέλλο μου στον επιλοχία του 3ου! Σε θέματα τανιών, ήταν απίστευτος στο ψάξιμο!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: