Νοέμβριος 6, 2006

Σκόρπιες σκέψεις, χωρίς τίτλο

Posted in Επικαιρότητα, Κοινωνία στις 11:31 πμ από perissos

Μερικές σκόρπιες σκέψεις, με αφορμή τα τελευταία γεγονότα (βλ. Ρουσό, Λιακό, Τσαγκα κ λοιπούς συγγενείς).
Μακρυνάρι, ασύνδετο, ασυνάρτητο, κ πολλά ακόμα, όλα με στερητικό σύνδεσμο μπροστά…

Ποιος είμαι
Την προηγούμενη εβδομάδα έμαθα μια γαλλική έκφραση που μου ταιριάζει γάντι. Οι γαλλόφωνοι όταν θέλουν να χαρακτηρίσουν το μέσο άνθρωπο δε λένε ούτε ο «ανώνυμος», ούτε ο «μέσος». Λένε ο monsieur toute-le-monde(*), ο κύριος όλος-ο-κόσμος.
Αυτός είμαι.
Δεν είμαι «κάποιοι bloggers που διαδίδουν ψέμματα», δεν είμαι «κάποιος που έκανε αίτηση στην Ε», δεν «είμαι ο funEL που θα πρέπει να αλλάξω χώρα».
Είμαι όλος ο κόσμος.
Κάνω όλα τα επαγγέλματα την ίδια στιγμή που με τρώει το σαράκι της ανεργίας κ υποστηρίζω πως η δουλειά είναι μια μικροαστική σύμβαση.
Είμαι εύπορος, μένω στην Κοκκινιά, πάω Λονδίνο για την πλάκα μου, κλαίγομαι κάθε μήνα για το νοίκι που δεν έχω να πληρώσω.
Έχω σπουδάσει πυρηνικός φυσικός με διδακτορικό στην ομοιοπαθητική κ το μόνο που έχω μάθει στη ζωή μου είναι οι ιστορίες που μου έλεγε ο παππούς όταν φυλάγαμε το κοπάδι.
Είμαι αριστερός από την κούνια, πάω κ χειροκροτώ τον Ανδριανόπουλο, πετάω μολότωφ με την 1η ευκαιρία.
Είμαι υπόδειγμα οικογενειάρχη, μια αδιάφορη μάνα, ένα χωρισμένο ζευγάρι κ έχω ξεπατώσει ό,τι περπατάει στην επικράτεια.
Πίστεψέ με, όπου κ να γυρίσεις να κοιτάξεις, θα δεις μία εικόνα μου, εμένα τον ίδιο.

Ποιος είσαι
Είσαι ο επίσημος καλεσμένος στο φτωχικό μου κάθε βράδυ, μετά τη δουλειά.
Η φίλη μου κάθε πρωί, την ώρα που φτιάχνω το σπίτι.
Η παρέα μου κάθε φορά που διαβάζω την εφημερίδα.
Μοιράζομαι μαζί σου απλόχερα το φαγητό μου, την ξεκούρασή μου, τον Κυριακάτικο καφέ μου.

Είσαι κοστουμαρισμένος, με αψόγη ή κακόγουστη γραβάτα, καλόγουστο ταγιέρ, στυλιζαρισμένος sportif ή αμπιγιέ, ανάλογα με το τι λέει το σενάριο κ ο σκηνοθέτης με τον παραγωγό στα διαλείμματα.
Είσαι ομιλητικός, οργισμένος, ειρωνικός, μειλίχιος, ευγενικός κ προσήνης.
Άλλες φορές πάλι μπορεί να είσαι γυμνός, με το πουλί στο χέρι, αλλά για εμένα κάνει το ίδιο γιατί το μόνο που βλέπω από εσένα είναι συμμετρικά ταξινομημένες αράδες σε ανακυκλωμένο ή ιλουστρασιόν χαρτί.

Πάντα εσύ μιλάς, πάντα εσύ αναπτύσσεις τη σκέψη σου, βρίζεις, οργίζεσαι, χαμογελάς, ξεχύνεις τον εμετό σου.
Εγώ μόνο σε ακούω, μόνο σε διαβάζω.
Δεν μπορώ να σου απαντήσω, όσο κ αν κάποιες φορές με καίει η γλώσσα μου.
Κάποιες φορές μου ξεφεύγει κάποιος αντίλογος, κάποια συγκατάνευση, κάποια βλαστήμια, αλλά αμέσως το μετανιώνω: είναι κακό σημάδι όταν μιλάς μόνος, στον αέρα. Κόσμος φοράει ζουρλομανδύα για τέτοια πράγματα. Για αυτό σωπαίνω, είναι μάταιο να απαντήσω. Αφού είναι μάταιο να παντήσω, ίσως είναι μάταιο κ να το σκέφτομαι…

Εσύ, όμως, ποτέ δε σωπαίνεις, ποτέ δε μιλάς στον αέρα.
Πάντα είσαι ο επίτιμος καλεσμένος μου, πάντα έχεις το λόγο, πάντα μιλάς σε εμένα.
Ίσως εδώ να μου πεις ότι μπορώ κάλλιστα να μη σε ακούω, για αυτό είναι το κόκκινο κουμπάκι στο τηλεκοντρόλ, για αυτό είναι ο κουβάς των σκουπιδιών. Όντως, αλλά κάποιες φορές δεν έχω την επιλογή: είμαι ψόφιος στον καναπέ κ θέλω κάτι να δω, περιμένω να αρχίσει το «24» κ είσαι η λιγότερο σκατόφατσα στο ζάπιγκ, πλήρωσα τη φυλλάδα σου για το DVD κ το πλυντήριο αργεί να τελειώσει.

Γράφω
Ναι, γράφω!
Allah akhbar, γιατί μας έδωσε το internet κ akhbarύτερος γιατί μας έδωσε το blogging.

Γιατί γράφω
Γράφω για εμένα, γράφω για το φανατικό αναγνωστικό κοινό του ενός, για το φανταστικό μου φίλο που ποτέ δεν είχα κ που σίγουρα είναι στην άλλη άκρη του καλωδίου.
Γράφω με την ελπίδα της μελλοντικής διασημότητάς μου, με τη βεβαιότητα της αιώνιας ασημαντότητάς μου, γιατί ελπίζω να ξυπνήσω τις μάζες, γιατί βρήκα ένα ψόφιο ποντίκι, για να ψαρώσει καμιά γκόμενα να το βρέξω λίγο, γιατί είμαι ένας παραγνωρισμένος καλλιτέχνης, γιατί είμαι ο σοφός master Yoda, για να μετατρέψω τη χολή μου σε bytes, γιατί δεν υπάρχει κράτος, ρεεεε. Γράφω για να ξεσπάσω, για να κρατήσω τα λογικά μου, για να αδειάσω την ψυχή μου, για να επικοινωνήσω.
Γράφω γιατί Amstel: έτσι μου αρέσει!
Τσάμπα είναι, χρόνο βρίσκω, ο υπολογιστής είναι εκεί κ με περιμένει.

Τι γράφω
Γράφω ό,τι μου σηκωθεί, όποτε μου σηκωθεί, για όποιον μου σηκωθεί.
Γράφω υπέροχα ποιήματα, γεμάτα μελαγχολία, γράφω για τον Μπάμπη με το τόοοοσο παλαμάρι, γράφω για τις μαύρες τρύπες κ τα όρια του σύμπαντος, για την γαμημένη παγκοσμιοποίηση, την ανάγκη για ακόμα λιγότερο κράτος, για τη νέα συνταγή που θα κάνει πάταγο, για τα μέρη που είδα το άλλο ΣΚ, το γκομενάκι που ζαχαρώνω, για το σκατομούρη που μου έφαγε τη θέση παρκαρίσματος, για εσένα που βλέπω, διαβάζω, ξερνάω κ αποθεώνω.

Σε μπερδεύω;
Ναι, ίσως να σε μπερδεύω.
Γιατί να κάθομαι να χάνω το χρόνο μου γράφοντας ανοησίες που ίσως να μην ενδιαφέρουν ούτε εμένα τον ίδιο;
Γιατί να σπαταλήσω έστω κ μία θερμίδα να πατήσω ένα πλήκτρο για να γράψω ασημαντότητες που τις ξεχνάω πριν καν μετατραπούν από εγκεφαλικά σήματα σε κινητική ενέργεια των δακτύλων;
Γιατί να γράφω ένα προσωπικό ημερολόγιο, ανοιχτό να το διαβάσει ο οποιοσδήποτε τυχαίος;
Γιατί να επιτρέπω στον κάθε μαλάκα να εντρυφήσει στις πιο μύχιες σκέψεις μου, να αλωνίσει στα γεγονότα της ζωής μου;
Γιατί να του δίνω το βήμα μέσα από τα σχόλια στα posts μου να με βρίσει, να με κρίνει, να με μειώσει, να ποδοπατήσει τις κρυφές μου ελπίδες κ ευαισθησίες;
Αν όντως σκέφτεσαι κάτι τέτοιο, τότε ένα μπορώ να πω: Χα!
Δεν πρόκειται ποτέ να με καταλάβεις. Κατά πάσα πιθανότητα μου ρίχνεις 5+ χρόνια, λίγα στην actual reality, αλλά αιώνας ολόκληρος στην virtual reality. Το πληκτρολόγιο κ το mouse είναι προεκτάσεις του χεριού μου, η οθόνη είναι το τρίτο μου μάτι. Πληκτρολογώ κάθε μέρα απείρως περισσότερες λέξεις από όσες λέω ή γράφω σε χαρτί.
Ο φίλος κ η γκόμενά μου στην άλλη άκρη της Ευρώπης είναι πολύ πιο κοντά μου από ό,τι ο συνάδελφος στο διπλανό γραφείο.
Δεν υπάρχει κάποιος όταν πληκτρολογώ, η οθόνη είναι πάντα εκεί, ο κέρσορας γίνεται ο μαγνήτης της σκέψης μου, είτε πληκτρολογώ τα γράμματα για τον προϊστάμενό μου, είτε γράφω για το blog μου.

Με φοβάσαι;
Ναι, παίζει πολύ σοβαρά.
Το internet είναι το πιο μαζικό μέσο επικοινωνίας από καταβολής ανθρωπίνου γένους.
Φοβάσαι την προοπτική όλος ο κόσμος να μπορεί ξαφνικά να μιλήσει σε όλον τον κόσμο, έτσι απλά, χωρίς να χρειάζεται καν να γνωρίζονται.
Είσαι ο ευαίσθητος καλλιτέχνης κ φοβάσαι για την ευκολία του να μάθει όλος ο κόσμος τις συναλλαγές σου με τον κατάπτυστο υπουργό.
Είσαι ο υπουργός-υπόδειγμα κ φοβάσαι να υπάρξει κάποιος που να σου θυμίσει ότι δεν υπήρξε ούτε ένας Έλληνας που να σε ψήφισε.
Είσαι η ατάλαντη παρουσιάστρια κ φοβάσαι να υπάρχει κάποιος που να μην τρέμει στην παρουσία σου κ να σου λέει κατάμουτρα για την ασχετοσύνη σου.
Είσαι ο Κεφαλλονίτης εκδότης-με-σηκωμένα-τα-μανίκια κ φοβάσαι το σερβιτόρο που θα πει για το δίπατο που έχεις μόνο για να μένουν οι υπηρέτες σου, την αχανή, καταπατημένη έκταση στην Πεντέλη κ το σολωμό που τάιζες τους 100άδες ρακένδυτους καλεσμένους σου.
Είσαι ο απατεώνας βιβλιοπώλης κ φοβάσαι τον οποιονδήποτε αντίλογο στις παπαρολογίες με τις οποίες φουσκώνεις την ελληνική κοινωνία.
Είσαι ο αρπακολλατζής μπιζναδόρος κ φοβάσαι τον ταπεινό υπαλληλάκο που θα τολμήσει να πει για τις άθλιες συνθήκες στο κάτεργό σου.
Είμαι ο monsieur toute-le-monde, θυμάσαι;
Μπορεί κ να είμαι δίπλα σου αυτή τη στιγμή, να καταγράφω νοερά όλες τις πίπες που λες κ να περιμένω πότε θα έρθει η ώρα να ξεφορτώσω την ψυχή μου στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο, μόνο για μένα κ για όποιον άλλο θέλει.

Με μισείς;
Ίσως.
Μην ξεχνάς, αυτά τα 5+ χρόνια που μας χωρίζουν, είναι μία άβυσσος, το χάσμα των γενεών που μαθαίναμε στην Έκφραση-Έκθεση με τον Ευάγγελο Παπανούτσο.
Έχεις μάθει να είσαι πάντα ο επίτιμος καλεσμένος, στην κεντρική θέση στο σαλόνι μου, να πίνεις την 1η γουλιά από τον κυριακάτικο καφέ μου. Είσαι ο «το είπαν στην τηλεόραση», «το διάβασα στην εφημερίδα». Έχεις μάθει να καλύπτεσαι από το πέπλο της αυθεντίας, της μονόδρομης επικοινωνίας. Ο παπάς στο ιερό, ο ιεροκήρυκας στον άμβωνα, ο ηθοποιός στο σανίδι, ο πολιτικός στο μπαλκόνι: ένα ή περισσότερα σκαλιά πάνω από τον κόσμο, το κοινό, τον λαό. Μπορεί να σε γιουχάρουν, να σε αποθεώνουν, αλλά ποτέ δεν είναι στο ίδιο ύψος με σένα.
Έχεις συνηθίσει να σε πλησιάζουν θαμπωμένοι από την εικόνα σου, από την εξουσία σου. Καθισμένοι ταπεινά στον προθάλαμο του πολιτικού σου γραφείου, να σπρώχνονται έξω από το καμαρίνι σου για μία πίπα, να σου σφίγγουν το χέρι στο δρόμο.
Έχεις μάθει να σου στέλνουν γράμματα διαμαρτυρίας στο γραφείο σου κ να τα πετάς στον κουβά, γελώντας μαζί με τους συναδέλφους σου.

Δεν μπορείς στη σκέψη ότι κάποιος όχι μόνο μιλάει τόσο ελεύθερα για εσένα, αλλά μπορεί να τον διαβάσει κ οποιοσδήποτε στην επικράτεια, οπουδήποτε στον κόσμο.
Σου τα χώνω. Ναι, σου τα χώνω, γιατί έτσι γουστάρω! Αυτή είναι η γνώμη μου για εσένα κ άμα γουστάρεις! Αυτή την ίδια γνώμη που εκφράζω σε φίλους κ γνωστούς, αυτή τη γνώμη βάζω κ στο ημερολόγιό μου. Τα επιχειρήματά σου, τις πράξεις σου, τις μαλακίες σου, μπορώ να τα αντικρούσω ένα προς ένα. Ξέρω τα καυλιά που έγλυψες, τα σκατά που φτυάρισες, όλα τα είδη πάπιας που έκανες. Μπορεί να είμαι οξύθυμος κ εμπαθής, μπορεί να είμαι λογικός κ πράος. Το ίδιο σου κάνει. Σου μιλάω όπως μιλάω στη μάνα μου, στο φίλο μου, στο μαλάκα στη λαϊκή.
Τι να κάνεις; Να αφήσεις ένα σχόλιο στα post μου; Αν είναι δυνατόν! Να κατέβεις στο ίδιο επίπεδο με εμένα, τον κοινό άνθρωπο; Να αναγκαστείς να κάνεις διάλογο; Σιγά μην καταδεχτείς να παίξουμε κ καντήλια…

Με ζηλεύεις;
Ναι, ίσως να παίζει κ αυτό το σενάριο.
Επειδή ακριβώς είμαι όλος ο κόσμος, έχω κ όλα τα ταλέντα.
Όπου κ να γυρίσεις να κοιτάξεις, βλέπεις 10, 20, 500 που είναι καλύτεροι από εσένα, εξυπνότεροι από εσένα, ξέρουν περισσότερα από εσένα, έχουν δει περισσότερα από εσένα, τα επιχειρήματά τους σε κατατροπώνουν. Η ύπαρξή τους κ μόνο ακυρώνει την αυθεντία σου, σε κάνει να φαίνεσαι γυαλισμένος τενεκές που βάλαμε ψηλά για να τον βλέπουν όλοι.
Πώς να χωνέψεις ότι αυτοί μπορεί κ να έχουν 100άδες επισκέπτες την ημέρα;

Κ τα όρια;
Πρέπει να μπουν όρια, λες. Λες ότι η ανωνυμία είναι τροφοδότης της ασυδοσίας, της συκοφαντίας, φτηνή δικαιολογία για να ξεράσει κάποιος τα απωθημένα του.
Θα σου πω κάτι που το ξέρουμε μόνο εσύ, εγώ κ όσοι μας διαβάζουν: στα αρχίδια σου τα έχεις γραμμένα τα όρια.
Ο μόνος λόγος που θες να υπάρχουν όρια, είναι για να ξέρεις πού να σταθείς εσύ, πού να μετακινήσεις το βάρος σου για να μην πάθεις κάτι από τον «πέλεκυ της δικαιοσύνης».
Όταν οδηγείς κ σε κλείνουν φιλοσοφείς για τα πέπλα της νύχτας Σαβ βράδυ Κυρ πρωί ή ρίχνεις καντήλι;
Όταν ο σερβιτόρος σου ρίχνει το φαγητό, ζητάς το λόγο από τον Χατζηνικολάου ή τον ξεφτιλίζεις τον άχρηστο;
Όταν η κομμώτρια σου καίει τα μαλλιά, πας χαρούμενη σε διαφημίσεις ή της σβήνεις το τσιγάρο στα μούτρα;
Όταν ο διαπλεκόμενος σε καλεί στο κότερο, χτυπάς οργίλος το χέρι σου στο τραπέζι κ ζητάς το λόγο επί προσωπικού ή παίρνεις μαζί κ το μπανιερό σου;

Εκεί δεν υπάρχουν όρια, δε σε βλεπει το κοινό σου, δεν είσαι πάνω στον άμβωνα. Είσαι στα παρασκήνια, μακριά από τις κάμερες.
Εδώ, όμως, επειδή υπάρχουν εν δυνάμει τόσα εκατομμύρια αναγνωστών σε καίει κ σε τσούζει το γαμωσταυρίδι, το τσιγάρο, το βρεγμένο μπανιερό. Νιώθεις τον προβολέα επάνω σου κ σου βγαίνει αυτή η ορμέμφυτη παρόρμηση να δώσεις πάλι μία παράσταση, πάντα μέσα στα όρια.

Πάλι, όμως, είναι αυτό το μαμημένο χάσμα των 5+ χρόνων που σε εμποδίζει να καταλάβεις.
Δεν γράφω για εσένα, γράφω για εμένα. Γράφω για τη δική μου ζωή, για τις δικές μου σκέψεις, τις δικές μου απόψεις. Αν αυτές περιλαμβάνουν εσένα, τι να κάνω; Σου έχει περάσει από την κούτρα πως όπου κ να γυρίσω βλέπω μία παράστασή σου; Προσπαθώ να φύγω από την τέντα του τσίρκου σου κ όλο στα πίσω καθίσματα βρίσκομαι. Έχεις μήπως την απαίτηση να χειροκροτώ κ με ενθουσιασμό;
Ή μήπως θες να μου επιβάλλεις κ τι θα σκέφτομαι, πώς θα το σκέφτομαι κ πώς θα το εκφράζω. Εδώ ταιριάζει γάντι αυτό που είχα διαβάσει προς μηνών σε κάποιο άλλο blog (νομίζω της psilikatzoys): μήπως να σε βάλω κ δραγάτη στον μπούτσο μου;

Ανωνυμία;
Όσο για την ανωνυμία για την οποία με κατηγορείς, θέλω να ελπίζω ότι είναι απλώς το χάσμα τεχνολογικών γενεών που λέγαμε πριν. Νομίζεις ότι φτιάχνω ένα λογαριασμό κάθε μέρα; Έχεις την εντύπωση ότι το ηλεκτρονικό μου ψευδώνυμο είναι κάτι χτεσινό;
Είναι η ταυτότητά μου, μεγάλε! Δεν είναι ψευδώνυμο, είναι το όνομα που διάλεξα εγώ για εμένα κ όχι κάποιος νονός γενιές παππούδων πίσω. Νομίζεις ότι το έχω ΓΤΠ; Αν ψάχνεις κόσμο που ξεφτιλίζει το όνομά του, ψάξε αλλού. Στον καθρέφτη σου, ας πούμε.

Δεν είμαστε ανώνυμοι, ούτε άβουλα πλάσματα! Είμαστε άνθρωποι με λογική κ συμμετέχουμε με τον πιο άμεσο τρόπο σε μία ηλεκτρονική κοινωνία. Όποιος έχει κάτι να πει κ να προσφέρει, είτε με επιχειρήματα, είτε με χριστοπαναγίες, μπαίνει στο επίκεντρο. Όποιος λέει πίπες, δεν τον ξέρει ούτε ο σκληρός του μετά από λίγο καιρό. Ο πανταχού παρών νόμος της φυσικής επιλογής. Επειδή στη δική σου την περίπτωση ο νόμος αυτός κάμφθηκε, δε σημαίνει ότι θα το επιβάλλεις κ παντού. Μην τα θέλουμε κ όλα δικά μας, ε;

Επιμύθιο
(Αν πούμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο…)
Ένα τόσο δα κυματάκι σου έγλυψε τα πόδια κ κλώτσησες το νερό με δύναμη πίσω. Είσαι τόσο απασχολημένος να σηκώνεις βουναλάκια στην άμμο για να προφυλαχθείς από το επόμενο που δε βλέπεις την παλίρροια που έρχεται.
Μπορείς να συνεχίσεις να φτιάχνεις τα βουναλάκια σου στην άμμο με τη σιγουριά ότι θα σταματήσεις όλα τα επόμενα κυματάκια.
Μπορείς να βάλεις το κεφάλι σου στην άμμο, σαν τη στρουθοκάμηλο.
Μπορείς αν θες, ως άλλος Ξέρξης, να βάλεις λυτούς κ δεμένους να μαστιγώσουν ανηλεώς κάθε κύμα που βλέπουν.
Ή μπορείς να αφήσεις την παλίρροια να σε παρασύρει, να σαλπάρεις μαζί της.

Σε κάθε περίπτωση, σου εύχομαι καλή τύχη, γιατί θα τη χρειαστείς.

Καλό θα σου κάνει να διαβάσεις κ για τα μυρμήγκια της ζούγκλας.
Το να πιάσεις κ να λιώσεις ένα με τα χέρια σου είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Είναι, όμως, κ αυτό που σε καταδικάζει, γιατί το μόνο που καταφέρνεις είναι να απελευθερώσει τις φερομόνες του.
Το μόνο που βρίσκουν μετά από εσένα είναι ό,τι δεν τρώγεται…

Κ, ψιτ! Πού είσαι;…
Δεν είναι απειλή!
It’s the way of things to come…

* Σχώρνα τις ανορθογραφίες μου, ε;

Advertisements

10 Σχόλια »

  1. lkrory21 said,

    Από τα πιο δυνατά κείμενα που έχω διαβάσει σε μπλογκ και όπως right on target!

  2. m13 said,

    αυτό δεν είναι ‘σκόρπιες σκέψεις’!
    αυτό είναι ‘διαβασε να περάσει το 8ωρο να ξεστραβωθείς’!
    🙂

  3. […] Σκόρπιες σκέψεις, χωρίς τίτλο […]

  4. perissos said,

    @lkrory21: Μάλλον τα παραλές, αλλά σε ευχαριστώ πολύ.

    @m13: Ελπίζω να πέρασε ευχάριστα το 8ωρο, αν κ δε νομίζω ότι έχω τα γυαλιά κανενός 😉

  5. An-Lu said,

    Τα σέβη μου….

  6. Rodia said,

    RESPECT βρε!:-)) Α-ΨΟ-ΓΟ

  7. antilogos said,

    egrapses…

  8. OMG!!!

    Υποκλίνομαι ταπεινά στο κείμενό σου.-

  9. perissos said,

    🙂

  10. lisadel said,

    Δυνατή η γραφή ακόμα πιο δυνατή η σκέψη. την άκουσα….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: