Νοέμβριος 30, 2006

Greetings from Ispra

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:47 μμ από perissos

Well, here I am @ Ispra, in JRC premises, once again but possibly for the last time!
Stuck with a QWERTY keyboard w/o a possibility of adding Greek keyboard layout.
So, instead of writing ellhnika, why not flex my English?! After all, I speak London very best!…

I participate in a meeting with >65 participants!!!
Boy, what a good investement for the European taxpayer’s money…
You can continue paying your taxes resting assured that they are properly invested in the best hotels, airlines and restaurants!

OK, ‘nough said!
There are only 4 PCs available for the participants to check their important e-mails (like I do now 🙂 Hahaha).
Although I do enjoy seating next to an attractive Romanian delegate happily chatting on MSN in the PC beside me, people are already queueuing up behind me.

Advertisements

Νοέμβριος 29, 2006

Μαγεία!

Posted in Viral mail στις 11:44 πμ από perissos

Κάτι τέτοια έρχονται στο inbox κ πέφτει το σαγόνι κάτω…

Νοέμβριος 28, 2006

Μου πάτησες το τριφύλι;

Posted in Επικαιρότητα στις 9:06 μμ από perissos

Θα πεθάνεις, ρε!

Έτσι, με την αλμύρα!
Για να ξεχωρίζουν οι πραγματικοί κυνηγοί από τους ντεμέκ…

Σίγουρα ο δράστης πρέπει να ήταν παίκτης του GTA κ να είχε ξεσκίσει το Medal of Honour!
Δεν εξηγείται αλλιώς τέτοια ακραία συμπεριφορά στην ελληνική κοινωνία…

Ένα Σάββατο στην πόλη

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα, Βέλγιο στις 5:31 μμ από perissos

Αγοράζοντας σοκολάτες στην οδό Ελλήνων
Καιρό είχα να περπατήσω στην πόλη κατά την παλιότερη συνήθειά μου.
Κάτι η προσπάθειά μου να συμπληρώσω δουλειά στο σπίτι τα ΣΚ, κάτι ο συννεφιασμένος καιρός, δεν πολυπερπάτησα τις Βρυξέλλες εδώ κ πάνω από 4-5 ΣΚ.
To Σαβ είπα να ξαναπιάσω το παλιά μου τέχνη κόσκινο αν κ με πολύ μικρότερη απόσταση από ό,τι τις άλλες φορές.

Η δικαιολογία αυτή τη φορά ήταν να βρω ένα μικρό, οικογενειακό εργαστήριο παρασκευής πραλινών, ή αλλιώς chocolatier artisanale. Βλέπεις, ήθελα να κεράσω γλυκά τον κόσμο στο γραφείο με αφορμή μία επέτειο κ μου κόλλησε να αγοράσω τα σοκολατάκια από ένα μικρό παραγωγό.
Οι πιο ονομαστοί σοκολατοποιοί εδώ στο Βέλγιο είναι κ αυτοί με τις μεγαλύτερες αλυσίδες franchise (Godiva, Neuhaus, Galler κ δε συμμαζεύεται). Δε λέω, μπορεί οι σοκολάτες τους να είναι πολύ καλής ποιότητας, αλλά για κάποιο λόγο δε μου κολάει να πάω να αγοράσω από την αλυσίδα. Ο τύπος που τα πουλάει δεν είναι τεχνίτης, απλός μεταπωλητής είναι. Κ στην τελική, αν είναι να πληρώσω 40ε το κιλό, προτιμώ να ξέρω ότι τα γλυκά τα έφτιαξε ο μάστορης στο εργαστήριο στο δίπλα δωμάτιο, παρά μια μηχανή στο εργοστάσιο.
Το κακό είναι ότι οι Βρυξέλλες, παρά το μέγεθός τους, έχουν αναλογικά πολύ λίγα οικογενειακά εργαστήρια σε σχέση πχ. με τη Βρύγη ή την Αμβέρσα. Ψάχνοντας μάλιστα στο Χρυσό Οδηγό τους (www.pagesdor.be) με λύπη μου είδα ότι, όσοι υπάρχουν, είναι πακτωμένοι στο Uccle κ το Sint-Pieters, 2 δήμους >5 χλμ απόσταση από εμένα, νότια κ βόρεια αντίστοιχα. Τηρουμένων των αναλογιών, αν ήμασταν Αθήνα θα ήταν μαζεμένοι όλοι μαζί Γλυφάδα κ Κηφισιά, εκεί που είναι το χρήμα.
Κοιτώντας το χάρτη (εξαιρετικό feature του Βελγικού Χρυσού Οδηγού), είδα ότι το πιο κοντινό εργαστήριο σε εμένα ήταν το Alchimie du Chocolat, στη rue des Hellénes, στο Eterbeek. Το θεώρησα σημαδιακό το ότι ήταν στην οδό Ελλήνων, οπότε το Σαβ το μεσημέρι, μετά από τα ψώνια, τις μπουγάδες κ τα καθιερωμένα τηλ στη μαμά-πατρίδα, κίνησα προς τα εκεί.

Image(02)

Ο δρόμος μου, βυθισμένος στη ραστώνη του ΣΚ.

Image(03)

Οι Βρυξέλλες είναι χτισμένες σε μία σειρά από λοφάκια. Σε αρκετά σημεία (όπως εδώ στη Rue Troon) τα σπίτια κάνουν «ανοίγματα» κ σε αφήνουν να πάρεις μία μικρή εικόνα από την πόλη. Σε αυτή την επίπεδη χώρα η θέα από ψηλά είναι λίγο σχετική έννοια.

Image(05)

Η rue Troon, κατά την προσφιλή τακτική των φίλων κ συμμάχων μας, σε κάποιο σημείο αλλάζει απροειδοποίητα όνομα κ γίνεται Kroon. Ένα γράμμα θα μου πεις, αλλά αν δεν είσαι υποψιασμένος, είναι αρκετό να σε κάνει να ψάχνεσαι για κάνα δίλεπτο στο χάρτη.

Image(06) Image(07)

Διαστάυρωση της Kroon με τη λεωφόρο General Jacque. Σε 1ο πλάνο φαίνεται ο σταθμός Eterbeek κ στο βάθος τα κτίρια του ULB (= ελεύθερο πανεπιστήμιο Βρυξελλών ή κάπως έτσι).

Image(08)

Οδός Arnaud Fraiteur, μπροστά στο νεκροταφείο του δήμου Ixelles. 2 ανυποψίαστες κυρίες απαθανατίζονται άθελά τους από την κάμερα του κινητού μου, δημοσιεύονται σε ένα blog, cacheάρονται από όλες τις μηχανές αναζήτησης του κόσμου κ καταδικάζονται να παραμείνουν σε ψηφιακή μορφή στα αζήτητα του διαδικτύου μέχρι ηλεκτρονικής συντέλειας του κόσμου.

Image(09)

Τελικά, αν κ στο χάρτη φαινόταν παιχνιδάκι, με παίδεψε λίγο μέχρι να τη βρω η οδός Ελλήνων με αποτέλεσμα να γράψει τουλάχιστον ένα περιττό χιλιόμετρο το κοντέρ του Peugeot 2. Ε, να μην τραβήξω κ μία φωτό;…

Το εργαστηριο είναι στην άλλη γωνία, κοντά στη λεωφόρο Hogeschool. Ήταν όπως ακριβώς το περίμενα, ένα μικρό καλόγουστο εργαστήριο, με ακόμα πιο συμπαθητικούς ιδιοκτήτες. Αυτό που δεν περίμενα, ήταν τα 42ε το κιλό οι πραλίνες! Διάολε, τι γίνεται; Παντού μας κυνηγάει η ακρίβεια…
Αν κ είχα κάνει pilgrimage ως εκεί επί τούτου, είπα να μην πέσω με τα μούτρα, αλλά να κάνω ένα μικρό sampling πρώτα, να δω αν άξιζε τον κόπο. Πήρα μερικές πραλίνες σε σακουλάκι, pour degouster, από το μικρό εργαστήριο κ τις συνέκρινα γευστικά με ένα αντίστοιχο σακουλάκι ίδιας τιμής που αγόρασα από το Neuhaus. Αν κ με πιο συντηρητικές γεύσεις κ συνδυασμούς από ότι ο Neuhaus, οι πραλίνες του «μικρού» ήταν σαφώς πιο φινετσάτες στην εκτέλεση, σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια (λεπτότερο περίβλημα σοκολάτας, μικρότερο βάρος ανά τεμάχιο, πιο αφράτη γέμιση, λιγότερο κρακ στο δάγκωμα). Οπότε επέστρεψα εκεί κ πήρα 250γρ, ίσα να φτάσουν για το γραφείο. Εντάξει, είπαμε φινετσάτος αλλά μην τρέχω κ στην τράπεζα για ανάληψη να πάρω 1 κιλό! Όταν έρθει η ώρα να αγοράσω τετοιες ποσότητες πραλινών, θα βγάλω ένα εισιτήριο να πάω στη Βρύγη: πιο φτηνά θα μου έρθει!

My name is Bond! James Bond!
Το βράδυ το πρόγραμμα είχε ταινία, όπως έχω καθιερώσει τα τελευταία ΣΚ. Αυτή τη φορά θα έβλεπα τον Τζέμη Μποντ!
Περίεργο πράγμα! Στην Ελλάδα μου φαινόταν η απόλυτη κατάντια να πάει κάποιος μόνος σινεμά, το τελευταίο καταφύγιο των μοναχικών, λίγο πριν την αυτοκτονία. Εντάξει, τα παραλέω, αλλά you get the point! Εδώ, πάλι, δε βλέπω την ώρα να έρθει το Σαβ, να πάω να δω καμιά ταινία. Μυστήρια πράγματα! Δε μένει παρά να καταφέρω να με πείσω να πάω μόνος για φαγητό σε εστιατόριο κ θα έχει πέσει κ το τελευταίο οχυρό!…

Συνήθως πάω στο multiplex Toison d’Or(*), που είναι κ κοντά στο σπίτι. 45′-50′ πριν την έναρξη της ταινίας βρίσκομαι στο ταμείο, τσιμπαω το εισιτήριο κ είμαι κύριος: η ουρά της τελευταίας στιγμής στο ταμείο δεν έχει σχηματιστεί ακόμα, εισιτήρια υπάρχουν σε αφθονία, βρίσκω θέση να καθήσω άνετα στην αίθουσα όπου θέλω.
Μικρή παρένθεση για τα σινεμά στο Βέλγιο. Περίμενα ότι η προ 6ετίας πολιτισμική κατάκτηση(#) των αριθμημένων θέσεων στην Ελλάδα θα ήταν γνωστή στο Βορρά εδώ κ 10ετίες.
Κ, όμως, όχι! Οι φίλοι μας οι Βέλγοι αρνούνται πεισματικά τον καταναγκασμό των αριθμημένων θέσεων κ αντιδρούν επίμονα σε κάθε αντίστοιχη προσπάθεια. Την 1η φορά που πήρα εισιτήριο στο ταμείο κ μου το είπαν αυτό, ήρθαν αμέσως στο μυαλό μου περασμένες εποχές με διαγκωνισμούς, διαπληκτισμούς κ άλλα ωραία. Ευτυχώς, όμως, τίποτα από αυτά δε συμβαίνει εδώ! Οι παραστάσεις δεν είναι στα καπάκια στην ίδια άιθουσα, αλλά με αρκετό κενό ενδιάμεσα. Κατά συνέπεια η ροή του κόσμου είναι πολύ πιο ομαλή κ το finders-keepers γίνεται αβίαστα κ πολιτισμένα.

Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου όπως τα είχα υπολογίσει! 50′ πριν την παράσταση η ουρά έφτανε μέχρι έξω το πεζοδρόμιο, ενώ τα εισιτήρια για την παράσταση των 19.30 είχαν ήδη εξαντληθεί από τις 18.50. Να γυρίσω σπίτι, ούτε λόγος, από τη στιγμή που μου καρφώθηκε να δω ταινία, οπότε πήρα ένα εισιτήριο για την επόμενη παράσταση των 21.30.
Τύλιξα καλά το κασκόλ γύρω από το λαιμό, έβαλα τα χέρια στις τσέπες κ άρχισα να περπατάω άσκοπα προς το κέντρο να γεμίσω τις 2 ώρες.

Image(11)

Οι δρόμοι γύρω από κ επί της πλατείας Sablon ήταν στολισμένοι κ κατάφωτοι, εν όψει Χριστουγέννων. Όλα τα μαγαζιά ήταν ανοιχτά κ κόσμος σουλάτσερνε πάνω-κάτω. Λες κ ήμουν σε πανηγύρι.

Image(12)

Σε όλα τα πεζοδρόμια γύρω από την πλατεία κ στα στενά είχαν τοποθετήσει μεγάλα μπωλ-κεριά, δημιουργώντας πολύ ωραία ατμόσφαιρα.

Image(13)

Με τα πολλά κ αφού βαρέθηκα να σουλατσέρνω πάνω-κάτω αποφάσισα να κάνω μία παρασπονδία κ να παραχωρήσω στον εαυτό μου 2 πολυτέλειες:

  • να πάω στο πουράδικο του Davidoff να πάρω ένα Δομινικανό πούρο (τα κουβανέζικα μου πέφτουν βαριά του αντικαπνιστή, τρομάρα μου!)
  • να καθήσω σε μία μικρή braserie επί της πλατείας κ να πιω μία Rochefort, όπως είδα μία σε κάποιο άλλο τραπέζι να κάνει κ ζήλεψα.

Είναι πολύ περίεργο: έχω την εντύπωση πως παντού στις Βρυξέλλες υπάρχουν Έλληνες. Η παρέα που καθόταν δίπλα μου ήταν μία χαρούμενη συντροφιά από 3 ελληνίδες κ έναν γαλλόφωνο γκόμενο μίας εξ αυτών (της ωραιότερης). Μπορείς να τους ψιλοδεις στη φώτο, πίσω από το ποτήρι(%). 3 γενιές cosmopolite ελληνίδων ήταν σε αυτήν την παρέα:

  • η φέρελπις νεαρή της φώτο, να χαιδεύει γεμάτη τρυφερότητα το χέρι του αμόρε
  • η ψημένη 30άρα-40άρα (Χαρά, αν θυμάμαι, στο όνομα) να διηγείται όλο αδημονία πώς περιμένει να έρθει ο καραμπινιέρος γκόμενος από Ιταλία να ξεσαλώσει, να τρώει πόρτα μέσω κινητού λόγω καθυστερημένης άφιξης κ στα καπάκια να κανονίζει με άλλη παρέα για φαγητό στου Leon(&)
  • η 50φεύγα γεροντοκόρη, μεγαλο-functionaire στην Κοινότητα (κλασσική φιγούρα στο δυναμικό της Ε.Ε., ασχέτως εθνικότητας), να λέει ιστορίες όλη την ώρα κ να προβληματίζεται στο τέλος για το αν θα πάει για φαγητό με τους υπόλοιπους από φόβο «μήπως γίνει βάρος»

Κατά την πάγια τακτική μου (μονόχνωτος, βλέπεις!), απέφυγα τα «έλα, ρε πατρίδα, πού είσαι αδερφε, κ εγώ έλληνας είμαι;». Αυτά μόνο στις ταινίες του Χατζηχρήστου γίνονται 😉 Αρκέστηκα να στήνω αυτί στις ιστορίες από την Καλαμάτα (ειπωμένες στα ελληνικά) κ στις περιγραφές των ισορροπιών στο γραφείο (αναλυθέισες διεξοδικά σε άπταιστα γαλλικά). Περιττό να σου πω ότι κατάλαβα τα καλαματιανά πολύ-πολύ καλυτερα…

Image(15)

Με το που έφυγε η παρέα των ελλήνων να σαβουρώσει στενοχωρήθηκα λίγο, καθώς έμενα ακόμα 1 ώρα σχεδόν μέχρι να αρχίσει η ταινία, το πούρο είχε τελειώσει μαζί με την μπύρα κ δεν είχα με τι να ασχοληθώ.
Τότε ήταν που έσκασαν μύτη στο διπλανό τραπέζι ο John κ η Claudine, ένα έυθυμο ζευγάρι 50άρηδων. Για την ακρίβεια, «παράνομο» ζευγάρι, όπως κατάλαβα από τα συμφραζόμενα.
Η Claudine βέρα Βαλόνη από τη νότια Βραβάνδη, παντρεμένη με 2 παιδιά.
Ο John, μισός Άγγλος μισός Φλαμανδός.
Συνάδελφοι σε μία μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία, σίγουρα ήρθαν ο ένας κοντά στον άλλο λόγω του ότι είναι τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες.
Η Claudine μίλαγε παθιασμένα για την κοινωνία, τη θρησκεία, τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μελλοντική διάσπαση του Βελγίου(~), χειρονομούσε έντονα, ήπιε όλη τη βότκα που προοριζόταν για τα 2 τους τσάγια.
Ο John αρκούνταν να ακούει ψύχραιμος τη συζήτηση, απολαμβάνοντας χαμογελώντας τις εκατέρωθεν λεκτικές αψιμαχίες, συγκατανεύοντας με 2 λέξεις ή ένα χαμόγελο εκεί που συμφωνούσε.
Η μία ώρα πέρασε τελικά απίστευτα γρήγορα κ, πραγματικά, μετάνιωσα που είχα αγοράσει το εισιτήριο κ τα 9ε του. Η Claudine, επηρεασμένη εν μέρει από τη βότκα, με φίλησε θερμά 3 φορές στα μάγουλα ευχόμενή μου ό,τι καλύτερο. Ο John μου έδωσε το πιο θερμό του χαμόγελο κ μία χειραψία.
🙂

Image(16)

Τρέχοντας κ ψιλο-ζαλισμένος από τη μπύρα έφτασα στο σινεμά σχεδόν τελευταία στιγμή.
Η αίθουσα ήταν γεμάτη ως το μη περαιτέρω κ με το ζόρι βρήκα μία κενή θέση κάπου προς τη μέση.

Στα της ταινίας, τώρα, ο Τζέμης ήταν πάρα πολύ καλός!
Μου άρεσαν ιδιαίτερα

  • οι καταιγιστικές σκηνές δράσης, ιδίως στην αρχή
  • το γεγονός ότι στο θέμα των gadget ήταν πολύ φειδωλοί έως κ ρεαλιστικοί. Επιτέλους! Το είχαν παραχέσει με τα τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα, τα στυλό-βόμβες κ τις άλλες πίπες στις προηγούμενες ταινίες. Ο ΚΙΤ έλειπε. Αντίθετα σε αυτήν την ταινία, όταν θέλουν να μάθουν κάτι στην ΜΙ6, μπαίνουν κ googlίζουν ;-),
  • το ότι ο Τζέμης τρώει ξύλο κ τσαλακώνεται η μούρη του κ όχι με άψογη χωρίστρα, όπως ο Μπρόσναν
  • το ότι για να πάρεις πληροφορίες από το κινητό του κακού δε στήνεις τρελά συστήματα με δορυφορικές κεραίες. Τον πλακώνεις, του παίρνεις τη SIM κ τη βάζεις στο δικό σου κινητό. Χαχαχα!!!

* Το οποίο σημαίνει Χρυσόμαλλο Δέρας, επί της ομώνυμης λεωφόρου! Τα ονόματα που συναντάς εδώ δεν τα βρίσκεις πουθενά!…

# Αν κ σιχάθηκα πολύ γρήγορα τα εργοστάσια τύπου Village, δε μου λείπουν καθόλου τα ομηρικά γιουρούσια για θέσεις στον Απόλλωνα κ το Άστορ! Έχω συμβιβαστεί με μία ενδιάμεση κατάσταση τύπου Kosmopolis.

% Κάποια στιγμή θα με πάρουν πρέφα με αυτό το κακό συνήθειο που έχω με το κινητό κ θα με κάνουν ρόμπα…

& Υπερτιμημένο ΙΜΗΟ tourist-oriented «παραδοσιακό» εστιατόριο στην Πλάκα των Βρυξελλών

~ Τι με πιάνει κάθε φορά κ ξεκινάω τέτοιες φορτισμένες συζητήσεις; Τι θέλω κ πικάρω τους συνομιλητές μου εκεί που τους τσούζει; Μυστήριο!

Νοέμβριος 25, 2006

Run, Forest! Run!…

Posted in Viral mail στις 5:17 μμ από perissos

Ήρθε πριν λίγο κ έβαλα τα κλάμματα από τα γέλια!
Καλό ΣΚ 🙂

Νοέμβριος 24, 2006

Μια φορά κ έναν καιρό στο Ελλάντα

Posted in Viral mail στις 12:50 μμ από perissos

dilwsiparaitisis.jpg

Ξεκινώντας απο την υπόθεση ότι είναι πραγματική αίτηση, αναρωτιέμαι για 2 πράγματα:

  1. Ο αιτών Δ. Πανούσης είναι ο γνωστός σήμερα Τζίμης ή απλώς συνωνυμία;
  2. Αν ήταν της ίδιας ηλικίας σήμερα, θα του περνούσε καν από το μυαλό να γράψει κάτι αντίστοιχο; Ξέρω κόσμο που κάνει κρα να ήταν σε τράπεζα, με μπαμπά «βασικό στέλεχος» κλπ κλπ.

Ελπίζω, πάντως, αυτή η συνομοταξία ανθρώπου να μην έχει εκλείψει.
Χρειαζόμαστε τα γονίδιά τους στην ελληνική δεξαμενή γενετικού υλικού, αλλιώς… χέσε μέσα!

Οι καλύτεροι της πιάτσας

Posted in Viral mail στις 12:00 μμ από perissos

Κορυφαίοι, ο καθένας στον τομέα του

Now listening:
Jono Fernandez, Live on JJJ Mixup – 2003/11/29
Άσχετο, αλλά το opening track δε χορταίνω να το ακούω κάτι συννεφιασμένες μέρες σαν αυτή… 🙂

Νοέμβριος 23, 2006

Θες να μονάσεις;;;

Posted in Viral mail στις 11:19 πμ από perissos

Θες να απομακρυνθείς από τα επίγεια;
Να βρεις τον εαυτό σου;
Να ησυχάσει η κεφάλα σου;

Η λύση βρέθηκε: αυτό το μοναστήρι στην Κίνα!

Κ άντε μετά να δούμε ποιος θα έρθει να σε ενοχλήσει…

pic00900.jpg
pic06422.jpg
pic13030.jpg
pic16413.jpg
pic18588.jpg
pic24946.jpg
pic27506.jpg
pic29168.jpg

Νοέμβριος 22, 2006

Κοινωνία κουκουλοφόρων (;;;)

Posted in Επικαιρότητα, Ελληναράδες, Κοινωνία στις 6:44 μμ από perissos

Κουκουλοφόροι κ κουκουλοφόροι

Ακραίοι υπερασπιστές της κοινωνικής τάξης
Ακραίοι υπερασπιστές των ατομικών δικαιωμάτων

Γράφει η Hurricane Lily

Η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει ακόμα να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα στον αυταρχισμό και την πλήρη ασυδοσία

Ειλικρινά, δεν ξέρω: να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω;

Μήπως η ελληνική κοινωνία τα έχει αφομοιώσει κ τα 2 σε απίστευτο βαθμό κ τα εφαρμόζει με την παραμικρή ευκαιρία, με την ίδια ευκολία κ ετοιμότητα;

Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;
Του ίδιου ζαριού, ίσως;
Της ίδιας πυραμίδας;
Κάποιου άλλου γεωμετρικού σχήματος;

Η καλύτερη πρέζα του κόσμου

Posted in Άνεμοι κ Ύδατα στις 12:43 μμ από perissos

Δευτέρα βράδυ κ χτες όλη μέρα, ήμουν στις μαύρες μου!
Η ανακοίνωση ότι «ως εδώ ήταν, τέλος! Πάρε τον μπούλο κ πάνε πίσω στο μπουρδέλο σου»(*) με έριξε απίστευτα.

Δεν είχα όρεξη για τπτ κ χτες με το ζόρι έγραψα 5 γραμμές κώδικα: όλη την ώρα σέρφαρα, ψάχνωντας κάτι, οτιδήποτε.

Ώσπου πήγα για τρέξιμο στο πάρκο, όπως σχεδόν κάθε Τρίτη.

Ε, λοιπόν, όλα μπήκαν στη θέση τους!
Ούτε καν ένιωσα το δεξί γόνατο που με είχε τρελάνει στις σουβλιές τις προηγούμενες 2 βδομάδες(#) κ, το σημαντικότερο, γυρνώντας σπίτι κ ξυπνώντας σήμερα το πρωί, είχα απίστευτη διάθεση κ κέφι!

Ενδορφίνες, κυρίες κ κύριοι! Η καλύτερη πρέζα του κόσμου!

Φορέστε τις φόρμες κ χαπακωθείτε αβέρτα!!!

* Προφανώς κ δεν το είπαν έτσι, ούτε καν το εννοούσαν έτσι. Οι υπότιτλοι στην οθόνη μου, όμως, αυτό έγραφαν…
# Τόσο που νόμιζα ότι είχα πάθει τενοντίτιδα

Επόμενη Σελίδα