Αύγουστος 10, 2006

Amsterdam XXX (part 5)

Posted in Ολλανδία στις 11:36 μμ από perissos

Κ συνεχίζουμε στους δρόμους του Amsterdam…

Μια ψιχάλα
Ήδη περπατούσαμε πολύ ώρα: καιρός ήταν να βρούμε να καθήσουμε.
Διαλέξαμε ένα μικρό καφέ στην αρχή της Vijzelgracht (γαμάτη μηλόπιτα!!). Δεν πέρασε κάνα τέταρο αφού καθήσαμε κ ξαφνικά έβαλε αέρα. Από τη μέχρι τούδε μικρή μου εμπειρία με τις Κάτω Χώρες, όταν σηκώνεται ξαφνικά κρύος αέρας, είναι ένα σχεδόν αλάνθαστο σημάδι ότι θα αρχίσει να βρέχει/ψιχαλίζει το πολύ σε κάνα μισάωρο. Πραγματικά, ο καιρός με επιβεβαίωσε (κ με ανέδειξε σε Γιώργο Καντερέ στα μάτια της Μ).
Αλλά τι επιβεβαίωση!!!
Τι ήταν αυτό;!;! Λένε για καλοκαιρινές μπόρες στην Ελλάδα, αλλά κάτι τέτοιο δεν το έχω ξαναδεί (εντάξει, δεν είμαι κ ταξιδιώτης παντός καιρού…). Μιλάμε, άνοιξαν οι ουρανοί! Δεν έβρεχε απλώς καταρρακτωδώς, ήταν σα να υπήρχε μία νεροκουρτίνα έξω από την τέντα του μαγαζιού που συνεχώς γινόταν πιο πυκνή. Έβλεπα ανθρώπους να προσπαθούν να διασχίσουν τρέχοντας το δρόμο (μία απόσταση το πολύ 15μ) κ να φτάνουν στην άλλη μεριά λες κ βγήκαν από το ποτάμι. Κ ο αέρας να λυσσομανάει ταυτόχρονα, κ οι κεραυνοί να ακούγονται λες κ έπεσαν στο δίπλα τετράγωνο… Γρήγορα μπήκαμε μέσα στο μαγαζί, γιατί κ η τέντα δε φαινόταν να την παλεύει για πολύ ακόμα. Μετά από ένα ακόμα τέταρτο κατακλυσμού σταμάτησε όσο ξαφνικά ξεκίνησε (ή κάποιος θυμήθηκε να κλείσει τη βρύση). Μετά από αυτό δεν είναι να απορείς γιατί το Amsterdam είναι γεμάτo νερά…
Οπότε, έχε το νου σου: αν βρεθείς Βέλγιο/Ολλανδία κ ξαφνικά αρχίσει να φυσάει, άρχισε να ψάχνεις κάπου να μπεις.

Ματωμένες καρδιές
Μετά από αρκετές βόλτες κ μία σύντομη ανασύνταξη στο ξενοδοχείο, βγήκαμε για φηγητό. Είχε αρχίσει να νυχτώνει, δηλ. είχε πάει 11 τη νύχτα (είναι πολύ περίεργο να φαίνεται απόγευμα κ να είναι σχεδόν 10). Καθήσαμε σε ένα αργεντίνικο εστιατόριο να φάμε (Mama Maria, Niewezijds kolk), από τα λίγα που ήταν ανοιχτά. Ένα πράγμα που ίσως καλό θα ήταν να προσέξεις, είναι να μην αφήσεις να σε κατευθύνει το βιολογικό σου ρολόι ως προς την ώρα του βραδυνού. Την ώρα που νυχτώνει (κ ο νυχτόβιος Έλλην αρχίζει να σκέφτεται το σαβούρωμα), για τους βόρειους είναι 11 τη νύχτα κ αρχίζουν να μαζεύουν. Βλέπεις, όσο μικραίνει το γεωγραφικό πλάτος, τόσο πιο μικρή νύχτα έχουμε το καλοκαίρι 😉
Το εστιατόριο ήταν καλό, χωρίς να είναι κ κάτι το φοβερό: περισσότερο θα μου μείνει επειδή ο σερβιτόρος, κατά τα λεγόμενά του, «aaaalmost got married once in Santorini with a Greek woman. But, you know, things don’t always work out…». Κρίμα το παλικάρι! 😉 Ελπίζω να χώρισαν σα φίλοι κ να μην τους έμειναν ανεπούλωτα τράυματα. Στη γειτονιά, πάντως, είχε αρκετά άλλα εστιατόρια κ μπαράκια να διαλέξεις.

Η παρτούζα (παρ’ολίγον, δηλαδή)
Μετά από το δείπνο (το οποίο φροντίσαμε να είναι ελαφρύ, να μην την πάθουμε όπως την προηγούμενη), ξεκινήσαμε για μία νέα βόλτα στην RLD. Όπως είχα παρατηρήσει κ προηγουμένως, οι πολύ καλές (αλλά, πολύ καλές, όμως!) είναι συγκεντρωμένες στα στενάκια νότια της Oudekerk (πραγματικά, πολύ στενάκια! Σχεδόν χρειαζόταν φανάρι να κόβει τους πεζούς από απέναντι για να περάσεις). Επιπλέον, η πλέμπα (είτε εμφανισιακά, είτε ηλικιακά) βρίσκεται στις παρυφές τις RLD. Ίσως εκεί τα ενοίκια να είναι μικρότερα, ποιος ξέρει. Είναι, πάντως, εγγυημένο ότι, όποια κ να είναι τα γούστα σου, κάτι θα βρεις να σου αρέσει: μαύρες, ασιάτισσες, λευκές, χαριτωμένες, γελαστές, σοβαρές, αυταρχικές, τραβεστί, καμμένες από ναρκωτικά, ώριμες, λεπτοκαμωμένες, αφράτες…
Σχεδόν δίπλα στην Oudekerk, στο στενό που καταλήγει στην Trompetterssteeg, ήταν μία «οσία τριάδα» σε διπλανά δωμάτια, οι οποίες συγκέντρωναν το μεγαλύτερο αριθμό φάτε-μάτια-ψάρια πελατών. Αν κ οι 3 είναι από τις καλύτερες της περιοχής εμφανισιακά, θα σταθώ (μεταφορικά κ κυριολεκτικά) στη μεσαία. Πραγματικά, απίστευτο Θηλυκό, με όλη τη σημασία της λέξης. Κ εγώ κ η Μ. είχαμε μείνει χάνοι να την κοιτάμε.
«Φοβερή, ε»;
«Ναι, απίστευτη γυναίκα!»
«Πόσο να πηγαίνει;»
Η τύπισσα μας πήρε πρέφα το διάλογο κ μας έκανε νόημα «κ τους 2 σας» χαμογελώντας. Σωστή επαγγελματίας, αλλά εκείνη την ώρα κάθε άλλο παρά έτσι το έβλεπα.
«Θες;;;»
«Μόνο εάν έρθεις κ εσύ…», μισο-αστεία, μισο-σοβαρά
«Γιατί όχι…»
Ε!;!; Τι έγινε, ρε παιδιά!;!; Συμφώνησε ή μου φάνηκε;
Το μυαλό μου άρχισε επιτέλους να παίρνει στροφές, αλλά, δυστυχώς, αριστερόστροφα.
Είχαν μείνει λιγότερα από 100ε στην τσέπη μου. Είχα διαβάσει ότι τα 50 – 60ε σου εξασφαλίζουν το απολύτως ελάχιστο: η πάγια τακτική τους είναι το κάθε τι να κοστίζει επιπλέον, σα να αγοράζεις αυτοκίνητο ένα πράγμα. Με ένα γρήγορο μούμπλε-μούμπλε κατέληξα στο συμπέρασμα ότι την επόμενη μέρα υπήρχε πολύ σοβαρός κίνδυνος να μην έχουμε να φάμε την Κυρ (για να μην αναφέρω την επόμενη εβδομάδα, όπου θα έπρεπε να ψωνίσω από το σ/μ με ό,τι περίσσευε από την εκδρομή). Αλλά, από την άλλη, πότε σου ξαναδίνεται τέτοια ευκαιρία; Ε; Ε;
Τελικά υπερίσχησε η κότα έναντι του κόκκορα μέσα μου κ απομακρυνθήκαμε.
(Δε χρειάζεται να πείτε τπτ! Τα λέω μόνος μου στον εαυτό μου, από εκείνη την ημέρα…)

Ο κατήφορος
Δεν ξέρω τι με πιάνει στα ταξίδια κ έχω μία διάθεση να δοκιμάσω πράγματα τα οποία θα απομάκρυνα με αηδία στο Ελλάντα: μύδια, σαλιγκάρια, καλαμάρια, αίμα γουρουνιού, σάπια ρέγκα, σάπιο τυρί, ελιές. Λες κ κάνοντας boarding, αφήνω κάτι πίσω. Αλλά μήπως αυτό δεν είναι το νόημα των ταξιδιών; Να δεις, να νιώσεις, να δοκιμάσεις νέα πράγματα;
Γιατί όχι κ μπάφο;

(Εδώ μπορείτε να γελάσετε ελεύθερα με τις παπαριές αυτής της παραγράφου σε αντιπαραβολή με την προηγούμενη)
Ε;!;! Ναρκωτικά;;; Ναι, έλεγε μία φωνούλα, γιατί όχι; Πότε θα ξαναέρθεις εδώ; Κ τι θα θυμάσαι ότι έκανες; (Νέα ειρωνικά γέλια, πιο δυνατά! Λάθος στιγμές λέει τις πίπες της η φωνούλα) Πάνε σταβέντο όλα τα αρνητικά σχόλια που είχα κάνει στον Σ. όταν μου είχε πει για τους μπάφους που έσκαγε στην 21 (να δω τι θα λέει τώρα αυτός για την κότα το φίλο του). Η Μ. δεν ήταν αρνητική στην ιδέα να καθήσουμε σε ένα coffee shop, απλά κ μόνο για την αίσθηση (έκανε παλιά κ δεν ήθελε να ξαναδοκιμάσει).
Πάει, λοιπόν, χάλασα κ εγώ! Αφού είχα πάρει τις αποφάσεις μου (Πςς! Τέρας αποφασιστικότητας, ρε μεγάλε!!), λοιπόν, δεν έμενε παρά να επιλέξω coffee shop να καθήσουμε. Εδώ δυσκολεύτηκα λίγο (αφού, γενικά, είμαι δύσκολος άνθρωπος). Το ένα μου μύριζε, το άλλο μου βρώμαγε. Στο ένα ήταν μαζεμένοι πολλοί λέτσοι, στο άλλο σκατόφατσες, άλλο ήταν κλειστό κ ντουμανιασμένο, άλλο δεν είχε θέσεις. Τελικά, καθήσαμε σε ένα ακριβώς μπροστά στην Oudekerk. Πραγματικά, κ αυτό πολύ καλή επιλογή (Τι να λέμε τώρα;!; Εδώ δεν έκανα τη σωστή επιλογή πριν…).
Από τα λίγα που είδα που είχαν τραπέζια κάτω από τη δροσιά των δέντρων (αν κ ήταν βράδυ, δεν έπαυε να είναι ωραία σαν αίσθηση), με πέρασμα, χωρίς, όμως, πολύ βαβούρα. Πήγα να πάρω 2 καφέδες κ 1 τσιγαριλίκι «light, please». Υπήρχε κ σε φακελάκι των 10 γραμ, αλλά ποιος κάθεται τώρα να στρίβει;… (εδώ κοτεύει να κάνει άλλα κ άλλα…) Χμμ! Κάποιος άλλος ποιο έμπειρος από εμένα ειναι σε θέση να εκφέρει πιο έγκυρη άποψη για την ποιότητα. Η εμπειρία ενός νιούφη είναι ότι αυτό ήταν το πιο ακριβό τσιγάρο που θα μπορούσα να αγοράσω (~3,5ε): έχω καπνίσει πούρα με πολύ περισσότερη «αίσθηση». Ίσως κ να το έκαναν τόσο light που να ξέχασαν να βάλουν μέσα κάτι άλλο εκτός από καπνό.

Προηγούμενο εδώ

Συνέχεια εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: