Αύγουστος 8, 2006

Amsterdam XXX (part 2)

Posted in Ολλανδία στις 12:04 πμ από perissos

Κ συνεχίζουμε! Πού είχαμε μείνει;;

Α, ναι!…


Άφιξη στο ξενοδοχείο
Ένα πράγμα το οποίο μπορεί εύκολα να σε μπερδέψει σε αυτή την όμορφη κ μουσκεμένη πόλη, είναι το γεγονός ότι οι δρόμοι ως επί το πλείστον δεν εννοούν να διατηρήσουν το όνομά τους σε όλο τους το μήκος. Το πιο πιθανό είναι σε κάποια διασταύρωση (ή, ακόμα χειρότερα, σε ακανόνιστα διαστήματα) ο ίδιος δρόμος (δηλ. το ίδιο κομμάτι ασφάλτου, για τα άμαθα, ελληνικά μάτια μας) να αλλάξει όνομα. Έτσι κ ξεχαστείς κ χαζεύεις γύρω-τριγύρω μπορεί να βρεθείς να ψάχνεσαι: «με τι διάλο! αφού δε λόξεψα, όλο ευθεία το πήρα».
Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η οδός Valkenburgerstraat που βρισκόταν το ξενοδοχείο μας. Καταλήγει σε ένα υποκανάλιο τούνελ (λυπάμαι για τον όρο, αλλά εκεί δεν κολλάει η έννοια θάλασσα εδώ) το οποίο λέγεται Ij-tunnel. Ταυτόχρονα, ο «παράδρομος» του τούνελ (δηλ. στην ουσία η διπλανή λωρίδα από την οποία χωρίζεται με μία νησιδούλα για πεζούς) λέγεται Foeliestraat. Δες εδώ να καταλάβεις τι εννοώ.

Στρίβοντας, λοιπόν, δεξιά από την Prins Hendrikkade κ αφού τα έχεις καταφέρει τόσο καλά ως εδώ, είσαι πλέον σίγουρος για το ότι φτάσατε, «να, μωρέ! ούτε 30 μέτρα, το λέει κ το CityMaps». Ήδη έχεις αρχίσει να κομπάζεις για την ικανότητα σου να προσανατολίζεσαι από τον ήλιο, τον αέρα, το πέταγμα των πουλιών κ άλλα σημάδια, κρυφά για τον άβγαλτο ταξιδιώτη. Σε αυτό το σημείο του θριάμβου σου ως αρσενικό, πέφτει το μάτι σου στο όνομα του δρόμου κ…καταβαραθρώνεσαι! Άλλο όνομα από τη μία μεριά του δρόμου, άλλο από την άλλη! Καταλήγεις έτσι να ανοίξεις πάλι το χάρτη κ να τον βάλεις στο μέγιστο ζουμ, αφού τα πουλιά κ ο ήλιος σε πρόδωσαν. Τελικά, με σκυμμένο το κεφάλι κ κάνοντας σκια στην οθόνη του κινητού, βλέπεις αυτό που θα έβλεπες κ αν σήκωνες το κεφάλι να θαυμάσεις τα κτίρια: η πινακίδα του ξενοδοχείου βγάζει μάτι μπροστά σου. Η αντρική σου υπόληψη σώθηκε παρά τρίχα πάλι…

Το προσωπικό του ξενοδοχείου δεν μπορώ να πω ότι σκίζεται: είναι χαμογελαστοί, αλλά αχνοφαίνονται οι πινέζες στα μάγουλα. Επίσης, κατά πώς φαίνεται έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα να συλλαβίσουν κ να γράψουν σωστά ένα ελληνικό όνομα: ενώ το επανέλαβα 2-3 φορές από το τηλέφωνο, γράμμα-γράμμα, φτάνοντας εκεί, διαπίστωσα ότι θα έμενα στο δωμάτιο κάποιου ούγγρου ή σλοβάκου. Το ότι το ξαναέγραψα για να το διορθώσουν δε φάνηκε να βοήθησε ιδιαίτερα: το όνομα στην απόδειξη που κόπηκε τελικά είχε πλησιάσει προς Ελλάντα, αλλά δεν πέρασε τα σύνορα. Προσοχή, λοιπόν, αν πας εκεί, θες απόδειξη για επαγγελματικό σκοπό κ έχεις την ατυχία να έχεις πολυσύββαλο ονομαπετώνυμο…

Επίσης, ένα άλλο πράγμα που σου κάνει δυσάρεστη εντύπωση είναι η ταμπελίτσα φάτσα φόρα στη reception: «Προσοχή στις βαλίτσες, υπάρχουν κλέφτες!». Duh! Ακόμα κ εδώ μέσα; Δηλ. είναι αλήθεια αυτό που μας έλεγαν στο στρατό: ο εχθρός καραδοκέι παντού! Όποιες εύθυμες σκέψεις έκανα ερχόμενος εδώ για τα αμερικανάκια κ τους κουτόφραγκους που την πατάνε, αρχίζουν να εξανεμίζονται. Λες; Αρχίζω να κοιτάω καχύποπτα τους γύρω κ το χέρι μου δίνει ασυναίσθητα ένα χάδι στον κώλο μου, στο ύψος της τσέπης. Όχι για πονηρό σκοπό: να βεβαιωθώ ότι δε θα πλένουμε πιάτα για να φύγουμε…

Από όσα είχα διαβάσει πριν πάω εκεί, είχα καταλήξει ότι το Άμστερνταμ ήταν η πόλη του έρωτα κ των απολαύσεων (όπως λέμε «Θεσαλλονίκη, Γιώγο μου! Εγωτική πόλη!»). Ίσως να ήταν αυτή η προδιάθεση ο καταλύτης ώστε φτάνοντας στο δωμάτιο να… Αλλά ας μην επεκταθώ επ’αυτού! Το μόνο που έχω να σημειώσω είναι ότι το κρεβάτι του 325 είναι απίστευτα ανθεκτικό κ το συνιστώ ανεπιφύλακτα για κάθε χρήση!

Προς το κέντρο
Η ύπαρξη όλων αυτών των ομόκεντρων καναλιών, αν κ δίνει ένα μαγευτικό χρώμα στην πόλη, κάνει επίσης την κατάστρωση διαδρομής προς ένα σημείο μια μικρή πρόκληση. Κανένας δρόμος δεν είναι ίσιος κ πρέπει να έχεις το νου σου που θα στρίψεις, αλλιώς κινδυνεύεις να βρεθείς φάτσα με το κανάλι κ την κοντινότερη γέφυρα αρκετά πιο κάτω. Εντάξει, δε θα περπατήσεις κ χιλιόμετρα, η μέση απόσταση ανάμεσα σε 2 γέφυρες στο ‘νταμ είναι γύρω στα 100μ. Δεν παύει, όμως, να είναι σπάσιμο το μέρος που θες να πας να είναι 4 μέτρα κολύμπι κ 300μ περπάτημα.
Κατηφορίζοντας, λοιπόν, την Valkenburgerstraat, στρίβεις δεξιά στην Jodenbreestrat. Αυτός ο δρόμος με μία πρώτη ματιά δεν έχει κάτι το αξιοπρόσεκτο, ίσως κ να τον προσπεράσεις για να βγεις στην Waterlooplein που έχει πλατεία, εκκλησία για φωτό κλπ. Όταν, όμως, κληθείς να πληρώσεις το μικρό μπουκαλάκι νερό 2ε στους πιασοκώληδες του κέντρου, τότε θα δεις με άλλο μάτι το σούπερ μάρκετ που βρίσκεται στη γωνία. 😉 Επιπλεόν, αν επιλέξεις να μην παίρνεις πρωινό στο ξενοδοχείο (είναι +10ε/άτομο/μέρα, όπως κ να το κάνεις), τότε τα ράφια των χυμών κ τα ζεστά γλυκά από το φούρνο του σ/μ θα σε παρηγορήσουν!
Περπατώντας μέσα από τα στενάκια για να βρεθείς τελικά στην πλατεία Dam πολλά πράγματα μπορεί να σου κάνουν εντύπωση. Ας δούμε εδώ τις δικές μου πρώτες εντυπώσεις

  • Ποδήλατα. Όσο κ να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου, το ποδήλατο δεν παύει να είναι κάτι εντελώς ξένο για τον Έλληνα. Εδώ στο ‘νταμ είναι βασιλιάς: θα πρέπει το στενάκι να είναι πολύ στενάκι (δηλ. να μη χωράνε 2 άνθρωποι πλάι-πλάι) για να μην έχει ποδήλατα. Διαφορετικά, καλά θα κάνεις να μένεις στο πεζοδρόμιο, εκεί που ανήκεις, άθλιο δίποδο! Η άσφαλτος δεν είναι για σένα. Μπορεί τα πεζοδρόμια να είναι πηγμένα από μυρμηγκιές κόσμου, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία να κατέβεις στην άσφαλτο: τουλάχιστον, οι ποδηλάτες δε δείχνουν να συγκινούνται. Πάντα κοίτα δεξιά αριστερά, ακόμα κ όταν νομίζεις ότι είσαι σε πεζόδρομο: μπορεί να μην είναι πεζόδρομος. Είναι, όμως, σίγουρα ποδηλατόδρομος!
    Ένα άλλο αξιοπερίεργο για τον λάτρη-του-αυτοκινήτου-Έλληνα είναι τα παρκαρισμένα ποδήλατα. Στις γέφυρες, στις σιδεριές των μαγαζιών, στα κολωνάκια, στα δέντρα, παντού βλέπεις μυριάδες παρκαρισμένα ποδήλατα. Πολλές φορές το ένα δίπλα στο άλλο, διπλο-, τριπλό- κ τετραπλο-παρκαρισμένα. Νομίζεις ότι το διπλοπαρκάρισμα είναι εκνευριστικό; Πού να δεις το τριπλοκλείδωμα για μια θέση στο κάγκελο τι ωραίο που είναι… Αν προσέξεις καλύτερα, θα δεις ότι τα περισσότερα από αυτά δείχνουν να έχουν μαζέψει τόσα χιλιόμετρα που θα έκανε τον κάθε «σκαραβαίο» της Volkswagen να χλωμιάσει. Άλλα είναι παρατημένα: τα έχει φάει η σκουριά, με σκασμένα λάστιχα, λεηλατημένο σκελετό. Πολλά δείχνουν να είναι στο ίδιο σημείο δεκαετίες, ίσως κ από τον πόλεμο (καλά, μην αρχίσεις να ψάχνεις κ για ποδήλατο που να λέει Anna Frank :-)). Αναρωτιέμαι: εδώ δεν έχουν Ντόρα να βγει στους δρόμους με τους γερανούς να αδειάσει θέσεις στάθμευσης; Ή μήπως είναι γεμάτο επειδή ακριβώς είχαν;
    Φυσικά, αποκλείεται να μην αποσπάσει το θαυμασμό σου η επιμέλεια με την οποία τα κλειδώνουν: κρυπτοναϊτ, δαγκάνες, αλυσίδες, λουκέτα. Όλα μαζί (στους πιο απίθανους κ ευφάνταστους συνδυασμούς) για να αποτρέψουν την κλοπή ενός αγαθού που στην Αθήνα κ μπροστά στην πόρτα σου να το έβρισκες, θα το κλώτσαγες πιο πέρα. Είχα διαβάσει σε κάποιον ανεπίσημο οδηγό για την Ολλανδία ότι ο μέσος Ολλανδός μαθαίνει να ανοίγει κλειδαριές από τα 3 του. Αυτό το θέαμα της χαράς του κλειδαρά είναι η επιβεβαίωση.
  • Sex shops. Εντάξει, είπαμε: οι Ολλάνδοί είναι απελευθερωμένοι κ το Άμστερνταμ είναι η πόλη των απολαύσεων. Αλλά τόσα πολλά sex shops; Κ τόσο φάτσα φόρα; Γενικά, προερχόμενος από την (κατ’επίφαση κ μόνο) σοβαρή κ ηθική ελληνική κοινωνία, αντιμετωπίζω με αρκετή δόση περιέργειας κ σκεπτικισμό τα sex shop που συχνά-πυκνά συναντάς στις ευρωπαϊκές πόλεις. Θα έλεγα, όμως, ότι το Άμστερνταμ κρατάει με διαφορά τα σκήπτρα σε αυτόν τον τομέα. Ακόμα κ στον πιο πολυσύχναστο πεζόδρομο, δίπλα σε παγωτατζίδικα κ μαγαζιά με ρούχα, θα δεις μια βιτρίνα (λιγότερο ή περισσότερο καλαίσθητη), γεμάτη δονητές όλων των μεγεθών, χρωμάτων κ σχημάτων, μαστίγια, αξεσουάρ βασανισμού κ υποταγής, βρώσιμα εσώρουχα κ ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο (kinky) ανθρώπινος νους. Δυστυχώς, οι υπεκφυγές που έπιαναν τόπο επί ελληνικού εδάφους εκεί δε μέτρησαν μία κ η Μ. με τράβηξε μέσα σε ένα τέτοιο άντρο της ακολασίας 😉
    Τι μπορεί να σου μείνει από εκεί ως εικόνα (αν όχι ως σουβενίρ στις αποσκευές);

    • Τσόντες σε απίστευτη ποικιλία. Με τους πιο τρελούς συνδυασμούς κ βίτσια (κοπρολαγνία, κτηνοβασία, σοδομισμός κ ό,τι άλλο μπορείς να σκεφτείς). Δε χρειάζεται να πω ότι τα εξώφυλλα των γκέι ταινιών μου φάνηκαν μέχρι κ χαριτωμένα μπροστά σε κάποια άλλα αιματοβαμμένα που μου ανακάτεψαν το στομάχι. Για καλή μου τύχη δεν είχαμε φάει ακόμα… Για κάποιο λόγο, αποφεύγω να αγγίξω ή να πλησιάσω πάρα πολύ το οτιδήποτε.
    • Δονητές στα πιο ευφάνταστα σχήματα κ μεγέθη. Σε σχήμα νέγρου φύλαρχου, φωσφοριζέ, με γεύσεις, διπλοί, τριπλοί, με ράμφος… Ε;!; Με ράμφος;; Τι είναι αυτό το πράγμα από την πάνω μεριά; Ή είναι από την κάτω; Πού χρησιμεύει; Η ντροπή του σοβαροφανούς δίνει τη θέση της στην περιέργεια του μαστροχαλαστή. «Α, αυτό! Είναι για την κλειτορίδα», λέει η Μ. με ύφος «been there, done that». «Μα καλά, γιατί μοιάζει με κεφάλι από σπουργίτι; …κ εσύ πού το ξέρεις αυτό;!;!» «Ε, βρε μωρό κ εσύ! Μα είναι προφανές!!» Χμμμ… Υπάρχει κάτι που μου διαφεύγει, άραγε; …μούμπλε, μούμπλε… Τελικά, δεν πήραμε έναν πλήρως λειτουργικό δονητή μπρελόκ για μια φίλη της. Παρ’όλο που είναι χαβαλετζού, είναι κ κάμποσους μήνες τώρα μόνη: μπορεί να εκλάμβανε λάθος μήνυμα.
    • Σαδομαζό δερμάτινες αμφιέσεις για τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Κ ο Ζεντ απο το Pulp Fiction θα τη ζήλευε τόση ποικιλία. Δυστυχώς, όμως, για το μαγαζάτορα, τα γνωστά, γειτονικά, αιματοβαμμένα εξώφυλλα από τσόντες δε δημιούργησαν τους επιθυμητούς συνειρμούς. Προσπαθώ να αποσπάσω τη σκέψη με άλλα θέματα: άραγε έχει δουλειά; Βγαίνει το μερόκαμα; Σε τι καθεστώς ΦΠΑ να εντάσσεται το εμπόρευμα; Είναι μηχανοργανωμένοι; Να χρησιμοποιούν κάνα γενικό εμπορικό πακέτο ή να υπάρχει software ειδικό για τσοντάδικα;…
    • Ένα παιδάκι σε καρότσι. Ε!;!; Duh!!! Ο μπαμπάς άφησε το καρότσι με το παιδάκι μπροστά στην είσοδο κ μπήκε μέσα (όχι για να χαιρετήσει κάνα ξάδελφο). Το παιδί κοιτάει τα είδη προς πώληση από εκεί που κάθεται με ενδιαφέρον.
  • Coffee shops. Από τα πρώτα σου βήματα σε αυτήν την πόλη σχεδόν σε κάθε γωνιά συναντάς μία μυρωδιά. Μπορεί να σου θυμίζει κάτι από τα αμαρτωλά νιάτα σου, μπορεί κ όχι: το σίγουρο είναι πως δεν μπορείς να την μπερδέψεις με κάποια άλλη. Ναι, καλά κατάλαβες, περί μπάφων ο λόγος. Τα coffee shops υπάρχουν σχεδόν παντού. Άλλα σκοτεινά, άλλα φωτεινά, άλλα με καρέκλες της καταδίκης, άλλα με ανατολίτικο ντεκόρ κ άνετους σοφράδες, άλλα θεόκλειστα κ με ντουμάνι που κόβεται με το μαχαίρι, άλλα κάτω από τον παχύ ίσκιο των καστανιών, άλλα με μια τατουαρισμένη σκατόφατσα στην είσοδο για εκφοβισμό, άλλα όλο πιπίνια γεμάτα ευθυμία. Όλα, όμως, μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: πάνω στον πάγκο υπάρχει ένας κατάλογος με την αφρόκρεμα του φυτικού βασιλείου κ κάτω από τον πάγκο ένα μεταλλικό κουτί που κρύβει τα απαγορευμένα αγαθά από αδιάκριτα χέρια.
    Black hash? Morroccan? Weed? You comes to da right place, man! Feelin’ aeree, man! Peace!
    Το ενδιαφέρον είναι ότι, επίσημα κ τυπικά, τα μαλακά ναρκωτικά δεν επιτρέπονται: απλώς γίνεται ανεκτή η κατοχή για προσωπική χρήση καθώς κ το διακριτικό «σκάσιμο». Τι σημαίνει αυτό; Ότι αν περπατάς στο δρόμο με ένα μπάφο στο στόμα, λέει, κ σε συναντήσει το περίπολο θα σου κάνουν παρατήρηση κ θα σου πουν να το σβήσεις. Τώρα, όντως, γίνεται αυτό; Κ αν κάνεις ένα απλό στριφτό (τόσο διάσημο εν Ελλάδι) θα κάτσουν να σε μυρίσουν; Δε είχα την ευτυχία να παραβρεθώ σε τέτοιο σκηνικό. Αλλά κ πάλι, γιατί να γυρνάς στους δρόμους λες κ είσαι στην Τζαμάικα; Για να ξεδώσεις από την καταπίεση της αστικής ψευδοηθικής κλπ κλπ; Χμμ, κ οι Άγγλοι που γίνονται σκουπίδια στον Κάβο είναι κάτι ανάλογο. Το πιο ασφαλές, πάντως, είναι να πας να κάτσεις σε ένα coffe shop να κάνεις την παραγγελία σου κ να τον σκάσεις στο διακριτικό κ εχέμυθό του περιβάλλον (βλ. σχόλια σε άλλη ενότητα – που δεν έχω γράψει ακόμα).
    Πού είναι το πιο καλό κ μυρωδάτο; Κ πού να ξέρω, τουρίστας άνθρωπος; Καλύτερα να ρωτήσεις τους ειδικούς που έχουν μελετήσει το θέμα ενδελεχώς.
    Δεν ξέρω ποιο ήταν το σκεπτικό πίσω από τη σχετική απόφαση της ολλανδικής κυβέρνησης, αλλά βλέποντας τα λεφούσια των πάσης φύσεως ξενόφερτων «χαρμάνηδων» να στρίβουν κ να καπνίζουν με ύφος «κατέκτησα το Έβερεστ», ίσως κ να ήταν καθαρά για λόγους ημιουργίας ενός τουριστικού τσουνάμι. Από αυτήν την άποψη τα κατάφεραν, το δίχως άλλο…
  • Αποβάθρες εκφόρτωσης. Το Άμστερνταμ είναι χτισμένο σε ένα σύμπλεγμα νησιών στις εκβολές του ποταμού Άμστελ (εξ’ου κ η μπύρα, εξ’ου κ το όνοματης πόλης: Amstel + dam = το φράγμα του Άμστελ, αν κ αυτή μπορεί να είναι μια φραγκολεβαντίνικη μετάφραση). Κοιτώντας, όμως, ξανά το χάρτη δεν πιστεύω να νομίζεις ότι ήταν τόσο κωλόφαρδοι να βρουν τα ποταμάκια σε εξαίρετης κανονικότητας ομόκεντρους κύκλους! Όλα είναι τεχνητά, σκαμμένα με μεράκι κ Κανάκη.
    Ίσως αναρωτηθείς γιατί (ίσως κ όχι, αλλά λίγο με ενδιαφέρει! Αυτό που θέλω θα το πω ;-)) Ο λόγος είναι το εμπόριο. Εκείνη την εποχή ήταν απείρως πιο εύκολο κ οικονομικό να μεταφέρεις τα εμπορεύματα με φορτηγίδες, παρά με κάρα: με 1-2 άλογα έσερνες τόνους εμπορευμάτων, πριν εφευρεθούν οι μηχανές κ αφού είχες σιχαθεί να τραβάς κουπί για αιώνες. Εάν θυμάσαι, μάλιστα, από τους άτλαντες του δημοτικού, σχεδόν όλοι οι ποταμοί της Ευρώπης είναι συνδεμένοι μεταξύ τους με διώρυγες: ξεκινάς από ‘νταμ κ φτάνεις Ατλαντικό ή Μαύρη Θάλασσα χωρίς να κάνεις βήμα σε ξηρά.
    Βίντσια κ υδατοφράκτες, τουρίστες κ καφ�
    Μια παλιά αποβάθρα εκφόρτωσης
  • Κίνηση στα κανάλια. Περνώντας πάνω από τα κανάλια του κέντρου, ιδίως απόγευμα, βλέπεις ότι στο νερό γίνεται χαμός. Ταχύπλοα με γκόμενες να λιάζονται στην πλώρη, πλοιάρια με γυάλινη οροφή κ φισκαρισμένα στους τουρίστες, βάρκες με παρέες που έχουν στρώσει τραπέζι, έχουν απλώσει μπύρες, σκάνε μπάφους, καρυδότσουφλα με μαυριδερούς μετανάστες κ εξωλέμβιο από παπί που ζητάνε ένα κομμάτι από το ολλανδικό όνειρο, οικογένειες που βγήκαν για σεργιάνι με το υδάτινο όχημα της οικογένειας. Όλα αυτά τα πλεούμενα κινούνται διαρκώς, από παντού κ προς όλες τις κατυθύνσεις: άλλα γρήγορα, άλλα νωχελικά, άλλα κάνοντας σφήνες για να μπουν πρώτα κάτω από τη γέφυρα. Οι επιβάτες τους πίνουν, τρώνε, χαζεύουν τον κόσμο, σε χαιρετάνε, σε αγνοούν λες κ βρίσκονται μεσοπέλαγα. Έχεις την εντύπωση πως οι ντόπιοι ζουν τη ζωή τους σύριζα στο νερό κ εσύ είσαι από πάνω κ τους χαζεύεις: η ζωή είναι σε μια βάρκα κ εσύ στη γέφυρα τη φωτογραφίζεις.
    To κανάλι μοιάζει να μην ησυχάζει ποτ�
    «Ασ’τα! Βρήκα κίνηση φοβερή! Έπηξα στη γέφυρα της Vijzelstraat! Ε, άμα πιάνουν τιμόνι όλοι οι άσχετοι καπεταναίοι…»
  • Μπόχα. Κ πάνω που έχεις χαθεί σε αυτές τις ανώτερες κ ευγενικές σκέψεις, η μύτη σου σε επαναφέρει με βίαιο τρόπο στην πραγματικότητα: κάτι βρωμάει. Έκλασε κάνας περαστικός, άραγε; Όχι, δεν είναι αυτό, μυρίζει σαν …μούμπλε, μούμπλε…σαπίλα…βόθρος…στάσιμα νερά. Νερά;!;! Λες να μυρίζει το κανάλι; Μπα! Συνεχίζεις βεβαιώνοντας τον εαυτό σου ότι ίσως μύριζε κάποιος κάδος. Στην επόμενη γέφυρα, όμως, η μυρωδιά επανέρχεται δημήτρια κ διαλύει τις αυταπάτες σου.
    Η όσφρηση, λοιπόν, αμαυρώνει την απόλαυση όλων των άλλων αισθήσεων; Μυρίζουν τα κανάλια; Μετά από μια 3ήμερη επίσκεψη κ αφού είχα την τύχη να μπω σε ένα τουριστικό πλοιάριο κ να μυρίσω το νερό από κοντά, μπορώ να πω κατηγορηματικά, ναι: σε πολλά σημεία μποχάει σε σημεία να μην μπορείς να σταθείς στην όχθη.
    Άραγε να παρέλειψαν τη δημιουργία υπονόμων προς όφελος της εύκολης λύσης; Να μυρίζουν απλώς επειδή δεν υπάρχει ρέυμα να τα κινήσει; Να ήταν απλώς άσχημη η κατάσταση επειδή αυτό ήταν το πιο ζεστό τους καλοκαίρι των τελευταίων 100 ετών; Δεν ξέρω. Από τη στιγμή, όμως, που μου μπήκε η ιδέα, δεν ξαναπάτησα το καζανάκι στο ξενοδοχείο με τον ίδιο ενθουσιασμό: κ αν, χτύπα ξύλο, έπεφτα αύριο-μεθαύριο μέσα σε κάνα κανάλι; Κάτι ξέρει ο θυμόσφος Έλληνας που λέει: κατουράς στη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι!
    Από μία άλλη οπτική γωνία, βέβαια, είναι για γέλια: τόσες χιλιάδες τουρίστες θαυμάζουν κ απαθανατίζουν τα κατρουλιά τους. Μπουαχαχαχα
  • Ποταμόσπιτα. Σε κάθε κανάλι του Άμστερνταμ είναι αραγμένα κ από τις δύο πλευρές πλεούμενα κάθε είδους κ μεγέθους: από ατσαλένιες φορτηγίδες, μέχρι επίπεδες σχεδίες κ ξύλινες μαούνες. Λίγο πιο κάτω από το ξενοδοχείο, μάλιστα, στην Uilenburgerstraat είχε μια τεράστια, πορτοκαλί σωσίβια σχεδία (από αυτές με το σκέπασμα που κάνουν για ωκεανό). Οι γλάστρες σε κάποια από αυτά ίσως σε παραξενέψουν. Δε χρειάζεται: αυτά που βλέπεις είναι ποταμόσπιτα.
    Αφού είδαν κ απόειδαν, λέει, με το οικιστικό πρόβλημα κ τις τιμές των ακινήτων του Άμστερνταμ οι ντόπιοι, στράφηκαν στα κανάλια. Το εμπόριο είχε πέσει, φορτηγίδες υπήρχαν άφθονες να κάθονται… γιατί όχι; Τα ποταμόσπιτα πληρώνουν στο δήμο ενοίκιο για τη θέση που πιάνουν κ έχουν κανονικά νερό, τηλέφωνο κ γκάζι. Μέχρι κ γραμαμτοκιβώτια βλέπεις απ’έξω. Όλα αυτά για τα νόμιμα κ δηλωμένα, βέβαια: τα «μαύρα» ποιος ξέρει πώς τη βγάζουν 😉 Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη
    Σπίτια με θ�α στη λεωφόρο Η υδάτινη �κδοση της Κυψ�λης

Προηγούμενο εδώ

Συνέχεια εδώ

Advertisements

8 Σχόλια »

  1. Socrates said,

    Φίλε μου, πολύ ωραίο και απολαυστικό το άρθρο σου. Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και δεν το χορταίνω. Σκέφτομαι να πάω να κατοικήσω στο Άμστερνταμ και με βοήθησες πάρα πολύ. Με το καλό να ξαναταξιδεύσεις!

  2. Harinios said,

    Όλα αυτά που είπες ακούστηκαν ενδιαφέροντα κ επειδή πρόκειται να πάμε 7ήμερη κ ψάχνουμε προορισμούς εκτός από τα coffe/sex shops υπάρχει κάτι αξιόλογο εκεί? Αξίζει 1 σχολείο να πάει εκεί 7ήμερη? πρέπει να είσαι άνω 18 ετών για να επισκεφτείς τα «shops»? Θα με δειευκόληνες πάρα πολύ εάν μου απαντούσες είτε σαν σχόλιο είται στην ηλ.διεύθυνση. Σ’ευχαριστώ εκ των προτέρων.

    • perissos said,

      Καλησπέρα, Χαρίνιο,

      Θα σου πω την προσωπική μου άποψη: το Άμστερνταμ είναι διασκεδαστική πόλη, αλλά δεν είναι για πολλές μέρες. Θα πας 1 σε coffee shop, θα πας 2 (μόνο όμως πάνω από 18, http://www.amsterdam.info/coffeeshops/ ), θα κάνεις 1 βόλτα στη RLD να πάρεις μάτι κ να κάνεις χαβαλέ, θα σου την πέσουν 1 φορά περίεργοι, θα σου την πέσουν 2, θα θαυμάσεις 1 φορά τα κανάλια κ την αρχιτεκτονική, θα τα δεις 2, κάποια στιγμή θα βαρεθείς. Θα έλεγα ότι 3 μέρες φτάνουν κ περισσεύουν να τη δεις.

      Εάν βγάλετε πρόγραμμα μόνο για ‘νταμ 7 μέρες τότε μάλλον θα βαρεθείτε στο τέλος. Εάν ο σκοπός είναι η κραιπάλη, νομίζω θα τα καταφέρετε πιο φτηνά σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας. 🙂
      Γιατί όχι να κάνετε εκδρομές διανυκτερεύσεις σε άλλες πόλεις της Ολλανδίας;

      Εγώ πάλι (χωρίς βέβαια να είμαι κ 17-18 χρόνων ούτε να ξέρω τι εποχή θα πάτε) θα έλεγα αν είναι να πάτε εξωτερικό, να πάτε κάπου να δείτε όσα περισσότερα μπορείτε, να γυρίσετε όσο περισσότερο γίνεται. Ίσως έτσι να γίνουν πιο αγχωμένες οι διακοπές σας, αλλά σκέψου κ αυτό: αρκετοί από εσάς ίσως αργήσουν πολύ να ξαναπάνε έξω, οπότε ίσως να είναι κρίμα να πάτε κ να κλειστείτε σε 4 τοίχους κάπου αλλού.

      Από προτάσεις τώρα θα μπορούσα να σου πω από τα μέρη που έχω πάει: (δε με ρώτησες, αλλά μιας κ είναι το blog μου μπορώ να γράφω ό,τι θέλω! χαχαχα)
      * η Ιταλία πιστεύω ότι συνδυάζει πολλά καλά. Είναι κοντά, τα εισιτήρια είναι σχετικά φτηνά (πάνμε αρκετές αεροπορικές), η Ρώμη έχει άπειρα μνημεία, οι γύρω περιοχές κ πόλεις (Νάπολη, Βεζούβιος, Τοσκάνη, Φλωρεντία) είναι απίστευτης ομορφιάς
      * Βαρκελώνη παίζει επίσης κ με αρκετά μουσεία κ σαν πόλη κ ατμόσφαιρα, αλλά κ εκεί όχι όλες τις μέρες. Πηγαίνετε παραέξω, γιατί όχι να περάσετε τα Πυρηναία προς την Ανδόρρα ή/κ τη νότια Γαλλία. Το έχω κάνει κ τα τοπία είναι απίστευτα
      * Παρίσι έχει πολλά να δεις κ να κάνεις από όλες τις απόψεις
      * Πράγα επίσης δε θα την πρότεινα για 7 ημέρες. Ναι οι Τσέχες είναι ωραίες αλλά κ εκεί πάνω από 3-4 ημέρες είναι υπερβολή, δεν ε΄χει να σου προσφέρει κάτι άλλο. Ίσως να τη χρησιμοποιούσατε ως βάση για να γυρίσετε κ σε άλλες πόλεις της Γερμανίας κ Τσεχίας μιας κ έχει αρκετά φτηνά ειστήρια με click4sky.com
      * το τρίγωνο Μόναχο-Σάλτσμπουργκ-Ίνσμπρουκ επίσης μπορεί να σας κρατήσει απασχολημένους για πάνω από 1 εβδομάδα καθώς έχει από μεγάλες κ όμορφες πόλεις (Μόναχο) μέχρι παραμυθένια κάστρα κ απίστευτα ορεινά τοπία, λίμνες κ ορυχεία στο Τύρολο (δες εδώ για ιδέες http://www.tourmycountry.com/). Εάν κάνει ακόμα κρυάκι όταν πάτε, ίσως θα μπορούσατε να κάνετε κ σκι (λέμε τώρα :-))
      * εάν πάτε καλοκαίρι θα πρότεινα κ το γύρο της Κροατίας αν κ εκεί τα αεροπορικά είναι πιο ακριβά καθώς δεν υπάρχει απευθείας σύνδεση από Ελλάδα. Η Κροατία είναι πανέμορφη χώρα με άπειρα νησιά, βουνά, μεσαιωνικές πόλεις, φυσικά πάρκα. Είναι που δεν έχει πολλές αμμουδιές, αλλιώς θα ήταν να μην πλησιάζει άνθρωπος στην Ελλάδα 🙂

      Ελπίζω να σε βοήθησα κ να μη σε μπέρδεψα.
      Εάν θες οποιαδήποτε άλλη πληροφορία πες μου 🙂

  3. Harinios said,

    Σ’ευχαριστώ για τις πληροφορίες που μου έδωσες. ‘νταμ δν θα τουςσ άφηνα να κανονίσουν 7 μέρες. Απλώς ρώτησα διότι ένας γνωστός επέμενε για εκεί διότι «όλα» είναι free. Τέσπα μάλλον θα πάμε με πλοίο στη Ιταλία. Ποιές πόλεις δν ξέρω αλλά σίγουρα Ρώμη.

    • perissos said,

      Καλησπέρα κ πάλι,

      Επειδή το πλοίο είναι τουλάχιστον 24ω πήγαινε κ άλλες τόσες έλα (20 το καράβι + 2-3 ως την Πάτρα), αυτό σημαίνει ότι χάνετε αμέσως 2 μέρες.

      Πριν αποφασίσετε για καράβι, ρίξτε μία ματιά μήπως μπορείτε να βρείτε αεροπλάνο σε ανταγωνιστική τιμή. Δες εδώ για budget εταιρείες (http://www.whichbudget.com/en/cheapflights.php?from=ATH#ATHItaly) καθώς κ σε οποιδήποτε site για ενδεικτικές τιμές πτήσεων (π.χ. http://www.airtickets.gr/index.asp). Ίσως να μπορούσατε να επικοινωνήσετε κ απευθείας με κάποια αεροπορική, μήπως εξασφαλίσετε καλύτερη τιμή λόγω ομαδικής κράτησης.

  4. Harinios said,

    Από Ηγουμενίτσα θα φύγουμε(παράλειψη: είμαι από τη Θεσσαλονίκη!). 10-12 ώρες. Δν λέω είναι πολλές ώρες. Βασικά θα χάσουμε μια μέρα. Αλλά όλη η φάση είναι το ταξίδι κ όχι ο προορισμός. Στη προκειμένη περίπτωση παίζει ρόλο αλλά θα βγουν τρελά γούστα στο κρουαζιερόπλιο. Πάντως αν πάμε όντως στην Ιταλία(τίποτα δν είναι σίγουρο!) θα ψηφίσουμε με τι θα πάμε. Βασικά κάτσε πρώτα να ψηφίσουμε που θα πάμε. Διότι ήταν να πάμε το Νοέμβριο αλλά θα πάμε τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο. Πιο πολύ μας νοιάζει να μας βγεί όσο πιο φτηνά γίνεται κ να περάσουμε καλά. Για να διεσκεδάσουμε πάμε κ όχι για να μορφωθούμε(χαχα!)

  5. Περικλής said,

    Ο οδηγός σου και ακόμα περισσότερο τα σχόλιά σου είναι άψογα! Θα πάω με το καλό αύριο και μάλλον με κατατόπησες απόλυτα! Κάνω print!

    • perissos said,

      Καλησπέρα Περικλή,

      Χαίρομαι που το βρήκες χρήσιμο. Ελπίζω να βρήκες κ τα υπόλοιπα άρθρα στο blog.
      Εάν googlίσεις για «vermilion amsterdam xxx part 1» κ αλλάζεις τον αριθμό σε 2, 3,…,6 θα βρεις κ τα υπόλοιπα.

      Έχει περάσει καιρός από τότε κ δεν έχω οργανώσει τα links δυστυχώς.

      Καλό ταξίδι κ καλή διασκέδαση.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: