Αύριο Σαβ πετάω! Αυτό ήταν, τα ψέματα τελείωσαν

Εδώ κ σχεδόν 3 μήνες το είχα κανονίσει κ κόντευα να το λησμονήσω.

Αύριο Σαβ πετάω για Βαρκελώνη, πρωί-πρωί.

Το πρελούδιο του ταξιδιού ήταν λίγο επεισοδιακό, καθώς

• αρχικά ήταν να πάει ένας καλός φίλος με άλλους 2 γνωστούς
• μετά ο ένας δεν πολυ-ήθελε καθώς βίωνε την εγκατάλειψη, γκομενική κ οικονομική
• μετά ο φίλος πρότεινε σε εμένα κ εγώ, αν κ είχα ξαναπάει πριν 2 χρόνια, είπα “δε μαμείς, πλάκα θα’χει, έτσι κ αλλιώς τι άλλο έχω να κάνω” κ δέχτηκα
• μετά ο γνωστός που δεν ήθελε άκουσε ότι μαζεύεται κόσμος κ ήθελε να έρθει κ αυτός
• μετά βρήκε την πολυπόθητη γκόμενα κ ήθελε να έρθει κ αυτή
• μετά ένα άλλο ζευγάρι γνωστοί του φίλου κ των γνωστών διαμαρτυρήθηκαν γιατί κανείς δεν τους το είπε κ αυτοί ήθελαν πολύ να έρθουν οπότε “έρχονται, πάει κ τελείωσε!”
• άκουσαν αυτήν την κουβέντα κ 2 φίλες των γνωστών των γνωστών κ αποφάσισαν να αυτοπροσκαλεστούν γιατί κ αυτές ήθελαν πολύ
• εγώ δεν ήθελα γιατί μαζευτήκαμε πολλοί, αλλά ο φίλος ήθελε μήπως του κάτσει καμία από τις γνωστές των γνωστών
• ε, κ εγώ εκεί επειδή ήθελα κ δεν ήθελα, τα πήρα κ αποφάσισα να αυτοπροσκαλέσω ένα συγγενικό μου πρόσωπο που κ αυτό ήθελε

Νομίζω, είναι ξεκάθαρο τί έγινε. Εάν δεν κατάλαβες, ο πρόεδρος στο βίντεο τα λέει κρυστάλλινα

Οπότε από εκεί που ήταν να πάμε 3 περήφανοι, μοναχικοί καβαλάρηδες, καταλήξαμε να πηγαίνουμε 10 άτομα, σχεδόν ομάδα ποδοσφαίρου, ο Ρεχάγκελ μας λείπει. Ήδη έχουμε αρχίσει να κανονίζουμε σχέδια δράσης για την αντιμετώπιση των λογιών-λογιών καταστάσεων της Βαρκελώνης (ξέρεις, εσύ: σχηματισμός χελώνας, μαχητικό τετράγωνο με τα γυναικόπαιδα κ τις βαλίτσες στο κέντρο,…)

Για να δούμε, λοιπόν, πώς θα εξελιχθεί κ αυτή η ελληνική απόβαση στα παράλια της Καταλωνίας.

Τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες έβλεπα αραιά κ πού 1 γάτα να περιτριγυρίζει την πυλωτή της πολυκατοικίας μου. Κάπου-κάπου έβλεπα καμία αδέσποτη κουραδούλα από εδώ κ από εκεί στα χώματα του κήπου.(*) Έβρισκα μέχρι κ πατημασιές πάνω στο καπώ κ την οροφή του αυτοκινήτου μου. Κάποιος ή κάποιοι γάτοι φαινόταν να έχουν βολευτεί τα βράδια κ ξεβόλευαν εμένα που έπρεπε να σκουπίζω τα σημάδια τους από το παρμπρίζ το πρωί.

Την Κυρ που κατέβηκα να πλύνω το αμάξι, το μυστήριο λύθηκε. Ένας παχύς κ γεροδεμένος ξανθός γάτος αρπάχτηκε με ένα νεότερο σκουρόχρωμο στην πυλωτή. Όχι μία, αλλά 2 φορές. Κ όταν λέω αρπάχτηκε, εννοώ γερό τσαμπουκά, σχεδόν θα τον σκότωνε εάν δεν επενέβαινε ένας περαστικός(%).

Είδα κ το λόγο που έγινε αυτή η φασαρία. Ο νεοφερμένος μαυριδερός είχε χέσει κ κατουρήσει σχεδόν παντού στην πυλωτή, σα να το έκανε επίτηδες! Έριξα μερικούς κουβάδες νερό με υγρό πιάτων, μήπως κ φύγουν τα γατόσκατα, ενώ ο θριαμβευτής περίμενε ράθυμος πιο πέρα να τελειώσω.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου άρεσε που ο γάτος ένιωθε την πυλωτή μου σπίτι του κ την υπεράσπισε με τόση λύσσα. Να ήταν τα 2 καχεκτικά δενδρολίβανα κ η λεβάντα που είχα φυτέψει που τον τραβάνε;(&) Σχεδόν μου φάνηκε πιο όμορφη.

Απόψε γύρισα κ τον βρήκα να κάθεται ράθυμος στο καπό του διπλανού αυτοκινήτου. Με κοίταζε με αγέρωχο ύφος 10 λιονταριών, ενόσω πάρκαρα. Δεν τον έδιωξα, ας ανέβει απόψε κ στο αμάξι μου να ζεσταθεί. Όσο θεωρεί κ φέρεται στην πυλωτή σα σπίτι του, του αξίζει.

(*) Κ αν του ανθρώπου μυρίζουν μία, του γάτου μυρίζουν 10, τόσα ψαροκόκκαλα που τρώει!

(%) Ο αιώνιος καλοθελητής! Άσε, άνθρωπέ μου, τη φυσική επιλογή να κάνει τη δουλειά της.

(&) Τα οποία κ ξεχνάω συνεχώς να ποτίσω…

Κατά ένα περίεργο τρόπο, ενώ σχεδόν καυχιέμαι ότι έχω πάει σε διάφορα πιθανά κ απίθανα μέρη στην Ευρώπη, στο Λονδίνο δεν είχα πάει ποτέ. Από τη μία δεν είχα τύχει με τη δουλειά, από την άλλη δεν το επιδίωξα εγώ σε ταξίδι αναψυχής. Ίσως επειδή ποτέ δε με συγκινούσε η ιδέα του city break παρά μόνο στα πλαίσια ενός ευρύτερου tour. Τι να κάνω, μου αρέσουν οι διακοπές road movies.

Προέκυψε απρόσμενα ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Λονδίνο κ δεν είπα όχι(*). Η διάρκεια της 1 ημέρας κ κάτι ψιλών δεν άφηνε πολλά περιθώρια για τουρισμό, αλλά δε βαριέσαι, μήπως ξέρω εάν θα ξαναπάω ποτέ;

Ακολουθούν μερικές εντυπώσεις από ό,τι πρόλαβα να δω/ακούσω/μυρίσω/γευτώ στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνας εντός ολίγων ωρών

Τι γλώσσα μιλάνε αυτοί οι Άγγλοι; Το Proficiency που πήρα τι ακριβώς πιστοποιεί είπαμε;

Διάλογος για την αγορά εισιτηρίου του Heathrow Express

• I would like a ticket to Paddington station
• sdfsf erte fgdgfdg rtrtgfh adfsdf shj
• Εε;; (το βλάχικο το ε!) I am sorry?…
• sfsdgfds rthyfghfg dghfg sfsfdfgfdklk sdfgdfg sfgd
• …(Μα τι λέει;! Μου ζήτησε το boarding pass;; Τι το θέλει;;; Πάω να το βγάλω από την τσέπη)
• (σε πολύ αργά-here-is-lola-an-apple-english κ με έκφραση ποια βάρκα με λαθροματανάστες σε ξέβρασε εσένα;) Α return card to Paddington station costs 30τόσες pounds
• Ah, thank you!(τόσην ώρα απλώς επαναλάμβανε αυτό που της ζήτησα;;;)

Καταραμένη προφορά, θα αρχίσω να τυλίγω μαρούλια με το Proficiency.

Χωνευτήρι των λαώνε

Πραγματικά εκεί καταλαβαίνεις τι θα πει χωνευτήρι των λαών. Στο μετρό, στους δρόμους, στα μαγαζιά βλέπεις ανθρώπους όλων των φυλών, σαν κάποιος να τους έριξε σε ένα καζάνι κ να έδωσε μία γερή ανακατωσιά. Μου δίνει φύλλάδια κ οδηγίες μία κιργίζια με τσαντόρ, μου ελέγχει το διαβατήριο ένας ινδός, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου βρίσκεται μία ρουμάνα, στο εκδοτήριο εισιτηρίων μία αγγλίδα, στο μικρόφωνο των ανακοινώσεων μία φωνή με σκωτσέζικη προφορά, στο ταμείο του καταστήματος μου δίνει ρέστα ένας μαύρος, στο βαγόνι το βλέμμα μου σταματάει να ξαποστάσει σε μία μιγάδα, η οποία κάθεται δίπλα σε έναν τυπικό σκανδιναβό, ο οποίος αποφεύγει το βλέμμα του απέναντι κινεζοκάτι. Δε θα μου έκανε εντύπωση να άνοιγε η πόρτα του μετρό κ να έμπαινε μέσα σε κάποια στάση ένας Klingon.

Μανίτσα!

  Ένα καλό με το χωενυτήρι κ τα σχετικά είναι ότι βλέπεις να κυκλοφορούν απίστευτα “παιδιά”, ευτυχισμένα αποτελέσματα των πιο απίθανων γενετικών συνδυασμών! Αναρωτιέμαι ο Mendel τι θα έλεγε βλέποντας τις…

Κλειστοφοβία

Γιατί το έκαναν τόσο στενό το μετρό; Το βαγόνι χωράει να περάσει από το σαλόνι μου σχεδόν χωρίς να μετακινήσω έπιπλο. Τις αποβάθρες; Πρακτικοί λόγοι; Αβλεψία; Κ γιατί συνεχίζουν να το κρατάνε έτσι; Κοστίζει πιο φτηνά να σκάβουν τις στενότερες στοές; Εάν είχαμε στο αθηναϊκό μετρό τόσο στενές αποβάθρες με το σπρωξίδι τις ώρες αιχμής, όποιος ήταν μπροστά σίγουρα θα κατέληγε στις ράγες για πλάκα.

Οδηγώντας ανάποδα

Θα είχε την πλάκα του αυτό με τα αυτοκίνητα να οδηγούν ανάποδα εάν δεν υπήρχε μονίμως ο κίνδυνος να μετρήσεις την Α.Δ.Ο. σε κάθε διάβαση. Ευτυχώς, το πήραν χαμπάρι κ σχεδόν παντού όπου πέρασα στο γρήγορο tour του κέντρου είχε σήμανση στις διαβάσεις look left κ look right.

Oι πεζοί, όμως, από πού περπατάνε; Κ αυτοί αριστερά ή είναι ad-hoc; Απλά ακολουθούν τον μπροστινό τους; Χρησιμοποιούν το πέταγμα των πουλιών κ άλλους οιωνούς για να αποφασίσουν; Σε κάποια σημεία όλοι περπατάνε κανονικά δεξιά, σε κάποια άλλα βρίσκεσαι ανήμπορος να σε κουτουλάνε διαδοχικά γιατί περπατάς στο λάθος ρεύμα, σε κάποιες στοές του μετρό έχει ταμπέλες walk left, σε κάποιες walk right. Πάνε καλά;;; Κυριολεκτικά κ μεταφορικά! 

Λαδίλα

Βγαίνοντας από τις στοές του μετρό στον κρύο αέρα, 2 μυρωδιές με χτύπησαν αμέσως: το diesel από τα αυτοκίνητα κ η λαδίλα από το τηγάνισμα all over τριγύρω. Μπορεί αυτοκίνητα να μην κυκλοφορούν παντού, αλλά η λαδίλα όπου κ να πήγα was in the air σαν την αγάπη.

Αποφεύγοντας το βλέμμα του άλλου

Στο μετρό, στο δρόμο, στο γραφείο, κανείς δεν κοιτάει γύρω του, ή, καλύτερα, κανείς δεν κοιτάει τους γύρω του. Να κάθονται στο μετρό μανούλια που στην Αθήνα θα σήκωναν επανάσταση κ να μη γυρνάει σβέρκος, ούτε κάν βολβός ματιού να τις κοιτάξει. Ούτε καν κλεφτά! Μόνο απλανή βλέμματα, εστιασμένα στην απέναντι διαφήμιση. Ή εφημερίδα. Όλοι με 1 εφημερίδα ή 1 βιβλίο στο χέρι. Πάω στοίχημα ότι δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για αυτό που γράφει μέσα, αλλά το χρησιμοποιούν απλώς ως τσίχλα για τα μάτια, μην ξεχαστούν κ κοιτάξουν τον άλλο.

Smile for the camera

Κάμερες, κάμερες, κάμερες κ ακόμα περισσότερες κάμερες. Χάνεις το λογαριασμό, σε γωνίες, πόρτες, φανάρια, μαγαζιά, αίθουσες συσκέψεων(!), σωματομετρικούς ελέγχους, διαδρόμους σκάλες, κρυφές μέσα στο μετρό, σε κάθε πιθανό κ απίθανο σημείο. WTF?! Πότε μπήκα στο Truman Show κ δεν το κατάλαβα; Όλοι βλέπουν όλους; Ο μεγάλος αδελφός βλέπει πώς περνάει η οικογένεια; Tι γίνεται;;

This is not very hygienic, is it?

Με το που φτάνω στον έλεγχο διαβατηρίων, παλεύω να ανοίξω την τσάντα, να σκάψω να βρω το διαβατήριο, να βολέψω το παλτό στο άλλο χέρι κ να την ξανακλείσω. Κάπου στη διαδικασία πιάνω το διαβατήριο με το δόντια να ελευθερωθεί ένα χέρι. Πάω στον περίεργα χαμογελαστό ινδό υπάλληλο

• Did you just put your passport in your mouth?
• Εε; (είπαμε, το βλάχικο ε!)
• I saw you! You just put it in your mouth!
• Yes, I did, I was trying…
• …and now you want me to touch it? (συνεχίζει να έχει το ίδιο ειρωνικό κ επιτιμητικό χαμόγελο)
• (αρχίζω κ τα παίρνω με το ύφος) I do not want you to do anything. I did not put you here.
• …and now I have to touch it? (συνεχίζει…)
• Ok, I can hold it for you if you like (ανοίγω κ του το κρατάω να με δει. Σειρά μου να χαμογελάσω ειρωνικά, ενώ από μέσα μου σιγοβράζω με το κήρυγμα)
• (το παίρνει με τα ακροδάκτυλα κ το σκανάρει ενώ συνεχίζει με το ίδιο ειρωνικό ύφος…) No, but you just put things in your mouth? This is not very hygienic, is it?
• (Μπα, που να σε πάρει η Κάλι! Είμαι έτοιμος να εκραγώ, αλλά τελικά κρατιέμαι στο τσακ) Ok, what can we do? I will be more careful next time.

Πώς κρατήθηκα κ δεν έκανα κάποιο προσβλητικό σχόλιο; Εκείνη τη στιγμή σα να επιβραδύνθηκε ο χρόνος κ τα είδα να περνάνε σαν αστραπή, έτοιμα να αλλάξουν δρόμο προς τη γλώσσα μου: let’s dip it in curry to kill all germs, am I joke to you? κ άλλα τέτοια ωραία.

Εάν δηλ. έβγαζα κάνα χοντράδι από τη μύτη μου ή τακτοποιούσα τα @@ μου μέσα στο εσώρουχο πριν στρίψω τη γωνία κ μετά του έδινα το διαβατήριο θα ήταν ευχαριστημένος; Αφού δε γουστάρει να κάθεται εκεί κ να έρχετια σε επαφή με τα μικρόβια του καθενός, γιατί δε φοράει γάντια; 

Τέσπα, καλύτερα που δε μίλησα γιατί λίγα μέτρα πιο κάτω είχε μία πινακίδα που προειδοποιούσε πως οποιεσδήποτε ρατσιστικές ή επιθετικές συμπεριφορές προς το προσωπικό πατάσονται άμεσα κ αβάδιστα.

Σαν το βλάχο στην Αθήνα

Το να πηγαίνω εξωτερικό μόνο για 1 μέρα είναι πνευματικά εξουθενωτικό. Όχι τόσο για τη συνάντηση κ το τι θα διαμειφθεί, όσο για το ότι κοιτάω γύρω μου με τα μάτια ορθάνοιχτα, προσπαθώντας να δω όσα περισσότερα μπορώ. Φαντάσου, λοιπόν, να έχεις στη διάθεσή σου μόνο 4-5ω ενός απογεύματος Πεμ να δεις το κέντρο μιας τέτοιας πόλης. Covent Garden, Soho, China Town, κ δεν ξέρω πού αλλού γυρίσαμε.

Έχεις δει παλιές ελληνικές ταινίες που ροβολάει ο βλάχος από τις στρούγκες, βρίσκεται ο καλοθελητής να του κάνει ένα Athens by night κ μετά η κάμερα δείχνει μόνο μαρκίζες κ φωτισμένους δρόμους σε μία παραζάλη πλάνων; Έτσι, σαν τον Κώστα Βουτσά ένιωσα κ εγώ σε κάποια φάση, από την απότομη εναλλαγή της αθηναϊκής ρουτίνας, στην απεραντοσύνη του Heathrow, στην κλειστοφοβία του tube, στο χαρούμενο κ λαμπερό hustle-and-bustle του κέντρου με τα πάντα όλα να έρχονται από τη λάθος κατεύθυνση. Mε έπιασε το κεφάλι μου σε κάποια φάση, το νοητικό service bus χτύπησε κόκκινο

Quiet wagons

Το Heathrow Express έχει βαγόνια τα οποία είναι βαγόνια ησυχίας, δηλ. όσοι μπαίνουν εκεί πρέπει να μη μιλάνε δυνατά κ να χρησιμοποιούν το κινητό τους with consideration, όπως λέει κ ξαναλέει η on-board οθόνη. Αφού, όμως, είναι βαγόνι ησυχίας, γιατί τότε έχουν αυτή την οθόνη να μεταδίδει τα ίδια μηνύματα ξανά κ ξανά; Αυτό δεν είναι θόρυβος;

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, φτάνουν 2 έλληνες κ 2-3 ιταλοί να ακυρώσουν οποιαδήποτε σύμβαση ησυχίας

(*) Αν κ δεν έβρισκα κ πολύ νόημα στην εκεί παρουσία μου, άδραξα την ευκαιρία. Δεν υπάρχει λόγος να αρνούμαστε κέρασματα, από τη στιγμή που δε μας ζητάνε την υπογραφή μας

Είναι δύσκολο, τελικά, να καταλάβεις το θυμικό ενός λαού, ακόμα κ αν είναι οι «μετρημένοι» Αγγλοσάξωνες.
Χτες ένας Αφγανός αστυνομικός γάζωσε κ σκότωσε 5 βρετανούσ στρατιώτες στο Αφγανιστάν, υποτίθεται τους συμμάχους κ εκπαιδευτές του. Αμφιβάλλω αν στην Ελλάδα έπιασε 1 μονόστηλο αυτή η είδηση.

Σήμερα, στο ΕλΒενιζελ είδα τη Sun (σα να λέμε εφημερίδα Τράγκα) με τίτλο “cop kills 5 of our boys”. Στο αεροπλάνο είδα 1 φωτο όπου είχαν αφήσει χάρτινες παπαρούνες ως αναθήματα μπροστά σε 1 ματωμένο χιτώνιο. Τώρα, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει το τραίνο από το αερ/μιο κ ήδη έχω δει 2 τύπους με αυτήν την παπαρούνα στο πέτο.

Τι είναι αυτό που έκανε να ξυπνήσει αυτή η αντίδραση; Λύπη για το θάνατο 5 εισβολέων-μισθοφόρων; Πηγαίος ή υποκινούμενος πατριωτισμός; Διαμαρτυρία για 1 αδιέξοδο πόλεμο;
Κ αντίστοιχα στην Αθήνα, γιατί τόσοι κ τόσοι θάνατοι περνάνε στο ντούκου, ενώ με τον Αλέξη κάηκε το κέντρο;
Συμβολιςμός; Timing; Θα κοιτάξω να μάθω τουλάχιστον για εδώ…

Έχουν περάσει 2+ χρόνια από την τελευταία φορά που πήγα επαγγελματικό ταξίδι κ κόντευα να ξεχάσω πώς είναι. Η μόνιμη ανασφάλεια αν θα προλάβω την πτήση, τι καιρό θα βρω, αν πάνε όλα καλά στο επαγγελματικό κομμάτι, αν βρω χρόνο να γυρίσω λίγο να δω.

Αυτή τη φορά έχει Λονδίνο, για 1 μέρα κ 1 kit-kat. Υπό άλλες συνθήκες αυτό το ταξίδι Πεμ-Παρ θα ήταν μιας 1ης τάξεως ευκαιρία για ένα extra long weekend. Προς το παρόν θα αρκεστώ σε αυτό το amuse-buche.

Σε αφήνω. Είμαι πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να καταλάβω από ποιο μέρος των Κασσιτερίδων Νήσων είναι οι συνταξιδιώτες μου, ακούγοντας τις προφορές τους

Μετά από μήνες νά´μαι πάλι επιβάτης στον ηλεκτρικό, πηγαίνοντας με αρκετή καθυστέρηση στο γραφείο.

Πολύ ενδιαφέρον! Δε μου έλειψε καθόλου η μακριά αναμονή άπρακτος στην αποβάθρα, ο συνωστισμός, το ζμπρωξίδι κ οι συνεχείς ανακοινώσεις για έργα/χαλασμένα ασανσέρ/πορτοφολάδες να διακόπτουν το σαξόφωνο του Κατσαρού από τα μεγάφωνα.

Πλάκα-πλάκα για να δούμε εάν οι πορτοφολάδες είναι operational κ επί ΠΑΣΟΚ…

Στην περιοχή που παρκάρω έχω βρει ένα κουρείο το οποίο με βολεύει(*) για ένα γρήγορο κούρεμα πριν το γραφείο. Αυτό το έχει ένας άραβας, μάλλον Σύριος, εάν κρίνω από τη μικρή σημαία στον τοίχο.

Μπήκα μέσα απίστευτα πριζωμένος από ένα γερο-βλάκα που είχε μπλοκάρει τους μισούς Αμπελόκηπους με το σαπάκι του κ το έπαιζε κ ιστορία από τον καθρέφτη. Βγήκα άλλος άνθρωπος, χαλαρός κ ήρεμος, λες κ μόλις είχα κάνει ζεστό μπάνιο, μασάζ κ θεραπεία με ζεστές πέτρες μαζί.

Ο συνδυασμός το “ψειρίσματος” στο κεφάλι που πάντα με χαλαρώνει, με την τηλεόρασή του να δείχνει όμορφες εικόνες από δάση ενώ ακούγονταν μουσουλμανικές προσευχές(#) με έφερε στα όρια του υπνωτισμού.

Ό,τι έπρεπε για να ξεκινήσω τη μέρα μου γαλήνιος σε βαθμό μακαριότητας

(*) Μιας κ ξυπνάω αργά τις καθημερινές, είναι δύσκολο να προλάβω να πάω για κούρεμα πριν τη δουλειά, ενώ το Σαβ έχω να στριμώξω ένα σωρό πράγματα στο πρόγραμμά μου (εάν καταφέρω να ξυπνήσω εγκαίρως ) Από την άλλη, με την κόμη μου συνεχώς να φθίνει μου φαίνεται σπατάλη να δίνω 12άρια κ 15άρια σε “κομμωτήρια”. Σε λίγο θα πηγαίνει τρίχα κ μισό ευρώ Χαχαχα

(#) Ο τύπος έχει όποτε μπαίνω πρωί την τιβι συντονισμένη σε ένα αραβικό κανάλι το οποίο παίζει προσευχές ενώ δείχνει όμορφες εικόνες από δάση, βουνά, λίμνες,…

κ του μπουγατσόκρυου είναι ότι μπορώ επιτέλους να κάνω μία πεντανόστιμη σούπα για βραδινό κ να την απολαύσω καθώς μου ζεσταίνει τα σωθικά.

Ορίστε μια πεντανόστιμη σούπα από τον τιτανοτεράστιο Gordon με μόνο ένα (1) υλικό για να παίρνεις ιδέες

Βρήκα ένα χαρτάκι στο παρμπρίζ τις προάλλες που πήγα να ξεπαρκάρω στους Αμπ/πους. Το είχα αφήσει εφαπτομενικά με την είσοδο ενός επαγγελματικού πάρκιγκ αφού βαρέθηκα να κάνω κύκλους στη γειτονιά. Είμαι σίγουρος ότι δεν εμπόδιζα.

Το χαρτάκι έλεγε πάνω-κάτω ότι επειδή είναι η 1η φορά δεν κάλεσαν την αστυνομία, την επόμενη φορά, όμως, θα μου πάρουν τις πινακιδες κλπ κλπ. Ο τύπος θα πρέπει να ξοδεύει πολλά λεφτά σε χαρτί για σημειώματα, καθώς βλέπω συνέχεια αυτοκίνητα παρκαρισμένα σε εκείνο το σημείο, κάθε φορά κ διαφορετικό. Άραγε οι κακοί οδηγοί να τον βάζουν σε μπελάδες; Ή μήπως μαζί με το πρώην-κατάστημα-νυν-γκαράζ θεωρεί ως δικαιωματικά δικό του κ το δρόμο παραδίπλα. Εάν δηλ. κάθε φορά που βλέπω αυτοκίνητο σε εκείνο το σημείο καλώ την αστυνομία να το γράψει εξ ονόματός του θα του κάνω χάρη;

Αλήθεια η κατάσταση με το πάρκιγκ έχει ξεφύγει εδώ κ χρόνια. Δεν είναι ότι τα αυτοκίνητα συνεχώς πληθαίνουν κ το μέσο μήκος της όποιας ελεύθερης θέσης είναι πλέον για 1 Smart κ 2 ηλεκτρόνια κ βαίνει μειούμενη. Δεν το occasional γιωτάδικο παρκάρισμα όπου 1 matizάκι πιάνει χώρο για νεκροφόρα με τρέιλερ. Δεν είναι που κάθε πολυκατοικία έχει πλέον κ 1 αναπηρική θέση μπροστά τησ.
Είναι αυτή η γ@μημένη νοοτροπία που έχει ο κάθε μπετόβλακας ότι επειδή έκανε τη μ@λακία να πάρει σπίτι στο Χονγκ-Κονγκ χωρίς πάρκιγκ, ο δρόμος του ανήκει δικαιωματικά. Η εξυπνάδα του να γλυτώνει την πληρωμή του μηνιαίου πάρκιγκ αγοράζοντας ένα παπί σαπάκι με 100ε να καβατζώνει τη θέση όταν φύγει.
Εν ολίγοις αυτό το ελληναράδικο «εγώ λέων, εσείς τυριά» το μόνο στήριγμα του οποίου είναι ο φόβος του να βρεις το αυτοκίνητό σου γρατζουνισμένο ή κ χειρότερα μιας κ δεν υφίσταται οργανωμένη αρχή να εφαρμόσει την ανύπαρκτη ισονομία.

Εδώ κ 4-5 μέρες προσπαθώ τα βράδια να δω στο κρεβάτι, με το laptop αγκαλιά, το Home. Δεν το είδα στο cinema, άκουσα ότι είναι καλό ντοκιμαντέρ κ είπα να μην περάσει έτσι.

Έλα, όμως, που…

• οι εικόνες είναι τόσο αρμονικές κ μαγικές
• η μουσική τόσο απαλή
• η φωνή του εκφωνητή τόσο βελούδινη

που κάθε φορά (μα κάθε φορά) αποκοιμιέμαι πριν περάσουν 10’. 4 μέρες κ ακόμα δεν έχω φτάσει ούτε στο ένα τρίτο!

Τελικά, μπορεί να μη δω το ντοκιμαντέρ, αλλά ανακάλυψα ένα ανίκητο φάρμακο για την αϋπνία