Είναι δύσκολο, τελικά, να καταλάβεις το θυμικό ενός λαού, ακόμα κ αν είναι οι «μετρημένοι» Αγγλοσάξωνες.
Χτες ένας Αφγανός αστυνομικός γάζωσε κ σκότωσε 5 βρετανούσ στρατιώτες στο Αφγανιστάν, υποτίθεται τους συμμάχους κ εκπαιδευτές του. Αμφιβάλλω αν στην Ελλάδα έπιασε 1 μονόστηλο αυτή η είδηση.

Σήμερα, στο ΕλΒενιζελ είδα τη Sun (σα να λέμε εφημερίδα Τράγκα) με τίτλο “cop kills 5 of our boys”. Στο αεροπλάνο είδα 1 φωτο όπου είχαν αφήσει χάρτινες παπαρούνες ως αναθήματα μπροστά σε 1 ματωμένο χιτώνιο. Τώρα, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει το τραίνο από το αερ/μιο κ ήδη έχω δει 2 τύπους με αυτήν την παπαρούνα στο πέτο.

Τι είναι αυτό που έκανε να ξυπνήσει αυτή η αντίδραση; Λύπη για το θάνατο 5 εισβολέων-μισθοφόρων; Πηγαίος ή υποκινούμενος πατριωτισμός; Διαμαρτυρία για 1 αδιέξοδο πόλεμο;
Κ αντίστοιχα στην Αθήνα, γιατί τόσοι κ τόσοι θάνατοι περνάνε στο ντούκου, ενώ με τον Αλέξη κάηκε το κέντρο;
Συμβολιςμός; Timing; Θα κοιτάξω να μάθω τουλάχιστον για εδώ…

Έχουν περάσει 2+ χρόνια από την τελευταία φορά που πήγα επαγγελματικό ταξίδι κ κόντευα να ξεχάσω πώς είναι. Η μόνιμη ανασφάλεια αν θα προλάβω την πτήση, τι καιρό θα βρω, αν πάνε όλα καλά στο επαγγελματικό κομμάτι, αν βρω χρόνο να γυρίσω λίγο να δω.

Αυτή τη φορά έχει Λονδίνο, για 1 μέρα κ 1 kit-kat. Υπό άλλες συνθήκες αυτό το ταξίδι Πεμ-Παρ θα ήταν μιας 1ης τάξεως ευκαιρία για ένα extra long weekend. Προς το παρόν θα αρκεστώ σε αυτό το amuse-buche.

Σε αφήνω. Είμαι πολύ απασχολημένος προσπαθώντας να καταλάβω από ποιο μέρος των Κασσιτερίδων Νήσων είναι οι συνταξιδιώτες μου, ακούγοντας τις προφορές τους