Βρήκα ένα χαρτάκι στο παρμπρίζ τις προάλλες που πήγα να ξεπαρκάρω στους Αμπ/πους. Το είχα αφήσει εφαπτομενικά με την είσοδο ενός επαγγελματικού πάρκιγκ αφού βαρέθηκα να κάνω κύκλους στη γειτονιά. Είμαι σίγουρος ότι δεν εμπόδιζα.

Το χαρτάκι έλεγε πάνω-κάτω ότι επειδή είναι η 1η φορά δεν κάλεσαν την αστυνομία, την επόμενη φορά, όμως, θα μου πάρουν τις πινακιδες κλπ κλπ. Ο τύπος θα πρέπει να ξοδεύει πολλά λεφτά σε χαρτί για σημειώματα, καθώς βλέπω συνέχεια αυτοκίνητα παρκαρισμένα σε εκείνο το σημείο, κάθε φορά κ διαφορετικό. Άραγε οι κακοί οδηγοί να τον βάζουν σε μπελάδες; Ή μήπως μαζί με το πρώην-κατάστημα-νυν-γκαράζ θεωρεί ως δικαιωματικά δικό του κ το δρόμο παραδίπλα. Εάν δηλ. κάθε φορά που βλέπω αυτοκίνητο σε εκείνο το σημείο καλώ την αστυνομία να το γράψει εξ ονόματός του θα του κάνω χάρη;

Αλήθεια η κατάσταση με το πάρκιγκ έχει ξεφύγει εδώ κ χρόνια. Δεν είναι ότι τα αυτοκίνητα συνεχώς πληθαίνουν κ το μέσο μήκος της όποιας ελεύθερης θέσης είναι πλέον για 1 Smart κ 2 ηλεκτρόνια κ βαίνει μειούμενη. Δεν το occasional γιωτάδικο παρκάρισμα όπου 1 matizάκι πιάνει χώρο για νεκροφόρα με τρέιλερ. Δεν είναι που κάθε πολυκατοικία έχει πλέον κ 1 αναπηρική θέση μπροστά τησ.
Είναι αυτή η γ@μημένη νοοτροπία που έχει ο κάθε μπετόβλακας ότι επειδή έκανε τη μ@λακία να πάρει σπίτι στο Χονγκ-Κονγκ χωρίς πάρκιγκ, ο δρόμος του ανήκει δικαιωματικά. Η εξυπνάδα του να γλυτώνει την πληρωμή του μηνιαίου πάρκιγκ αγοράζοντας ένα παπί σαπάκι με 100ε να καβατζώνει τη θέση όταν φύγει.
Εν ολίγοις αυτό το ελληναράδικο «εγώ λέων, εσείς τυριά» το μόνο στήριγμα του οποίου είναι ο φόβος του να βρεις το αυτοκίνητό σου γρατζουνισμένο ή κ χειρότερα μιας κ δεν υφίσταται οργανωμένη αρχή να εφαρμόσει την ανύπαρκτη ισονομία.