Τις προάλλες με τίμησε με την πρόσκλησή του στο τραπέζι γενεθλίων του ένας πολύ καλός φίλος.Το τραπέζι έλαβε χώρα στο αγαπημένο του εστιατόριο κ ήταν μία καλή ευκαιρία να το δω κ εγώ.

Το μαγαζί βρίσκεται στην οδό Βασιλέως Παύλου. Εάν δεν έχεις καταλάβει που είναι ακριβώς κ πας ψάχνοντας με το GPS ανα χείρας ίσως κ να περάσεις ένα διάστημα αβεβαιότητας, καθώς ναι μεν ο δρόμος στο χάρτη λέγεται Βασιλίσσης Παύλου (ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε;;), αλλά στις λιγοστές πινακίδες λέγεται Παπαναστασίου. Για να μη σου τα πολυλογώ, είναι ο κεντρικός δρόμος της Καστέλας, όπως ερχεσαι από Πασαλιμάνι, εκεί που περνάει κ το τρόλεϋ.
Αυτό είναι κ το μείον στην τοποθεσία, καθώς εάν έρχεσαι από Πασαλιμάνι, θα πρέπει να έχεις κ0λο φάλαινας για να βρεις να παρκάρεις. Καλύτερα να στρίψεις από Λαμπράκη προς bowling κ κατηφορίζοντας να μπεις σε parking mode σε κάποια από τις κατηφόρες. Θα περπατήσεις λίγο, αλλά δε θα έχεις το άγχος προλαβαίνω-δεν-προλαβαινω.

Το τραπέζι ήταν στη "βεράντα" του καταστήματος, δηλ. στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ωραίa 1η εντύπωση από το στρώσιμο στο τραπέζι, με διπλά λινά κ αντίστοιχα διπλά μαχαιροπήρουνα.

Η νυχτερινή θέα στη μαρίνα του Μικρολίμανου είναι πραγματικά μαγευτική. Το σημείο αξίζει πολλά κ οριοθετείται ωραία με καλαίσθητα κολωνάκια με βασιλικούς επάνω. Προσφερεται απλόχερα για σιωπηλό, ρομαντικό μπλέξιμο χεριών μεταξύ ζευγαριών αλλά κ για αβανταδόρικες ατάκες "εκεί το πάρκαρα το σκαφίδι, ελπίζω να μην το γδάρουν" μεταξύ χαϊχλίδογλου. Γενικά ο κόσμος που μαζεύεται εκεί είναι τείνει να είναι loud, όχι απαραίτητα ηχητικά. Αλλά έτσι είναι το μέρος, ευδοκιμούν εκεί. Αγνόησε τους πόζερους εάν σε πειράζουν στο στομάχι κ επικεντρώσου στα υπόλοιπα καλά.
Μόνη χτυπητή παραφωνία κάνας περαστικός κάγκουρας με τα ηχεία τέντα στον κουβά του να κάνει τα ποτήρια να τρίζουν. Με λίγη υπομονή, κατά τις 11, οι κάγκουρες μαζεύονται στις στάνες τους κ σε αφήνουν στην ησυχία σου.

Το μενού είχε μία μεγάλη ποικιλία σαλατών/ορεκτικών/plateau επιλεγμένων από τον εορτάζοντα, ενώ για κυρίως διάλεγε ο καθένας ό,τι ήθελε.

Οι σαλάτες ήταν απλές αλλά γευστικές χωρίς αλμυρές ή άλλες υπερβολές. Κάποιος στην κουζίνα δε βαρέθηκε να αναμείξει τα υλικά στο αντίστοιχο μπωλ πριν τα βάλει στο πιάτο, αντί να τα λούσει στα γρήγορα. Καλό σημάδι κ δυστυχώς όχι τόσο διαδεδομένο.

Μία άσχετη συνειδητοποίηση που έκανα δοκιμάζοντας το μισό κατάλογο από σαλάτες μπροστά μου ήταν το ότι όλες είχαν μπαλσάμικο στη μία ή την άλλη του παραλλαγή. Ναι, είναι πολύ ωραίο υλικό, δεν λείπει ποτέ από το ντουλάπι μου, αλλά μόνο αυτό υπάρχει στην ιταλική κουζίνα;
Οι ιταλοί δηλ. χωρίς αυτό δεν κάνουν βήμα; Άλλα dressing δεν έχουν;
Αυτή είναι μία γνήσια απορία ενός περιστασιακού επισκέπτη της κουζίνας κ την εκφράζω καθώς έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι ένας από τους λόγους για να πηγαίνεις στα εστιατόρια (καλά ή όχι) είναι, εκτός από την γαστριμαργική απόλαυση per se, για να μαθαίνεις, να παίρνεις ιδέες. Κ εκείνο το βράδυ τη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το φαινομενικά πιο ταπεινό από όλα τα πιάτα: ένα ορεκτικό με κολοκύθι ζυλιέν φριτούρα κ καραμελωμένο μπαλσάμικο (να’το πάλι! ). Απλό κ εξαιρετικά νόστιμο με μόνο 2,5 υλικά. Σίγουρα θα μπει στα υπόψιν για μελλοντικά τραπεζώματα

Για κυρίως οι περισσότεροι προτίμησαν μακαρονάδες, μαζί κ εγώ.
Διάλεξα λιγκουΐνι με βόγκολες για να ανακαλύψω ότι βόγκολες στα ιταλικά είναι τα μικρά στρείδια. Ε, βλάχος κ εγώ, πού να ξέρω;… 
Καθώς η παρέα ήταν ετερόκλητη δεν έγιναν αλλαξοκωλιές στα πιάτα, οπότε θα μιλήσω μόνο για το δικό μου. Απλό πιάτο, με σωστό al dente(#), ίσως να το ήθελα λίγο πιο αλατισμένο κ όχι τόσο φυσικό (δική μου παραξενιά, βέβαια). Δεν έμεινε τπτ ούτε στο δικό μου, ούτε στα άλλα πιάτα, αλάνθαστο σημάδι.

Τα γλυκά του καταλόγου δεν τα δοκιμάσαμε, καθώς είχαμε μια τούρτα να κατατροπώσουμε, ενώ το γεύμα έκλεισε με ένα σφηνάκι λιμοντσέλο το οποίο αν ήταν παγωμένο θα ταίριαζε εξαιρετικά.

Το σέρβις ήταν γρήγορο κ αποτελεσματικό, πράγμα αξιοθαύμαστο εάν σκεφτείς ότι οι σερβιτόροι πρέπει να διασχίζουν φορτωμένοι κ με κίνδυνο την Παπαναστασίου.
Τα ποτήρια νερού/κρασιού δεν έμεναν πολύ ώρα άδεια, συνδυασμός ματιού που κόβει κ μυαλού που δε βαριέται, ενώ κ τα 8 κυρίως ήρθαν όλα μαζί(&). Λίγο κρασί που χύθηκε καλύφθηκε σε χρόνο dt με πετσέτα (πωω, από το ξενοδοχείο έχω να το δω αυτό).
Ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου έκανε το πώς "δούλεψαν κουταλοπήρουνο"(*) για να σερβίρουν ένα από τα ορεκτικά σε όλους. Το κουταλοπήρουνο θέλει λίγη εξάσκηση να το μάθεις, έχει πάντα τον κίνδυνο να σου πέσει ό,τι κρατάς κ είναι ένδειξη, αν μη τι άλλο, έμπειρου προσωπικού. Αναρωτιέμαι εάν δουλεύουν κ ανάποδο κουταλοπήρουνο στις διπλές μακαρονάδες να με στείλουν τελείως($). Ελπίζω τέτοια εξυπηρέτηση να έχουν όλα τα τραπέζια κ όχι μόνο οι μεγάλες παρέες.

Μόνο πράγμα που με ξένισε ήταν η χρήση ενικού από κάποιους σερβιτόρους. Ίσως είχε να κάνει με το γεγονός ότι κάποιοι συνδαιτημόνες ήταν τακτικοί πελάτες, ίσως με το ότι ο νεοέλληνας δε γουστάρει το σεις-σας. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, πιστεύω το κουταλοπήρουνο δεν ταιριάζει με ενικό

Εν κατακλείδι ένα εστιατόριο με καλό φαγητό κ σέρβις, ίσως 6 – 10ε πιο ακριβό το κεφάλι από άλλα αντίστοιχα, αλλά που δεν αισθάνεσαι να σε χεροκωλιάζουν. Αντίθετα, βλέπεις να επιβεβαιώνεται το "ό,τι πληρώσεις, παίρνεις".

* Στο ξενοδοχείο η επίσημη ονομασία του κουταλοπήρουνου ήταν, μάλλον καταχρηστικά, ρωσικό σέρβις
# Όχι κ τόσο προφανές, αν θυμηθώ κάτι λασπωμένες ταλιατέλες που κλήθηκε να φάει φίλος σε "καλό ιταλικό" του Χαλανδρίου
$ Το ανάποδο κουτ/ρουνο είναι μια ικανότητα που δεν απέκτησα ποτέ
& Καλή οργάνωση κουζίνας-σέρβις